บทที่ 12

บทที่ 12

【ปีที่สาม】

【ตลอดหนึ่งปีที่ถูกคุมขัง สำนักวังหลวงสรรหาวิธีการต่างๆ มาบีบคั้นท่านอยู่เสมอ แต่ท่านก็กัดฟันทนโดยยืนกรานว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่เห็นในความฝันเท่านั้น】

【แม้ท่านจะมีรอยแผลจากแส้บนร่างกายเต็มไปหมด แต่ทุกวันก็ยังยิ้มหน้าระรื่น จนทำเอาเหล่าผู้คุมจอมโหดเหล่านั้นต้องขนลุกซู่ทุกครั้งที่เห็นท่าน】

【แม้กระทั่งต้วนคุนเอง ก็ยังลงมือเฆี่ยนตีท่านจนเกิดความผูกพัน ตอนนี้ท่านไม่เพียงแต่ไม่ต้องสวมตรวนแล้วเท่านั้นแต่ยังมีการมอบอาหารอย่างดีให้แก่ท่านอีกต่างหาก】

【"ไม่กลัวว่าตระกูลฉินจะต้องโดนโทษประหารล้างโคตรไปด้วยหรือ?" ต้วนคุนข่มขู่ท่านอีกครั้ง】

【ท่านที่กำลังแทะน่องไก่อยู่ ก็หัวเราะออกมาว่า: " เปลี่ยนมุกใหม่บ้างเถิดรองผู้บัญชาการต้วน? ในเมื่อข้าเป็นฝ่ายบุกมาถึงที่นี่เอง จะไม่ทันคิดเรื่องพรรค์นี้เชียวหรือ?"】

【 ต้วนคุนที่พลิกแฟ้มประวัติของท่านจนเปื่อยยุ่ยก็ยังคิดไม่ตกเสียที—ว่าเหตุใดคุณชายเสเพลจากเมืองบ้านนอก ถึงรู้จักองค์กรข่าวกรองอย่างสำนักวังหลวงดีถึงเพียงนี้?】

【และเมื่อไม่มีหลักฐานเอาผิด เขาจึงต้องโกหกพ่อแม่ของท่านว่าท่านถูกเกณฑ์ให้มาทำงานกับทางการ ขณะเดียวกันก็ส่งคนไปลอบจับตาดูตระกูลฉินอย่างลับๆ】

【ซึ่งนั่นกลับเข้าทางท่านพอดี—เพราะหากคนร้ายลงมือกับตระกูลฉินอีกครั้ง ก็ย่อมต้องตกอยู่ในแผนการของท่านอย่างแน่นอน!】

【"อยากเข้าร่วมสำนักวังหลวงจริงๆ หรือ?" ต้วนคุนก็กล่าวกับท่านด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม】

【" รองผู้บัญชาการต้วนยอมตกลงแล้วหรือ?" ท่านก็ย้อนถามด้วยรอยยิ้ม】

【" อันที่จริง สำนักวังหลวงก็ต้องการคนเก่งอย่างเจ้าเช่นกัน" ต้วนคุนหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อว่า"แต่หากเจ้ากล้าตุกติก... ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น"】

【ท่านเลียนิ้วมือของตนเอง พลางกล่าวขึ้นว่า: "หนึ่งปีมานี้ ก็ไม่ใช่ว่าข้าตายทั้งเป็นอยู่แล้วหรอกหรือ?"】

【"ต่อจากนี้ เจ้าจะอยู่หน่วยของข้า!" ต้วนคุนก็สายหน้าอย่างจนปัญญา】

【ปีที่สี่】

【นอกจากออกปฏิบัติภารกิจกับต้วนคุนแล้ว เวลาที่เหลือ ท่านก็จะทุ่มเทไปกับการฝึกยุทธ์】

【จดหมายที่ส่งถึงทางบ้านทุกฉบับของท่านจะต้องผ่านการตรวจสอบก่อนเสมอ ซึ่งเนื้อหาก็เหมือนเดิมทุกฉบับ—ขอเงิน】

【เบี้ยหวัดอันน้อยนิดของสำนักวังหลวง เพียงแค่ค่ากินค่าอยู่ก็หมดแล้ว จะเอาเงินจากไหนไปซื้อทรัพยากรมาฝึกฝนอีกเล่า】

