บทที่ 45 การเคารพเทียบไม่ได้กับทำตามคำสั่ง

บทที่ 45

การเคารพเทียบไม่ได้กับทำตามคำสั่ง

“นี่มันคือเกลือนี่ แต่ไม่มีรสชาติขมอยู่เลย เจ้าไปได้มาจากไหน? มีสูตรลับอะไร? แล้วเจ้าต้องการเท่าไรว่ามา? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้ามาที่ร้านอาหารของข้าในคราวก่อนแล้วจะบอกว่าอาหารในร้านรสชาติไม่ถูกต้อง ที่แท้เจ้าก็มีของดีอยู่กับตัวนี่เอง” อวี่เหวินชูนั้นรู้ดีว่าหากเขาได้สูตรลับในการทำสิ่งนี้มา เขาจะทำเงินได้อย่างมหาศาล

เซียวหลีก็ทำสีหน้ามั่นใจและเก็บเอาเกลือในมือของเขากลับมา “สูตรเป็นความลับ ข้าไม่สามารถบอกท่านได้แต่ข้าสามารถขายเกลือให้ท่านได้อยู่!”

“เจ้าสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ขายมันให้กับคนอื่นน่ะ?”

“มันมีกฎหมายที่รัฐต้าฉู่เขียนเอาไว้อยู่ ถ้าไม่มีเอกสารจากทางการจะผลิตเกลือเองไม่ได้น่ะ แล้วท่านคิดว่าข้าจะสามารถผลิตและขายเป็นจำนวนมากได้อย่างไร?

“แต่ร้านอาหารของข้ามีอยู่ทั่วทั้งอาณาจักรนี้ เกลือแค่นิดเดียวจะไปพอได้อย่างไร?”

นี่เป็นความผิดของท่านเอง ท่านไม่รู้หรือว่าของยิ่งหายากน่ะมันยังมีราคา ยิ่งมีน้อยมากเท่าไรก็ยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้น”

เมื่ออวี่เหวินชูเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเซียวหลี ก็พบว่าเป็นใบหน้าที่ดูมั่นใจและน่าหลงใหลราวกับผู้ชาย

ช่างเป็นผู้หญิงที่เจ้าเล่ห์อะไรเช่นนี้ ข้าละชอบจริงๆ        อวี่เหวินชูก็ได้ถามนางตรงๆ “แล้ววันนี้เจ้าเอามาเท่าไร? และต้องการเงินเท่าไร?”

เซียวหลีก็ได้โยนถุงผ้าลงตรงหน้าของอวี่เหวินชู “ในนี้มีอยู่ทั้งหมด 2 ชั่งคิดเป็น 100 ตำลึงทอง ไม่มากไม่น้อยไปกว่านี้”

“ตกลงตามนั้น”

ด้วยเกลือนี้ การจะขายให้ได้หลายพันตำลึงในเมืองหลวงนั้นไม่ใช่ปัญหาเลย

“ลองคิดดูอีกทีนะ ถ้าเจ้าขายสูตรลับให้ข้า ข้ายินดีจะให้เจ้า 10,000 ตำลึงทองเลย”

เซียวหลีก็ได้ส่ายหัวของนาง “ไม่ขาย”

“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะจับเจ้าขังเอาไว้แล้วทรมานให้ยอมคายความลับออกมาเหรอ?” ใบหน้าของอวี่เหวินชูก็ได้ดุดันขึ้นมาเป็นครั้งแรก แต่เซียวหลีก็ได้ยิ้มตอบกลับมา “เผอิญข้าเป็นคนแปลกน่ะ ยิ่งถูกขู่มากเท่าไร ปากของข้าก็ยิ่งสนิทมากยิ่งขึ้นเท่านั้น นอกจากนี้ข้ารู้ว่าท่านไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่อย่างนั้นข้าคงไม่มาหาท่านถึงนี่หรอก”

อวี่เหวินก็ได้หัวเราะขึ้นมาและไม่พูดอะไรออกมา และคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีสายตาที่รู้จักอะไรผิดอะไรถูกจริงๆ อวี่เหวินชูก็ได้เรียกผู้ดูแลหลิวให้เข้ามาข้างในและบอกให้เขานำเงินมาให้      100 ตำลึงทองมาจ่ายให้นาง

“แล้วก็มีบางอย่างที่ข้าจำเป็นต้องให้ท่านช่วย ไม่อย่างนั้นอาจจะส่งผลกับธุรกิจของท่านได้”

“มีอะไรรึ?”

