บทที่ 49 อารมณ์ที่สวนทาง

บทที่ 49 อารมณ์ที่สวนทาง

เอกอนไม่ได้ใส่ใจเรื่องพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดมากนัก เพราะเขาไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า พวกเขาเป็นเพียงคนที่พาเขามาดูโลกใบนี้ ซึ่งเขาก็รู้สึกขอบคุณ แต่ความรู้สึกมันจบลงเพียงแค่นั้น

เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาเกิดได้สร้างรอยร้าวขนาดใหญ่ระหว่าง โอป้า (อาร์โนลด์) และพ่อของเขา เขาจำได้ดีว่าคุณย่าผิดหวังในตัวพ่อมากแค่ไหน และจำได้ว่าพ่อพยายามกล่าวคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อบางสิ่งบางอย่าง

เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น ใครถูกหรือใครผิด แต่มันไม่สำคัญสำหรับเขาเลย เพราะเขาจะเลือกยืนอยู่ข้างโอป้าเสมอ

ทว่า เขาก็รู้ดีว่าการต้องแยกจากลูกชายเพียงคนเดียวสร้างบาดแผลลึกในใจให้อาร์โนลด์ และความจริงข้อนี้แหละที่ทำให้เอกอนรู้สึกสับสน

นั่นคือเหตุผลที่เอกอนไม่เคยพยายามขุดคุ้ยหาความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันที่เขาเกิด เพราะมันเปลี่ยนอะไรไม่ได้ เขาจึงไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไปมากกว่านี้

แต่ที่เขาเลือกถามในตอนนี้... ก็เพราะแผนการที่เขาวางไว้

เมื่อได้ยินคำถามนั้น ร่างกายของอาร์โนลด์ก็แข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าขณะกล่าวว่า "มันไม่เกี่ยวกับเขา และอย่าพูดถึงคนคนนั้นต่อหน้าข้าอีก"

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ฝีเท้าของเขาหนักอึ้ง ดวงตาเริ่มแดงก่ำเมื่อความทรงจำเก่า ๆ พุ่งกลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง

เอกอนมองตามแผ่นหลังที่จากไปพลางกำหมัดแน่น เขาก้มหน้าลง และพึมพำกับตัวเอง "ข้าคิดผิดไปงั้นหรือ?"

มือนุ่ม ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นวางลงบนศีรษะของเขา ซิ่วขยี้ผมเขาเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "อย่ากังวลเรื่องปู่เลย ที่เขาเป็นแบบนั้นเพราะทุกอย่างมันขัดแย้งกันเกินไปสำหรับเขา เขาตัดสินใจเลือกทางใดทางหนึ่งไม่ได้ เพราะมันมักจะดึงเขากลับไปยังความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดเสมอ"

"ข้าไม่น่าไปสะกิดเรื่องนั้นเลยจริง ๆ" เอกอนถอนหายใจ

"แล้วเจ้ากำลังวางแผนอะไรอยู่ล่ะ?" ซิ่วถามพลางลูบผมที่นุ่มสลวยของเขาต่อไป "น้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางถามคำถามนั้นแน่ ถ้าเจ้าไม่ได้กำลังวางแผนบางอย่างไว้ในใจ"

"ข้ายังลังเลอยู่ครับ เลยต้องดูอีกทีว่าจะทำดีไหม" เอกอนตอบเสียงเบา "ถ้าข้าตัดสินใจจะทำ ข้าจะบอกน้านะครับ"

สถาบันที่เขาต้องไปเข้าเรียนคือ สถาบันมหาอัครสาวกแห่งมหาจักรวรรดิสุริยัน ซึ่งเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาเขตของมนุษย์ แน่นอนว่าซิ่วต้องการให้เขาเข้าเรียนที่นั่น

