บทที่ 20

บทที่ 20

【คนอีกหลายสิบคนที่เหลือต่างก็กลัวจนแตกฮือ เริ่มถอยหนีกันทีละคน】

【ท่านตะโกนสั่งลูกน้องที่ทำท่าจะไล่ตามว่า: "อย่าตาม! การเผาเสบียงสำคัญกว่า!"】

【ทุกคนก็รีบจุดไฟกันทันที แล้วรถขนเสบียงกว่าร้อยคันต่างก็ลุกโชนด้วยเปลวเพลิง ส่องสว่างไปทั่วเส้นทางภูเขา】

【ท่านเก็บป้ายห้อยเอวจากศพของปรมาจารย์ผู้นั้น แล้วรีบนำกองกำลังถอนตัวทันที】

【ระหว่างทางท่านก็ฉุกคิดถึงการต่อสู่เมื่อครู่ขึ้นมา: ข้าเพิ่งจะสังหารปรมาจารย์ไปอย่างงั้นหรือ?】

【นี่มันจะง่ายดายเกินไปหน่อยหรือไม่? ตอนประลองกับจินลี่ลี่และคนอื่นๆ ในสำนักวิถียุทธ์ มีครั้งไหนบ้างที่ตนเองไม่ต้องออกแรงจนเหงื่อท่วมตัว?】

【ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการประมือกับจอหงวนบู๊อย่างจางรุ่ยเลย ซึ่งแทบไม่แตกต่างจากผู้ใหญ่รังแกเด็กเลยสักนิด】

【คิดไปคิดมา ท่านก็ตระหนักว่า——ที่แท้ปรมาจารย์ก็แบ่งระดับเช่นกัน】

【คนที่ออกมาจากสำนักวิถียุทธ์ ล้วนเป็นยอดคนในหมู่ยอดคนทั้งสิ้น】

【แม้จะมีระดับและขั้นเหมือนกัน แต่คนที่จบจากสำนักวิถียุทธ์จะสามารถบดขยี้คนในระดับเดียวกันอย่างง่ายดาย】

【เมื่อกลับถึงค่ายทหาร ท่านรายงานผลงานการรบตามความเป็นจริง】

【ผู้รับผิดชอบตรวจสอบ ก็คือแม่ทัพนามควงเทียนโย่ว——คนผู้นี้จบการศึกษาจากรุ่นเดียวกับตอนที่ท่านเพิ่งเข้าสำนักวิถียุทธ์ใหม่ๆ ถือว่าเป็นรุ่นพี่อาวุโสของสำนัก】

【ในกองทัพเจิ้นซี ลำดับทหารจากต่ำไปสูงคือ: นายกองร้อย, นายกองพัน, รองแม่ทัพ, แม่ทัพ และสูงสุดคือแม่ทัพใหญ่】

【ควงเทียนโย่วพลิกดูรายงานการรบของท่านไปมา แต่จู่ๆ ก็ตบโต๊ะ แล้วลุกขึ้นยืน และกล่าวว่า : "บังอาจ! เจ้ากล้าแอบอ้างผลงานทางทหารอย่างงั้นรึ?"】

【ท่านเตรียมการมาแต่เนิ่นๆ อยู่แล้ว จึงรีบควักหลักฐานออกมา——ซึ่งคือป้ายห้อยเอวระบุตัวตนของปรมาจารย์ผู้นั้น】

【ใครจะรู้ว่าควงเทียนโย่วกลับไม่แม้แต่จะชายตามองเลยด้วยซ้ำ แต่กลับโยนป้ายห้อยเอวนั้นให้กับนายกองพันนามว่าอู๋ปินทันที——และคนผู้นี้คือหลานชายแท้ๆ ของโหวตระกูลอู๋!】

【"นี่คือผลงานของนายกองพันอู๋!" ควงเทียนโย่วหัวเราะเยาะใส่ท่าน แล้วกล่าวว่า "ทหาร! จงลากตัวเขาไปโบยหนึ่งร้อยไม้ตามกฎกองทัพเสีย!"】

【แต่จินลี่ลี่ก็รีบเข้ามาออกหน้าขอร้องให้ท่าน: "แม่ทัพควง เห็นแก่ความเป็นศิษย์ร่วมสำนักเถิด..."】