“ตอนที่ข้าเดินทางมาในวันนี้ ข้าก็รู้สึกได้ว่ามีใครบางคนที่ตามข้ามา เดาว่าข้าอาจจะถูกปล้นระหว่างทางก็ได้ เงินทองน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าชีวิตของข้าเป็นอะไรไป การร่วมมือของพวกเราก็คงจะจบลงใช่ไหม?”

สิ่งที่นางพูดมานั้นล้วนแล้วแต่มีเหตุผลอยู่ในทุกจุด     นางนั้นไม่สามารถที่จะทำพลาดได้ สำหรับการเจรจาการค้าแล้ว นางนั้นย่อมที่จะต้องให้เขารับผิดชอบเรื่องของความปลอดภัยในชีวิตของนาง

อวี่เหวินชูนั้นรู้สึกได้ว่าเซียวหลีนั้นเป็นคนที่โชคดีมาก เพราะถ้านางพบกับคนอื่นแล้ว ชีวิตของนางคงได้หาไม่ไปแล้ว

เมื่อออกมาจากร้านอาหาร เซียวหลีก็ได้ซื้อผักต่างๆ, เมล็ดพันธุ์บางอย่าง, ถั่วเหลืองและไหดินเผา

“แม่นางเซียว ท่านยังต้องการที่จะซื้ออะไรอีกเหรอ?” หวังเมิ่งที่ติดตามนางมา ก็ได้ถือของมากมายที่เซียวหลีซื้อมา

หวังเมิ่งนั้นเป็นคนคุ้มกันส่วนตัวของอวี่เหวินชู และไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเขาจะต้องถูกผู้หญิงสั่งให้เขาต้องถือของเช่นนี้ ตอนแรกเขาก็ได้ปฏิเสธแต่นางกับกล่าว: ทำไมพวกเราไปกลับไปที่ร้านอาหารแล้วถามอวี่เหวินชูดูว่าเจ้าจะช่วยข้าถือของได้หรือไม่ดูไหม?

น่าเบื่ออย่างสุดๆ

“มาซื้อยาเหรอ?” มีเสียงผู้ชายดังขึ้นมาทันทีที่นางเข้ามาในโรงหมอจี้หมิน

“สวัสดี ท่านหมอเฉียน” เซียวหลีก็ได้ยิ้มราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ

ท่านหมอเฉียนกำลังจ่ายยาให้ลูกค้าอยู่ ในเวลานี้เด็กในร้านนั้นกำลังออกไปกินข้าวอยู่ เขาจึงต้องทำด้วยตัวเอง

“แม่นางเซียว ข้าช่างเสียมารยาทนักที่ต้องทักทายแม่นางระยะไกลเช่นนี้” ท่านหมอเฉียนก็ได้รีบจ่ายยาให้กับคนไข้, รับเงินแล้วจึงค่อยพาเซียวหลีเข้ามานั่งในร้าน

“ลูกพี่หวังรอข้าสักประเดี๋ยวนะ”

หวังเมิ่งนั้นไม่แสดงสีหน้าใดๆอยู่แล้ว เขาได้วางข้าวของของเซียวหลีลง แล้วยืนพิงกับประตู

ท่านหมอเฉียนก็ได้รินน้ำชาให้เซียวหลี “ขอโทษนะแม่นาง แต่ไม่ทราบว่าอาการที่ขาของคุณชายหลงนั้นจะดีขึ้นหรือไม่? มีหวังที่จะรักษาหายมากเท่าไร?”

เซียวหลีก็ได้จิบชาและทำหน้าเหมือนลำบากใจนิดหน่อย ท่านหมอเฉียนจึงได้คิ้วขมวดและอยู่ในอาการที่ว้าวุ่นใจมาก

“ข้านั้นคิดว่าสวรรค์ยังพอมีตาที่ทำให้ได้เขาได้พบแม่นางเซียว ใครจะไปคิดว่าสวรรค์จะไร้ซึ่งยุติธรรม ทั้งๆที่คุณชายนั้นเป็นคนที่ดี.....” ท่านหมอเฉียนก็ได้ส่ายหัวด้วยความหดหู่และมีน้ำตาไหลออกมา เขานั้นโทษให้กับความสามารถของตัวเองที่มีจำกัด

“ข้ามั่นใจอยู่ 9 ส่วน ขอให้ท่านหมอเบาใจได้” เซียวหลีก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรและพูดราวกับเป็นพระผู้ช่วยที่ทำให้หมอเฉียนต้องตกตะลึง แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่นิดหน่อยอยู่ดี “จริงๆรึ?”

