บทที่ 48

บทที่ 48

【"ข้า..." หลิวเซียนเอ๋อร์คิดหาเหตุผลจนหน้าแดงก่ำ ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้จะแต่งเรื่องออกมาอย่างไรดี】

【แต่พอผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา "หากผู้อาวุโสสามไม่เชื่อ ก็ไปถามศิษย์พี่ไฉ่ผิง…"】

【"พอแล้ว ข้าจะไปตรวจสอบทีหลัง…" สายตาของผู้อาวุโสสามก็หันมาที่ท่านอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า "…การล่วงเกินเจ้านาย ตามกฎตระกูลจะต้องทำลายการบ่มเพาะและเนรเทศไปเป็นทาสที่เหมืองแร่ซีจิน"】

【พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นหมายจะทำลายการฝึกฝนของท่าน】

【อารมณ์ของท่านก็ดิ่งลงทันที: เพราะหากถูกทำลายการฝึกฝน ความพยายมอย่างยากลำบากตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็จะต้องสูญเปล่าอย่างแน่นอน】

【"ไม่! ข้าอุตส่าห์เหนื่อยแทบตายกว่าจะฝึกฝนมาถึงระดับมนุษย์สวรรค์ขั้นสมบูรณ์..." ท่านรีบโคจรแก่นแท้เตรียมจะลงมือ】

【แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนแววมาจากที่ไกลๆ—】

【"ช้าก่อน!"】

【เงาร่างหนึ่ง ก็พุ่งมาขวางหน้าผู้อาวุโสสามอย่างรวดเร็ว 】

【และผู้มาเยือนก็คือหลิวไฉ่ผิงนั่นเอง นางเพิ่งจะนึกออกว่าวันนี้เป็นวันรับทรัพยากร จึงมาที่ห้องโถงศูนย์กลาง และก็เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี】

【"ผู้อาวุโสสาม โปรดยั้งมือด้วย" หลิวไฉ่ผิงคารวะอย่างนอบน้อม】

【"หลิวไฉ่ผิง เจ้าสมควรจะรู้กฎตระกูลดี" ผู้อาวุโสสามกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ】

【"ผู้อาวุโสโปรดพิจารณาด้วย หลิวเซียนเอ๋อร์เป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับกลั่นปราณ นางไม่มีทางกล้าก่อปัญหาแน่"】

【"เรื่องของหลิวเซียนเอ๋อร์อาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่คนรับใช้ของนางกลับกล้าล่วงเกินเจ้านาย จึงต้องถูกตัดสินตามกฎตระกูล"】

【หลิวไฉ่ผิงก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที—เพราะการออกหน้าช่วยหลิวเซียนเอ๋อร์ยังพอว่า แต่หากร้องขอความเมตตาให้คนรับใช้คนด้วย ก็จะดูผิดปกติเกินไป】

【หากสถานะของท่านถูกเปิดเผย เส้นทางของท่านก็มีแต่ความตายรออยู่เท่านั้น】

【แต่หากถูกเนรเทศไปเป็นทาสขุดเหมืองที่เหมืองแร่ซีจิน ชีวิตของท่านก็จบสิ้น ซึ่งไม่ต่างกับตายเช่นกัน】

【ส่วนการขัดขืนกฎตระกูล ก็รังแต่จะให้ผลตรงกันข้าม...】

【นางขมวดคิ้วเรียวสวยด้วยความกลัดกลุ้ม】

【กฎตระกูลเข้มงวด ห้ามใครฝ่าฝืน—แม้แต่ผู้นำตระกูล หากทำผิดก็ต้องรับโทษเช่นกัน นับประสาอะไรกับผู้อื่นกันเล่า?】

【ผู้อาวุโสสามก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง—】

【"เดี๋ยวก่อน!" หลิวไฉ่ผิงรีบขัดขวาง】

【"ทำไม? เจ้าคิดจะขัดขืนกฎตระกูลอย่างงั้นหรือ?" น้ำเสียงของผู้อาวุโสสามก็เริ่มเย็นชาขึ้นมาอย่างฉับพลัน】

