บทที่ 16 หากไม่วางท่าโอหัง แล้วตอนโดนตบหน้าจะสะใจได้อย่างไร

บทที่ 16 หากไม่วางท่าโอหัง แล้วตอนโดนตบหน้าจะสะใจได้อย่างไร

หลังจากหลี่ซืออี๋จากไป กลุ่มของซูลั่วก็ยังคงออกล่าสัตว์อสูรในป่าต่อไป

ซูลั่วทำราวกับว่าหลี่ซืออี๋ไม่เคยปรากฏตัวที่นี่ ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ

ทว่าสายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ทำให้การเดินเท้าในป่าเป็นไปด้วยความยากลำบากยิ่งขึ้น

เหล่าคุณชายเริ่มหมดความอดทน แต่พวกเขาก็ยังกัดฟันทนเพื่อเป้าหมายที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินซวนให้จมดิน

"ข้าเจอคนเจ็บหนักอยู่ตรงนี้คนนึง"

ขอให้เจอคนเจ็บจริงๆ เถอะ

ด้วยวีรกรรมก่อนหน้านี้ของหลี่ซืออี๋ คนอื่นๆ จึงอดที่จะระแวงไม่ได้

แต่ปรากฏว่าเป็นเรื่องจริง

ร่างที่นอนอยู่บนพื้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตมจนแทบแยกไม่ออก รูปร่างผอมบางและดูขาดสารอาหารอย่างเห็นได้ชัด แถมยังดูอายุน้อยกว่าพวกเขาเสียอีก

เมื่อพิจารณาจากเครื่องแต่งกาย คงเป็นเพียงลูกหลานชาวบ้านธรรมดา

คาดว่าคงเป็นคนทั่วไปที่หวังจะเข้ามาเสี่ยงโชคในการทดสอบ แต่ไร้ซึ่งการคุ้มกัน จนต้องมาจบลงในสภาพเช่นนี้

"ฝังนางซะเถอะ ดูท่าทางคงไม่รอดแล้ว"

"นั่นสิ แทนที่จะปล่อยให้ทรมาน สู้สงเคราะห์ให้พ้นทุกข์ไปเลยดีกว่า"

เหล่าคุณชายพวกนี้พอจะมีมโนธรรมอยู่บ้าง แต่น้อยนิดเหลือเกิน

ในขณะนั้น เด็กสาวตัวน้อยที่นอนอยู่บนพื้นเริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนรายล้อม ริมฝีปากของนางขยับมุบมิบเป็นคำว่า 'ช่วยด้วย' แต่กลับไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดลอดออกมา

เด็กสาวไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบ นางเพียงแค่เข้าป่ามาหาอาหารกลับไปที่บ้าน แต่โชคร้ายที่เจอกับสัตว์อสูร แม้จะหนีรอดมาได้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่ก็ไม่อาจหาทางออกจากป่าได้ จนต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้

ซูลั่วก้มลงมองนาง เพียงแค่แวบเดียว เขาก็มองเห็นเจตจำนงที่จะมีชีวิตอยู่

"ช่วยนาง"

ซูลั่วเชื่อว่าตนเองก็พอจะมีมโนธรรมอยู่บ้างเหมือนกัน แม้จะไม่มากก็ตาม

"จะบ้าเรอะ! ช่วยนางในสภาพนี้เปลืองโอสถเปล่าๆ"

"อารมณ์ข้ากำลังดี"

ซูลั่วไม่คิดจะอธิบายเหตุผล ตอบกลับไปส่งๆ

ในสายตาของคนอื่น ย่อมตีความไปว่าการมาเยือนของหลี่ซืออี๋ทำให้ซูลั่วอารมณ์ดีขึ้น

แน่นอนว่าการที่ซูลั่วช่วยเด็กคนนี้ไม่ได้เกี่ยวกับหลี่ซืออี๋เลยสักนิด มันก็แค่ข้ออ้างที่ฟังดูสมเหตุสมผลเท่านั้น

ซูลั่วป้อนโอสถรักษาของตนให้เด็กสาวผู้บาดเจ็บสาหัส ก่อนจะเรียกคนของตระกูลซูให้มารับตัวนางกลับไปรักษา

เป็นเพียงฉากคั่นเล็กๆ ที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไร ภารกิจหลักยังคงเป็นการล่าสัตว์อสูร

......

