ตอนที่ 13 ศิษย์พี่หญิง มาลองดูผลลัพธ์เสียหน่อย!

ตอนที่ 13 ศิษย์พี่หญิง มาลองดูผลลัพธ์เสียหน่อย!

อย่างไรก็ดี เฉาเมิ่งก็คว้าจับเอาคำสำคัญจากถ้อยคำของอันอิงจี๋ได้ — “ชิงมาได้”

เป็นอันแน่ชัดว่า หากคิดจะร่ำรวยในโลกแห่งการบ่มเพาะ การเดินทางอาชีพโดยชอบธรรม… ช่างเชื่องช้าเกินไป!

หลอกล่อ ฉ้อฉล ฉกฉวย ปล้นชิง!

จึงจะเป็นหนทางอาชีพที่รวบรวมศิลาวิญญาณได้ฉับไวที่สุดในโลกแห่งผู้บ่มเพาะ!

น่าเสียดายก็แต่… อาชีพเหล่านี้ กลับไม่เป็นที่ยอมรับของผู้บ่มเพาะทั้งหลายเท่านั้นเอง!

เฉาเมิ่งลูบมือด้วยความฮึกเหิม พร้อมที่จะสำแดงฝีมือแล้ว ทว่ากลับไม่มีวัตถุดิบสำหรับหลอมลูกแก้วหยางบริสุทธิ์

เขาจึงหันไปมองอันอิงจี๋ เอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์พี่หญิง ท่านช่วยหาวัตถุดิบหลอมสมบัติมาให้ข้าสักหน่อย…”

จากนั้นก็ไล่เรียงสิ่งของที่ต้องใช้หลอมลูกแก้วหยางบริสุทธิ์ทีละรายการ ล้วนแล้วแต่เป็นวัตถุดิบราคาถูกทั้งสิ้น

อันอิงจี๋ฟังจบก็น้ำเสียงเย้ยหยันว่า “เจ้าช่างเจ้าเล่ห์นัก รู้จักใช้ของถูกฝึกมือเสียด้วย!”

วัตถุดิบระดับต่ำเหล่านี้นางมิได้มีเก็บไว้ในแหวน จึงหยิบหยกสื่อสารออกมา กระซิบถ้อยคำไม่กี่คำลงไป

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ศิษย์ดูแลคลังวัตถุดิบก็นำของทั้งหมดมาส่งถึงเรือนอันอิงจี๋

“ศิษย์พี่หญิงอัน หลังจากหักส่วนลดกับเศษปลีกย่อยแล้ว ค่าวัตถุดิบทั้งหมดรวมเป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อนเจ้าค่ะ”

ศิษย์หญิงจากคลังรายงานยอดให้ทราบ

สิ่งของที่เฉาเมิ่งต้องการนั้นล้วนเป็นของราคาถูก แม้จะมากมายแต่ก็คิดเป็นมูลค่าเพียงศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อนเท่านั้น

ก็เพราะเป็นของชั้นต่ำ หาได้ยากเย็นไม่ คลังของสำนักเหอฮวนจึงมีอยู่เป็นจำนวนมาก

แท้จริงแล้ว การที่อันอิงจี๋ออกหน้าซื้อครั้งนี้ ก็แทบไม่ต่างกับการช่วยคลังล้างของค้างที่เก็บ

เมื่ออันอิงจี๋เห็นเฉาเมิ่งยืนนิ่งเป็นใบ้ ทำทีไม่คิดจะควักศิลาวิญญาณออกมา ก็จ้องหน้าเขาอย่างเกรี้ยวกราด แล้วจึงเป็นฝ่ายจ่ายเงินไปเสียเอง

“เฉาเมิ่ง! ศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อนนี้ ข้าจะจดไว้ แล้วไปหักจากเบี้ยหวัดเจ้าทีหลัง!”

อันอิงจี๋สะบัดมือ ส่งสัญญาณให้เฉาเมิ่งเริ่มการแสดงของตนได้

เฉาเมิ่งจึงอิงตามวิชาหลอมสมบัติที่สถิตอยู่ในจิต อัญเชิญเพลิงบังคับเตาเป็นลำดับแรก

“การควบคุมเพลิงของเจ้าก็ถือว่าใช้ได้”

