บทที่ 28 - เคล็ดลับการอัปเกรดระบบ

บทที่ 28 - เคล็ดลับการอัปเกรดระบบ

ร้านขายของชำตระกูลอี

อีกวนนั่งอยู่ใต้แสงไฟสว่างจ้าของโคมไฟตั้งโต๊ะ ในมือกำลังถือปากกาหมึกซึมขีดเขียนอยู่บนกระดาษขาว

ในสายตาของเขากำลังแสดงหน้าต่างระบบ

โฮสต์ อีกวน

เพศ ชาย

อายุ 18 ปี

ส่วนสูง 1.78 เมตร

ความสามารถ ทักษะการเลี้ยงหมู (คืนสู่สามัญ) ทักษะการทำอาหาร (คืนสู่สามัญ) ทักษะการเขียนพู่กันและวาดภาพ (คืนสู่สามัญ) ทักษะการแพทย์ (คืนสู่สามัญ) วิญญาณเซี่ยงอวี่ (สำเร็จขั้นต้น)

ไอเทม ไม่มี

ค่าพลังต่อสู้ 160 (สูง)

ค่าเสน่ห์ 87 (สูง)

สถานะการผูกมัดระบบ 36%

คะแนน 300

เพชร 20

เมื่อเทียบกับครั้งล่าสุดที่เปิดดู มีสี่จุดที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน

วิญญาณเซี่ยงอวี่กลายเป็นสำเร็จขั้นต้น ค่าพลังต่อสู้และค่าเสน่ห์ก็เพิ่มขึ้น แต่ที่สำคัญที่สุดคือสถานะการผูกมัดระบบ

จากสามสิบเปอร์เซ็นต์ กลายเป็นสามสิบหกเปอร์เซ็นต์

“ช่วงนี้ข้าทำอะไรไปบ้าง” อีกวนลูบคางครุ่นคิด

ตอนที่เหล่าฟางลิ้มรสเนื้อหมู ระบบผูกมัดจากสิบเปอร์เซ็นต์กลายเป็นยี่สิบเปอร์เซ็นต์

ตอนที่ขายหมูออกไป ระบบผูกมัดจากยี่สิบเปอร์เซ็นต์กลายเป็นสามสิบเปอร์เซ็นต์

จากนี้สามารถคาดเดาได้ว่า การทำภารกิจส่งเสริมการขายเนื้อหมูของระบบให้สำเร็จ อาจจะสามารถผูกมัดระบบได้อย่างสมบูรณ์

แล้วตอนที่ช่วยภรรยาของเหล่าหลี่ ทำไมถึงแสดงว่าเป็นภารกิจลับที่สำเร็จ ช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิต

ครั้งนี้อีก ทำไมการผูกมัดระบบถึงกลายเป็นสามสิบหกเปอร์เซ็นต์

“บ้าจริง ไม่มีแจ้งเตือนอะไรเลย” อีกวนบ่นพึมพำ วาดวงกลมบนกระดาษขาว

เขามีนิสัยแบบนี้เวลาคิด เขามักจะคิดว่าสามารถอาศัยสิ่งนี้เพื่อหลุดพ้นจากความคิดเดิมๆ และหาแรงบันดาลใจนอกกรอบได้

แต่ในใจเขาก็พอจะแน่ใจอยู่บ้างว่า หากต้องการเพิ่มความคืบหน้าในการผูกมัดระบบ ก็ต้องก่อเรื่องให้วุ่นวายเข้าไว้

ร่วมมือกับภารกิจของระบบเพื่อก่อเรื่อง

และสิ่งที่เรียกว่าภารกิจลับนั้น มีความเป็นไปได้สูงว่าคือการเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตัวละครดั้งเดิม

“ดูท่าแล้ว ตัวตนของเหล่าหลี่… ไม่ธรรมดาเสียแล้ว”

การรักษาโรคหอบหืดครั้งเดียว กลับได้รางวัลหนึ่งร้อยคะแนนและยี่สิบเพชร เกินความคาดหมายของเขาไปมาก

ต้องรู้ว่า กำเหลงผู้โด่งดังก็มีค่าเพียงห้าสิบเพชร การอัปเกรดระบบก็ได้เพียงสองร้อยคะแนนและห้าสิบเพชรเท่านั้น

พึมพำประโยคหนึ่ง อีกวนก็โยนการคาดเดานี้ทิ้งไป อย่างไรก็ตาม ภารกิจหลักของเขาในตอนนี้คือการส่งเสริมการขายเนื้อหมู ก่อเรื่องให้วุ่นวาย และผูกมัดระบบให้สำเร็จในที่สุด

เทียนหรานจวีจะเป็นหน้าต่างสำหรับจัดแสดงเนื้อหมู ขอเพียงขุนนางและผู้สูงศักดิ์ของต้าถังชอบกินเนื้อหมู ภารกิจของเขาก็สำเร็จไปกว่าครึ่งแล้ว

เบื้องบนชื่นชอบสิ่งใด เบื้องล่างย่อมตามอย่าง

อีกวนแอบยกนิ้วโป้งให้ตัวเอง

แผนสำเร็จ

“ถ้าอย่างนั้น ก่อนอื่นต้องหาสถานที่เลี้ยงหมูและทำเหล้าก่อน” อีกวนเคาะโต๊ะ เขียนคำว่าเลี้ยงหมูและทำเหล้าลงไป