【"ผู้อาวุโสสาม ต่อให้เขาทำผิดกฎตระกูลก็สมควรส่งมอบให้ห้องโถงคุมกฎเป็นคนจัดการไม่ใช่หรือ?" หลิวไฉ่ผิงรีบโต้แย้ง】

【นี่ก็เป็นวิธีเดียวแล้วที่นางพอจะคิดออก—ยื้อเวลาไปก่อน ค่อยหาโอกาสช่วยท่านอีกครั้ง】

【"แค่คนรับใช้กระจอก ก็คู่ควรให้ห้องโถงคุมกฎลงมาจัดการแล้วรึ?" ผู้อาวุโสสามหรี่ตาลง พลางกล่าวต่อว่า "หรือเจ้าคิดจะทำอะไรบ้าๆอีก?"】

【ความจริงแล้ว หลายปีก่อน หลิวไฉ่ผิงเคยลอบเข้าไปยังห้องโถงชิงหมิง หวังจะหนีไปยังทวีปเทียนฮวงเพื่อตามหาท่าน】

【หลังจากถูกจับ นางก็ถูกกักบริเวณนานถึงหนึ่งร้อยปี】

【และในระหว่างนั้น นางใช้ความตายเพื่อขู่ทุกคน จนเหล่าผู้อาวุโสที่ไม่อยากจะสูญเสียศิษย์หลักไป เลือกจะไม่ส่งคนไปสังหารท่านที่ทวีปเทียนฮวง】

【อีกอย่าง ท่านก็เป็นแค่มดปลวกตัวกระจ้อย จะฆ่าหรือไม่ฆ่าก็ไม่สำคัญ】

【โชคดีที่คนพวกนี้ไม่เคยเห็นหน้าท่านมาก่อน จึงไม่รู้ถึงรูปร่างหน้าตาของท่านว่าเป็นเช่นไร】

【ท่านรู้ดีว่าคราวนี้คงจะหนีไม่พ้นคราวเคราะห์เสียแล้ว】

【และท่านยังกังวลอีกว่า หากเรื่องบานปลายเกินไปก็อาจจะพลอยทำให้หลิวเซียนเอ๋อร์และหลิวไฉ่ผิงเดือดร้อนไปด้วย】

【หลายปีที่ผ่านมา ท่านรู้จักตระกูลเซียนหลิวอย่างทะลุปรุโปร่ง...】

【ภายในตระกูลเซียน ผู้น้อยที่กล้าล่วงเกินผู้ใหญ่จะมีโทษมหันต์ ท่านจึงรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางจะละเว้นโทษให้ท่านอย่างแน่นอน】

【ไม่ฉะนั้นตระกูลใหญ่ที่มีคนหลายสิบล้านคนเช่นนี้ ก็คงจะล้มสลายไปนานแล้ว】

【กฎตระกูลที่เข้มงวด คือรากฐานของการรักษาระเบียบ】

【ไม่เพียงแค่นั้น ตระกูลหลิวยังมีแปดผู้พิทักษ์ใหญ่ ยี่สิบสี่ผู้อาวุโสห้องโถงและสามสิบหกหัวหน้าหอ】

【ส่วนผู้อาวุโสสามตรงหน้า ก็คือผู้อาวุโสแห่งห้องโถงชิงหมิง】

【และก็ไม่ใช่ว่าเขากำลังเล็งเป้ามาที่ท่านอยู่ แต่เพราะเขาบังเอิญผ่านทางมาพอดีกับช่วงเวลาที่ท่านกำลังกล่าววาจาสามหาวอยู่ก็เท่านั้น】

【ท่านมองใบหน้าที่มีรอยยิ้มชั่วร้ายของหลิวเทาและหลิวหยาง ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที】

