บทที่ 13

บทที่ 13

【ปีที่สิบ】

【หลายปีที่ผ่านมา ท่านบ่มเพาะนิสัยการฝึกฝนที่ดี จนทะลวงเข้าสู่ระดับโฮ่วเทียนขั้นปลาย】

【รองผู้บัญชาการต้วนและเหล่าเพื่อนร่วมงานต่างก็มองท่านเป็นคนกันเองมาตั้งนานแล้ว】

【และจากการติดตามต้วนคุนมาหลายปี ท่านจึงเห็นความเย็นชาของโลกมากขึ้น—】

【คนมีเงินมีอำนาจ เมื่อทำผิด เพียงแค่จ่ายเงินก็ไม่ต้องรับโทษ ส่วนคนไม่มีเงิน เพียงแค่ขโมยหมั่นโถวลูกเดียว ก็อาจจะถูกส่งไปขายให้กับตลาดทาส】

【และท่านก็รู้เสียทีว่าเหตุใดทุกคนถึงบอกว่าหน่วยจับกุมอู่ฟู่ที่สุด】

【ท่านยังพบอีกว่า หลายปีมานี้ตระกูลฉินอยู่อย่างสงบสุขปลอดภัยมาโดยตลอด】

【ท่านรู้สึกสงสัยยิ่งนัก ว่าเหตุใดตระกูลฉินถึงรอดพ้นจากการถูกทำลาย】

ฉินเฉินจ้องมองการจำลองอยู่ครู่หนึ่ง และจังหวะนั้นเอง เขาก็ตบต้นขาจนเกิดเสียงดัง:

"หรือจะเป็นเพราะข้าไปล่วงเกินใครเข้าในการจำลองรอบแรก ตระกูลถึงถูกทำลาย?"

ยิ่งคิดเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกสมเหตุสมผลมากขึ้นเท่านั้น:

"การจำลองรอบที่สองตระกูลฉินปลอดภัย แสดงว่ารอบแรกข้าต้องไปก่อเรื่องบางอย่างมาแน่..."

"รอบแรกข้าไปยั่วโมโหใครกัน?"

ฉินเฉินเกาศีรษะพยายามนึกย้อนความทรงจำไปมา และทันใดนั้นเอง ร่างกายของเขาก็พลันแข็งทื่อไป:

"เวรแล้ว! หรือจะเป็น...ร้านสมุนไพรตระกูลหลิว? หลิวไฉ่ผิง?!"

ท่านยิ่งคิด ก็ยิ่งตื่นตระหนก:

"แค่เพราะข้าไปลวนลามนางนิดหน่อย ถึงกับต้องฆ่าล้างโคตรกันเลยรึ? นี่มันจะโหดเหี้ยมกันเกินไปแล้ว!"

แม้ในโลกจริง ฉินเฉินจะสงสัยเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่กล้าไปตรวจสอบร้านสมุนไพรตระกูลหลิวด้วยตนเอง

ทำเพียงภาวนาอย่างเงียบๆ ให้ "ตัวเขา" ในการจำลองคิดออกเร็วๆ

แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนจะไม่เป็นเช่นนั้น...

"ตัวเขา" ในการจำลอง ดูเหมือนจะไม่มีความคิดไปในทิศทางนั้นเลยสักนิด

【ปีที่สิบห้า】

【ในที่สุดท่านก็บรรลุระดับโฮ่วเทียนขั้นสมบูรณ์】

【ท่านเขียนจดหมายไปหาพ่อแม่ เพื่อขอเงินมาซื้อทรัพยากรสำหรับทะลวงด่านทันที】

【สามเดือนต่อมา ท่านก็รับตั๋วเงินจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึงจากพ่อแม่】

【ท่านนำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงนั้นไปยังหอไป่เฉ่า เพื่อซื้อผงหนิงเจินและยาทะลวงชีพจร】

【ยาสองชนิดนี้ สำหรับคนที่มีรากฐานย่ำแย่อย่างท่าน จำเป็นต้องใช้ในปริมาณมหาศาล】

【หนึ่งเดือนต่อมา ท่านก็ทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนสำเร็จ】

【หลังจากทะลวงด่านแล้ว พลังภายในของท่านก็ค่อยๆ เปลี่ยนสภาพเป็นปราณแท้ของเซียนเทียน】