【พ่อของท่านส่งเงินมาให้เป็นจำนวนมาก ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษอีกว่า หนึ่งส่วนให้ท่านเอาไปใช้เอง อีกเก้าส่วนให้เอาไปใช้เบิกทางกับเพื่อนร่วมงาน】

【และด้วยเงินนั้น ก็ทำให้ท่านกลายเป็นคนดังในหน่วยไปโดยปริยาย】

【 แม้แต่ต้วนคุนเองก็เริ่มดูแลท่านดีขึ้นเรื่อยๆ หากมีภารกิจอันตรายก็จะคอยเตือนท่านล่วงหน้าอยู่เสมอ】

【ทว่า ตระกูลฉินกลับยังคงปลอดภัยไร้เรื่องราว ท่านจึงเริ่มสับสนแล้วว่า หรือว่าแผนการ "เอาตัวเข้าแลก" ของท่านจะทำให้พวกนั้นไม่กล้าบุ่มบ่ามลงมือ?】

【แล้วเช่นนี้จะกระชากหน้ากากคนร้ายตัวจริงออกมาอย่างไรเล่า?】

【แต่พอคิดอีกที ท่านก็ปล่อยวางเรื่องนี้ไป—เพราะขอแค่แข็งแกร่งขึ้นเมื่อไหร่ จะอยู่ในที่มืดหรือที่สว่างก็ช่างหัวมันปะไร เดี๋ยววันหนึ่งก็จะต้องถูกกระชากออกมาเอง】

【โชคดีที่ทางบ้านสนับสนุนท่านเต็มที่ ทรัพยากรการฝึกฝนจึงไม่ขาดแคลน】

【ระดับโฮ่วเทียนต้องผลาญเงินซื้อสมุนไพรเดือนละหลายสิบตำลึง ซึ่งไม่แตกต่างจากหลุมไร้ก้นเลยสักนิด】

【และคนที่มีพรสวรรค์ย่ำแย่อย่างท่าน หากขาดสมุนไพรล้ำค่าช่วยเสริม ความเร็วในการฝึกก็คงจะช้าเป็นเต่าคลานเลยทีเดียว】

【ปีที่ห้า】

【ท่านทะลวงเข้าสู่ระดับโฮ่วเทียนขั้นกลางสำเร็จ】

【 ต้วนคุนพาท่านไปรับคดีหนึ่ง หลังจากอ่านสำนวนคดีแล้ว ท่านก็โกรธจนตัวสั่น—】

【เจ้าเดรัจฉาน ฟางเฉินไปข่มเหงรังแกหญิงชาวบ้านกลางวันแสกๆ ซ้ำยังฆ่าล้างครอบครัวของนางอีก!】

【ท่านไม่เคยลืมเจ้าสารเลวนี่เลย เพราะในการจำลองครั้งแรก เขาคือคนที่ฆ่าท่าน】

【ที่น่าเจ็บปวดก็คือ คดีเพิ่งจะมาถึงมือ ก็มีคนมามอบตัวรับสารภาพความผิดทั้งหมดแล้ว แล้วก็ชิงฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตาไปอย่างดื้อๆ】

【 ต้วนคุนเองก็จนปัญญาเช่นกัน และเรื่องพรรค์นี้เขาก็เห็นมาจนชินแล้ว และเขาก็รู้ว่าตระกูลของกั๋วกง ไม่เคยเห็นสำนักวังหลวงอยู่ในสายตาเลยสักนิด】

【ท่านถามด้วยความเคียดแค้นว่า: "จะปล่อยฟางเฉินไปเช่นนี้หรือ?"】

【 ต้วนคุนบอกท่านว่าในเมืองหลวงมีสามกองกำลังที่ห้ามไปตอแยด้วย ซึ่งก็คือ: บ้านกั๋วกงที่กุมอำนาจทหารพันธมิตรยุทธ์ที่ดูแลเหล่าผู้ฝึกยุทธ์และราชครูผู้มีอำนาจล้นฟ้า】

【และนี่เองที่ทำให้ท่านเพิ่งตระหนักถึงกุศโลบายของจักรพรรดิน้อย—ว่าเขากำลังใช้สามกองกำลัง คานอำนาจซึ่งกันและกันเพื่อให้ตนเองนั่งบนบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง】