เวลาล่วงเลยผ่านไปไวเหมือนโกหก การทดสอบเจ็ดวันได้สิ้นสุดลงแล้ว

ผู้เข้าร่วมการทดสอบทยอยเดินออกจากป่าทีละกลุ่ม

กลุ่มที่ดูโอหังที่สุดย่อมหนีไม่พ้นกลุ่มของซูลั่ว พวกเขาเดินเชิดหน้าชูคอ แผ่กลิ่นอายความมั่นใจออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

หากเปลี่ยนชุดใหม่ได้ พวกเขาคงดูภูมิฐานยิ่งกว่านี้

หลังจากตรากตรำลำบากมาหลายวัน ในที่สุดก็ได้เวลาชำระแค้น พวกเขาย่อมดีใจจนเนื้อเต้น ในหัวตระเตรียมถ้อยคำผรุสวาทมากมายไว้เหยียดหยามหลินซวน

หลินซวนเดินออกมาและเห็นเหล่าคุณชายกำลังยั่วยุ แต่เขาหาได้ใส่ใจไม่

เพราะเศษสวะพวกนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของเขาตั้งแต่แรก

ท่านเจ้าเมืองและคณะเริ่มวุ่นวายกับการนับคะแนน จัดอันดับ และเตรียมประกาศผล กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่นานนัก เนื่องจากไม่ใช่ครั้งแรกที่จัดงานเช่นนี้

"อันดับที่สิบ 13 คะแนน ได้แก่..."

"อันดับที่เก้า 17 คะแนน ได้แก่..."

ผลยังประกาศไม่ทันจบ แต่เหล่าคุณชายก็เก็บอาการไม่อยู่ เริ่มแสดงความยินดีกันล่วงหน้า

"ยินดีด้วยพี่หวังโม่ อันดับหนึ่งต้องเป็นของท่านแน่นอน"

"เสียงของท่านเจ้าเมืองอาวุโสดังก้องไปทั่วเมือง พี่หวังโม่ จากนี้ไปท่านจะเป็นคนดังแห่งเมืองชิวเฟิงแล้ว"

"พี่หวังโม่เป็นคนดังแห่งเมืองชิวเฟิงอยู่แล้วต่างหาก วันหน้าอย่าลืมพาน้องๆ ไปเปิดหูเปิดตาด้วยล่ะ"

หวังโม่เองก็ดีใจที่คว้าที่หนึ่งมาได้ ยิ่งได้ยินคำเยินยอก็ยิ่งพึงพอใจ

แต่ต่อหน้าธารกำนัล เขาจำต้องรักษาภาพลักษณ์ผู้ถ่อมตน

"ไม่หรอก ไม่หรอก ทั้งหมดเป็นเพราะทุกคนช่วยกัน ข้าเป็นแค่ตัวแทนรับหน้าเท่านั้น"

"ฮ่าๆๆ"

"ถ้าไม่มีพวกเจ้า ข้าคงไม่ได้คะแนนขนาดนี้หรอก"

"ฮ่าๆๆ"

ทว่า... แม้ปากของหวังโม่จะกล่าวถ่อมตัว แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง

เขาถ่อมตัวประโยคหนึ่ง แล้วก็ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น จากนั้นก็กลับมาถ่อมตัว แล้วก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง เสียงหัวเราะดังก้องจนผู้เข้าร่วมการทดสอบทุกคนได้ยินกันทั่ว

ตกลงเจ้าจะถ่อมตัวหรือเจ้าจะหัวเราะด้วยความสะใจกันแน่?

ทำเอาคนรอบข้างเริ่มงุนงงว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร

หวังโม่เองก็สับสนไม่แพ้กัน ทำไมเขาถึงหยุดหัวเราะไม่ได้?

ท่านเจ้าเมืองประกาศต่อ "อันดับที่ห้า 20 คะแนน..."

"อ่า ฮ่าๆๆ"

หวังโม่หัวเราะออกมาอีกครั้ง

เหล่าคุณชายเริ่มไม่กล้าพูดอะไร คนรอบข้างต่างจ้องมองมาเป็นตาเดียว

เพราะทุกครั้งที่มีการประกาศอันดับ หวังโม่จะหัวเราะแทรกขึ้นมา ราวกับกำลังเยาะเย้ยคะแนนของผู้อื่นว่าเป็นเพียงเศษฝุ่น

กลุ่มคุณชายที่เคยดูน่าเกรงขามต่างก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาใคร

เอาเถอะ เดิมทีพวกเขาแค่อยากจะเยาะเย้ยหลินซวน แต่ตอนนี้กลายเป็นเยาะเย้ยคนทั้งลานประลองไปเสียแล้ว

"อันดับที่สี่ 27 คะแนน..."