【แม้จะทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนแล้ว แต่ท่านกลับไม่รู้สึกยินดีปรีดาสักเท่าไหร่นัก—】

【เพราะระดับเซียนเทียนในวัยสามสิบกว่าปี ถือเป็นเรื่องดาดดื่นทั่วไป ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่บรรลุถึงระดับนี้ตอนอายุยี่สิบกว่า ส่วนพวกอัจฉริยะ แค่สิบกว่าปีก็บรรลุถึงระดับนี้กันแล้ว】

【แต่การทะลวงด่านก็มีข้อดีอยู่บ้างเช่นกัน เพราะการฝึกฝนวิชาก็จะง่ายดายขึ้นมากตามไปด้วย】

【หกเดือนต่อมา วิชาย่างก้าวไร้ร่องรอยและวิชาดาบทะลวงอากาศของท่านล้วนฝึกฝนจนถึงขั้นความสำเร็จรใหญ่】

【ท่านกระตือรือร้นไปหาเพื่อนร่วมงานที่มีระดับเดียวเพื่อขอประลองฝีมือด้วย แต่ผลปรากฏว่า—ท่านแพ้】

【ดูเหมือนว่าทุกคนต่างก็พยายามเหมือนกับท่าน】

【ท่านเบ้ปาก พลางครุ่นคิดว่า: ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะโอ้อวด】

【ปีที่สิบหก】

【รองผู้บัญชาการต้วนนำข่าวมาแจ้งท่านว่า: น้องสาวของท่านหายตัวไปแล้ว】

【หัวใจของท่านหยุดเต้นไปชั่วขณะ พลางครุ่นคิดว่า : หายไปอีกแล้วหรือ?】

【ท่านกัดฟันกรอด พลางครุ่นคิดว่า: รอให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย จะต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างแน่】

【ปีที่สิบเจ็ด】

【เมื่อรองผู้บัญชาการต้วนเริ่มผ่อนปรนการควบคุมท่านลงบ้าง ท่านก็เสนอขอย้ายออกจากสำนักวังหลวง และเขาก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย】

【ท่านซื้อบ้านหลังเล็กๆ ในเขตตะวันออก และพอย้ายเข้ามาเพียงไม่นาน เพื่อนที่อยู่ทางซ้ายและขวาของท่าน ก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียน จนเริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้น】

【ชีวิตของท่านดำเนินไปอย่างเรียบง่าย—กลางวันติดตามรองผู้บัญชาการต้วน กลางคืนกลับบ้านเพื่อฝึกยุทธ์】

【ดาบเหล็กเขียวของสำนักวังหลวงเริ่มจะรับรองปราณแท้ของท่านไม่ไหวแล้ว ท่านจึงไปที่หอเทียนจีเพื่อซื้อดาบเจ็ดดาวมาใช้】

【ตอนลองดาบ ท่านถ่ายเทปราณแท้เข้าสู่ตัวดาบ จนปรากฏประกายแสงเย็นวาบขึ้นมา จากนั้นท่านก็ฟันใส่ดาบเหล็กเขียวทันที แล้วดาบเหล็กเขียวเล่มเก่าก็ถูกฟันจนขาดสะบั้น】

【"ดูเหมือนฝีมือของเฉินน้อยจะพัฒนาขึ้นเสียแล้ว" จู่ๆ ก็มีชายชราผู้หนึ่งเดินโอนเอนเข้ามาในลานบ้านของท่าน】

【ชายชราผู้นี้ ทั้งผมและหนวดเคราขาวโพลนไปหมด กลางหน้าผากก็มีไฝสีแดงเม็ดหนึ่งอยู่ด้วย ซึ่งใครๆ ต่างก็เรียกเขาว่าลุงเฉิง】

【ลุงเฉิงคือเพื่อนบ้านของท่าน มักจะมาขอข้าวกินฟรีเสมอ แล้วยังชอบลากท่านไปเที่ยวที่หอลืมทุกข์อยู่บ่อยครั้ง—และแน่นอนว่าทุกครั้ง ท่านต้องเป็นคนจ่าย】

