บทที่ 14

บทที่ 14

【ปีที่ยี่สิบ】

【ท่านทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนขั้นกลางสำเร็จ】

【ในวันคล้ายวันเกิดอายุสามสิบแปดปี ลุงเฉิงและชิงเอ๋อร์ก็มาร่วมฉลองกับท่านด้วย และนับตั้งแต่รับเลี้ยงชิงเอ๋อร์มาหน้าที่เข้าครัวจึงตกเป็นของนาง และนั่นก็ทำให้อาหารการกินอุดมสมบูรณ์กว่าเมื่อก่อนมาก】

【และอาจจะเป็นเพราะอายุที่มากขึ้น ท่านจึงเริ่มคิดถึงพ่อแม่มากขึ้นตามไปด้วย จึงยื่นเรื่องต่อรองผู้บัญชาการต้วนเพื่อขอกลับไปเยี่ยมครอบครัว แต่กลับถูกปฏิเสธทันที แล้วให้เหตุผลว่า "ขอเพียงไม่ออกไปจากเมืองหลวง เรื่องอื่นๆข้าจะไม่ปฏิเสธ"】

【ท่านเพิ่งจะตระหนักเดี๋ยวนี้เอง ว่าแม้เวลาจะผ่านไปเป็นสิบปี สำนักวังหลวงก็ยังคงระแวงท่านอยู่เสมอ】

【ท่านถึงขั้นสงสัยว่า นอกรั้วบ้านของท่าน จะมีสายลับคอยจับตาดูอยู่หรือไม่?】

【ส่วนเรื่องของ "ยาโพธิสัตว์" นั้น เกรงว่าพวกเขาคงจะรู้กันแล้ว แต่เมื่อคิดว่านี่ไม่ใช่ความผิดของตนเองและสำนักวังหลวงก็น่าจะรู้เช่นกัน ท่านจึงทำตัวตามปกติ】

【หนึ่งเดือนต่อมา ก็มีข่าวร้ายแพร่สะพัดว่า—ราชครูถูกสั่งยึดทรัพย์และประหารล้างตระกูล แต่เฉิงเทียนรุ่ยกลับหลบหนีไปสำเร็จ】

【และอีกข่าวหนึ่งที่ทำให้ท่านเจ็บปวดยิ่งนัก ก็คือ—ระหว่างการยึดทรัพย์ เฉิงหรงหรงถูกฟางเฉินบีบคั้นจนต้องปลิดชีพตนเอง】

【ว่ากันว่าก่อนนางตาย นางกอดภาพอักษรอยู่สองภาพ—ภาพหนึ่งคือ "สี่ประโยคแห่งเหิงฉวี" อีกภาพคือบทกลอนที่ท่านเคยแต่งให้นางในปีนั้น】

เมื่อมองดูเนื้อหาในการจำลอง จมูกของฉินเฉินก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมา

แม้เขาจะไม่รู้ว่ารูปร่างหน้าตาของเฉิงหรงหรงเป็นอย่างไร และไม่มีความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งอย่างในการจำลอง แต่สายใยสัมพันธ์จากการจำลองทั้งสองครั้ง ก็ยังทำให้เขารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาเช่นกัน

เหตุใดแม่นางผู้นั้น ถึงหลงใหลเขามากเช่นนี้ และยังเป็นถึงสองครั้งอีก?

เพียงเพราะความสามารถการแต่งกลอนที่เขาไปลอกคนอื่นมาอย่างนั้นรึ?

ส่วนความสามารถจริงๆ ของเขา แค่ให้แต่งชื่อกลอนเฉยๆ สำหรับเขาแล้ว มันก็ยังยากเลย?

