บทที่ 46 ให้เขาได้ไปสบาย

บทที่ 46

ให้เขาได้ไปสบาย

“นี่ลูกพี่ ชายคนนั้นมีหน้าตายังไงเหรอ? แล้วเขาไปก่อคดีอะไรเอาไว้? และมีค่าหัวไหม?” เซียวหลีก็ได้ถามอย่างสงสัย ถ้าหากนางพบชายคนนั้นเข้า ก็จะได้เป็นการทำเงินให้หวังเมิ่งได้ไม่ใช่รึไง?

แล้วเจ้าหน้าที่ก็ได้กล่าวด้วยรอยยิ้ม “ก็เป็นแค่คนที่ไปล่วงเกินขุนนางเข้าจนถูกลงโทษน่ะ และตอนนี้ก็ได้กลายมาเป็นทาสหลบหนีไม่มีค่าหัวไรทั้งนั้นแหละ”

ล่วงเกินขุนนาง?

ไม่รู้ว่าใครถูกใครผิดกันแน่? เพราะในยุคโบราณเช่นนี้หาความยุติธรรมได้ยากนัก ที่แท้เขาคนนั้นก็เป็นแค่ชายโชคร้ายเท่านั้น หาได้เป็นอาชญากรร้ายแรงแต่อย่างใด

พอรู้ว่าไม่มีค่าหัวอะไร เซียวหลีจึงได้ไม่ถามอะไรต่อ แต่เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ได้เผอิญทำขนมแบะแซที่นางซื้อมาฝาก     เซียวเป่าเอ๋อตก นางจึงได้ก้มลงไปเก็บแต่แล้วนางก็พบรอยเลือดสดๆอยู่ที่พื้น

หัวใจของนางก็ได้เต้นเร็วมากขึ้นเรื่อยๆและมองไปที่ข้างใต้รถม้า ก็พบชายอายุประมาณ 30 กำลังจ้องมาที่นาง

ตัวของเขานั้นบาดเจ็บสาหัสมาก มีรอยแผลและเลือดเต็มหน้าของเขาจนยากที่จะเห็นรูปโฉมเดิมของเขาได้

ชายคนนั้นก็ได้เปิดปากแต่ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรออกมา แต่ทว่าเซียวหลีก็พอจะเดาได้ว่าเขานั้นน่าจะบอกให้นางเงียบเฉยไว้หรือช่วยเขาที

ตาของเขานั้นดูโหยหา, สิ้นหวัง และใบหน้าที่อ่อนโยนและชุ่มโชกด้วยเลือดของเขานั้นทำให้เซียวหลีตกใจ

“ลูกพี่...เอ่อ...” เซียวหลีนั้นเดิมทีคิดที่จะบอกให้ลูกพี่เจ้าหน้าที่ว่า ทาสหลบหนีนั้นน่าจะยังอยู่ในเมืองและนางก็ไม่ได้พบใครระหว่างทางเลย

แต่ทว่าชายคนนั้นกลับคิดว่านางนั้นคิดที่จะแจ้งเรื่องของเขา ทำให้เขาสูญสิ้นความหวังและร่างกายของเขาก็ได้ประคองต่อไปไม่ไหว แล้วได้หล่นลงมาดัง“ปุ”จากข้างใต้รถม้า

“นั่นเขา...เขาอยู่ที่นี่” แล้วเจ้าหน้าที่ที่ออกผิวคล้ำก็ได้ตกใจเล็กน้อย และในขณะที่เขาพูดก็ได้ดึงเอาตัวชายคนนั้นออกมาจากรถม้า

แล้วเขาก็ได้คุกเข่าลงมาและเขย่าตัวชายคนนั้น แล้วเอานิ้วไปอังที่จมูกของชายคนนั้น “หัวหน้าขอรับดูเหมือนเขากำลังจะตายแล้วขอรับ”

แล้วคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าก็ได้คิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย แล้วลงมาจากม้ามาตรวจสอบการหายใจของเขาด้วยตัวเอง แล้วเอามือสัมผัสใบหน้าเย็นๆของชายคนนั้น แล้วก็หันไปมองที่บ่อน้ำใกล้ๆกันกับเขา แล้วจากนั้นก็กล่าว “ช่วยเขาให้ไปสบายหน่อย, ฆ่าเขาแล้วโยนลงไปในบ่อน้ำเสีย”

อะไรนะ? ฆ่าแล้วโยนลงน้ำ?