【"ลุงเฉิง!" ท่านทักทายด้วยรอยยิ้ม】

【แม้ชายชราคนนี้ จะชอบเอาเปรียบท่าน แต่ท่านก็ไม่ถือสาเขา】

【เพราะเมื่อมองดูเขาแล้ว ท่านกลับรู้สึกเหมือนเห็นเงาของตัวเองในอีกหลายสิบปีข้างหน้าซ้อนทับกัน—ชายชราที่อาศัยอยู่ลำพังในบ้านหลังเล็ก ไร้ญาติขาดมิตร】

【ท่านรู้สึกว่า ความเมตตาไม่ใช่หน้าที่ แต่เป็นทางเลือก】

【"รีบไปทำกับข้าวเร็วๆ เข้า ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว" ลุงเฉิงทิ้งตัวลงนอนบนเก้าอี้เอนกาย ก่อนจะกล่าวว่า "กินเสร็จแล้ว ก็ไปดื่มที่หอลืมทุกข์ต่อกันเถิด?"】

【"เป็นเดือนหน้าเถิด เบี้ยหวัดของข้าหมดเกลี้ยงแล้ว" ท่านยิ้มอย่างจนปัญญา】

【แม่นางในหอลืมทุกข์แม้จะดีเลิศ แต่ค่าใช้จ่ายก็สูงกว่าหอเทียนเชียงอย่างมาก】

【อีกทั้งหลังจากท่านเลื่อนระดับเป็นเซียนเทียนแล้ว "ผงหนิงเจิน" ที่ต้องใช้ในการฝึกฝนก็แพงหูฉี่ เงินหนึ่งร้อยตำลึงต่อเดือนแทบจะไม่พอยาไส้แล้วด้วยซ้ำ】

【เมื่อคิดถึงตรงนี้ ท่านก็รู้สึกละอายเป็นอย่างมาก อายุสามสิบสี่เข้าไปแล้ว แต่ยังต้องให้ทางบ้านคอยส่งเสียให้อยู่เลย】

【ส่วนเรื่องแต่งงานรึ? พอมีเงื่อนไขดีๆ เขาก็มักจะมองข้ามท่านไป แต่พอมีเงื่อนไขแย่ๆ ท่านก็มักจะไม่มองข้ามเขาไปเช่นกัน】

【"เจ้าหนู เมื่อไหร่เจ้าจะมีครอบครัวเสียที" ลุงเฉิงหรี่ตาลง พลางกล่าวต่อว่า "อย่าทำอย่างข้า พลาดแล้วก็พลาดไปชั่วชีวิต"】

【"ถ้าข้าแต่งงาน แล้วใครจะพาท่านไปหอลืมทุกข์กันเล่า?" ท่านก็หัวเราะเยาะใส่ลุงเฉิงแต่ก็ดูเหมือนจะหัวเราะใส่ตัวเองเช่นกัน】

【เพราะบางครั้งท่านก็รู้สึกว่าตัวเองทั้งโดดเดี่ยว และเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าที่ไร้ความหมาย】

【ท่านเดินเข้าครัว แล้วทำอาหารสามอย่าง—ผัดมะเขือเทศใส่ไข่ ไข่ดาว และซุปไข่น้ำมะเขือเทศ】

【ลุงเฉิงกินสามเมนูเดิมๆ ของท่านทุกวัน แต่กลับกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ทุกครั้ง】

【ปีที่สิบแปด】

【ยามโพล้เพล้วันหนึ่ง ก็มีเด็กสาวมอมแมมคนหนึ่งมาขอทานแถวบ้านของท่าน】

【ท่านเห็นว่านางช่างน่าสงสารยิ่งนัก จึงทำเมนูถนัดสามอย่างให้นางทาน—ผัดมะเขือเทศใส่ไข่ ไข่ดาว และซุปไข่น้ำมะเขือเทศ】

【เมื่อมองดูท่าทางกินข้าวของนางแล้ว ท่านก็หวนนึกถึงน้องสาวในวัยเด็ก แล้วจมูกของท่านก็พลันรู้สึกแสบร้อนขึ้นมาทันที】

【"เจ้าชื่ออะไร?"】

【"ข้าไม่มีชื่อ... ข้าเป็นเด็กถูกทิ้ง เร่ร่อนในเมืองหลวงมาสามปีแล้ว" นางตอบท่านด้วยดวงตาที่หมองหม่น】

【สถานการณ์เช่นนี้ ท่านพบเห็นในเมืองหลวงจนชินตาไปเสียแล้ว】

【ท่านส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ก่อนจะกล่าวว่า: "เช่นนั้น... ก็อยู่ที่นี่ดีหรือไม่?"】