【"ใช่ๆ" ซ่งจานเผิงก็ช่วยพูดเสริมเช่นกัน "โปรดผ่อนหนักเป็นเบาด้วยเถิด"】

【"เอาอย่างนี้ดีหรือไม่..." จางรุ่ยจู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นว่า: "โบยสักสามสิบไม้ก็พอแล้ว?"】

【"แต่นี่คืออัจฉริยะเชียวนะ" อู๋ปินมองท่านด้วยสายตาดูแคลน "กองทัพเจิ้นซีของเรา คงจะเล็กเกินไปสำหรับผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา เหตุใดไม่ขับไล่ออกไปจากกองทัพเลยเล่า?"】

【ท่านก็ยิ้มออกมาอย่างขมขืน】

【ท่านที่ไร้ซึ่งกำลังและไม่มีคนค่อยหนุนหลัง จึงจำต้องฝืนกล้ำกลืนความอัปยศนี้ลงไปโดยไม่มีสิทธิโต้เถียง】

【และท้ายที่สุด ท่านก็ถูกขับไล่ออกจากกองทัพเจิ้นซี】

【แต่ขณะที่เดินจากไป ก็มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาจากกระโจมด้านหลัง——】

【"ฮ่าๆๆ นี่น่ะหรืออัจฉริยะอันดับหนึ่งที่เขาร่ำลือกัน?"】

【"ดูอย่างไรก็เป็นสวะไม่ใช่หรือ!"】

【"เจ้าสำนักไม่ชอบขี้หน้าเขามาตั้งนานแล้ว!"】

【ท่านกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ】

【ท่านรู้อยู่แล้วว่า——อู๋ปินเป็นคนของบ้านโหว ส่วนควงเทียนโย่วและจางรุ่ยก็กำลังเลือกข้างอยู่】

【พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าล่วงเกินโหวตระกูลอู๋】

【จะโทษก็ต้องโทษตัวเอง ที่หลังจากบ้านกั๋วกงล่มสลาย บ้านโหวก็เข้ามาควบคุมกองทัพเจิ้นซีแทน】

【"อัจฉริยะ" ที่ไร้ภูมิหลัง ไร้กำลัง ก็สมควรแล้วที่จะถูกกีดกัน】

【แต่ความอัปยศในครั้งนี้ ท่านจะไม่มีวันลืมแน่นอน】

【และท่านก็หวังว่าตัวท่านในโลกจริงจะไม่ลืมเช่นกัน และช่วยระบายความแค้นแทนตนเองในวันหน้าด้วย!】

โลกจริง ฉินเฉินที่กำลังง่วงเงียอยู่ ก็แง้มเปลือกตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ

"ไม่ต้องห่วงๆ…พี่ชายคนนี้…จะไม่…ลืมแน่…วันหน้าจะล้างแค้นแทน…"

แต่ยังพูดไม่ทันจบ เปลือกตาของเขาก็ปิดลงพร้อมกับศีรษะก็เอียงไปทางซ้ายอย่างไม่มีแรง แล้วเขาก็วูบหลับไป

【ปีที่สิบห้า】

【นับตั้งแต่ออกจากกองทัพเจิ้นซี ท่านก็กลับมายังเมืองหลวง แล้วซื้อบ้านหลังหนึ่งและใช้ชีวิตเยี่ยงฤาษี】

【หนึ่งปีที่ผ่านมา ท่านราวกับระเหยหายไปจากโลกมนุษย์】

【ส่วนเพื่อนที่เคยสนิทที่สุดอย่างจินลี่ลี่และซ่งจานเผิงกลับไม่เคยติดต่อท่านมาอีกเลย】

【แต่ท่านกลับรู้สึกยินดีเสียมากกว่า เพราะท่านต้องการความเงียบสงบเช่นนี้】

【วันๆ ท่านเอาแต่ฝึกฝน มีบ้างที่ไปรับภารกิจล่าค่าหัวจากหอวิหคเพลิงเพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า】

【แต่วันนี้ท่านกลับรู้สึกเบื่อหน่ายเหลือเกิน จึงมาที่หอชมจันทร์】

【เพิ่งนั่งลงไปเพียงไม่นาน คุณชายเจ้าสำราญที่แต่งกายหรูหราผู้หนึ่งก็พาองครักษ์สองคนบุกเข้ามา】

【ผู้ติดตามตะเบ็งเสียงตะโกนลั่นว่า: "เถ้าแก่มุดหัวไปตายอยู่ที่ไหนกัน? จงรีบไสหัวออกมาเสีย!"】

