ตอนที่ 41 วิชาฝังเข็มแห่งหยกเร้นนภา

ตอนที่ 41 วิชาฝังเข็มแห่งหยกเร้นนภา รักษาอาวุโสลู่

เมื่อการเจรจาสิ้นสุดลงแล้ว พลันเหยียนทงก็หันขวับไปทางบุตรชายของตน ซึ่งยังนอนอึ้งงันอยู่บนพื้น พลางตะคอกเสียงกร้าวว่า

“เจ้าลูกอกตัญญู ยังไม่รีบกลิ้งหัวไปขอขมาท่านเจ้าสำนักฉู่อีก!”

แม้เหยียนสวี่ผู้นั้นจะยังงุนงงมิอาจทราบเรื่องราวทั้งหมด ทว่าเมื่อแลเห็นบิดาของตนมีท่าทีอ่อนน้อมต่ำต้อยถึงเพียงนี้ ก็บังเกิดความกระจ่างขึ้นในใจว่า ครานี้ตนได้เผลอแหย่บุคคลซึ่งเกินกว่าจะล่วงเกินได้เสียแล้ว

เขาจึงรีบดึงสติกลับมา ปิดหน้าตนเองไว้ แล้วคลานเข้าไปหาฉู่หยวน ก้มกราบขออภัยอย่างตะกุกตะกักไม่ขาดปาก

จนกระทั่งฉู่หยวนโบกมือเป็นเชิงให้พอเพียง เหล่าผู้คนจากสำนักเปลวเพลิงจึงพากันถอยจากไป

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย ฉู่หยวนก็นำเซี่ยเยว่หลิงมุ่งหน้ากลับไปยังหอการค้าหมื่นทอง

ระหว่างทาง เซี่ยเยว่หลิงเงยหน้าขึ้นจ้องเขา ดวงเนตรพราวระยับดั่งหมู่ดาวน้อย

นางรู้ดีว่า การกระทำของฉู่หยวนล้วนเพื่อปกป้องนาง

นางจึงขยับกายเข้าไปแนบชิดเขาเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มละไม

ในขณะเดียวกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นภายในมโนสำนึกของฉู่หยวน

【ขอแสดงความยินดีกับนายท่าน ค่าความชื่นชอบของเซี่ยเยว่หลิงเพิ่มขึ้นห้าแต้ม】

【ขอให้ท่านมุ่งหน้าต่อไป เพื่อครอบครองศิษย์แท้ผู้หนึ่ง】

เมื่อเห็นว่าความชื่นชอบของเซี่ยเยว่หลิงเพิ่มขึ้น ฉู่หยวนก็อดยิ้มออกมาอย่างพึงใจมิได้

แต่ครั้นแลเห็นข้อความบรรทัดถัดไป ก็อดจะขมวดคิ้วมิได้

จนถึงบัดนี้ แม้จะเป็นศิษย์ที่ใกล้ชิดเขาที่สุด ค่าความชื่นชอบของเซี่ยเยว่หลิงยังมีเพียงราวสามสิบเศษ ยังห่างไกลจากแปดสิบอยู่มากนัก

ทว่าฉู่หยวนก็รู้ดี

ค่าความชื่นชอบระดับแปดสิบของระบบนี้ หาใช่เรื่องธรรมดา

เขาส่ายศีรษะเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้น แลเห็นว่าตนได้มาถึงหน้าหอการค้าหมื่นทองแล้ว

ฉู่หยวนกวาดตามองเข้าไปข้างใน ก็เห็นว่าอาวุโสลู่ยังคงนั่งอยู่ ณ ที่เดิม พลิกบัญชีรายรับรายจ่ายดูอย่างตั้งใจ

อาวุโสลู่แลเห็นว่าผู้มาเยือนคือฉู่หยวนกับเซี่ยเยว่หลิง ก็เอ่ยว่า

“ข้าก็ว่าแล้ว ว่าพวกคนของสำนักเปลวเพลิงคงคอยเจ้าดักอยู่ไม่ไกล ใช่หรือไม่เล่า เห็นเข้าหรือไม่?”

เนื่องด้วยเขาอยู่ภายในหอการค้า จึงหาได้เห็นเหตุการณ์ที่ฉู่หยวนลงมือลงทัณฑ์เหยียนสวี่ไม่ เขาจึงเข้าใจว่า ฉู่หยวนกลับมาด้วยเหตุเพราะพบฝ่ายนั้นดักรออยู่

ฉู่หยวนเพียงยิ้มบาง ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด

อาวุโสลู่เงยหน้าขึ้น กล่าวต่อว่า

“เสี่ยวจาง ไปเปิดประตูหลังของหอการค้า ปล่อยให้สองท่านนี้ออกไป”

เสียงรับคำดังมาจากด้านใน เด็กหนุ่มผู้หนึ่งขานรับทันที แล้วรีบเดินเข้ามา

แต่แล้วมิทันคาดคิด ฉู่หยวนกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“อาการบาดเจ็บที่จุดวิถี… คงทรมานไม่น้อยกระมัง?”