【"ขอบคุณท่านลุง!" นางก็ตอบท่านพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา】

【และคำว่า "ลุง" ก็ทำเอาท่านชะงักงันไปครู่หนึ่ง—ที่แท้ท่านก็กลายเป็นคนวัยกลางคนไปแล้วหรือนี่】

【"วันหน้า เจ้าใช้ชื่อชิงเอ๋อร์ก็แล้วกัน"】

【"ชิงเอ๋อร์จะเชื่อฟังท่านลุง!"】

【วันเวลาต่อมา ท่านก็พบว่าเด็กคนนี้ช่างรู้ความยิ่งนัก งานซักผ้า ทำอาหาร นางจะแย่งทำทุกอย่างไปหมด】

【ท่านมักจะเหม่อมองนาง พลางครุ่นคิดว่า: ขยันขันแข็งกว่าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองเสียอีก...】

【แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็ยังรักน้องสาวปากร้ายคนนั้นมากกว่า】

【ปีที่สิบเก้า】

【ตอนเย็นขณะกลับบ้าน ท่านพบชายชราเลือดท่วมตัวนอนร่อแร่จมกองเลือดอยู่ในตรอกเปลี่ยว】

【ท่านนั่งยองๆ เพื่อตรวจชีพจรของเขา แล้วพบว่าชีพจรของเขาแทบจะไม่เหลือแล้ว】

【ท่านไม่คิดอะไรอีกต่อไป แล้วแบกร่างคนเจ็บกลับบ้านทันที】

【ชิงเอ๋อร์เห็นท่านแบกคนเจ็บกลับมา ก็ไม่ซักถามให้มากความ แล้วรีบไปลงกลอนประตูหน้าบ้านอย่างเงียบๆ】

【ท่านป้อน "ยาสมานกระดูก" สำหรับรักษาภายนอก และ "ยาคุ้มกันหัวใจ" สำหรับรักษาภายในให้แก่เขา】

【แน่นอนว่ายาเหล่านี้ ไม่มีฤทธิ์ในการชุบชีวิตคนตาย ถ้าหากอวัยวะภายในแหลกเหลว ยาเหล่านี้ก็มีผลแค่เพียงยื้อชีวิตเฮือกสุดท้ายของเขาออกไปอีกเล็กน้อยก็เท่านั้น】

【พอยาตกถึงท้อง ชายชราคนนั้นก็ฝืนลืมตาขึ้น และเมื่อเห็นว่าท่านเป็นคนแปลกหน้า ริมฝีปากของเขาก็สั่นระริกเพื่อพยายามเค้นคำพูดออกมา】

【ท่านยื่นหูเข้าไปฟังคำพูดที่ขาดห้วงนั่น: "กบฏ...ราชครู...ฝ่าบาท..."】

【สิ้นเสียง ชายชราก็แน่นิ่งไป】

【ส่วนสีหน้าของท่านกลับถอดสีไปทันที คำไม่กี่คำของเขา เมื่อนำมาต่อกันแล้ว มันก็คือการลอบปลงพระชนม์เพื่อก่อกบฏชัดๆ! หรือว่าราชครูคิดจะก่อกบฏอย่างงั้นรึ?】

【คราวนี้ชิบหายเสียแล้ว คนก็ช่วยไม่ทัน และยังชักนำภัยมาสู่ตัวเองอีก】

【"ท่านลุงเฉิน เราจะทำอย่างไรต่อดี?" ชิงเอ๋อร์เอามือปิดปาก พร้อมกับขาที่สั่นพับๆไม่หยุด】

【"นำเขาไปฝังที่หลังบ้าน แล้วห้ามแพร่งพรายให้ใครรู้เด็ดขาด" ท่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม】

【คืนนั้น ท่านขุดหลุมลึกที่หลังบ้าน แล้วฝังศพอย่างระมัดระวัง และทำความสะอาดคราบเลือดจนหมดจด】

【สามวันต่อมา ท่านเห็นภาพวาดเหมือนของชายชราบนใบประกาศจับที่หอวิหคเพลิง และเพิ่งมารู้ว่า—ชายชราที่ท่านฝังไป คือหัวหน้าหมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวง ฉายา "ยาโพธิสัตว์"!】