【ท่านเป็นลูกค้าประจำของหอชมจันทร์ ย่อมรู้อยู่แล้วว่าเถ้าแก่มีนามว่าโหลวหยาง】

【แต่ทว่าเบื้องหลังที่แท้จริงของหอชมจันทร์คือราชครู】

【กล้ามาก่อเรื่องที่นี่? พวกเขาเบื่อชีวิตแล้วรึ?】

【แต่ทว่าฉากถัดมากลับทำให้ท่านต้องตกตะลึงจนตาค้าง——】

【เถ้าแก่โหลวพอเห็นคุณชายผู้นั้นแล้ว กลับรีบก้มหัวประจบสอพลอทันที: "ที่แท้ก็เป็นซื่อจื่อตระกูลอู๋ที่ให้เกียรติมาเยือนนี่เอง มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือ?"】

【ซื่อจื่อตระกูลอู๋โยนเงินหนึ่งตำลึงออกไป แล้วกล่าวว่า: "นับแต่วันนี้ไป หอชมจันทร์เป็นของข้า"】

【โหลวหยางจ้องมองเงินตำลึงบนพื้นด้วยสีหน้ามืดมน】

【นี่มันปล้นกันซึ่งๆ!】

【"ซื่อจื่อ เรื่องนี้ข้าไม่กล้าตัดสิน..."】

【"หุบปาก!" ซื่อจื่อตระกูลอู๋ก็โบกมืออย่างรำคาญ "ไปบอกเจ้านายของเจ้าเสีย"】

【โหลวหยางก็กัดฟันไปส่งข่าวทันที】

【ท่านรออยู่บนห้องรับรองชั้นสองตั้งครึ่งค่อนวัน คนของราชครูก็ยังไม่โผล่มาเสียที】

【ดูท่าแม้แต่ราชครูก็ยังไม่อยากล่วงเกินบ้านโหวเช่นกัน】

【นับตั้งแต่โหวตระกูลอู๋เข้ามาแทนที่บ้านกั๋วกง บ้านโหวก็ยิ่งกำเริบเสิบสานหนักข้อขึ้นทุกวัน และซื่อจื่อตระกูลอู๋ผู้นี้ก็โหดเหี้ยมยิ่งกว่าฟางเฉินเสียอีก——แย่งชิงบ้านคนธรรมดา ฆ่าคนกลางถนน ข่มเหงรังแกหญิงชาวบ้าน...】

【ลับหลังผู้คนต่างเรียกขานเขาว่า "คนชั่วอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง"】

【แต่ที่น่าแปลกก็คือ แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังเลือกจะปิดตาข้างหนึ่ง】

【ท่านหันหน้าหนีโดยไม่เข้าไปยุ่ง——หลักๆ เพราะเรื่องนี้เกินกำลังความสามารถของท่าน】

【ปีที่สิบหก แม่ของท่านเขียนจดหมายมาว่า——ฉินอวี้หายตัวไป】

【ปีที่สิบเจ็ด มีข่าวใหญ่จากหอวิหคเพลิงกล่าวว่า——ฉายายาโพธิสัตว์ หัวหน้าหมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวง ถูกลอบสังหาร】

【ปีที่สิบแปด ซื่อจื่อตระกูลอู๋สู่ขอเฉิงหรงหรงแต่ถูกปฏิเสธ บ้านโหวถึงขั้นร่วมมือกับพันธมิตรยุทธ์ ใส่ร้ายป้ายสีราชครูจนถูกประหารล้างโคตร เฉิงเทียนรุ่ยหายสาบสูญ เฉิงหรงหรงถูกบีบคั้นจนต้องปลิดชีพตนเอง】

【ปีที่สิบเก้า เกิดรัฐประหารในวังหลวง ฝ่าบาทหายสาบสูญ อ๋องสามขึ้นครองราชย์】

【เหตุการณ์สำคัญที่ควรจะเกิดขึ้นเหล่านี้ ล้วนเกิดขึ้นก่อนกำหนดทั้งหมด!】

【ท่านครุ่นคิดว่า——วิธีการของบ้านโหวอำมหิตกว่าบ้านกั๋วกงนัก ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมาเลยสักนิด】

