บทที่ 4: สิงโตที่แท้จริง ย่อมไม่กวัดแกว่งดาบใส่ผู้อ่อนแอ

บทที่ 4: สิงโตที่แท้จริง ย่อมไม่กวัดแกว่งดาบใส่ผู้อ่อนแอ

ถนนสายกษัตริย์ (Kingsroad) ริมฝั่งแม่น้ำสามง่าม (The Trident)

นี่คือเส้นทางสายเดียวที่มุ่งสู่ คิงส์แลนดิง (King's Landing) ขบวนเสด็จอันมหาศาลทอดยาวไปตามทาง ธงสีทองแดงของตระกูล แลนนิสเตอร์ และธงรูปกวางสวมมงกุฎสีเหลืองดำของตระกูล บาราเธียน โบกสะบัดไปตามแรงลม

แต่น่าเสียดายที่ความสงบยามบ่ายกลับถูกทำลายลงด้วยความวุ่นวายที่ท้ายขบวน

"หลบไป! พวกแกทุกคนหลบไปให้พ้นทาง!"

เสียงตะโกนอย่างโอหังดังขึ้น เจ้าชาย จอฟฟรี ในวัยสิบสองชันษา ผู้อยู่ในชุดล่าสัตว์ผ้ากำมะหยี่สีแดงราคาแพง กำลังควบม้าศึกตัวสูงและกวัดแกว่งดาบยาวที่มีชื่อว่า "เขี้ยวราชสีห์" (Lion's Tooth) ไล่ล่าเด็กชายลูกคนฆ่าสัตว์ที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตจนใบหน้าแดงก่ำ

"ฉันคือเจ้าชาย! ฉันสั่งให้แกหยุด! ฉันจะสั่งสอนแกแทนยัยเด็กป่าเถื่อนนั่น!" แววตาของจอฟฟรีฉายแววอำมหิต

ไม่ไกลกันนัก เด็กสาวสองคนกำลังกรีดร้อง

อาร์ยา สตาร์ค: เด็กสาวจอมแก่นที่พยายามจะพุ่งเข้าไปด้วยความโกรธ แต่ถูก ไนเมเรีย ไดร์วูล์ฟตัวมหึมาขวางไว้

ซันซา สตาร์ค: พี่สาวผู้มีผมสีน้ำตาลแดงและใบหน้าประดุจตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เธอกำลังหน้าซีดด้วยความกลัวและร้องไห้อย่างไร้ทางออก "จอฟฟรี ได้โปรดเถอะ อย่าทำแบบนี้..."

การปรากฏตัวของวิกเตอร์

ในจังหวะวิกฤตที่จอฟฟรียกดาบหมายจะปลิดชีพเด็กชายที่ล้มลงในปลักโคลน...

ตึ้ง—!

เสียงฝีเท้าจากม้าศึกที่ดังสนั่นประดุจกลองรบดังก้องมาจากอีกฟากของถนน มันไม่ใช่เสียงวิ่งที่สับสน แต่เป็นจังหวะที่พร้อมเพรียงและทรงพลังจนพื้นดินสั่นสะเทือน

ดาบของจอฟฟรีลื่นไถลไปฟาดเข้ากับต้นไม้ด้วยความตกใจ เขาหันไปตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "ใครกัน?! ไอ้บอดที่ไหนมันกล้ามาขัดความสำราญของเจ้าชาย!"

ที่ปลายถนน หน่วยทหารม้าขนาดเล็กเพียงสิบนายกำลังเคลื่อนที่เข้ามาอย่างช้าๆ แต่ทหารเพียงสิบนายกลับมีแผ่ซ่านด้วยกดดันราวกับกองทัพเรือนแสน! พวกเขาคือ องครักษ์สปาร์ตัน (Spartan Guards) ของ วิกเตอร์

ท่ามกลางเหล่านักรบปีศาจคือขุนนางหนุ่มบนม้าศึกสีขาวบริสุทธิ์

วิกเตอร์ ปอมเปย์ (Victor Pompey) ผมสีดำสนิทประดุจน้ำหมึก ดวงตาสีม่วงลึกลับ และรอยยิ้มที่ดูขี้เกียจแต่แฝงไปด้วยอันตราย ความสง่างามและอำนาจที่แผ่ออกมาจากกระดูกทำให้จอฟฟรีที่กำลังโวยวายดูเหมือนตัวตลกขี้เรื้อนไปในทันที

”

เมื่อสิงโตเผชิญหน้ากับสุนัขรับใช้

"หนวกหูจริง"

วิกเตอร์กระตุกบังเหียนม้า สายตาของเขาไม่ได้หยุดที่จอฟฟรี แต่กวาดผ่านไปยังเด็กสาวผมแดงที่กำลังหวาดกลัว

[ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมายหลัก: ซันซา สตาร์ค!]

สถานะปัจจุบัน: หวาดกลัว / เริ่มเสื่อมศรัทธาในราชวงศ์

คำแนะนำ: แสดงความสง่างามแบบขุนนางที่แท้จริงเพื่อชิงค่าความประทับใจ!