เซียวหลีก็ได้ผงกหัว นางนั้นไม่ได้พูดโกหกแต่อย่างใด แต่ทำไมถึงได้บอกมั่นใจแค่ 9 ใน 10 ส่วนนั้น เพราะนางนั้นพบว่าตอนที่นางมาโลกนี้ พลังพิเศษของนางนั้นเหมือนจะใช้ได้ไม่เต็มที่

นางนั้นใช้พลังสนามแม่เหล็กได้แค่ 5 ส่วนส่งผ่านเข็มเงินไปยังจุดที่ฝังเข็ม แล้วจากนั้นก็ใช้พลังสนามแม่เหล็กนั้นช่วยทะลวงเส้นเลือดที่อุดตันขณะที่กำลังนวดอยู่ได้

เมื่อเลือดไม่อุดตันอาการที่ขาก็จะดีขึ้น

หากเป็นในโลกปัจจุบัน อาการอย่างหรงสวินนั้น เมื่อใช้ร่วมกับพลังสนามแม่เหล็กของนางขณะที่นวดแล้ว นางนั้นจะสามารถรักษาให้หายได้โดยใช้เวลาแค่เดือนเดียวเท่านั้น

เดิมทีนางนั้นคิดว่าน่าจะรักษาหายภายใน 3 เดือน แต่ในเวลานี้นางสามารถทำให้มั่นใจได้มากกว่าเดิมเมื่อเสริมด้วยยา

“ถ้าเช่นนั้นแล้ววันนี้แม่นางมีปัญหาอะไรถึงได้เดินทางมาที่นี่อย่างนั้นรึ?” หมอเฉียนก็ได้ถาม

เซียวหลีที่รอคำพูดนี้อยู่แล้วก็ได้รีบกล่าว “โรงหมอจี้หมินนั้นเป็นร้านขายยาจีนขนาดใหญ่ และมีสมุนไพรมีค่าต่างๆมากมาย ได้โปรดช่วยจัดยาที่ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดและขจัดเลือดที่แข็งตัวได้”

“ไม่ใช่ปัญหา” หมอเฉียนก็ได้เดินไปจัดยามาให้ทันที แล้วเซียวหลีก็ได้รีบพูดขึ้นมา “เดี๋ยวก่อน....” แล้วเซียวหลีก็ได้ลุกขึ้นมาแล้วเดินไปหาหมอเฉียนใกล้ๆ นางกระซิบกระซาบชื่อตัวยาในหูของเขา แต่ทว่าเมื่อได้ยินเข้าใบหน้าของหมอเฉียนก็ได้แดงขึ้นมาทันที

“ดะดะได้เลย!” หมอเฉียนก็ได้คิดในใจหากว่านางสามารถรักษาขาของหรงสวินได้จริงๆ เขาก็ยอมมอบยาให้นางได้ทุกอย่าง แม่ว่ายานั้นจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหรงสวินเลยก็ตาม

“แล้วก็ขอเมล็ดชุมเห็ดเทศเยอะๆด้วย”

“เจ้าต้องการยาที่จะช่วยดับร้อนและทำให้สายตาดีขึ้นงั้นเหรอ?” หมอเฉียนนั้นรู้สึกได้ว่ามันชักจะเลยเถิดมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกก็เป็นยาที่ช่วยเพิ่มการไหลเวียนของเลือดและขจัดลิ่มเลือดก็พอเข้าใจได้อยู่ แต่ต่อมาเป็นยาสำหรับใช้รักษาโรคกามโรค และตอนนี้ก็ยังต้องการยาสำหรับรักษาดวงตา

เซียวหลีก็ได้ผงกหัว “เอาทั้งหมดนั่นแหละ”

หมอเฉียนนั้นก็ไม่ได้ขี้เหนียวแต่อย่างใด เขาได้จัดการหาตัวยามากมายที่ช่วยรักษาอาการของดวงตามาให้

