บทที่ 47 - ความลับของเนื้อหมู
บทที่ 47 - ความลับของเนื้อหมู
บทที่ 47 - ความลับของเนื้อหมู
ภายในเทียนหรันจวีนั่งเต็มไปด้วยแขก และด้านนอกก็มีแถวยาวเหยียดหลายลี้
คนที่รอคิวเหล่านี้ เขย่งปลายเท้า ยืดคอไปข้างหน้า หวังเพียงว่าแถวจะสั้นลงเร็วๆ
ส่วนคนที่กินเสร็จแล้วเดินออกมาจากเทียนหรันจวี ทุกคนต่างก็หน้าตาแดงก่ำ ที่มุมปากยังคงมีความรู้สึกไม่เต็มอิ่ม และรอยยิ้มที่... ยากจะบรรยาย
คนที่ยังรออยู่เหล่านี้ เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ต่างก็ถามไถ่เพื่อนฝูงถึงสถานการณ์ภายในเทียนหรันจวี
“ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้าได้เปิดหูเปิดตาเลยล่ะ การตกแต่งภายในของเทียนหรันจวีงดงามตระการตา เป็นสิ่งที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน ภาชนะก็แปลกใหม่ มีรสนิยมสูงส่ง และหญิงรับใช้ก็สวยงามทุกคน แขนเสื้อพลิ้วไหวราวกับนางฟ้า”
“ส่วนอาหารก็เป็นดั่งอาหารทิพย์จากสวรรค์ สุราทิพย์จากวังเซียน ถ้าเป็นไปได้ ข้ายินดีจะอยู่ที่นั่นทั้งปีเลย”
“แต่... ข้าได้ยินมาว่าข้างในใช้เนื้อหมูเป็นเมนูหลักนี่นา...” หลายคนยังคงมีความสงสัย
“เอ๋ย เจ้าไม่เข้าใจสินะ หมูที่เทียนหรันจวีใช้ไม่เหมือนใคร ล้วนผ่านการเลี้ยงดูอย่างพิถีพิถัน อาหารและยาบำรุงที่ทำออกมาอร่อยมาก” คนที่พูดพลางทำปากจ๊อบแจ๊บ เหมือนกำลังรำลึกถึงรสชาติ
“และ...”
จากนั้น เพื่อนก็โน้มตัวไปกระซิบข้างหูคนที่ถาม
“อะไรนะ เสริมสมรรถภาพทางเพศ”
“ชู่ว เจ้าเบาๆ หน่อยสิ” เพื่อนขยิบตาให้เขา แล้วก็เดินอาดๆ ตรงไปยังทิศทางของย่านโคมแดง
ดังนั้น คนที่ต่อคิวเหล่านี้เมื่อได้ยินข้อมูลเหล่านี้แล้ว ในใจก็ยิ่งร้อนรุ่มขึ้น
มีคนฉลาดบางคนพยายามเกลี้ยกล่อมคนที่ต่อคิวว่า “เนื้อหมูเป็นเนื้อชั้นต่ำ อย่ากินเลย”
“แต่มันผ่านการปรุงอย่างพิถีพิถันจากเชฟใหญ่นะ มันช่วยเสริมสมรรถภาพทางเพศได้นะ”
“ข้าได้ยินมาว่าราคาอาหารข้างในแพงมากนะ”
“แต่มันช่วยเสริมสมรรถภาพทางเพศได้นะ”
“แถวยาวขนาดนี้ กว่าจะถึงคิวเจ้า ฟ้าก็มืดแล้ว”
“แต่มันช่วยเสริมสมรรถภาพทางเพศได้นะ”
คนที่เกลี้ยกล่อมถึงกับพูดไม่ออก “ช่างเถอะๆ ข้าต่อคิวข้างหลังเจ้าก็ได้ เจ้าว่าสรรพคุณที่ว่านั่น มันเห็นผลชัดเจนไหม...”
ดังนั้น แถวจึงยาวขึ้นอีกหน่อย
...
