บทที่ 9: ชุดเกราะเหล็กสะท้านยุคสมัยและการเดิมพันครั้งใหญ่

บทที่ 9: ชุดเกราะเหล็กสะท้านยุคสมัยและการเดิมพันครั้งใหญ่

คิงส์แลนดิ้ง ณ โรงตีเหล็กเก่าที่ถูกทิ้งร้างบริเวณชายขอบย่านฟลีบอตตอม (Flea Bottom)

พื้นที่โดยรอบถูกกวาดล้างและปิดล้อมโดย 'องครักษ์เงา' ภายใต้การเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด แม้แต่แมลงวันสักตัวก็อย่าหวังจะเล็ดลอดเข้าไปได้

ไฟในเตาหลอมลุกโชนส่งเสียงคำราม อุณหภูมิภายในร้อนระอุจนแทบสำลัก ในยุคสมัยนี้ ช่างตีเหล็กทั่วไปทำได้เพียงอาศัยประสบการณ์ในการคาดเดาความร้อน และชุดเกราะที่ตีออกมามักจะมีน้ำหนักมากแต่มองดูเปราะบาง แต่ วิคเตอร์ นั้นต่างออกไป

ในเวลานี้เขาเปลือยท่อนบน เหงื่อไหลซึมตามมัดกล้ามเนื้อที่แกร่งกร้าวและลีนสวย สะท้อนแสงไฟเป็นประกายสีทองแดง ในมือของเขาถือค้อนเหล็กหนักอึ้ง ทุกครั้งที่เหวี่ยงลงมาจะเกิดเสียงหวีดหวิวของลม

“เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!”

เสียงค้อนที่กระทบกันเป็นจังหวะราวกับเสียงกลองศึก ภายใต้การนำทางของทักษะ 【เทคนิคการผลิตเหล็กกล้าขั้นต้น】 วิคเตอร์กำลังดำเนินการในขั้นตอนที่ผู้คนในยุคนี้ไม่มีวันเข้าใจ ทั้งการ 'กวนเหล็ก (Puddling)' และการ 'ชุบแข็ง (Quenching)'

การกำจัดกำมะถัน การแยกฟอสฟอรัส การควบคุมปริมาณคาร์บอน... เศษเหล็กดิบที่เดิมทีเต็มไปด้วยสิ่งเจือปน กลับกลายเป็นเหล็กกล้าคาร์บอนสูงที่วาววับราวกับกระจกในมือของเขา

“นี่มัน... เหล็กกล้าที่แท้จริง”

มอร์สัน พ่อบ้านชรา ยืนถือถังน้ำอยู่ห่างๆ ดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน แม้เขาจะไม่เข้าใจเทคโนโลยีที่เห็น แต่เขาสังเกตได้ว่าแผ่นโลหะที่นายน้อยตีขึ้นมานั้นทั้งบางและเบากว่าเกราะสีขาวของพวก คิงส์การ์ด (Kingsguard) แต่กลับแข็งแกร่งขนาดที่กริชยังไม่สามารถทิ้งรอยขีดข่วนไว้ได้เลย

สามชั่วโมงต่อมา

เมื่อแผ่นเกราะหน้าอกชิ้นสุดท้ายเย็นตัวลง ชุดเกราะแผ่นเหล็ก (Full Plate Armor) สีดำสนิทที่ขลิบด้วยลวดลายสีทองมืดตามขอบ ก็ตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นอย่างสงบ

มันไม่ได้ดูเทอะทะหรือมีข้อต่อที่แข็งทื่อเหมือนเกราะแผ่นทั่วไปในเวสเทอรอส แต่มันถูกสร้างขึ้นตามแบบดีไซน์ระดับพีคของชุดเกราะมิลานในยุคหลัง—แผ่นอกที่เพรียวลมสามารถเบี่ยงทิศทางการแทงของทวนได้ ข้อต่อที่แม่นยำรับประกันความคล่องตัวที่สมบูรณ์แบบ และหมวกเกราะปิดมิดชิดที่เหลือเพียงช่องมองรูปตัว T ราวกับสายตาของมัจจุราช