หากคุณปู่ต้องกลับไปยังจักรวรรดิพร้อมกับเขา ปู่ก็จะต้องนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่เคยหนีมาตลอด รวมถึงต้องเผชิญหน้ากับผู้คนที่ปู่ไม่อาจให้อภัยได้

เอกอนเข้าใจจุดนั้นดี แต่เขาก็รู้ว่าการอยู่อย่างนิ่งเฉยแบบนี้มีแต่จะทำให้ปู่เจ็บปวดมากขึ้น ปู่ทนทุกข์อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และเอกอนเกลียดความรู้สึกนั้น นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องการหยั่งเชิงความคิดของปู่ก่อนจะเริ่มลงมือตามแผน

"อย่างที่น้าบอกนั่นแหละ อย่าคิดมากเลย" ซิ่วพูดพลางขยับมานั่งข้าง ๆ แล้วสวมกอดเขาไว้ในอ้อมกอดที่อบอุ่น "พ่อของเจ้าคือลูกชายเพียงคนเดียวของเขา แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นสาเหตุที่ทำให้คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของปู่ต้องจากไป ทว่า... ปู่เองก็รู้ดีว่าเขาจะโยนความผิดทั้งหมดไปให้พ่อเจ้าคนเดียวไม่ได้ เขาก็ตำหนิตัวเองเหมือนกัน"

เอกอนเถียงไม่ออก เขาเคยเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยการโทษตัวเองในดวงตาของอาร์โนลด์มาก่อน

"แม้จะผ่านไปสิบห้าปี เขาก็ยังสลัดความรู้สึกที่สวนทางกันนี้ทิ้งไปไม่ได้" ซิ่วถอนหายใจด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง "บอกตามตรงนะ น้าไม่เคยเห็นเขาอ่อนแอขนาดนี้มาก่อนเลยจนกระทั่งแม่ตาย มันเหมือนกับว่าเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของเขาถูกพรากไป"

นางเม้มริมฝีปาก น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือขณะพูดต่อ "ถ้าไม่มีเจ้า... ขะ... เขาคงไม่ยอมใช้ชีวิตต่อมาจนถึงตอนนี้หรอก ความคิดที่ว่าเขาจะจากไปมันยังทำให้น้ากลัวจนถึงทุกวันนี้เลย"

หัวใจของเอกอนสั่นสะท้านเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาไม่อยากแม้แต่จะจินตนาการถึงวันที่ไม่มีโอป้าอยู่ในชีวิต เขาไม่คิดว่าตัวเองจะรับมือกับมันไหว

เสาหลักที่เขาพึ่งพามาตลอด... ถ้าต้องหายไป...

เพียงแค่คิด หน้าอกของเขาก็พลันบีบรัดจนอึดอัด

ความรู้สึกของเขาสอดประสานกับความรู้สึกของซิ่ว เพียงแค่จินตนาการถึงเรื่องนั้นก็ทำให้เขาสั่นคลอนไปถึงขั้วหัวใจ

'เปลวไฟที่กำลังริบหรี่นั่น... ข้าคือเชื้อเพลิงที่รักษามันไว้สินะ' เขาคิด พลางตระหนักอีกครั้งว่าตัวเองมีความหมายต่อพวกเขามากเพียงใด

"แล้วก็ อย่าได้โทษตัวเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเด็ดขาดนะ" ซิ่วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าครั้งไหน ๆ ราวกับเสียงกระซิบ "น้ารู้ว่านิสัยชอบโทษตัวเองมันไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเจ้า แต่อย่าปล่อยให้มันกัดกินเจ้าล่ะ ไม่อย่างนั้นแม่ของน้าต้องโกรธมากแน่ ๆ ความจริงน้าว่าถ้าแม่ยังอยู่ แม่คงแจกมะเหงกใส่พ่อเจ้าไปแล้วล่ะ"