อันอิงจี๋มองเขาควบคุมเพลิงโดยมิได้ตกตะลึงอันใดนัก

ท้ายที่สุดแล้ว เฉาเมิ่งมี ฃกายาศักดิ์สิทธิ์สิบสุริยัน ซึ่งเป็นกายาหยางโดยแท้

แม้หยางมิใช่ธาตุไฟโดยตรง แต่การบังคับเพลิงก็หาได้ด้อยไปไม่

เมื่อควบคุมเพลิงและตั้งเตาเสร็จแล้ว เฉาเมิ่งก็เทวัตถุดิบทั้งหมดสำหรับหลอมลูกแก้วหยางบริสุทธิ์ลงในเตาหลอมแดงเพลิงทีเดียวรวด

อันอิงจี๋เห็นเข้าก็ตกตะลึง รีบตวาดว่า

“เจ้าทำบ้าอันใด! วิธีของเจ้านี่มันมั่วชัดๆ ระวังเตาจะระเบิดเอา!”

แม้ว่าอันอิงจี๋จะมิใช่ผู้หลอมสมบัติโดยตรง แต่ความรู้พื้นฐานนางก็มีอยู่บ้าง

คนทั่วไปหลอมสมบัติ ล้วนต้องทยอยเพิ่มวัตถุดิบเป็นลำดับ แยกแยะตามคุณสมบัติ

ค่อยๆ หลอมรวมให้วัตถุดิบแต่ละอย่างส่งเสริมกัน

แต่เฉาเมิ่งกลับเททุกอย่างลงไปพร้อมกันเช่นนี้…

ในสายตานางก็ไม่ต่างอะไรกับคนเสียสติแล้ว!

เฉาเมิ่งหาได้ใส่ใจคำตวาดของอันอิงจี๋ไม่ ยังคงเดินหน้าบังคับเพลิงและหลอมต่อไปอย่างมั่นคง

เขาเฉาเมิ่งนั้น มีเครื่องโกงเป็นที่พึ่งพาอยู่แล้ว!

ระบบยืนกรานหนักแน่นว่า—การหลอมสมบัติวิญญาณขั้นหนึ่ง จะสำเร็จหนึ่งร้อยส่วนเต็ม!

ดังนั้น ต่อให้วิธีการของเขาจะผิดแผกแค่ไหน ก็หาใช่เรื่องใหญ่ เพราะยังมีระบบคอยรองรับอยู่เบื้องหลัง

【ระบบ: นายท่าน… ข้า… ข้าเริ่มเสียใจแล้ว!】

อันอิงจี๋เห็นเฉาเมิ่งไม่ฟังคำเตือน นางก็จนปัญญาจะห้าม ในใจก็เตรียมรับผลระเบิดของเตาหลอมไว้เรียบร้อยแล้ว

อย่างไรเสีย ด้วยพลังบ่มเพาะขอบเขตแก่นทองคำขั้นหกของนาง แม้เตาจะระเบิดขึ้นจริง ก็ยังสามารถปกป้องเฉาเมิ่งไว้ได้ทัน

ส่วนความเสียหายหรือวัตถุดิบสูญเปล่า… ก็จดบัญชีไว้ก่อนเถอะ!

วันหน้าเจอผู้ซื้อที่เป๋าตุงเมื่อใด ค่อยเอาเจ้าเฉาเมิ่งไปขายเสียเลย อย่างไรก็คุ้มทุนแน่นอน!

เมื่อเฉาเมิ่งหลอมต่อไปไม่หยุด วัตถุดิบหลากชนิดในเตาหลอมแดงเพลิงก็เริ่มหลอมรวมกัน

ในที่สุดก็เริ่มจับตัวขึ้นเป็นลูกแก้วหลายก้อน!

“เพิ่มพลัง!!”

เมื่อเห็นว่า ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์ ทั้งหลายนั้นเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย เฉาเมิ่งก็ร้องออกมา แล้วระดมพลังหยางอันเข้มข้นสุดขีดในกายทั้งหมดเข้าไปในเตาหลอม

ทันทีที่พลังหยางพุ่งเข้าสู่เตาหลอมแดงเพลิง ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์เหล่านั้นก็เริ่มดูดกลืนพลังงานเข้าเรื่อยๆ

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เตาหลอมก็พลันเปล่งประกายแสงทองสุกปลั่งขึ้นมา!

แสงทองแห่งตำนาน!

ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์ระดับหนึ่งชั้นล่างมากมายหลากก้อนได้หลอมสำเร็จ!

ใช่แล้ว—เป็นเพียงระดับหนึ่งชั้นล่าง!

มิใช่ว่าเครื่องโกงของระบบใช้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะเฉาเมิ่ง ขี้เหนียวเกินไป!

เพื่อประหยัดต้นทุน เฉาเมิ่งเลือกใช้แต่วัตถุดิบราคาต่ำ จึงได้ผลลัพธ์ที่มีคุณภาพต่ำตามมาโดยไม่ต้องสงสัย

“ฮ่า ฮ่า สำเร็จแล้ว!”

เฉาเมิ่งหัวเราะลั่น จากนั้นก็เริ่มนับลูกแก้วที่ตนหลอมออกมา

“สำเร็จจริงๆด้วย!”

อันอิงจี๋เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ใครจะคาดว่าแม้เฉาเมิ่งจะทำมั่วไม่เป็นท่า กลับหลอมสำเร็จขึ้นมาจริงๆ!

ศิษย์น้องผู้นี้… ยิ่งกว่าปีศาจเสียอีก!

วันหน้าหากจะขายของออกไปอีก ก็ยิ่งสามารถเพิ่มราคาต่อรองกับลูกค้าได้มากขึ้นอีก!

อันอิงจี๋ในใจเริ่มเกิดความคิด

[ท่านผู้ซื้อเจ้าคะ สวัสดี

เฉาเมิ่งผู้นี้คือสหายสนิทคนสำคัญสุดๆของข้า—ศิษย์น้องที่ข้ารักยิ่ง—เพราะฉะนั้น… ขอบวกเพิ่มด้วยนะเจ้าคะ!]

“มีมากกว่าสองร้อยลูก! ข้าร่ำรวยแน่แล้ว!”

ในสายตาของเฉาเมิ่ง บัดนี้ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์กว่าสองร้อยลูกนั้น

หาใช่เพียงของวิเศษไม่ แต่ล้วนแล้วแต่คือศิลาวิญญาณอันจับต้องได้!

เขายินดีปรีดาจนลืมไปว่า พลังหยางในกายสูญสิ้นไปมากมาย ร่างกายเริ่มอ่อนแรงแทบจะทรุด ยังหาได้รู้สึกถึงความผิดปกติไม่

อันอิงจี๋เอื้อมมือไปหยิบลูกแก้วหยางบริสุทธิ์ขึ้นมาหนึ่งลูก เพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง

ก็พบว่าลูกแก้วนั้นคือ—สมบัติวิญญาณระดับหนึ่งชั้นล่างอย่างแท้จริง!

ภายในลูกแก้วนั้น แม้จะเก็บสะสมพลังหยางไว้ได้บ้าง แต่กลับไม่อาจใช้โจมตีหรือป้องกันอันใดได้เลย เรียกได้ว่า—ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง

“เจ้าสิ้นเปลืองวัตถุดิบ แล้วยังสูญเสียพลังหยางในกาย เพียงเพื่อหลอมลูกแก้วไร้ค่าเหล่านี้หรือ?”

อันอิงจี๋ขมวดคิ้ว นางไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดเฉาเมิ่งถึงหลอมสมบัติวิญญาณชั้นล่างไร้ประโยชน์เหล่านี้ออกมามากมาย

ขณะนั้นเอง เสียงระบบก็ดังขึ้นในหูของเฉาเมิ่ง:

【คำเตือนด้วยความหวังดี—นายท่าน! ท่านกำลังขาดพลังหยาง สภาพร่างกายใกล้เข้าสู่ภาวะพร่องเรื้อรัง รีบไปอาบแดด ให้กายาศักดิ์สิทธิ์สิบสุริยันดูดซับพลังตะวัน ฟื้นฟูพลังหยางในกายโดยด่วน!】

ระบบรู้สึกว่าตนช่างห่วงใยเสียจริง ถึงขั้นเตือนเจ้าของให้ดูแลสุขภาพด้วยตนเอง

“เจ้าระบบสุนัข อย่าได้ใส่ร้ายข้าเฉาเมิ่ง! ข้ามิได้พร่อง! และไม่มีวันพร่องเป็นแน่แท้!”

เฉาเมิ่งตวัดใจเถียงกับระบบในใจอย่างดุเดือด เขาเฉาเมิ่งน่ะหรือจะพร่อง?

เห็นชัดๆว่านี่มันแผนใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงอันสูงส่งของเขาชัดๆ!

[…ว่าแต่ เอวของข้านี่… ชักรู้สึกแปลกๆแล้วนะ!

ไม่! ที่เอวข้าปวดนั่นก็เพราะเมื่อครู่ตะโกนเสียงดังเกินไป จนกระชากเอวต่างหาก!]

【ระบบ: บุรุษ… มักไม่เคยยอมรับว่าตนพร่องหรอก…】

…

เฉาเมิ่งเดินเข้าไปใกล้อันอิงจี๋ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ศิษย์พี่หญิง ของในมือท่านนั้น เรียกว่า ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์

ลองใช้อุบายเคล็ดดูดหยางเสริมหยินดูสิ—ดึงเอาพลังหยางจากในลูกแก้วเข้าสู่ร่างกาย เพื่อหล่อเลี้ยงจิตและกาย”

แท้จริงแล้ว ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์นั้น ก็คือของล้ำค่าที่ใช้ในการบำรุงหยินด้วยพลังหยางโดยตรง ดังนั้นเฉาเมิ่งจึงคิดให้อันอิงจี๋ทดสอบประสิทธิภาพของลูกแก้วเหล่านี้ด้วยตัวเอง

แต่ทันทีที่ถ้อยคำ “ดูดหยางเสริมหยิน” เข้าสู่โสตประสาทของอันอิงจี๋ ใบหน้าของนางก็แดงก่ำขึ้นในบัดดล!

เฉาเมิ่งเห็นสีหน้าแดงเรื่อของอันอิงจี๋เข้า ก็บังเกิดความเข้าใจบางประการ พลางกระซิบถามเบาๆ

“ศิษย์พี่หญิง ไยใบหน้าท่านถึงแดงนักเล่า?”

“ฮะ ฮะ… หรือว่าท่านเป็น…”

คำพูดของเฉาเมิ่งยังไม่ทันจบดี ก็ต้องชดใช้ราคาของการพูดมากเสียแล้ว

ศิษย์พี่หญิงผู้ใบหน้าแดงระเรื่อ สะบัดหมัดรักลงบนศีรษะเฉาเมิ่งไปหนึ่งทีอย่างไร้ความปรานี!

แม้อันอิงจี๋จะเชี่ยวชาญเคล็ดดูดหยางเสริมหยินอยู่บ้าง แต่ที่ผ่านมาไม่เคยลงมือฝึกปฏิบัติจริง แล้วยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการใช้เคล็ดนั้นกับ “ลูกแก้ว” ด้วยซ้ำ

นางจึงลองใช้อุบายนี้กับลูกแก้วหยางบริสุทธิ์เบื้องหน้าด้วยท่วงท่าที่เงอะงะเล็กน้อย

ค่อยๆดึงพลังหยางอันบริสุทธิ์ เข้มข้น แข็งกล้าอย่างถึงที่สุดออกมาจากในแก้ว

แม้ท่วงท่าของนางจะไม่ชำนาญนัก แต่ด้วยระดับพลังขอบเขตแก่นทองคำขั้นหก การดูดซับพลังจากลูกแก้วก็เป็นไปอย่างรวดเร็ว

เพียงหนึ่งเค่อ พลังหยางภายในลูกแก้วก็ถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น

ลูกแก้วที่เคยเปล่งแสงเรืองรองก็ดับแสงลงโดยสมบูรณ์

จากสมบัติวิญญาณระดับหนึ่งชั้นล่าง กลับกลายเป็นเพียงลูกแก้วธรรมดาก้อนหนึ่ง

อันอิงจี๋หลังจากดูดซับพลังหยางเข้าไป ใบหน้าก็ปรากฏสีชมพูระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

เฉาเมิ่งเห็นท่าทีเช่นนั้นก็รีบถามด้วยความตื่นเต้นว่า

“ศิษย์พี่หญิง ท่านว่าพลังหยางในลูกแก้วนี้เป็นเช่นไร? ให้ผลเทียบเท่าการบ่มเพาะคู่หรือไม่?”

“หุบปาก!”

คำถามของเฉาเมิ่งยังไม่ทันหล่นถึงพื้น ก็ถูกอันอิงจี๋ตวาดกลับด้วยความเคืองโกรธ

แม้นางจะเป็นศิษย์แห่งสำนักเหอฮวน แต่นางก็ถือความบริสุทธิ์เป็นหลัก หาเคยบ่มเพาะคู่กับผู้ใดไม่

เฉาเมิ่งดันไปถามออกมาเช่นนั้น—

หากไม่โดนดุแล้ว ใครเล่าจะสมควรถูกดุแทน?

(จบตอน)

(6th April 2025: เปลี่ยนจาก ไข่มุกตะวันแท้ เป็น ลูกแก้วหยางบริสุทธิ์

เนื่องจาก ไข่มุก ฟังแล้วเป็นของธรรมชาติ หาได้จะหลอมขึ้นมาไม่)