และกลอนอย่าง "สี่ประโยคแห่งเหิงฉวี" นั้น ขอแค่คนเคยเรียนหนังสือมาบ้าง ใครบ้างจะไม่รู้กันเล่า

【ปีที่ยี่สิบสอง】

【เป็นดังที่ท่านคาดการณ์ไม่มีผิด ขั้วอำนาจในเมืองหลวงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่—กองกำลังของพันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงก็ผงาดขึ้นอย่างรวดเร็ว จนแทบจะควบคุมเมืองหลวงทั้งหมด】

【และการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ ก็ทำให้ท่านรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี แต่ท่านที่ไร้ซึ่งกำลังก็ต้องปล่อยเลยตามเลย】

【ในวันคล้ายวันเกิดครบรอบสี่สิบปี ชิงเอ๋อร์ทำอาหารเลิศรสเต็มโต๊ะ ลุงเฉิงก็มาร่วมฉลองกับท่านเหมือนเช่นเคย】

【ท่านยิ่งรู้สึกสงสัยในตัวลุงเฉิงมากขึ้นทุกวัน—เพราะเมื่อดูจากภายนอกแล้ว เขาที่มีอายุตั้งร้อยกว่าปี กลับดูกระฉับกระเฉง ไม่มีทีท่าว่าจะแก่ชราลงเลยสักนิด】

【ที่แปลกยิ่งกว่าก็คือ เขาไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ ซึ่งตามหลักแล้ว คนธรรมดาทั่วไปพออายุสักหกสิบ ก็ควรจะร่วงโรยกันแล้วไม่ใช่หรือ แต่เขากลับยังดูสดชื่นแข็งแรงดีอยู่เลย】

【ท่านถึงกับมีลางสังหรณ์ว่า—ต่อให้ท่านแก่ตายไปแล้ว ชายชราผู้นี้ ก็น่าจะยังอยู่ดีมีสุขต่อไป】

【ท่านจึงถามเขาว่า: "ลุงเฉิงท่านอายุเท่าไหร่กันแน่?"】

【ลุงเฉิงมองท่านอยู่ครู่หนึ่ง และราวกับคาดเดามาก่อนแล้วว่าท่านจะถาม จึงหัวเราะออกมา แล้วกล่าวว่า : "เจ้าหนูคนแก่ใจสู้อย่างข้า ย่อมอยู่นานกว่าคนปกติเยอะ"】

【"ความทุกข์โศกในโลกหล้า มีแต่คนไม่ยึดติดเยี่ยงข้าเท่านั้น ที่จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย"】

【ท่านพยักหน้าเห็นด้วย แต่ลึกๆ กลับคิดว่า—ชายคนนี้ จะต้องมีความลับบางอย่างปกปิดอยู่แน่】

【และทันใดนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของท่าน ก่อนจะถามด้วยความตื่นเต้นว่า: "ลุงเฉิงหรือว่าท่านจะเป็น...ผู้บำเพ็ญเซียน?"】

【ลุงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา: "ฮ่าๆๆ... เจ้าเคยเห็นเซียนคนไหนจนกรอบเหมือนกับข้าบ้างกันเล่า?"】

【ท่านหัวเราะตามเขาไปด้วย】

【แต่ในขณะเดียวกัน ท่านกลับมีความรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่ง ราวกับความลับทุกอย่างถูกเปิดเผย】

【ปีที่ยี่สิบห้า】

【ในที่สุดท่านก็ทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนขั้นปลายสำเร็จ และท่านก็รู้สึกว่าไม่เสียแรงเลย ที่ทนลำบากฝึกฝนมาหลายปี】

【บรรยากาศในเมืองหลวงตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับพายุใหญ่กำลังจะก่อตัว】

【วันนี้ ท่านติดตามรองผู้บัญชาการต้วนไปยังตลาดภูตพราย เพื่อสืบคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง】

【สมาชิกเก่าแก่ในหน่วย ตอนนี้ถ้าไม่ตายก็ลาออกกันไปหมดแล้ว ท่านจึงกลายเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสไปโดยปริยาย】

【ผู้ตายในคดีนี้ คือเถ้าแก่โรงพนันชิงอี นามว่า ฉางชิงอี】

【ท่านที่มากไปด้วยประสบการณ์ ขณะตรวจค้นจึงพบช่องลับและเจอวิชาเล่มหนึ่ง— ที่มีชื่อว่าเข็มล่าวิญญาณสิบแปดเล่ม และท่านก็รีบเก็บเข้าไปในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว】