【ด้วยความกลัดกลุ้ม ท่านจึงไปหาเย่อู๋เหิน ซึ่งเป็นเจ้าหอของหอวิหคเพลิง】

【หลายปีมานี้ ท่านรับภารกิจที่หอวิหคเพลิงอยู่บ่อยครั้ง บวกกับสถานะปรมาจารย์ เย่อู๋เหินจึงพยายามชักชวนท่านเข้าร่วมหอวิหคเพลิงมาโดยตลอด】

【"ท่านฉิน เมืองหลวงเปลี่ยนมือแล้ว ไม่คิดจะเข้าร่วมหอวิหคเพลิงบ้างหรือ?" เย่อู๋เหินรินชาให้ท่าน พร้อมกับกล่าวชักชวนไปด้วย】

【"ข้ามันก็แค่ปรมาจารย์ปลายแถว น้องเย่ก็ยกยอข้าเกินไปแล้ว" ท่านแกล้งเย้าแหย่เย่อู๋เหิน ซึ่งความจริงเขาแก่กว่าท่านถึงสิบปี】

【"หากอดีตอัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างท่านเรียกว่าปลายแถว ถ้าเช่นนั้นปรมาจารย์ทั่วหล้าจะต้องเรียกว่าอะไรกันเล่า?"】

【"นั่นก็แค่ชื่อเสียงจอมปลอมในวัยหนุ่มเท่านั้น"】

【"จริงสิ มีข่าวที่น่าสนใจอยู่หลายเรื่อง ท่านอยากฟังหรือไม่?"】

【"รีบว่ามา! รีบว่ามา! ข้าชอบฟังเรื่องชาวบ้านที่สุด!" 】

【"หนึ่งข่าวแลกกับยาปราณแท้หนึ่งขวด?"】

【"นั่นต้องดูก่อนว่าคุ้มค่าหรือไม่!"】

【เย่อู๋เหินกดเสียงลงต่ำ พลางกล่าวว่า: "จอหงวนบู๊ จางรุ่ยที่อยู่รุ่นเดียวกับท่าน แท้จริงแล้วคืออ๋องสามนามว่าเซียวรุ่ย"】

【เมื่อกล่าวจบ ถ้วยชาในมือของท่านก็ถึงกับร่วงหล่นลงกับพื้นจนเกิดเสียง "เพล้ง" ทันที】

【ไม่น่าเล่า เหตุใดจางรุ่ยถึงชวนตนเองไปกองทัพเจิ้นซี!】

【ไม่น่าเล่าบ้านโหวถึงช่วยอ๋องสามชิงบัลลังก์!】

【ที่แท้เรื่องราวทั้งหมด ล้วนเป็นอ๋องสามที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง!】

【"หลายปีที่ผ่านมา บ้านโหวทำให้เมืองหลวงวุ่นวายโกลาหลไปหมด ความจริงก็เพื่อกำจัดขั้วอำนาจฝ่ายตรงข้าม" เย่อู๋เหินกล่าวต่อ】

【ท่านพลันตระหนักทันทีว่า: "นี่คือการทดสอบความจงรักภักดี! ผู้ไม่ต่อต้านจะถูกเก็บไปใช้งาน ผู้ต่อต้านจะถูกกำจัดทิ้ง"】

【"ถูกต้อง" เย่อู๋เหินพยักหน้า "ทั้งกำจัดศัตรู และจัดสรรขั้วอำนาจใหม่ ยิงปืนนัดเดียว ฆ่านกถึงสองตัว"】

【ท่านมองไปยังทิศทางของวังหลวง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนปัญญา】

【ใครจะไปคาดคิดกันเล่า ว่าจู่ๆวันหนึ่งจางรุ่ยจะกลายมาเป็นจักรพรรดิ!】

【ทันใดนั้นเอง ท่านก็นึกถึงจุดสำคัญบางอย่างขึ้นมา: "มหาปรมาจารย์ของราชวงศ์ไม่ลงมาจัดการเรื่องนี้หรือ?"】

【"ฮ่าๆ" เย่อู๋เหินหัวเราะออกมาทันที "ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าสำนักแห่งสำนักวิถียุทธ์คือใคร?"】

【"เซียวเทียนชื่อ?" ท่านก็ตอบกลับด้วยความสับสน】

【"ถูกต้อง! ตราบใดที่มีตาเฒ่าหนังเหนียวผู้นั้นอยู่ บัลลังก์ของตระกูลเซียวก็จะมั่นคงดุจขุนเขา" เย่อู๋เหินจิบชาช้าๆพลางกล่าวอย่างไม่รีบร้อน】