บทที่ 50 อย่าได้เกลียดพวกเขา

บทที่ 50 อย่าได้เกลียดพวกเขา

เอกอนพอจะรู้เรื่องของพ่ออยู่บ้าง เพราะเขาอยู่ในเหตุการณ์ที่ศาลาเมฆาพัด แต่สำหรับเรื่องของแม่นั้นกลับตรงกันข้าม เขาไม่รู้อะไรเลย

เขาไม่รู้แม้แต่ชื่อของนาง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอดีตมากนัก เพราะมันสร้างความเจ็บปวดให้กับคนที่เขารัก ทว่าตอนนี้เขากำลังจะไปสะกิดแผลใจสุดท้ายนั้นเข้า เขาจึงต้องการเตรียมใจให้พร้อม

เขาไม่มีความสนใจที่จะเพิ่มพ่อแม่เข้ามาในชีวิต หลังจากทุกสิ่งที่น้าซิ่วมอบให้เขามาตลอด แต่เขาก็หนีมันไปไม่ได้ และไม่มีเหตุผลที่จะต้องหนี

สำหรับเขาแล้ว พวกเขาคือคนแปลกหน้า และความจริงนั้นจะไม่เปลี่ยนไป

และเช่นเคย เขาเลือกถามซิ่ว เพราะเขารู้ว่านางจะไม่มีวันโกหกเขา

"แม่ของเจ้า... นางผิดงั้นหรือ?" ซิ่วพึมพำกับตัวเอง แต่นางรู้ว่าเอกอนได้ยิน "นางทำสิ่งที่ผิดพลาดไปจริง แต่ราคาที่นางต้องจ่ายนั้นมหาศาลเหลือเกิน น้าคงต้องบอกว่านางคือเหยื่อของเรื่องทั้งหมดนี้"

นางลูบผมเขาอย่างอ่อนโยนแล้วพูดว่า "น้าหวังว่าเจ้าจะไม่เกลียดพวกเขานะ น้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากมีพ่อแม่ และน้าก็ไม่มีปัญหาเรื่องนั้น แต่เจ้าอย่าเกลียดพวกเขาเลย โดยเฉพาะแม่ของเจ้า"

"ข้านึกว่าน้ารักพี่ชายของน้ามากเสียอีก ทำไมคราวนี้ถึงเลือกเข้าข้างนางแทนที่จะเป็นเขาล่ะครับ?" เอกอนถามด้วยความสงสัย

"เพราะน้ารู้ว่าพี่ชายของน้าไม่คู่ควรที่จะมีเจ้าเป็นลูก" ซิ่วถอนหายใจ และจูบหน้าผากเขาเบา ๆ "แต่แม่ของเจ้านั้นต่างออกไป นางเป็นคนพาเจ้ามาดูโลกใบนี้ นางอุ้มท้องเจ้ามาเก้าเดือน ไม่ใช่แค่เจ้า แต่รวมถึงพี่ ๆ ของเจ้าด้วย น้าคิดว่าน้าคงไม่มีวันตอบแทนสิ่งที่นางทำได้หมดหรอก"

"สบายใจได้ครับ ข้าไม่ได้เกลียดใครทั้งนั้น" เอกอนพูดอย่างสงบ "พวกเขาอาจจะตัดสินใจอะไรโง่ ๆ ไปบ้าง แต่พวกเขาก็เป็นคนที่ให้ชีวิตนี้แก่ข้า ข้าจะเกลียดพวกเขาลงได้ยังไง?"

"เด็กดีของน้า"

"ว่าแต่น้า... น้ารักหลานชายกับหลานสาวคนอื่น ๆ ของน้าด้วยหรือเปล่าครับ?" เอกอนถามพลางชำเลืองมองด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อย

"ตายจริง นี่เจ้ากำลังหึงงั้นเหรอ?" ซิ่วล้อเขาในทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความแง่งอนในน้ำเสียง

"นิดหน่อยมั้งครับ" เขาพึมพำเบา ๆ

"ฮิฮิ เจ้านี่น่ารักจริง ๆ เวลาหึงเนี่ย"

"ซิ่ว"

"หืม?"

"อย่าเรียกผู้ชายว่าน่ารักสิครับ"

"อ้าว? ก็เจ้าน่ารักจริง ๆ นี่นา จะให้น้าเรียกว่าอะไรล่ะ?"