วิคเตอร์สวมชุดเกราะและลองขยับร่างกาย

ไม่มีความรู้สึกหนักอึ้งเลยแม้แต่น้อย ด้วยคุณสมบัติของเหล็กกล้าความแข็งแรงสูงที่น้ำหนักเบา ผสมผสานกับการเสริมพลังกายจากระบบ เกราะชุดนี้จึงรู้สึกราวกับไร้น้ำหนักสำหรับเขา

[ติ๊ง! ยินดีด้วยกับโฮสต์ที่ตีอุปกรณ์ระดับ 'สะท้านยุคสมัย' ชิ้นแรกได้สำเร็จ!] [ชื่อไอเทม: พิโรธกริฟฟินดำ (Wrath of the Black Griffin) (ระดับดีเยี่ยม+)] [คุณสมบัติ: พลังป้องกันกายภาพ +80, ความทนทาน MAX, ความคล่องตัวของข้อต่อ +30%] [เอฟเฟกต์พิเศษ: เมื่อเผชิญกับการโจมตีจากอาวุธเหล็กทั่วไป มีโอกาส 50% ที่จะหักอาวุธของคู่ต่อสู้ทิ้งโดยตรง!]

“เดอะ เมาน์เทน (The Mountain) งั้นเหรอ?”

วิคเตอร์มองดูตัวเองในกระจกผ่านช่องมองเกราะ เขามองดูราวกับปีศาจเหล็กกล้าสีดำ เขาแค่นยิ้ม “ข้าหวังว่าผิวเหล็กหนาๆ ของเจ้าจะทนทานทวนของข้าได้นะ”

เมื่ออุปกรณ์พร้อม ขั้นตอนต่อไปคือการหาเงิน... ถนนสายไหม (Silk Street) ย่านซ่องโสเภณีที่หรูหราที่สุด และยังเป็นบ่อเงินบ่อทองที่ใหญ่ที่สุดในคิงส์แลนดิ้ง

แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ที่นี่ก็ยังเต็มไปด้วยเสียงเพลงและการร่ายรำ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งราคาถูกและความปรารถนา

วิคเตอร์เปลี่ยนกลับมาสวมชุดลำลองราคาแพงและเดินเข้าไปอย่างผ่าเผยพร้อมกับองครักษ์เงาสองนาย ครั้งนี้เขาไม่ได้มาเพื่อผู้หญิง แต่มาเพื่อพบกับเจ้าของที่อยู่เบื้องหลัง

ในห้องส่วนตัวบนชั้นสอง

“โอ้ แขกที่หาตัวจับยากเสียจริง”

ปีเตอร์ เบลิช (นิ้วก้อย/Littlefinger) นั่งอยู่หลังโต๊ะที่เต็มไปด้วยสมุดบัญชี ในมือเขากำลังเล่นเหรียญมังกรทอง เมื่อเห็นวิคเตอร์เข้ามา ดวงตาสีเทาเขียวของเขาก็หรี่ลงทันที “บารอนปอมเปอี ข้าได้ยินว่าช่วงนี้ท่านกลายเป็นคนโปรดในค่ายแดง (Red Keep) เลยนะ แม้แต่น้ำหอม 'ชัยชนะ' ขวดนั้นก็กำลังโด่งดังไปทั่ววัง”

ข้อมูลของลิตเติลฟิงเกอร์นั้นฉับไวสมคำเล่าลือจริงๆ

“ท่านลอร์ดเบลิชชมเกินไปแล้ว”

วิคเตอร์ไม่เสียเวลาทำความเคารพ เขานั่งลงตรงข้ามทันทีและโยนถุงหนักๆ ลงบนโต๊ะอย่างไม่แยแส

เคร้ง!

ถุงเปิดออก เผยให้เห็นเหรียญมังกรทองวาววับที่อยู่ข้างใน... ทั้งหมดหนึ่งพันเหรียญ! นี่คือเงินทุนประเดิมที่ระบบมอบให้และเป็นทรัพย์สินทั้งหมดที่วิคเตอร์มีในตอนนี้

ลิตเติลฟิงเกอร์เลิกคิ้ว สายตาละโมบกวาดมองเหรียญทอง “ท่านบารอนหมายความว่าอย่างไร? อยากจะซื้อตัวดาวเด่นของข้าไปงั้นหรือ? แม้เงินหนึ่งพันมังกรทองจะเป็นจำนวนมหาศาล แต่ว่า...”