ถ้อยคำนี้ทำให้สีหน้าของอาวุโสลู่ ซึ่งเดิมทีนิ่งสงบถึงที่สุด แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกทันควัน

มือที่กำลังพลิกดูบัญชีอยู่ก็ค้างคาในอากาศ

เขาเงยหน้าขึ้นมองฉู่หยวน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เจ้ามองเห็นอาการบาดเจ็บของข้าได้หรือ?”

ฉู่หยวนยิ้มบาง พลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“จุดวิถีเสียหาย เลือดลมติดขัด พลังมิอาจก้าวหน้า ซ้ำยังถดถอยทีละน้อย”

“อาการนี้… เกรงว่าคงฝังรากมาเนิ่นนานแล้วกระมัง”

คำพูดของฉู่หยวนประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อาวุโสลู่ลุกพรวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความสั่นไหวจ้องมองฉู่หยวนไม่วางตา

“เจ้า… เจ้าเป็นปรมาจารย์แพทย์?”

ที่เขาเอ่ยเช่นนี้ก็หาใช่ไร้เหตุไม่ เพราะคำของฉู่หยวนนั้นถูกต้องทุกประการ ไม่ผิดแม้แต่ปลายเส้นผม

ตลอดหลายปีที่อาวุโสลู่ประจำอยู่ในหอการค้าหมื่นทอง แม้เหล่าผู้บ่มเพาะในนครตูหลิงจะล่วงรู้ว่าเขามีโรคเรื้อรังติดตัวอยู่ แต่กลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเป็นโรคใด

ยามเขายังอยู่ในเขตต้าหวง ก็เคยตามหาปรมาจารย์แพทย์ฝีมือดีนับไม่ถ้วน ล้วนแล้วยากจะเยียวยา จึงรู้แน่ว่า ในดินแดนเล็กเช่นนี้ ย่อมไม่มีผู้ใดรักษาเขาได้แน่แท้

แต่คิดไม่ถึงว่า ฉู่หยวนเพียงแรกพบ กลับเอ่ยวินิจฉัยโรคของเขาได้อย่างแม่นยำ

ส่วนเหตุผลที่ฉู่หยวนล่วงรู้ถึงโรคประจำตัวของอาวุโสลู่นั้น—ก็ย่อมเป็นเพราะในห้วงสำนึกของเขา มีระบบดำรงอยู่แล้วนั่นเอง

เบื้องหน้าของฉู่หยวนในยามนี้ ปรากฏหน้าจอโปร่งใสซึ่งมีเพียงเขาผู้เดียวที่มองเห็นได้

บนหน้าจอนั้น แสดงภารกิจเสริมว่าด้วยอาวุโสลู่โดยเฉพาะ

เมื่อกดเปิดดูโดยละเอียด จึงเห็นข้อมูลเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของอาวุโสลู่ พร้อมวิธีเยียวยาอยู่ภายใน

【โรคของชายชราลู่: เมื่อสิบกว่าปีก่อน ระหว่างประมือกับผู้อื่น ถูกฝ่ามือกระแทกเข้าที่จุดวิถีจนเกิดบาดแผลลึกซ่อนเร้น】

【วิธีรักษา: ศึกษาวิชาฝังเข็มแห่งหยกเร้นนภา ใช้เข็มกระตุ้นให้พลังและโลหิตที่ติดขัดในจุดวิถีไหลเวียนออก จากนั้นรับประทานโอสถฟื้นคืนร่างจึงจะหายขาด】

ฉู่หยวนมองดูท่าทางตื่นเต้นของอาวุโสลู่โดยมิได้เอื้อนเอ่ยคำใด

แม้ชายชราผู้นี้จะเป็นคนไม่เลว แต่ยามใช้ปากก็หาได้มีความเมตตาไม่

อาวุโสลู่แลเห็นฉู่หยวนเงียบเช่นนั้น ใจยิ่งสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิม

เพราะหากไร้ความมั่นใจในวิธีเยียวยา เหตุใดเขาจึงเอ่ยถึงโรคประจำตัวเช่นนี้ขึ้นมาเล่า?

อาวุโสลู่มองฉู่หยวนด้วยความหวังเต็มเปี่ยม เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

“เจ้า…ไม่ไม่ ท่านผู้เป็นปรมาจารย์แพทย์ผู้สูงส่ง ในเมื่อท่านมีวิชา ไม่ทราบว่าสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของข้าได้หรือไม่?”

ฉู่หยวนจึงเพียงพยักหน้าเบาๆ

ครานั้นเอง สีหน้าอาวุโสลู่ก็พลันเปี่ยมด้วยความปิติยินดีเกินประมาณ

อาการบาดเจ็บของเขานั้นร้ายแรงยิ่ง ล่วงมาหลายปีจนเขาเองก็ได้แต่ถอดใจไปแล้ว

ใครเลยจะคาดคิดว่า ในที่แห่งนี้ กลับมีผู้วิเศษซ่อนตัวอยู่

อาวุโสลู่ก้มตัวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“หากท่านสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของข้าได้ ข้าลู่ผู้นี้จักตอบแทนอย่างงาม!”