【เมื่อนึกถึงตระกูลเฉิง ท่านก็กระจ่างทันที: ไม่น่าเล่า เฉิงเทียนรุ่ยถึงไม่คัดค้านที่ลูกสาวคบหากับท่าน เพราะจักรพรรดิไม่มีทางยอมให้ตระกูลเฉิงไปดองญาติกับขุนนางที่มีอำนาจจากฝ่ายอื่นอย่างเด็ดขาด】

【ดังนั้นคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างท่าน จึงเหมาะสมที่สุด】

【แต่ท่านก็รู้ดีว่าเฉิงหรงหรงชอบท่านเพราะความสามารถ】

【ส่วนฟางเฉินก็คงจะรักเฉิงหรงหรงข้างเดียว】

【ท่านก็เลือกที่จะเก็บตัวฝึกฝนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของตนเอง โดยไม่ต้องการจะไปตอแยกับฟางเฉินเช่นกัน】

【ปีที่หก】

【จดหมายจากแม่ของท่าน—เร่งรัดให้ท่านกลับไปแต่งงานเป็นครั้งที่แปด】

【ท่านตอบจดหมายกลับไปว่าจะถอนหมั้น โดยอ้างว่ามีคนรักอยู่ที่เมืองหลวงแล้ว】

【เมื่อนึกถึงการทรยศหักหลังของตระกูลเมิ่งในการจำลองครั้งก่อน ท่านก็หมายมั่นปั้นมือว่าจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแน่】

【หลังจากตอบจดหมายเสร็จ ท่านก็หวนนึกถึงเฉิงหรงหรงขึ้นมา แล้วจึงเดินไปที่หอชมจันทร์ราวกับถูกภูตผีชักจูง】

【ขณะนั่งอยู่บนระเบียงชั้นสอง พลางทอดสายตามองลงไปยังท้องถนน ท่านก็ร่ายบทกลอนออกมาอย่างแผ่วเบาว่า: "ชาติก่อน เจ้ามอบรักให้แก่ข้า และหอชมจันทร์เสียดเมฆาก็เป็นพยานให้แก่คำมั่นหมาย แต่ชาตินี้ วาสนาช่างน่าขันชาติหน้าข้าจะขอมอบรักให้แก่นาง"】

【"กลอนดี!" เสียงที่ใสกังวานของสตรีผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน】

【ท่านหันไปมอง ก็พบว่าเป็นโฉมงามล่มเมืองที่มีดวงตาระยิบระยับ】

【"ตรงนี้ว่างหรือไม่?" นางเอ่ยถามท่านด้วยรอยยิ้ม】

【ท่านพยักหน้าเล็กน้อย】

【หลังจากนั่งลง นางก็เอ่ยถามว่า: "บทกลอนนี้ ท่านเป็นผู้แต่งหรือ?"】

【ท่านพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม】

【"ข้าชื่อเฉิงหรงหรง คุณชายมีนามว่าอะไรรึ?" นางถามท่านด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม】

【ชื่อของนาง ก็ทำให้ท่านชะงักงันไปชั่วครู่—แม้จะไม่มีความทรงจำจากการจำลอง แต่ใบหน้าตรงหน้านี้ กลับงดงามยิ่งกว่าที่ท่านจินตนาการมาก่อนเสียอีก】

【ไม่น่าเล่า ตัวเองในการจำลองถึงหลงนางจนหัวปักหัวปำ】

【" ฉินเฉิน " ท่านมองนางด้วยสายตาอ่อนโยนราวกับกำลังมองสหายเก่า】

【"ท่านรู้จักข้าหรือ?" นางถามด้วยความสงสัย】

【"ธิดาสวรรค์แห่งสำนักวิถีอักษร ใครบ้างจะไม่รู้จักกันเล่า?"】

【เดิมทีท่านไม่ต้องการจะไปข้องเกี่ยวกับนางมากนัก แต่ในเมื่อบังเอิญเจอกันแล้ว ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็แล้วกัน】

【"ท่านมีพรสวรรค์ทางวรรณกรรมถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่เข้าสำนักวิถีอักษรหรือ?"】

【ท่านแต่งเรื่องราวความรักอันแสนเศร้าขึ้นมาให้นางฟัง โดยบอกว่าตนเองต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องคนที่รัก】

【 พอเฉิงหรงหรงฟังจบ ก็มีน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสงสาร】