“ไม่....ไม่” หัวของเขานั้นแห้งเหือดและริมฝีปากก็แห้งแตก คอของเขาก็เจ็บมากจนเขาไม่อาจที่จะพูดออกมาเป็นคำพูดได้ จึงได้แต่มองไปที่เซียวหลีแล้วกล่าว “ช่วย...ช่วยข้าด้วย”

เซียวหลีก็ได้กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไปชั่วขณะ ถ้านางสามารถช่วยเขาได้นางก็คงไม่ต้องมายืนนิ่งแบบนี้หรอก นี่คือทาสหลบหนีนะ!

“หัวหน้าขอรับ แล้วสัญญาทาสของคนนี้ๆจะทำอย่างไรขอรับ?” เจ้าหน้าที่ผิวคล้ำก็ได้หยิบเอาสัญญาทาสของคนคนนั้นออกมาแล้วถาม

แล้วตัวหัวหน้าก็ได้ตอบ “ในเมื่อเขาก็จะตายแล้ว ก็ให้อิสระแก่เขาเสียหน่อย”

“แต่เขายังไม่ตายนะ?” เซียวหลีก็ได้มองไปที่สายตาที่กระตือรือร้นที่จะเอาชีวิตรอดของคนคนนั้นแล้ว นางก็ได้รู้สึกโล่งอก แต่นางนั้นก็ไม่เข้าใจคำพูดของเจ้าหน้าที่สองคนนั้น

“ยังไงเขาก็ไม่รอดอยู่แล้ว ข้าก็แค่จะส่งเขาไปสบายเท่านั้นเอง”

“ไม่คิดจะให้เขารอดหน่อยเลยเหรอ? จะฆ่าเขาให้ตายเช่นนี้มันจะไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ? สวรรค์ได้สรรค์สร้างชีวิตขึ้นมา แม้แต่มดก็ยังพยายามเพื่อให้มีชีวิตอยู่ แล้วนับประสาอะไรกับคนเล่า” เซียวหลีก็ได้ถามและมองไปที่ดวงตาของคนที่กำลังจะตายคนนั้น น้ำตาของเขาไหลออกมา, สั่นกลัว, แต่ยังพอมีแสงอยู่นิดหน่อยในดวงตาของเขา มีคนเช่นนี้อยู่บนโลกนี้ด้วยนางไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย

หากสวรรค์อวยพรให้เขายังไม่ตาย เขาจะยังตายไม่ได้!

แล้วหัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็ได้มองไปที่เซียวหลีอย่างดูถูก “เป็นโทษของการก่อกบฏน่ะ พระราชกฤษฎีกาก็ได้เขียนเอาไว้แล้วว่าการให้เป็นทาสนั้นถือเป็นการลดโทษที่ยิ่งใหญ่มากแล้ว  แต่เขากลับคิดหนีและยังบาดเจ็บสาหัสอีก เขานั้นกำลังจะตายอยู่แล้วทำไมเจ้าถึงได้ไปปล่อยให้เขาได้ไปสบายล่ะ?” เจ้าหน้าที่ที่เห็นว่าเซียวหลีนั้นอยากที่จะช่วยชีวิตเขาก็ได้กล่าว “ถ้าเจ้าอยากที่จะช่วยเขามากนักล่ะก็ จ่ายเงินค่าไถ่ตัวเขามา 10 ตำลึงทอง”

“10 ตำลึงทอง?” นางฟังไม่ผิดใช่ไหม? นางนั้นจำได้ว่ามีใครสักคนในหมู่บ้านเซียวนั้นไถ่ตัวคนกลับคืนมาก็แค่ 50 ตำลึงเงินเท่านั้นเอง

“มันถูกระบุเอาไว้ในสัญญา” แล้วเจ้าหน้าที่ก็ได้กล่าวโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ

“แต่เขากำลังจะตายอยู่แล้วนะ ถ้าข้าซื้อเขาก็เสียเงินฟรีน่ะสิ?” เซียวหลีนั้นรู้ดีว่านางนั้นอาจจะยังพอช่วยเหลือเขาได้ แต่นางนั้นเพิ่งจะได้เงินมาในวันนี้และนางก็ยังต้องใช้เงินอีกมาก....