"คุณย่าเคยตีปู่ด้วยเหรอครับ?" เอกอนถามด้วยความประหลาดใจจริง ๆ

"ไม่เชิงหรอก" ซิ่วหัวเราะขื่น ๆ "แต่พวกเขาทะเลาะกันบ่อยเลยล่ะ แม่ของน้าคือคนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่น้าเคยพบมา ท่านเลือกที่จะแลกชีวิตตัวเองเพื่อให้เจ้าได้อยู่รอด มันคือการตัดสินใจของท่านเอง เพราะฉะนั้น จงเห็นคุณค่าของชีวิตตัวเองให้มาก ๆ นะ"

"ครับ ข้าจะทำ ชีวิตของข้าไม่ใช่ของข้าคนเดียว" เอกอนพึมพำ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็นึกอะไรบางอย่างได้จึงถามว่า "ข้าขอถามอะไรน้าอีกอย่างได้ไหม?"

"ถ้าเกี่ยวกับพ่อแม่เจ้าล่ะก็ ช่วยเมตตาต่อหัวใจดวงน้อย ๆ ของน้าด้วยเถอะ" ซิ่วหัวเราะเบา ๆ พยายามปรับบรรยากาศให้ดีขึ้น

"ไม่ต้องลงรายละเอียดก็ได้ครับ แค่บอกข้าทีว่า... ในฐานะคนคนหนึ่ง เขาเป็นคนยังไงครับ?" เอกอนถามอย่างระมัดระวัง

ซิ่วเม้มริมฝีปากอย่างลังเล แต่ในที่สุดนางก็ตัดสินใจพูดความจริง "คนเราเป็นได้หลายอย่างนะดวงตะวันน้อย... สำหรับน้า เขาคือพี่ชายที่ดีที่สุดเท่าที่ใครจะขอได้ น้าหาใครที่ดีกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วเพราะมันไม่มี เขาเป็นทหารที่เก่งที่สุด เป็นผู้ปกป้องมนุษยชาติที่ยอดเยี่ยมที่สุด"

นางเงยหน้าขึ้น และยิ้มอย่างขมขื่น "แต่เขาล้มเหลวในฐานะสามี และล้มเหลวในฐานะลูกชาย ส่วนการเป็นพ่อคน... น้าพูดอะไรมากไม่ได้ เพราะเขาทุ่มเททุกอย่างให้กับพี่ ๆ ของเจ้า เขาไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ แต่เขาก็พยายามอย่างเต็มที่แล้ว"

"แล้วทำไม..." เอกอนพูดไม่จบประโยค

"น้าลำเอียงนะดวงตะวันน้อย เพราะฉะนั้นอย่าถามอะไรน้าไปมากกว่านี้เลย" ซิ่วกล่าวอย่างอ่อนโยน "พี่ชายของน้าเปรียบเสมือนฮีโร่สำหรับน้า น้าชื่นชมเขา และรักเขา แต่น้าไม่อยากให้ความรักที่มีต่อเขามาบดบังการตัดสินใจเมื่อต้องตอบคำถามของเจ้า"

เอกอนรู้ว่าเขากำลังทำให้น้าลำบากใจ เขาจึงไม่ซักไซ้เรื่องพ่อต่อ เขา สังเกตมานานแล้วว่าทั้งโอป้า และซิ่วต่างก็เหมือนกันในจุดนี้

พวกไม่ได้เกลียดพ่อของเขา... ห่างไกลจากคำนั้นมาก... แต่พวกเขาแค้นใจ นั่นคือบ่อเกิดของอารมณ์ที่ขัดแย้งกัน

ในขณะที่ซิ่วสามารถมองข้ามความแค้นใจนั้นไปได้ แต่อาร์โนลด์ต่างออกไป เขาเสียคนที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป แล้วเขาจะยกโทษหรือลืมเลือนมันลงได้ง่าย ๆ อย่างไร?

"คำถามสุดท้ายครับ" เอกอนพูดเสียงเบา "แล้วท่านแม่ของข้าล่ะครับ? ความผิดของนางคืออะไร?"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr