ตอนที่ 35 อาวุโสลู่ผู้ลึกลับ

ตอนที่ 35 อาวุโสลู่ผู้ลึกลับ

ที่ด้านหนึ่งไม่ไกลนัก เหยียนสวี่และพรรคพวกยังคงรุกเร้าเซี่ยเยว่หลิงไม่เลิกรา

เหยียนสวี่เพียงส่งสัญญ์ด้วยแววตา บรรดาบริวารที่อยู่เบื้องหลังก็พลันเข้าใจ ต่างแยกย้ายโอบล้อมนางไว้โดยไร้สุ้มเสียง

เจตนาแจ่มชัด… คือไม่ต้องการปล่อยให้นางหลบหนี

เหยียนสวี่ก้าวเข้าหานางอีกเล็กน้อย ใบหน้ายิ้มอย่างคนลุ่มหลงในตนเอง พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเสแสร้งเป็นผู้ดี

“ข้าคือเหยียนสวี่ บุตรชายคนรองแห่งเจ้าสำนักเปลวเพลิง มิทราบแม่นางแซ่ใดนามใด?”

กล่าวพลางก็ยื่นดอกมายาจิรังในมือเข้าไปใกล้นาง

ไม่ไกลนัก ณ แผงบัญชีของหอการค้า ชายชราผู้หนึ่งกำลังก้มหน้าตรวจบัญชี มือพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ขาดตอน ทว่าหางตากลับจับจ้องสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตรงนั้นทุกอย่างโดยตลอด

ในแววตาของเซี่ยเยว่หลิงฉายแววรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายก็เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

แม้นางจะเป็นสตรีจิตใจร่าเริงสดใส ทว่าย่อมมิใช่คนเขลา ไหนเลยจะมองไม่ออกว่าเหยียนสวี่มีจิตคิดอุบาทว์อันใด

นางเพียงลังเล ว่าควรลงมือหรือไม่

ยามนี้นางพึ่งหลุดจากวังหลวงออกมา ยังอยากเที่ยวเล่นให้ทั่วอยู่เลย

หากมือไวเกินไป ฆ่าคนต่ำช้าเช่นนี้เสีย แล้วเกิดเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา เกรงว่าอาจถูกพี่ชายเซี่ยเซียวจับกลับไปก่อนเวลาอันควรก็เป็นได้

เหยียนสวี่เห็นนางไม่ตอบ สีหน้าโลภละโมบในแววตาก็ยิ่งทวีขึ้น เขาจึงเอื้อมมือหมายแตะต้องไหล่นาง

“แม่นาง ข้าคุ้นเคยกับหอการค้าแห่งนี้ดีนัก หรือจะให้ข้าพาท่านชมทั่วทั้งร้านเป็นการส่วนตัว?”

แต่เพียงพริบตาก่อนมือจะเอื้อมถึง กลับมีคลื่นพลังลูกหนึ่งตบเข้าที่มือเขาโดยไม่ให้ทันตั้งตัว กระแทกจนมือของเขาเจ็บแปลบอย่างรุนแรง

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ฉู่หยวนก็เดินเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเซี่ยเยว่หลิง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“หอการค้าแห่งนี้ หากอยากเดินชม ก็เชิญชมเองเถิดเถิด อย่าได้คิดพาศิษย์ของข้าไปด้วยเป็นอันขาด”

เซี่ยเยว่หลิงเห็นฉู่หยวนปรากฏตัว สีหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกาย นางขยับร่างเข้าใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว

เหยียนสวี่สะดุ้งเฮือก รีบชักมือกลับมากุมแน่นด้วยความเจ็บปวด ดวงหน้าแสดงออกถึงความเจ็บแค้น ขณะจ้องฉู่หยวนอย่างอาฆาต

“ศิษย์? เจ้าเป็นเจ้าสำนักหรือ?”

“มาจากสำนักใดกัน?”

ฉู่หยวนจ้องเขม็งไปยังเหยียนสวี่และพวกบริวารที่เริ่มตั้งท่าระวังตัว พร้อมเหยียดยิ้มเย้ยหยัน

“เมืองชิงหยุน สำนักเต้าเสวียน”

ไม่อยากจะเชื่อเลย…แค่เดินดูของในหอการค้า ยังเจอบทละครน้ำเน่าพ่อค้าทาสลูกหลานเศรษฐีลวนลามหญิงงามอีกด้วย!

คิดได้ดังนั้น ฉู่หยวนก็เหลือบตามองเซี่ยเยว่หลิงที่อยู่เคียงข้างตน

นางมีใบหน้าละมุนผ่องใสดั่งหยาดพิรุณ ผิวพรรณเนียนละไมราวหยกขาว

ทำให้ฉู่หยวนอดมิได้ที่จะถอนใจในใจเบาๆ — “สตรีงาม…แท้จริงแล้วคือเหตุแห่งภัยพิบัติ!”

ทางด้านเหยียนสวี่ ดวงตากลอกไปมาไม่หยุด คิดไตร่ตรองอย่างเร่งร้อนในใจ ว่า “สำนักเต้าเสวียน” นี้เป็นสำนักใดกันแน่

ถึงจะเป็นลูกเศรษฐีจอมเสเพล แต่ก็ใช่ว่าจะไม่รู้จักบ้างเลยว่าใครที่ไม่ควรแตะต้อง

หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหยียนสวี่ก็ฉุกใจขึ้นมาได้

แม้เขาจะไม่เคยได้ยินชื่อ “สำนักเต้าเสวียน” มาก่อน แต่เขาก็รู้จักเมืองชิงหยุนดี

พื้นที่แห่งนั้นถือว่าเป็นดินแดนกันดารที่สุดในเขตเฟิงอู่ ยากจะมีสำนักใดใหญ่โตตั้งหลักปักฐานได้

ครั้นรู้ว่าพื้นเพของอีกฝ่ายต่ำต้อยกว่าเขา ความระแวดระวังในใจของเหยียนสวี่ก็พลันหายสิ้น

“สำนักเต้าเสวียนจากเมืองชิงหยุนกระนั้นหรือ? ข้าเกรงว่าเจ้าคงยังไม่รู้ว่า ข้าเป็นใคร!”

ฉู่หยวนเพียงส่ายหน้าเบาๆ แสดงว่าเขารู้ดี

“เจ้าก็พูดแล้วมิใช่หรือ ว่าเป็นบุตรชายคนรองแห่งเจ้าสำนักเปลวเพลิง”

คำตอบของฉู่หยวนทำให้เหยียนสวี่แย้มยิ้มอย่างหยิ่งผยอง—สำนักเปลวเพลิงนั้นคือหนึ่งในสามสำนักใหญ่ของเขตเฟิงอู่ การจะบีบสำนักเล็กๆ เช่นนี้ก็เป็นเพียงเรื่องปลายนิ้วเท่านั้น

“รู้แล้วยังกล้าแตะต้องข้าอีกหรือ?”

“ข้าว่าพวกเจ้าคงไม่อยากให้สำนักยังคงอยู่แล้วกระมัง?!”

เมื่อกล่าวจบ เหยียนสวี่ก็สะบัดมือ ส่งสัญญาณให้เหล่าผู้ติดตามเคลื่อนไหว

แม้เขาจะเป็นบุตรเจ้าสำนัก แต่ชีวิตลุ่มหลงในสุราและหญิงงามมิเคยขาด จึงแม้จะสิ้นเปลืองทรัพยากรไปไม่น้อย บัดนี้ก็พอประคองตัวเข้าสู่ขอบเขตพลังแท้ขั้นต้นได้เท่านั้น

ด้วยเหตุนั้น เมื่อต้องเผชิญเหตุการณ์ทำนองนี้ คนที่ออกมือแทนเขาก็มักเป็นเหล่าผู้ติดตามทั้งสิ้น!

ในใจของเหยียนสวี่ ย่อมไม่ได้เห็นฉู่หยวนอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเริ่มครุ่นคิดอย่างจริงจังว่าจะใช้วิธีใดพิชิตใจเซี่ยเยว่หลิงให้ตกเป็นของตน

ในความคิดของเขา…สตรีจากเมืองเล็กเช่นนี้ ย่อมไม่เคยพบเห็นโลกกว้าง หากเพียงเขาเผยให้เห็นถึงเบื้องหลังอันยิ่งใหญ่และทรัพย์สมบัติล้นฟ้า คงไม่ต้องเสียเวลามากก็สามารถครอบครองได้แล้ว

ฉู่หยวนเพียงยิ้มน้อยๆที่มุมปาก จ้องมองเหยียนสวี่ด้วยสายตาเย็นชา—ชัดเจนว่ามองอีกฝ่ายดั่งคนเขลา

“บุตรเจ้าสำนักเปลวเพลิง…ช่างไม่รู้เลยว่าอยู่มาได้ถึงป่านนี้ได้อย่างไร…”

ขณะที่เหล่าบริวารของเหยียนสวี่กำลังจะเคลื่อนไหวเข้าหาฉู่หยวน—

พลัน ณ แผงหน้าหอการค้า ก็มีเสียงเฒ่าชราคนหนึ่งดังขึ้นมาเบาๆ

“การประมูลของหอการค้าหมื่นทองกำลังจะเริ่มแล้ว หากยังไม่อยากถูกเชิญออกไป…”

“ก็อย่าคิดก่อเรื่องในเวลานี้จะดีกว่า”

เสียงของชายชราแม้ไม่ดังนัก แต่กลับชัดเจนดั่งกระซิบอยู่ข้างหูของเหยียนสวี่

สีหน้าของเหยียนสวี่พลันชะงักเล็กน้อย แล้วแค่นเสียงเย็นใส่ฉู่หยวน “ถือว่าเจ้าโชคดีไปก็แล้วกัน!”