เฮ้อ ต้องมีเรื่องให้เงินไม่พอจ่ายตลอดสิน่า

หวังเมิ่งที่ไม่รู้ว่าเดินมาหาเซียวหลีตั้งแต่เมื่อไรก็ได้กล่าว “คนคนนี้มีบาดแผลเต็มตัว และแผลยังติดเชื้อจนเป็นไข้ยากที่จะหายได้”

ที่เขาพูดนั้นมีความหมายชัดเจนมาก อย่าได้เสียเงินไปเปล่าๆเลย

แล้วหัวหน้าเจ้าหน้าที่ก็ไม่อยากที่จะพูดคุยกับเซียวหลีอีก และเขาก็ได้มองไปที่ให้เจ้าหน้าที่ผิวคล้ำ แล้วเจ้าหน้าที่ผิวคล้ำคนนั้นก็ได้ดึงเอามีดออกมาหมายที่จะแทงไปที่หน้าอกของชายคนนั้น

ชายคนนั้นก็ได้ดวงตาเบิกกว้าง แล้วหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดนั้นก็หาได้มีความกลัวไป แล้วก็ขยับปากเล็กน้อยราวกับกำลังหัวเราะ “สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม!”

“เดี๋ยวก่อน....ข้าตกลงซื้อ” เซียวหลีนั้นพูดอะไรไม่ออก พวกคนที่ทำงานราชการนี่มักมีนิสัยแบบนี้กันหมดเลยน้า จะลดให้สักอีแปะก็ไม่ได้ แย่จริงๆ.....

ชายคนนั้นก็ได้มองไปที่เซียวหลีด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงที่ตัวผอมบางและใบหน้าเหลืองเช่นนี้ และนางก็แต่งตัวเยี่ยงสาวชนบทเช่นนี้กลับยอมไถ่ตัวเขา แม้ว่าเขาอยากที่จะพูดขอบคุณออกมาแต่เขาก็ได้สลบไป

“เจ้า....เจ้ายังคิดที่จะซื้ออีกเหรอ?” เจ้าหน้าที่ผิวคล้ำก็ได้รู้สึกสับสน

เซียวหลีก็ได้เดินไปหาแล้วตรวจชีพจรของเขาอยู่สักพักหนึ่ง แล้วจากนั้นก็ได้หยิบเอาเข็มเงินออกมาแล้วปักลงไปที่      จุดเหรินจงของเขา แล้วชายคนนั้นก็ได้ค่อยๆใจมั่นคงมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขาก็ยังไม่ได้ลืมตาออกมาเพราะเหนื่อยมาก

“ไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้าอย่าเพิ่งยอมแพ้ก็แล้วกัน” เซียวหลีก็ได้ปลอบเขาแล้วจากนั้นก็ได้ฝังเข็มลงไปอีกสองเข็มที่หน้าอก

“ข้าขอไถ่ตัวชายคนนี้ ขอให้พี่ชายสองคนได้โปรดช่วยข้าแบกเขาขึ้นไปบนรถม้าให้หน่อย” เซียวหลีกล่าวแล้วก็หยิบเอาตำลึงทองออกมาจำนวนหนึ่ง แล้วมอบให้กับหัวหน้าเจ้าหน้าที่

“ข้าหวังว่าเจ้าจะได้รับสิ่งตอบแทนจากความใจดีของเจ้า” หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่สองคนก็ได้มาแบกชายคนนั้นไปวางไว้ที่รถม้าของเซียวหลี

“นี่คือสัญญาทาสไถ่ตัวชายผู้นี้รับไปเสีย” เจ้าหน้าที่ผิวคล้ำก็ได้มอบสัญญาให้กับเซียวหลี นอกจากจะรู้สึกตกใจกับความใจดีของเซียวหลี เขายังรู้สึกว่าเซียวหลีนั้นเป็นคนโง่มากอีกด้วยที่ยอมจ่าย 10 ตำลึงทองเพื่อซื้อคนที่กำลังจะตาย

แล้วเสียงของรถม้าก็ได้ควบไกลออกไป หวังเมิ่งเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้นั้นใจดีแต่ว่าโง่!

ในขณะที่ผู้คนได้พากันจากไปแล้ว ก็ได้มีรูปร่างคนที่คุ้นเคยปรากฏตัวออกมา และเซียวต้าหลี่ก็ได้พาเซียวเยี่ยนตามข้างหลังชายคนนั้นมาด้วย

“อื้ม....” ใบหน้าที่ขาวซีดของเซียวเยี่ยนนั้น เมื่อเห็น    เซียวหลีก็เหมือนกับเห็นฟางช่วยชีวิต แต่นางนั้นถูกปิดปากด้วยผ้าอยู่ทำให้พูดออกมาไม่ได้

“เจ้าคิดจะตะโกนออกมาว่าอะไรเหรอ?” เซียวต้าหลีก็ได้บีบปากของนางแล้วยัดเอาผ้าใส่เข้าไปให้แน่นมากกว่าเดิมอีก แต่เขาก็ยังยั้งแรงเอาไว้บ้าง อย่างไรเสียเขาก็ยังชื่นชอบปากนี้อยู่

“เซียวจิ้งถิง เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่? เจ้าจับตัวประกันเช่นนี้เป็นความผิดนะรู้ไหม?” เซียวหลีนั้นก็คิดว่ากะแล้วอยู่ในใจ ตั้งแต่ตอนที่นางรู้สึกได้ว่ามีคนที่สะกดรอยตามนางมา แต่นางก็ไม่คิดว่าเซียวจิ้งถิงนั้นจะโหดร้ายถึงขนาดจับเซียวเยี่ยนเป็นตัวประกัน

เซียวจิ้งถิงก็ได้หัวเราะออกมา แล้วเดินไปรอบๆรถม้าครึ่งรอบ แล้วมองดูข้าวของที่อยู่ข้างใน ก็พบว่าซื้อของมามากมายจริงๆ

“ถ้าเจ้าล่ำซำขนาดนี้ ทำไมเจ้าถึงไม่นึกถึงลูกพี่ลูกน้องของเจ้าอย่างข้าบ้าง? หือ?” เซียวจิ้งถิงก็ได้มองไปที่เซียวหลี “เจ้าไม่สำนึกบุญคุณพี่ชายคนนี้ของเจ้าบ้างรึยังไง?”

“จริงด้วยๆ” ดวงตาของเซียวต้าหลี่ก็ได้จ้องไปที่เซียวหลีด้วยดวงตาที่ลุกโชน เขานั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้นเมื่อนึกถึงแขนของเขาที่ถูกเซียวหลีหักเมื่อวันก่อน

ในเวลานี้เขาได้จับตัวเซียวเยี่ยนเอาไว้และคิดที่จะจับตัวเซียวหลีเพื่อระบายความแค้นของเขา เขานั้นคิดที่จะทำให้นางเจ็บบ้าง

ใบหน้าของเซียวจิ้งถิงน่ารังเกียจจริงๆ คงคิดว่าจะได้รังแกคนที่อ่อนแอกว่าสินะ? โชคยังดีที่นางนั้นรู้ล่วงหน้าและขอให้อวี่เหวินชูนั้นให้คนมาคอยคุ้มครองนาง แต่ถ้าหากต้องสู้กันจริงๆ นางก็ไม่รู้ว่าหวังเมิ่งนั้นจะสู้ไหวหรือเปล่า อย่างไรเสียนางที่ได้สู้กับเซียวจิ้งถิงเมื่อครั้งก่อนนั้น นางนั้นสู้เขาไม่ได้เลยเนื่องจากสภาพร่างกายที่อ่อนแอของนาง ซึ่งด้วยวิชาซ่านโฉ่วขั้น 9 ของนางนั้นไม่มีทางเลยที่นางจะสู้กับวิชากังฟูของคนอื่นๆไม่ได้