【ทันใดนั้นเอง ท่านก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง—】

【"ฮ่าฮ่าฮ่า...!"】

【"ไม่ต้องลำบากหรอก! ในเมื่อบอกว่าข้าล่วงเกินเจ้านาย เช่นนั้นก็..."】

【"ไปลงนรกด้วยกันเสีย!"】

【สิ้นเสียง แก่นแท้ภายในร่างกายของท่านก็ระเบิดออกอย่างฉับพลัน พร้อมกับผิวหนังที่เริ่มปริแตก—】

【และเพียงพริบตา มือซ้ายและมือขวาของท่านก็เข้ามาคว้าคอของหลิวเทาและหลิวหยางอย่างรวดเร็ว แต่ท่านยังไม่หยุดแค่นั่น กลับยังคงพุ่งกระโจนเข้าใส่ผู้อาวุโสสามต่อทันที!】

【หลิวเทาและหลิวหยางกลัวจนหน้าถอดสี!】

【แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะตอบสนอง—】

【"ตูม——!"】

【ท่ามกลางเสียงระเบิด ก็ปรากฎเมฆรูปเห็ดพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า จนทำให้ผู้คนต่างก็ต้องหลับตาลง】

【และท่ามกลางการระเบิดนั้น ก็มีเสียงสุดท้ายของท่านลอยออกมาว่า "การพบกับพวกเจ้า ทำให้ข้ามีความสุขมาก... ดูแลตัวเองด้วย!"】

【ร่างกายของหลิวไฉ่ผิงก็สั่นสะท้านจนโซเซไปมาราวกับจะล้มลง แต่นางก็ฝืนทนจ้องมองระเบิดนั้นด้วยน้ำตาและหมัดที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าในเนื้อ 】

【ส่วนหลิวเซียนเอ๋อร์ที่มีดวงตาเบิกกว้าง กลับจ้องมองระเบิดนั้นด้วยร่างกายที่แข็งทื่อราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง และเพียงพริบตา หยาดน้ำตาก็เริ่มร่วงหล่นที่ละน้อย】

【"ฮือๆ..." และในที่สุดนางก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง】

【นางรู้ว่าที่ท่านเลือกจะตาย ก็เพราะต้องจะกำจัดภัยร้ายให้นางอย่างถาวร】

【ฝูงชนที่มุงดูต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง:】

【"การระเบิดของเขา... ไม่น่าเชื่อว่าจะเทียบเท่ากับการระเบิดตัวเองของผู้บำเพ็ญระดับแกนทองคำ !"】

【"โชคดีที่ข้ามองดูอยู่ไกลๆ ไม่อย่างนั้นคงถูกระเบิดจนกลายเป็นเถ้าถ่านไปด้วยแน่!"】

【"คนรับใช้ผู้นั้น…!"】

【เมื่อเปลวเพลิงมอดลง ฝุ่นควันจางหาย เด็กน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงสีทองที่ปกคลุมอยู่รอบกายโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วน】

【เขาสะบัดแขนเสื้อเพียงเล็กน้อย ฝุ่นควันก็สลายไปจนหมด】

【เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า ก็เห็นวิญญาณของท่านกำลังล่องลอยอยู่ตรงนั้น】

【เขายกมือขึ้นเล็กน้อย พลังวิญญาณดั้งเดิมก็พุ่งตรงเข้าใส่ท่าน!】

【ท่านพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะควบคุมวิญญาณให้หนีไป】

【แต่วิญญาณกับเหมือนเด็กทารก ต่อให้พยายามอย่างไร สุดท้ายก็เคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้า】

【เพียงชั่วพริบตา ท่านก็ถูกพลังวิญญาณดั้งเดิมโจมตีใส่เข้าอย่างจัง และวิญญาณของท่านก็สลายหายไปทันที】

【ท่านตายแล้ว!】

【ติ๊ง! การจำลองจบลง โปรดเลือกรางวัล:】

【หนึ่ง พลัง: ระดับมนุษย์สวรรค์ขั้นสมบูรณ์, ระดับกลั่นปราณขั้นสี่, วิชาวิญญาณเขียวขั้นสี่, วิชาจำแลงกายขั้นสอง】

【สอง สิ่งของนอกกาย: หยกปลาคู่สีม่วง】

【สาม รางวัลพิเศษ: ประสบการณ์การฝึกฝน, ประสบการณ์การต่อสู้, ความทรงจำ】

เมื่อเห็นผลการจำลอง ฉินเฉินก็กล่าวโดยไม่มีความลังเลว่า "เลือกข้อหนึ่ง!"