"ฮ่าๆๆ"

ท่านเจ้าเมืองทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปาก "เจ้าจะหัวเราะอีกนานไหม?"

"ไม่ครับ"

หวังโม่ตั้งใจจะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะหัวเราะ แตปากเจ้ากรรมดันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีก

ใบหน้าของท่านเจ้าเมืองดำทะมึนลงทันที

ซูลั่วเองก็คาดไม่ถึงว่าสกิลนี้จะทำให้หวังโม่กล้าเยาะเย้ยแม้กระทั่งเจ้าเมือง หวังโม่... เสียงหัวเราะของเจ้านี่มีแววของตัวร้ายจริงๆ แม้ว่าเจ้าจะเป็นตัวร้ายอยู่แล้วก็ตาม

"ขออภัยครับ ข้าไม่รู้เป็นอะไร อยู่ๆ ก็ขำออกมา" หวังโม่มีคำอธิบายที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

แน่นอนว่านี่เป็นฝีมือของซูลั่วที่แอบใช้สกิล [ความหรรษาของตัวตลก] ใส่หวังโม่

ในฉากตบหน้าแบบนี้ จะมามัวถ่อมตัวอยู่ทำไม?

ในเมื่อเจ้าเป็นตัวแทนของข้า เจ้าก็ต้องวางท่าให้มันโอหัง ให้มันอวดดีเข้าไว้

ถ้าเจ้ามัวแต่ถ่อมตัว คนอื่นเขาจะแก้แค้นได้สะใจได้ยังไง?

ขืนหลินซวนมาเห็นเข้า เดี๋ยวจะหาว่าพวกเราไร้น้ำยา

"อันดับที่สาม 36 คะแนน... หลี่ซืออี๋"

โห!

ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดว่าหลี่ซืออี๋จะได้เพียงที่สาม นางคือผู้ที่มีระดับพลังฝึกตนสูงที่สุดในการทดสอบครั้งนี้ เป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งแท้ๆ!

หรือว่ามียอดฝีมือคนอื่นอยู่อีก?

"อันดับที่สอง 159 คะแนน... หวังโม่"

"ฮ่าๆๆ"

หวังโม่หัวเราะลั่นออกมาตามสัญชาตญาณ แต่เหล่าคุณชายกลับหัวเราะไม่ออก พวกเขาหน้าเหวอไปตามๆ กัน 'ทำไมถึงได้ที่สอง!'

เสียงหัวเราะของหวังโม่หยุดกึก... ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะได้ที่สอง

ซูลั่วพยักหน้าอย่างพอใจ 'แบบนั้นแหละ เสียงหัวเราะหยุดกึก ตามด้วยสีหน้าตกตะลึง สร้างความแตกต่างจากเมื่อครู่อย่างชัดเจน'

หลินซวนคงจะเพลิดเพลินกับสีหน้าแบบนี้ไม่น้อย

และเป็นดังคาด หลินซวนที่ยืนอยู่ด้านข้าง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย

"อันดับที่หนึ่ง 177 คะแนน... หลินซวน"

หลินซวน: √

เหล่าคุณชายไม่อาจยอมรับความจริงได้ ต่างพากันตะโกนคัดค้าน

"เป็นไปไม่ได้! มันจะได้คะแนนเยอะขนาดนั้นได้ยังไง?"

"พวกเราตั้งหลายคนจะแพ้มันคนเดียวเนี่ยนะ?"

"ท่านเจ้าเมือง ตาแก่อย่างท่านนับเลขผิดหรือเปล่า?"