【วิชาดีๆ เช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะหาซื้อตามท้องตลาด】

【ท่านแสร้งทำเป็นค้นต่ออีกครู่หนึ่ง แล้วค่อยหันไปตรวจสอบศพ แล้วก็พบว่า—นิ้วมือของศพฉางชิงอีกำลังชี้ไปที่ผนังด้านหนึ่งอย่างมีนัยยะ!】

【"รองผู้บัญชาการต้วน ตรงนี้มีบางอย่างผิดปกติ!" ท่านรีบแจ้งทันที】

【รองผู้บัญชาการต้วนก็มางัดผนังด้านนั้นออก แล้วก็พบเอกสารและสมุดบัญชีซ่อนอยู่จริงๆ】

【ท่านแอบชำเลืองมองแวบหนึ่ง และแผ่นหลังของท่านก็พลันเย็นวาบขึ้นมาอย่างฉับพลัน—ที่แท้คดีฆ่าล้างตระกูลราชครูในปีนั้น กลับเป็นฝีมือของพันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงที่ร่วมมือกันใส่ร้ายป้ายสีนี่เอง!】

【"แย่แล้ว..." อารมณ์ของท่านก็ปั่นป่วนขึ้นมาทันที】

【เวลานี้ พันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงกำลังเรืองอำนาจราวกับตะวัน การล่วงรู้ความลับของพวกเขา ย่อมมีจุดจบที่เลวร้าย】

【และก็เป็นไปตามคาด วินาทีถัดมา นักฆ่าปิดหน้ากว่ายี่สิบคนก็บุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว และการต่อสู้ตะลุมบอนนองเลือดก็ปะทุขึ้น!】

【นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ท่านเข้าร่วมสำนักวังหลวงมาสิบกว่าปี ที่ถูกปิดล้อมโจมตีกลางวันแสกๆ เช่นนี้!】

【ดักซุ่มโจมตีคนของสำนักวังหลวงกลางเมืองหลวงอย่างงั้นหรือ? นี่ช่างเป็นการกระทำที่เหิมเกริมไม่เกรงกลัวกฎหมายบ้านเมืองยิ่งนัก!】

【ท่านที่ซึ่งอยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นปลายแล้ว จึงพอจะมีกำลังรับมือกับการรุมโจมตีของคนสามคนอยู่บ้าง แต่เด็กใหม่ระดับโฮ่วเทียนกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพียงพริบตาก็ถูกฟันจนคอขาดกระเด็น】

【รองผู้บัญชาการต้วนแม้จะเป็นถึงระดับปรมาจารย์ แต่เมื่อถูกยอดฝีมือระดับเดียวกันสองคนรุมโจมตี ก็ยังรู้สึกลำบากเช่นกัน และการต่อสู้ระหว่างระดับปรมาจารย์ นับว่าดุเดือดเลือดพล่านอย่างยิ่ง—ปราณเกราะคุ้มกายสั่นสะเทือนไม่หยุด ใครที่อยู่ใกล้ๆ ต่างก็ล้วนถูกกระแทกจนกระอักเลือดกันหมด!】

【"แยกย้ายกันหนี! แล้วกลับไปรายงานผู้บัญชาการเร็ว!" รองผู้บัญชาการต้วนก็ตะโกนใส่ทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่】

【ท่านไม่รอช้า รีบใช้วิชาย่างก้าวไร้ร่องรอยอย่างเต็มกำลัง แล้วหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว แต่พวกนักฆ่ากลับไม่มีใครไล่ตามท่านเลยสักคน—เป้าหมายของพวกเขาช่างชัดเจนยิ่งนัก ซึ่งก็คือหลักฐานในมือของรองผู้บัญชาการต้วน】

【"ต้องเป็นคนของพันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงแน่!" ท่านกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ】

【ส่งยอดฝีมือระดับเซียนเทียนมามากมายขนาดนี้ แถมยังมีปรมาจารย์อีกสองคน นอกจากสองกองกำลังใหญ่นั้นแล้ว จะยังมีใครมีความสามารถเช่นนี้อีก?】