เพียงแต่ว่า ด้วยเงินทุนที่เขามีในตอนนี้ ไม่เพียงพอที่จะซื้อสถานที่ที่เหมาะกับการเลี้ยงหมูในเมืองฉางอันและบริเวณใกล้เคียงได้เลย

การใช้ชีวิตในฉางอันไม่ใช่เรื่องง่าย

ที่พูดก็คือค่าครองชีพในฉางอันสูง ราคาที่ดินก็ย่อมไม่ต่ำ

“จนจริงๆ” อีกวนถอนหายใจยาว

ช่วงนี้เขาก็ประดิษฐ์ของออกมาไม่น้อย แต่กลับมีข้อจำกัดต่างๆ นานา ทำให้ตอนนี้เงินก้อนใหญ่ที่สุดในตัวเขา ก็ยังคงเป็นเงินที่ได้มาจากการขายหมูอ้วนที่ระบบให้มา

“หวังว่าเหล่าฟางจะทำให้ประหลาดใจได้บ้าง” หลังจากไตร่ตรองเล็กน้อย อีกวนก็ตั้งเป้าหมายไปที่เหล่าฟาง

ในขณะเดียวกัน ที่จวนจ้าวกั๋วกง

รถม้าเพิ่งจะหยุดลง จ่างซุนชงก็กระโดดลงจากรถ ถามพ่อบ้านที่เดินเข้ามาต้อนรับ “ท่านพ่อข้าอยู่ไหน”

“เรียนคุณชาย ท่านเจ้าคุณอยู่ที่ห้องรับแขก ฝ่าบาท…”

พ่อบ้านยังพูดไม่ทันจบ เบื้องหน้าก็ไร้เงาของจ่างซุนชงแล้ว

ห้องรับแขกจวนกั๋วกง

ยังไม่ทันจะถึงประตู จ่างซุนชงก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น “ท่านพ่อ พี่อีมีความสามารถสูงส่งจริงๆ ท่านพ่อ ท่านไม่รู้หรอกว่าพี่อีครั้งนี้…”

จ่างซุนชงที่พุ่งเข้ามาในห้องรับแขกก็เบรกกะทันหัน เกือบจะล้มลงกับพื้น รีบคำนับเงาร่างที่อยู่กลางห้อง

คนผู้นี้สวมชุดลำลอง แต่กลับแผ่รัศมีที่น่าเกรงขาม ในดวงตามีประกายเจิดจ้า จะเป็นใครไปได้นอกจากหลี่ซื่อหมิน

จ่างซุนอู๋จี้นั่งอยู่ทางซ้ายมือของหลี่ซื่อหมิน กำลังมองจ่างซุนชงด้วยสายตาโกรธเคือง

“ไม่ต้องมากพิธี” หลี่ซื่อหมินโบกมือ แล้วก็ถาม “ชงเอ๋อร์รีบร้อนเช่นนี้ มีเรื่องอะไรหรือ บอกให้ข้าดีใจด้วยหน่อยสิ”

แต่พูดไปพูดมา หลี่ซื่อหมินก็ขมวดคิ้ว มองไปที่จ่างซุนอู๋จี้อย่างไม่เป็นมิตร “พี่อีรึ เถ้าแก่น้อยอีเจ้าของร้านขายของชำรึ”

เจ้าฟู่จีคนนี้ ข้ายังไม่ได้เข้าใกล้เจ้าหนูอีมากนัก เจ้ากลับพาลูกชายของเจ้าไปหาเขาเสียแล้ว

“เอ่อ…” จ่างซุนชงเหลือบมองบิดาของตนเองโดยไม่รู้ตัว

จ่างซุนอู๋จี้พยายามอดทนไม่ตบจ่างซุนชงให้ตายคามือ กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ฝ่าบาทถามเจ้าอยู่”

หารู้ไม่ว่าในตอนนี้จ่างซุนอู๋จี้รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

ก่อนหน้านี้ที่ร้านขายของชำ เขาเห็นคนรับใช้ทำภาษามือ รู้ว่าหลี่ซื่อหมินมาเยือน จึงรีบจากมา ทำให้ไม่ได้กำชับให้ดี

มิฉะนั้น หลี่ซื่อหมินจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไปพบอีกวน

หน้าผากของจ่างซุนชงมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา จัดระเบียบความคิด แล้วกล่าวอย่างระมัดระวัง “ท่านพ่อไม่ได้มีสัญญาพนันกับเถ้าแก่น้อยอีหรอกหรือขอรับ”

“สัญญาพนันรึ”

หลี่ซื่อหมินขัดจังหวะจ่างซุนชง มองจ่างซุนอู๋จี้ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรยิ่งขึ้น ความรู้สึกนั้นราวกับกำลังพูดว่า “ฟู่จี เจ้าควรจะอธิบายให้ข้าฟังหน่อยหรือไม่”

จ่างซุนอู๋จี้จ้องมองจ่างซุนชงที่กำลังงุนงงอย่างแรง ตอบกลับอย่างจนใจ “ฝ่าบาท ครั้งก่อนเราไม่ได้พูดกันเรื่องเปิดโรงเตี๊ยมหรือพ่ะย่ะค่ะ โรงเตี๊ยมภายใต้ชื่อของชงเอ๋อร์ขาดทุนทุกปี หวังว่าเถ้าแก่น้อยอีจะให้คำแนะนำได้บ้าง”

[จบแล้ว]