“ขอท่านโปรดช่วยชีวิตข้าด้วยเถิด!”

ฉู่หยวนยังคงแสดงท่าทีสงบ เยี่ยงผู้วางตนเหนือทางโลก เอ่ยอย่างเรียบเรื่อย

“จัดหาห้องที่เงียบสงบให้ข้า”

ยินถ้อยคำของฉู่หยวน อาวุโสลู่ยิ่งตื่นเต้นเป็นเท่าทวี

แสดงว่าเขายอมลงมือรักษาจริงแล้ว

อาวุโสลู่จึงรีบเรียกเสี่ยวจางมาทันที แล้วนำฉู่หยวนกับเซี่ยเยว่หลิงไปยังห้องเงียบสงบห้องหนึ่ง

ตลอดทาง เขาเอ่ยถามถึงนามและภูมิหลังของฉู่หยวนกับเซี่ยเยว่หลิงด้วยท่าทีชื่นบานหาที่เปรียบมิได้

แม้เมื่อถึงห้องแล้ว อาวุโสลู่ก็ยังอดมิได้ที่จะทอดสายตามองฉู่หยวนด้วยดวงใจพลุ่งพล่าน

เขาไม่อาจเชื่อได้ว่า อาการบาดเจ็บที่เรื้อรังมายาวนานนัก จะได้พบความหวังในยามนี้

เป็นความปิติอันเหนือความคาดหมายโดยแท้

อาวุโสลู่จึงกล่าวกับฉู่หยวนว่า

“ท่านเจ้าสำนักฉู่ ถึงแม้ข้าจะแกร่งกล้ามิได้มากนัก แต่ในหอการค้าหมื่นทองแห่งนครตูหลิงแห่งนี้ ข้าก็ถือว่าเป็นผู้มีอิทธิพลอยู่ไม่น้อย”

“ตราบใดที่ท่านสามารถรักษาข้าได้ ข้าลู่ผู้นี้รับประกันว่าสำนักเต้าเสวียนของท่าน จักเป็นสำนักอันดับหนึ่งแห่งเขตเฟิงอู่โดยไม่ต้องสงสัย!”

ฉู่หยวนปรายตามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยเสียงเย็น

“เจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าเช่นนั้นหรือ?”

ถ้อยคำนี้ทำให้อาวุโสลู่ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ แล้วก็พลันตระหนักได้

บุรุษตรงหน้านี้ไม่เพียงเปี่ยมด้วยพลัง ยังเปี่ยมด้วยความลี้ลับ ย่อมมิใช่ผู้คนธรรมดาแห่งเขตนี้เป็นแน่

หากบุรุษผู้นี้คิดจะตั้งตนเป็นอำนาจอันดับหนึ่งแห่งเขตเฟิงอู่ เกรงว่าคงหาได้ต้องพึ่งพาตนไม่

อาวุโสลู่ได้แต่หัวเราะแห้งๆ พลางหลบตาอย่างกระดาก

ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น ฉู่หยวนก็กำลังดำเนินการแลกเปลี่ยนภารกิจภายในใจ

[ช่างแพงนัก… ซื้อวิชาฝังเข็มแห่งหยกเร้นนภาฉบับบริบูรณ์ ต้องใช้แต้มสำนักถึงหนึ่งพันห้าร้อย แต่นับว่าคุ้มที่เรียนแล้วสามารถใช้งานได้ทันที]

เมื่อจิตพลันเคลื่อนไหว เข็มหยกขาวงามดั่งแก้วผลึกชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

ฉู่หยวนเหลือบตามองอาวุโสลู่ ก่อนจะกล่าวด้วยเสียงนิ่งสงบ

“หลับตา รวมจิตไว้ภายใน!”

อาวุโสลู่รีบหลับตาตามคำสั่ง ระงับลมหายใจ รวบรวมสมาธิ

ฉู่หยวนเริ่มลงมือทันที ใช้วิชาฝังเข็มแห่งหยกเร้นนภาโดยไม่ลังเล

เข็มขาวบางเฉียบทีละเล่มปักลงสู่เส้นชีพจรทั่วร่างของอาวุโสลู่อย่างแม่นยำ

จากนั้นก็ร่ายพลังควบคุมให้ไหลเวียนเข้าสู่ภายใน รบเร้าให้พลังและโลหิตที่อัดแน่นอยู่ในจุดวิถีค่อยๆเคลื่อนไหวขึ้น

ใบหน้าอาวุโสลู่สลับระหว่างซีดขาวกับแดงจัด คิ้วขมวดแน่นด้วยความเจ็บปวด

ครืด!

ครู่ใหญ่ต่อมา เขาก็พลันอ้าปากพ่นโลหิตสีดำคล้ำออกมาโถมใหญ่

ในขณะเดียวกัน ฉู่หยวนก็ยิ้มขึ้นบางๆ

เสร็จสิ้นแล้ว!

(จบตอน)