【เมื่อหนีกลับมาถึงสำนักวังหลวง ท่านก็รีบไปรายงานต่อผู้บัญชาการเหลิ่งอู๋เฉินทันที】

【แต่ยังไม่ทันที่ท่านจะรายงานจบ ร่างของเขาก็วูบหายขึ้นไปบนท้องฟ้า แล้วกลายเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังตลาดภูตพรายเสียก่อน!】

【และเพียงไม่นาน ก็มีเสียงระเบิดปรากฏขึ้น แล้วขนทั่วทั้งร่างกายของท่านก็ลุกชันขึ้นมา—】

【มหาปรมาจารย์? บิน?!】

【วินาทีนี้เอง ท่านถึงเพิ่งจะตระหนักว่า ตัวท่านในอดีตนั้น สำหรับเหลิ่งอู๋เฉินแล้ว คงจะไม่ต่างจากมดปลวกเลยกระมัง?】

【ครู่ต่อมา เหลิ่งอู๋เฉินก็กลับมาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด พร้อมกับหิ้วร่างไร้วิญญาณของรองผู้บัญชาการต้วนกลับมาด้วย】

【เมื่อท่านเห็นร่างของรองผู้บัญชาการต้วน ขอบตาของท่านก็แดงก่ำขึ้นมา】

【แม้ตอนแรก รองผู้บัญชาการต้วนจะเคยทรมานท่านจนเกือบจะฆ่าท่านมาก่อน แต่หลายปีที่ผ่านมา เขาก็ปฏิบัติต่อท่านเป็นอย่างดี...】

【"ผู้บัญชาการ หลักฐานต้องถูกพวกนั้นแย่งไปแน่! เราจะปล่อยพวกนั่นไปจริงๆ หรือ?" ท่านเอ่ยถามด้วยความแค้น】

【เหลิ่งอู๋เฉินมองท่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า: "ปากเปล่าไร้หลักฐาน พูดไปใครจะเชื่อกัน"】

【ท่านกำหมัดแน่น แต่ก็จนปัญญาเช่นกัน】

【ทั้งพันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงต่างก็มีมหาปรมาจารย์คอยหนุนหลัง หากปะทะกันซึ่งๆ หน้า สำนักวังหลวงก็คงจะเสียเปรียบอย่างแน่นอน】

【จนถึงตอนนี้ ท่านก็เพิ่งจะมองเห็นความตื้นลึกหนาบางของห้ากองกำลังใหญ่แห่งราชวงศ์เยียน ซึ่งก็คือ—ราชวงศ์ราชครู สำนักวังหลวง พันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกง ซึ่งทั้งห้ากองกำลังก็คือห้ามหาปรมาจารย์!】

【"ไม่น่าเล่า เหตุใดเฉิงเทียนรุ่ยถึงหนีรอด..." ท่านครุ่นคิดว่า—จะต้องเป็นเพราะมหาปรมาจารย์ของตระกูลเฉิงที่เป็นคนลงมือแน่!】

【เมื่อดูจากสถานการณ์ทั้งหมด แล้วนึกย้อนถึงคำสั่งเสียของ "ยาโพธิสัตว์" ที่กล่าวถึงเรื่องก่อกบฏนั้น…ก็คงจะไม่ใช่ราชครูแล้ว—แต่หมายถึงพันธมิตรยุทธ์และบ้านกั๋วกงต่างหาก?】

【สามเดือนต่อจากนั้น ท่านก็ไม่กล้าก้าวเท้าออกจากสำนักวังหลวงแม้แต่ก้าวเดียว】

【และโชคดีที่ทุกคนต่างก็ยุ่งวุ่นวายกันไปหมดและหัวหน้าของท่านก็ตายไปแล้ว จึงไม่มีใครมาเฝ้ามองท่านอีก】

【ท่านจึงถือโอกาสนั้น ทุ่มเทฝึกฝนวิชาใหม่—เข็มล่าวิญญาณสิบแปดเล่ม】

【ท่านใช้เวลาถึงสามเดือน กว่าจะฝึกเข็มล่าวิญญาณสิบแปดเล่มจนบรรลุถึงขั้นพื้นฐาน】