วินาทีที่เลือกรางวัล—

ตูม!

พลังอันมหาศาลก็ทะลักเข้าสู่ร่างกาย และการฝึกฝนก็ทับซ้อนกัน!

ระดับมนุษย์สวรรค์ขั้นสมบูรณ์!

ระดับกลั่นปราณขั้นสี่!

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนร่างกายเปี่ยมไปด้วยพลัง ราวกับสามารถฆ่าวัวด้วยการจ้องมองเพียงแค่ครั้งเดียว!

แต่เขากลับนึกไม่ถึงเลยว่า ด้วยพลังระดับนี้แล้วจะยังไม่ใช่คู่มือของเด็กน้อยนั้นอีก!

แถมฝ่ายตรงข้ามยังเป็นเพียงแค่ผู้อาวุโสระดับกลางของตระกูลเซียนหลิวเท่านั้น...

"เผชิญหน้ากับยักษ์ใหญ่เช่นนี้ ทุกย่างก้าวต้องระมัดระวัง"

"ในโลกจริงห้ามเปิดเผยพลังโดยเด็ดขาด!"

"ระบบ ทำให้ข้าอยู่ที่ระดับเซียนเทียนขั้นสมบูรณ์ แล้วก็ปกปิดระดับกลั่นปราณของข้าด้วย"

【ติ๊ง! ปกปิดเรียบร้อย!】

เมื่อสัมผัสว่ากลิ่นอายลดลงแล้ว เขาก็ยิ้มออกมาด้วยความชื่นชม

จากนั้น ก็นึกถึงรายชื่อศัตรูในการจำลองครั้งแรกว่ายังเหลืออีกสี่ตระกูล—

หัวหน้าผู้ตรวจการแห่งกองตรวจการของเมืองหนานเจียง สงเว่ยเหา

ประธานสมาคมการค้าเมืองหนานเจียง จินว่านซาน

ประมุขพรรคจิ่วหลงเมืองหนานเจียง หลงยวี่เฉิง

ผู้ว่าการอำเภอเมืองหลงหยาง เมิ่งเหวินปิน

เขาจะไม่มีทางปรานีกับอีกสามตระกูลอย่างเด็ดขาด แต่เมิ่งเหวินปินกลับทำให้เขาลังเล—

เพราะอย่างไรเสีย เมิ่งฮ่าวก็เป็นพี่น้องที่เล่นแก้ผ้ามาด้วยกันตั้งแต่เด็ก

"ช่างเถอะ ถึงเวลาค่อยดูว่าเมิ่งฮ่าวรู้เห็นด้วยหรือไม่!"

"หากรู้เห็นด้วย ก็ให้ตระกูลเมิ่งตายทั้งเป็นเสีย แต่หากไม่รู้เรื่อง... ค่อยดูอารมณ์ก็แล้วกัน!"

"ครั้งนี้จัดการตระกูลจินก่อนเป็นรายแรก! นังจินลี่ลี่นั่น ข้าอุสาหวังดีช่วยนาง แต่นางกลับเนรคุณมาแว้งกัดข้า—"

"คนประเภทนี้สมควรตายที่สุดแล้ว"

เมื่อคิดว่าจะกำจัดใครเป็นรายแรกเรียบร้อยแล้ว เขาก็มองดูท้องฟ้าที่ค่อยๆ สว่างขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบหน้ากากหน้ายิ้มสีขาวใส่เข้าไปในอกเสื้อ แล้วพุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่เมืองหนานเจียง