เมื่อเด็กรับใช้รายงานข่าวเหล่านี้ให้จ่างซุนชงฟัง เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง
“แค่คำว่า ‘เสริมสมรรถภาพทางเพศ’ เพียงเล็กน้อย ก็ทำให้พวกเขาลืมเลือนความคิดที่ฝังรากลึกไปได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ”
อีกวนที่กำลังยุ่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้ถึงเคล็ดลับในนั้น
แม้แต่ในยุคหลัง อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับ “การเสริมสมรรถภาพทางเพศ”
ไม่ว่ามันจะอร่อยหรือไม่ ก็สามารถพัฒนาวิธีการกินได้หลายสิบวิธี และราคาก็แพงหูฉี่ แต่ยอดขายกลับดีเป็นเทน้ำเทท่า
เอ๋ย มันช่างน่าอัศจรรย์เช่นนี้แหละ
เนื้อหมูนี้อาจถูกลูกค้าพูดเกินจริงไปบ้าง แต่ก็มีโปรตีน ไขมัน คาร์โบไฮเดรต แคลเซียม ธาตุเหล็ก ฟอสฟอรัส และสารอาหารอื่นๆ ที่อุดมสมบูรณ์ มีสรรพคุณในการบำรุงร่างกายที่อ่อนแอ บำรุงหยินให้ความชุ่มชื้น และทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่ง
ผู้ที่ร่างกายอ่อนแอหลังเจ็บป่วย สตรีที่เสียเลือดหลังคลอด หรือผู้ที่มีใบหน้าซีดเหลืองและผอมแห้ง ล้วนสามารถใช้เป็นอาหารบำรุงได้
อีกทั้งยังเหมาะสำหรับผู้ที่มีภาวะหยินพร่อง เวียนศีรษะ โลหิตจาง ท้องผูก และขาดสารอาหาร ผู้สูงอายุที่ไอแห้งไม่มีเสมหะ สตรีที่ขาดน้ำนมหลังคลอด และวัยรุ่น เด็ก ก็สามารถรับประทานได้
เพียงแค่ในอนาคตสามารถเผยแพร่เนื้อหมูไปทั่วต้าถังได้ ทุกคนได้กินเนื้อหมูคุณภาพดีราคาถูก ได้รับโปรตีนอย่างเพียงพอ ทุกคนมีร่างกายแข็งแรง เช่นนั้นคนรุ่นใหม่ก็จะเป็นหนุ่มฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่
แค่ในด้านสมรรถภาพทางกาย ก็สามารถเอาชนะชนเผ่าอื่นได้อย่างง่ายดาย
จากมุมมองนี้ การบำรุงและหล่อเลี้ยงพลังหยวน ก็ไม่ได้เป็นการพูดเกินจริงเลย
“และข้ายังมีระบบอยู่ ในอนาคตสามารถปรับปรุงคุณภาพของลูกสุกรให้ดีขึ้นได้ แม้กระทั่งอาจจะเหนือกว่าเนื้อวัวด้วยซ้ำ”
“เพียงแค่ทุกคนยอมรับเนื้อหมู ปัญหาเหล่านี้ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป”
...
“คุณชาย คุณชาย มีคนใช้จ่ายครบสองพันก้วนแล้วขอรับ” ท่านลุงซุนวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี รายงานให้จ่างซุนชงทราบ
“จริงหรือ” จ่างซุนชงดีใจอย่างยิ่ง
อีกวนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “ฉางอันนี่คนรวยเยอะจริงๆ สองพันก้วนใช้จ่ายกันเร็วขนาดนี้เลยหรือ”
“เช่นนั้นก็เขียนภาพอักษรให้เขาสักภาพเถอะ” อีกวนหยุดการผัดอาหาร ใช้มือเช็ดผ้ากันเปื้อน ดูเหมือนว่ากำลังจะวาดภาพเขียนกลอนแล้ว
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของจ่างซุนชงกระตุก
ในความทรงจำของเขา ปรมาจารย์แห่งสำนักขงจื๊อคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ผู้ดีมีสกุล มีกิริยาท่าทางสง่างาม จะมีใครเหมือนอีกวนที่เต็มไปด้วย “กลิ่นอายของชีวิตประจำวัน” เช่นนี้กัน
หากไม่ได้เห็นกับตา จ่างซุนชงก็คงไม่เชื่อว่าปรมาจารย์ผู้สร้างสรรค์อักษรสองรูปแบบใหม่ จะเป็นคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้
ไม่ต้องถึงกับอาบน้ำชำระกายจุดธูปหอม อย่างน้อยก็ควรจะดูเป็นทางการหน่อยสิ
ดังนั้น จ่างซุนชงจึงบังคับให้อีกวนอาบน้ำ แล้วลากเขาไปยังสวนหลังบ้าน
“ท่านลุงทั้งหลายชื่นชมฝีมือการเขียนพู่กันของท่านมาก”
จ่างซุนชงขยิบตาให้อีกวน
ฝ่าบาททรงชื่นชมภาพเขียนและภาพอักษรของเขาอย่างไม่ขาดปาก ตอนนี้เป็นโอกาสอันดีที่จะให้ขุนนางท่านอื่นๆ ได้เห็นกับตาด้วย
เพื่อสหายผู้นี้ จ่างซุนชงถึงกับต้องทุ่มเทความคิดอย่างหนัก
“ก็แค่ตัวอักษรไม่กี่ตัว ต้องลำบากขนาดนี้เลยหรือ ข้ายังต้องกลับไปตุ๋นซุปซี่โครงหมูต่อนะ”
“ถ้าควบคุมไฟไม่ดี คุณภาพของยาบำรุงก็จะลดลงไปมาก เงินที่ได้ก็จะน้อยลงไปเยอะเลยนะ”
อีกวนรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ในใจยังคงเป็นห่วงเรื่องอาหาร
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมเนื้อหมู ไม่ใส่ใจไม่ได้
และตัวเองก็เป็นเถ้าแก่ของเทียนหรันจวีแล้ว ได้เงินเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วนก็เป็นของตัวเอง เช่นนั้นก็จะเข้าใกล้การทำภารกิจของระบบให้สำเร็จไปอีกก้าวหนึ่ง
[จบแล้ว]