“ไม่ใช่”

วิคเตอร์โน้มตัวไปข้างหน้า ประสานมือไว้ใต้คาง สายตาคมปราบดุจใบมีด “ข้าได้ยินมาว่าท่านลอร์ดเบลิชเปิดโต๊ะพนันสำหรับงานประลองยุทธ์ ข้าต้องการวางเดิมพัน”

“โอ้?” ลิตเติลฟิงเกอร์เริ่มสนใจ “จะแทงใครล่ะ? เซอร์ลอรัส อัศวินแห่งมวลผกา? หรือผู้สังหารกษัตริย์ เจมี่ แลนนิสเตอร์? หรือจะเป็นสัตว์ประหลาดไร้พ่ายอย่าง เดอะ เมาน์เทน?”

“ข้าแทง...”

วิคเตอร์ใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง “วิคเตอร์ ปอมเปอี”

ลิตเติลฟิงเกอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง

จากนั้น เขาก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างดูแคลนจนไหล่สั่น

“บารอนปอมเปอี ในเมื่อห้องนี้มีแค่เราสองคน ข้าก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ” ลิตเติลฟิงเกอร์เช็ดน้ำตาจากการหัวเราะ “ข้าเขารู้ว่าท่านมีองครักษ์ที่เก่งกาจไม่กี่คน แต่ในสนามประลองทวน มันคือการดวลระหว่างอัศวิน ท่านน่ะเหรอ? บอกตามตรง ในบัญชีอัตราต่อรอง ท่านมีอัตราอยู่ที่ 50 ต่อ 1 เพราะไม่มีใครคิดว่าท่านจะผ่านรอบแรกไปได้ด้วยซ้ำ”

50 ต่อ 1...

นั่นหมายความว่าถ้าวิคเตอร์ชนะ เงิน 1,000 มังกรทองนี้จะกลายเป็น 50,000 มังกรทอง! เงินห้าหมื่นมังกรทองมีความหมายแค่ไหน? มันมากพอที่จะซื้อกองทหารรับจ้างขนาดกลางได้ทั้งกอง หรือทำให้ตระกูลปอมเปอีใช้สอยอย่างฟุ่มเฟือยได้นานถึงสิบปี!

“ในเมื่ออัตราต่อรองสูงขนาดนี้ ข้ายิ่งมีเหตุผลที่จะซื้อ”

ดวงตาของวิคเตอร์แน่วแน่ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย “อะไรกัน หรือท่านลอร์ดเบลิช ผู้มีฉายาว่า 'นิ้วก้อย' หยิบจับอะไรเป็นเงินเป็นทอง จะไม่กล้ารับคำท้านี้?”

มันคือการยั่วยุ

แม้จะดูเรียบง่ายแต่มันได้ผลดีกับลิตเติลฟิงเกอร์ เพราะในสายตาของเขา นี่คือกองเงินกองทองที่มีคนเอามาประเคนให้ฟรีๆ ขุนนางตกยากที่ไร้ชื่อเสียง จะเอาชนะเดอะ เมาน์เทน ได้อย่างไร? จะเอาชนะเจมี่ ได้อย่างไร?

“รับสิ! ทำไมจะไม่รับล่ะ?”

ลิตเติลฟิงเกอร์หุบรอยยิ้มและกลับมาสวมวิญญาณพ่อค้าผู้ฉลาดเฉลียว เขาเขียนสัญญาออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมประทับตราส่วนตัว “ในเมื่อท่านบารอนอยากจะทำบุญสนับสนุนธุรกิจของข้า ข้าก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง เดิมพันว่า วิคเตอร์ ปอมเปอี จะชนะเลิศงานประลองยุทธ์ จำนวนหนึ่งพันมังกรทอง อัตราต่อรอง 50 ต่อ 1”

“ถ้าข้าแพ้ เงินนี้ก็เป็นของท่าน”