”

วิกเตอร์ลงจากม้าอย่างสง่างาม ขณะที่องครักษ์สปาร์ตันขยายแถวออกเป็นกำแพงเหล็กขวางกั้นทหารแลนนิสเตอร์

"แก... แกเป็นใคร! กล้าดียังไงมาขวางทาง!" จอฟฟรีแผดเสียง พยายามปกปิดความกลัว

วิกเตอร์เมินคำพูดนั้น เขาเดินไปพยุงเด็กชายลูกคนฆ่าสัตว์ขึ้นมาด้วยมือที่สวมถุงมือสีขาวสะอาด "สิงโตที่แท้จริงจะกางเล็บใส่ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น ไม่ใช่เด็กที่ไม่มีทางสู้ ในบ้านเกิดของฉัน พฤติกรรมแบบนี้มักถูกเรียกว่า—ความขลาดเขลา"

"แกพูดว่าอะไรนะ?!" จอฟฟรีหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงด้วยความแค้น "เดอะ ฮาวนด์! ฆ่ามัน! ฆ่าไอ้คนอวดดีนี่ซะ!"

ซานดอร์ คลิเกน (The Hound) ชักดาบยักษ์ออกมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แต่ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกไป... เคร้ง! หอกสองเล่มไขว้กันขวางทางเขาไว้ทันที นักรบสปาร์ตันจ้องมองยอดฝีมือแห่งเวสเตอรอสด้วยดวงตาที่กระหายเลือด จนแม้แต่ "เดอะ ฮาวนด์" ยังต้องหยุดชะงักด้วยสัญชาตญาณที่บอกว่า หากเขาก้าวต่อไป เขาจะถูกเสียบเป็นรูพรุนในพริบตา

ยอดนักรบในดวงใจของซันซา

วิกเตอร์เดินเข้าไปหาจอฟฟรีทีละก้าว แรงกดดันจากระบบทำให้ม้าของจอฟฟรีถอยหลังอย่างกระวนกระวาย "ในเมื่อท่านเป็นเจ้าชาย ก็ควรทำตัวให้เหมือนเจ้าชาย" วิกเตอร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของจอฟฟรี "เก็บดาบซะ ท่านกำลังทำให้เลดี้ผู้งดงามต้องหวาดกลัว"

วิกเตอร์หันไปมองซันซาด้วยสายตาอ่อนโยน เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดส่งให้เธอ "เลดี้... น้ำตาคือไข่มุก ไม่ควรจะหลั่งไหลให้กับเรื่องไร้สาระเช่นนี้"

ซันซาที่กำลังสับสนและผิดหวังในตัว "เจ้าชาย" ของเธอ กลับพบว่าชายตรงหน้าคือ "อัศวินในอุดมคติ" ที่หลุดออกมาจากหนังสือเป๊ะๆ ทั้งแข็งแกร่ง สง่างาม และกล้าหาญ

[ติ๊ง! ยินดีด้วย! ค่าความประทับใจของ ซันซา สตาร์ค พุ่งกระฉูดจาก 'คนแปลกหน้า' สู่ 'คลั่งไคล้' (60/100)!] [ได้รับฉายา: นักฆ่าเลดี้ (Lady Killer)!]

”

ความเคลื่อนไหวในเงามืด

เอ็ดดาร์ด สตาร์ค (เน็ด) และ พระราชาโรเบิร์ต เดินทางมาถึงจุดเกิดเหตุ เน็ดขมวดคิ้วมองเหล่านักรบชุดคลุมแดงด้วยความระแวดระวัง แต่โรเบิร์ตกลับตาเป็นประกายเมื่อเห็นยอดนักรบ "สาบานต่อเทพเจ้า! ทหารพวกนี้มาจากไหนกัน? ดูน่าเกรงขามกว่าพวกแลนนิสเตอร์ที่ใส่กระโปรงนั่นเสียอีก! ฮ่าๆๆ!"

วิกเตอร์ยิ้มที่มุมปาก เขาไม่ได้เพียงแค่ได้ใจซันซาหรือความสนใจจากโรเบิร์ตเท่านั้น...

แต่จากหน้าต่างรถม้าหลวงคันยักษ์ เขาสังเกตเห็นดวงตาสีเขียวมรกตคู่หนึ่งที่จ้องมองมายังเขาด้วยความปรารถนาและการหยั่งเชิง นั่นคือ เซอร์ซี แลนนิสเตอร์

[ติ๊ง! ตรวจพบว่า เซอร์ซี แลนนิสเตอร์ เริ่มมีความสนใจในตัวโฮสต์อย่างรุนแรง!] [เปิดใช้งานภารกิจลับ: ชู้รักของราชินี?]

”

วิกเตอร์แค่นยิ้มในใจ เซอร์ซีงั้นเหรอ? ไม่ต้องรีบ... หลังจากจัดการเรื่องของซันซาเรียบร้อยแล้ว เราค่อยมาสะสางบัญชีกันทีละนิด