【จากนั้นท่านก็พูดคุยกับนางไปเรื่อย โดยแสดงความสามารถอันโดดเด่นออกมาจนหมดเปลือก】

【แต่ความจริงแล้ว ท่านก็แค่อดกลั้นไม่อยู่ที่จะอวดสาวก็เท่านั้น】

【เมื่อมองเห็นประกายแสงที่ค่อยๆ สว่างวาบมากขึ้นภายในดวงตาของนาง ท่านก็รู้ทันทีว่านางคงจะหลงไหลตัวท่านเสียแล้ว】

【เผลอแป๊บเดียวก็คุยกันจนมืดค่ำ ซึ่งนางก็ดูจะอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจะจากท่านไป】

【ก่อนจากกัน นางนัดให้ท่านมาเจออีกครั้งในสัปดาห์หน้า】

【แต่ท่านปฏิเสธ】

【เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ผิดหวังของนาง ท่านก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา พลางครุ่นคิดว่า: ครั้งนี้ตนเองเพียงต้องการจะแข็งแกร่งขึ้นและหาตัวคนร้ายตัวจริงให้เจอ ไม่ต้องการจะมีความรักหรือความผูกพันกับใคร】

【นับตั้งแต่การพบกันโดยบังเอิญครั้งนั้น ท่านก็ไม่เคยไปเหยียบหอชมจันทร์อีกเลย】

【ปีที่แปด】

【จู่ๆ น้องสาวของท่าน ฉินอวี้ก็โผล่มาที่เมืองหลวง】

【นางโตเป็นสาวแล้ว รูปร่างหน้าตาสะสวยงดงามราวกับบุปผาแรกแย้ม】

【ทันทีที่เจอหน้า ปากของนางก็ยังคงร้ายกาจเหมือนเช่นเคย: "โอ๊ะๆ นี่ไม่ใช่พี่ชายที่หนีออกมาจากบ้านหรอกหรือ?"】

【"เจ้ามาทำอะไรที่เมืองหลวง ?" ท่านถามด้วยความสงสัย】

【ดวงตาของนางโค้งลงเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ก่อนจะกล่าวว่า: "ประมือกับข้าสักสองสามกระบวนท่าก่อน เดี๋ยวท่านก็รู้เอง"】

【ท่านตอบรับคำท้า และผลปรากฏว่า ท่านถูกนางซัดร่วงด้วยกระบวนท่าเดียว ซึ่งต่อจากนั้น ท่านรู้ว่านางบรรลุระดับเซียนเทียนขั้นสมบูรณ์แล้ว!】

【 เซียนเทียนขั้นสมบูรณ์ในวัยสิบหกปี—แม้จะเป็นน้องสาวของท่านเอง แต่ท่านกลับยิ้มไม่ออกเลยสักนิด】

【เมื่อเห็นสภาพทุลักทุเลของท่าน นางก็หัวเราะอย่างเบิกบาน พลางกล่าวว่า: "ข้ามาเมืองหลวงด้วยธุระสองประการ"】

【"ประการแรก ท่านแม่ฝากมาบอกว่า การแต่งงานของท่านกับเมิ่งตั่วตั่วถูกยกเลิกแล้ว"】

【"ประการที่สอง... ข้าต้องการยาทะลวงด่าน "】

【หลังจากพูดจาเหน็บแนมท่านไปอีกหลายประโยค นางก็กระโดดโลดเต้นไปสมัครเรียนที่สำนักวิถียุทธ์】

【ท่านนวดไหล่ที่เจ็บแปลบเบาๆ พลางครุ่นคิดว่า นางช่างเป็นอัจฉริยะจริงๆ】

【ส่วนเรื่องการตามหายาทะลวงด่าน การเข้าสำนักวิถียุทธ์ถือว่าเป็นหนทางที่เร็วที่สุดแล้ว】

【ส่วนเหตุผลที่ไม่ใช้เส้นสายของตระกูลฉิน ก็เพราะว่าตระกูลฉินไม่มีความสามารถพอที่จะหายาทะลวงด่านนั้นเอง】

【และทันใดนั้นเอง สมองของท่านก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาว่า—หากตระกูลฉินมีสูตรปรุงยาของยาทะลวงด่านแล้วล่ะก็ การสร้างปรมาจารย์เป็นจำนวนมาก ก็จะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้วไม่ใช่หรือ?】