"หุบปาก!" เสียงอันแผ่วเบาแต่ทรงพลังของเจ้าเมืองทำให้เหล่าคุณชายเงียบกริบ

กลิ่นอายของผู้ฝึกตนระดับ จินตาน (สร้างแก่นทองคำ) นั้นรุนแรงเกินไป ผู้ที่อยู่เพียงขั้นรวบรวมลมปราณอย่างพวกเขาไม่อาจต้านทานได้เลย

"คะแนนของหลินซวนถูกต้องแน่นอน และด้วยความสามารถของเขา เขาสมควรได้รับคะแนนนี้"

"แทนที่จะมาสงสัยข้า พวกเจ้าหัดดูตัวเองซะบ้าง คนตั้งมากมายกลับเอาชนะหลินซวนคนเดียวไม่ได้ ยังมีหน้ามาเรียกตัวเองว่าเป็นอนาคตของเมืองชิวเฟิง วันๆ ดีแต่กิน ดื่ม เที่ยวเล่น"

"ข้ารู้ว่าพวกเจ้ายังไม่ยอมรับ ดังนั้นจึงมีอีกข่าวหนึ่งที่จะประกาศ"

"พวกเจ้าทุกคนควรขอบคุณหลินซวน เพราะเขาคือผู้ที่ค้นพบแผนการร้ายของเผ่าปีศาจในป่าแห่งนี้"

ซูลั่วชะงัก 'ไม่ใช่หลี่ซืออี๋หรอกรึ? ทำไมกลายเป็นหลินซวนไปได้?'

ซูลั่วแอบชำเลืองมองหลี่ซืออี๋ เพื่อดูท่าทีของนาง

หลี่ซืออี๋เพียงแค่ยืนนิ่งๆ ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆ

ซูลั่วเดาไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมหลี่ซืออี๋ถึงยกความดีความชอบนี้ให้หลินซวน

ความจริงแล้ว หลี่ซืออี๋ไม่ได้มีเจตนาลึกซึ้งอะไร นางแค่เห็นว่าช่วงนี้ซูลั่วดูร้อนรนอยากจะรีบๆ เคลียร์เกม นางเลยอยากให้ความร่วมมือและเล่นตามบทบาทสักหน่อย

ถ้านางทำตามพล็อตของซูลั่ว เขาคงจะอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

และจะได้เลิกบ่นในไดอารี่สักทีว่านางชอบทำพล็อตเรื่องพัง

.......

ท่านเจ้าเมืองกล่าวต่อ "ไม่มีใครรู้มาก่อนว่ามีถ้ำที่เต็มไปด้วยไข่แมลงซ่อนอยู่ในป่า หากไข่พวกนี้ฟักออกมาและบุกเข้าสู่เมืองชิวเฟิง มันคงไม่ต่างอะไรกับหายนะฝูงตั๊กแตน หากโชคร้าย เมืองชิวเฟิงทั้งเมืองอาจถึงคราวพินาศ"

"แต่ไม่ต้องกังวล ตอนนี้เราพบมันแล้วและได้กำจัดไข่ทั้งหมดจนไม่เหลือซาก แต่พวกเจ้าจงจำไว้... หลินซวนคือผู้ที่ช่วยเมืองชิวเฟิงของพวกเราให้รอดพ้นจากภัยพิบัติ"

"หลินซวนคือวีรบุรุษของเมืองชิวเฟิง!"

ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่ว เมืองชิวเฟิงที่สงบสุขมานาน จู่ๆ ก็ได้ยินว่าเกือบจะถูกทำลาย ไม่มีใครอยากจะเชื่อ

แต่เมื่อออกจากปากเจ้าเมือง อย่างน้อยครึ่งหนึ่งย่อมเป็นความจริง

"หลินซวน!"

มีใครบางคนเริ่มตะโกนขึ้น แล้วคนอื่นๆ ก็เริ่มตะโกนตาม

"หลินซวน!"

"หลินซวน!"

"หลินซวน!"

ทั่วทั้งเมืองชิวเฟิงต่างกู่ร้องเรียกชื่อหลินซวน

และในเวลานี้ หลินซวนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงสปอตไลท์ ได้รับทั้งชื่อเสียงและรางวัลอันดับหนึ่ง

ซูลั่วเห็นว่าพล็อตเรื่องดำเนินมาจนจบช่วงนี้แล้ว จึงปลีกตัวออกมา

แม้จะไม่รู้เหตุผลที่หลี่ซืออี๋มอบเครดิตให้ แต่ในฐานะพระเอก หลินซวนสมควรได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

เมื่อเห็นซูลั่วเดินจากไป หลี่ซืออี๋ก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ แอบเดินตามเขาไปเงียบๆ