ท้ายที่สุดเขาก็ได้นำยามาให้ เซียวหลีก็ได้จ่ายเงินให้เขาไป แต่ทว่าหมอเฉียนกลับปฏิเสธ แล้วทั้งสองคนก็ได้ยื้อกันอยู่ชั่วขณะแล้วหมอเฉียนก็ได้กล่าว “หากว่าแม่นางสามารถรักษาคุณชายหรงได้ ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือยามากเท่าไรก็ไม่ขัดข้อง”

“แต่ข้าก็ยังต้องจ่ายค่ายาที่ข้าเอาไปใช้เองใช่ไหม?”

“ไยต้องแบ่งแยกชัดเจนขนาดนั้นด้วยเล่า”

เซียวหลีก็ได้ยิ้ม “การเคารพเทียบไม่ได้กับทำตามคำสั่ง”

“พูดได้ดี”

ใครใช้ให้โรงหมอจี้หมินเป็นโรงหมอที่ขึ้นชื่อว่าถูกที่สุดและได้ประสิทธิภาพดีที่สุดในอาณาจักรนี้?

หรงสวิน อย่างน้อยคราวนี้ข้าก็ไม่ได้ขูดรีดเจ้า

แล้วรถม้าก็ได้เต็มไปด้วยข้าวของมากมายราวกับพวกเศรษฐีใหม่เข้าเมือง

ซึ่งกว่าจะได้กลับก็ได้เกือบจะย่ำค่ำแล้ว

กรับ, กรับ.....

หวังเมิ่งนั้นขี่ม้าของตัวเองน้ำหน้าและมีเซียวหลีขับรถม้าตามหลังมา ทันทีทั้งคู่ออกมาจากตลาดก็ได้ยินเสียงเกือกม้าดังขึ้นและตามมาด้วยเสียงของคนที่กำลังควบม้า

ฟังจากเสียงจำนวนคนที่เข้าร่วมแล้วคิดว่ามีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว เซียวหลีกจึงได้รีบที่จะขี่หนีไปอีกทาง แต่จากนั้นก็ได้มีเจ้าหน้าที่ชุดหนึ่งที่ไล่ตามพวกนางมา

“หยุด....” มีชายผอมบางที่สวมชุดเจ้าหน้าที่ขี่ม้ามาขวางทางของเซียวหลีเอาไว้ ทำให้หวังเมิ่งต้องขี่ม้าเลี้ยวกลับมา

เซียวหลีก็ได้จับบังเหียนม้าแน่และคอยดูว่าพวกเขาจะทำเช่นไร

“พวกเจ้าทั้งสองคนพอจะเห็นนักโทษในชุดขาดๆและบาดเจ็บสาหัสมาทางนี้บ้างไหม?” เจ้าหน้าที่ผอมก็ได้ถามอย่างสงสัยและมองไปที่รถม้าที่มีของอยู่เต็ม

เซียวหลีกับหวังเมิ่งก็ได้ส่ายหัวแล้วกล่าว “พวกข้าไม่เห็นใครทั้งนั้น”

ดูเหมือนว่าพวกเจ้าหน้าที่จะไม่เชื่อ และคิดว่านักโทษไม่น่าจะหนีไปไหนได้ไกล เขามองดูรอบๆตลาดแล้วก็พบรถม้าคันนี้ที่ออกมาจากตลาด

“ถ้าท่านไม่เชื่อข้า ท่านจะลองค้นรถม้าของข้าก็ได้ แต่อย่าพังข้าวของของข้านะ” เซียวหลีก็ได้ตอบกลับไป ตัวนางนั้นไม่อยากที่จะทะเลาะกับพวกเจ้าหน้าที่ และไม่อยากที่จะสร้างปัญหาด้วย จึงได้ปล่อยให้พวกเขาเข้ามาค้นตามสะดวก

แล้วเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนก็ได้ลงมือค้นมา ส่วนเซียวหลีก็ได้ลงจากรถม้ามาเพื่อปล่อยให้พวกเขาค้น

แล้วเจ้าหน้าที่ทั้งสองคนก็ได้ลงมือกันอย่างระมัดระวัง เพื่อที่จะได้ไม่ทำลายข้าวของของเซียวหลี