วิคเตอร์รับสัญญามา ลุกขึ้นยืน และหยุดอยู่ที่ประตูพร้อมหันกลับมายิ้มอย่างมีเลศนัย

“แต่ถ้าข้าชนะ... ท่านลอร์ดเบลิช ข้าหวังว่าถึงเวลานั้นในคลังของท่านจะมีเงินสดมากพอให้ข้านะ ข้าไม่รับใบแปะโป้ง (IOU)”

พูดจบ วิคเตอร์ก็เดินจากไปทิ้งไว้เพียงแผ่นหลัง

เมื่อมองตามวิคเตอร์ไป รอยยิ้มบนหน้าของลิตเติลฟิงเกอร์ก็ค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความสงสัยจางๆ ความมั่นใจนั่น... มันดูจริงเกินไป

หรือขุนนางตกถังข้าวสารคนนี้จะมีไพ่ตายซ่อนอยู่ในมือ?

“เหอะ ก็แค่พวกชอบข่มขวัญ” ลิตเติลฟิงเกอร์ส่ายหน้าแล้วกวาดถุงทองลงลิ้นชัก “สนามประลองไม่ได้วัดกันที่คำพูด เมื่อไหร่ที่เดอะ เมาน์เทน กระชากไส้ท่านออกมา เงินนี่ก็จะเป็นของข้า”

หลังจากออกจากซ่องโสเภณี วิคเตอร์ไม่ได้ตรงกลับบ้าน

ภายใต้การนำทางของระบบ เขามายังมุมมืดของย่านสลัม

[ติ๊ง! ตรวจพบผู้มีพรสวรรค์พิเศษกำลังพเนจรอยู่บนถนน!] [เป้าหมาย: บรอ็น (Bronn)] [อาชีพ: ทหารรับจ้างพเนจร / ยอดนักดาบ] [สถานะปัจจุบัน: ขาดแคลนเงิน กำลังเตรียมตัวไปเสี่ยงโชคในงานประลอง]

วิคเตอร์มองไปยังชายผมดำที่พิงผนังตึก กำลังปอกแอปเปิลด้วยกริชหักๆ

นี่คือ "ทหารรับจ้างที่แข็งแกร่งที่สุด" ผู้ซึ่งในอนาคตจะถูกจ้างโดย ทีเรียน แลนนิสเตอร์ และไต่เต้าไปจนถึงตำแหน่งอัศวินแห่งแบล็ควอเตอร์ หรือแม้แต่เสนาบดีคลัง แต่ในตอนนี้ เขายังเป็นเพียงคนไร้สังกัด

“เฮ้”

วิคเตอร์โยนเหรียญมังกรทองออกไป

เหรียญทองวาดโค้งในอากาศและตกลงบนตักของทหารรับจ้างอย่างแม่นยำ

บรอ็นไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ เหรียญก็มาอยู่ในกำมือเขาแล้ว เขาเงยหน้าขึ้น สายตาแฝงไปด้วยความระแวดระวังและเกียจคร้าน “อยากให้ฆ่าใครล่ะ? หรืออยากได้คนคุ้มกัน? แต่บอกไว้ก่อนนะ งานฆ่าตัวตายข้าไม่ทำ”

“มาเป็นคู่ซ้อมให้ข้า”

วิคเตอร์มองดูทหารรับจ้างในตำนานผู้นี้ “จนกว่างานประลองจะจบลง เหรียญนี้คือค่ามัดจำ ถ้าทำได้ดี ข้าให้วันละหนึ่งเหรียญ”

บรอ็นกัดเหรียญเพื่อยืนยันว่าเป็นของจริง จากนั้นก็แสยะยิ้มจนเห็นฟันที่เรียงตัวไม่สวย

“วันละเหรียญ? นายท่าน ท่านดูเป็นคนใจป้ำดีนะ ตราบใดที่ท่านไม่ใช้ให้ข้าไปฆ่ามังกร ดาบของข้าก็เป็นของท่าน”

วิคเตอร์ยิ้ม

เมื่อได้บรอ็นมาเป็นคู่ซ้อม ผนวกกับการเสริมพลังจากระบบ ประสบการณ์การต่อสู้ของเขาจะก้าวกระโดดอย่างรวดเร็วภายในหนึ่งสัปดาห์นี้

ทุกอย่างพร้อมแล้ว... เหลือเพียงแค่ก้าวสุดท้ายเท่านั้น