เห็นได้ชัดว่าเขารู้จักกฎของหอการค้าแห่งนี้ดี—แม้จะคั่งแค้นเพียงใด เมื่อเสียงชราดังขึ้น เขาก็ไม่กล้าออกมืออีก

ฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์อยู่ไม่ไกลเริ่มกระซิบกระซาบกันทันที

“อาวุโสลู่ลงมืออีกแล้ว!”

“ทุกครั้งที่มีคนถูกรังแกในหอการค้า อาวุโสลู่ก็มักจะยื่นมือช่วยเหลือเสมอ”

“จริงแท้! คนของสำนักเต้าเสวียนนี่ช่างโชคดีนัก หากเป็นผู้อาวุโสท่านอื่น เกรงว่าจะไม่เข้ามายุ่งแน่”

“อย่าพูดมากแล้ว! การประมูลจะเริ่มแล้วนี่นา! เดือนหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว รีบขึ้นไปชั้นสองเถอะ!”

ผู้บ่มเพาะหลายคนเริ่มขยับตัว มุ่งหน้าไปยังชั้นสองของหอการค้า

เหยียนสวี่และพรรคพวกก็เช่นกัน—กล่าวจบคำข่มขู่ ก็พลันหันหลังขึ้นบันไดไป

ฉู่หยวนยืนนิ่ง ณ ที่เดิม พลางครุ่นคิดถึงคำพูดของเหล่าคนรอบข้างเมื่อครู่

[การประมูล?]

[อาวุโสลู่?]

[หึหึ…น่าสนใจดีนี่ ข้า…ได้รับความช่วยเหลือจากผู้อื่นเช่นนั้นหรือ?]

เขาหันกลับไปยังที่มาของเสียงชรานั้น แล้วก็แลเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ ณ แผงหน้าหอการค้า ก้มหน้าพลิกบัญชีอย่างเงียบงัน ประหนึ่งไม่เคยเอ่ยวาจาใดมาก่อน

ท่าทีลึกล้ำ…เกินกว่าจะหยั่งถึง

มุมปากของฉู่หยวนยกขึ้นเล็กน้อย พลางหัวเราะในใจเบาๆ

[น่าสนใจนัก แสร้งทำเป็นผู้ทรงฌานต่อหน้าข้าเชียวหรือ?]

เซี่ยเยว่หลิงที่อยู่ข้างกายเขาก็เริ่มเขย่าแขนฉู่หยวนเบาๆ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“ท่านเจ้าสำนัก พวกเราไปดูการประมูลกันเถอะ!”

ส่วนเรื่องเหยียนสวี่เมื่อครู่…นางหาได้สนใจอีกเลย

เพราะตอนนี้มีเจ้าสำนักอยู่ทั้งคน ไม่จำเป็นต้องลงมือเองให้เปลืองแรงแล้ว

ฉู่หยวนก็รู้สึกสนใจการประมูลไม่น้อย จึงพยักหน้าและจูงนางเดินขึ้นไปยังชั้นสอง

ทว่าเมื่อไปถึงทางขึ้น ก็ถูกผู้เฝ้าทางขวางไว้

“โปรดแสดงบัตรผ่านเข้าร่วมการประมูล”

บัตรผ่าน?

เขายังไม่มีของเช่นนั้น

กำลังครุ่นคิดว่าจะไปหาจากที่ใดดี พลันเสียงชราท่ามกลางความเงียบก็ดังขึ้นอีกครั้งจากด้านล่าง

“ยอดการใช้จ่ายของพวกเขาสูงพอแล้ว ถือว่าผ่านเกณฑ์ ให้เข้าไปได้”

ผู้เฝ้าประตูเมื่อได้ยินก็รีบประสานมือโค้งคำนับ “รับทราบขอรับ”

ฉู่หยวนเหลือบตามองไปยังแผงของชายชรา พลันสบตากับเขาโดยบังเอิญ—อีกฝ่ายก็มองขึ้นมาเช่นกัน

สายตาทั้งสองประสานกันครู่หนึ่ง

และในเวลานั้นเอง—เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหูของฉู่หยวน

【ภารกิจเสริม (ชั้นยอด) ถูกกระตุ้นแล้ว!】

【เนื้อหา: ภายในร่างของชายชราลู่มีบาดแผลเก่าซ่อนเร้น เลือดลมอัดแน่น เจ้าจำต้องรักษาอาการบาดเจ็บของชายชราลู่ให้หาย】

【รางวัล: แต้มสำนัก 500 แต้ม, พลังบ่มเพาะสามเดือน, แก่นแท้วิถีโอสถ 100 แต้ม】

(จบตอน)