เอกอนเอามือกุมขมับแล้วมองไปทางอื่น

ซิ่วกอดเขาแน่นขึ้น และยิ้มอย่างสดใส "มันก็จริงที่น้ารักพวกเขา น้าจะไม่รักได้ยังไงล่ะ? พวกเขาคือหลานชายหลานสาวที่ล้ำค่าของน้า แต่เจ้าก็ยังเป็นที่หนึ่งในใจน้าเสมอ เจ้าครองบัลลังก์นั้นด้วยความน่ารักของเจ้าไปตั้งนานแล้ว"

"ทุกอย่างกำลังไปได้ดีจนกระทั่งน้าพูดประโยคสุดท้ายนั่นแหละครับ" เอกอนกลอกตา แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาอยู่ดี

"ไอโย่! เจ้าน่ารักจริง ๆ นะ ยอมรับมันเพื่อเห็นแก่น้าหน่อยเถอะ" ซิ่วประท้วงพลางเขย่าตัวเขาเบา ๆ เหมือนเด็กเล่นกัน

"ก็ได้ ๆ! เลิกเขย่าข้าได้แล้วครับ" เอกอนถอนหายใจอีกรอบ "แล้วก็นะ อย่าพูดว่าข้าไม่ต้องการพ่อแม่เลย ข้าต้องการสิ... และข้าก็มีพวกเขาอยู่ข้างกายข้าเรียบร้อยแล้ว"

ซิ่วเบิกตาสีน้ำตาลน้ำผึ้งกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่ดวงตาของนางจะทอประกายแห่งความสุขอย่างที่สุด นางกำลังจะพุ่งเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงเขาอีกรอบ แต่เอกอนรู้ทันมุกเดิม ๆ ของนาง เขาจึงหลบฉากออกมาได้ทันเวลา

"แล้วยังจะบอกว่าตัวเองไม่น่ารักอีกนะ" ซิ่วหัวเราะเมื่อเห็นเขาไปยืนรออยู่ที่ประตูแล้ว

"ข้าจะไปหาโอป้าครับ แล้วเราจะได้ออกไปดูสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของข้ากัน" เอกอนพูดโดยทำเป็นไม่ได้ยินคำล้อเลียนของนาง

โดยไม่รอคำตอบ เขาตรงไปหาอาร์โนลด์ทันที เขาเดาได้ไม่ยากว่าปู่จะอยู่ที่ไหน เขาเดินลัดเลาะไปตามระเบียง และทางเดินของคฤหาสน์ ทักทายเหล่าสาวใช้ และพ่อบ้านระหว่างทาง

ในไม่ช้าเขาก็มาถึงสวนดอกไม้อันงดงามที่ดูเหมือนจะกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด เมื่อแสงแดดยามเช้าสัมผัสกับกลีบดอกไม้ที่เปล่งปลั่ง สถานที่แห่งนี้ก็กลายเป็นภาพที่สะกดสายตาด้วยสีสันอันหลากหลาย

ท่ามกลางภาพที่สวยงามนั้น อาร์โนลด์นั่งอยู่บนม้านั่งไม้ จ้องมองดอกไม้ด้วยแววตาที่เหม่อลอย มือของเขาหยอกล้อกับกลีบดอกไม้อ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าพวกมันจะแตกสลาย

ก่อนที่เอกอนจะได้พูดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงทุ้มลึก และสงบของอาร์โนลด์ดังขึ้น "อย่า"

"ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ" เอกอนพึมพำพลางเดินไปนั่งลงข้าง ๆ บนม้านั่ง

"ซิ่วคงสอนเจ้าว่าห้ามขอโทษถ้าไม่ใช่ความผิดของตัวเองสินะ" อาร์โนลด์พูดอย่างครุ่นคิด จากนั้นเขาก็เสริมหน้าตายว่า "ข้าคงไม่แปลกใจหรอกถ้าหากนางสอนเจ้าว่า ไม่ต้องขอโทษแม้ว่ามันจะเป็นความผิดของเจ้าก็ตาม"

เอกอนหัวเราะเบา ๆ แล้วพูดว่า "คือ... ข้าทำผิดไปจริง ๆ ครับ ข้าทำให้โอป้าเจ็บปวด เพราะฉะนั้นข้าเป็นฝ่ายผิด ข้าขอโทษจริง ๆ นะครับ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านเสียใจ"

"เจ้านี่ชอบคิดมากจริง ๆ" อาร์โนลด์ถอนหายใจพลางลุกขึ้นยืน "ไปกันเถอะ ไหนว่าจะโชว์สิ่งประดิษฐ์ใหม่ให้ข้าดูไม่ใช่รึ?"

เอกอนดูออกว่าอาร์โนลด์กำลังเลี่ยงประเด็น เขาจึงไม่เซ้าซี้ต่อ เพียงแค่ยิ้มกว้าง และกระโดดลุกขึ้น

"ไปกันเลยครับ!"

...

ที่นอกม่านพลังที่เฮกเตกางไว้ ครอบครัวแรนเดิลนั่งอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่ จ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้นสะท้อนกับผืนน้ำอันเงียบสงบเบื้องหน้า

"ข้าว่าน้าซิ่วมาแน่ ๆ" เซเวียร์พูดพลางถอนหายใจ "และนางต้องทำมื้อเช้าแสนอร่อยไว้ให้แน่ นั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ข้าคิดออกว่าทำไมเขาถึงทิ้งพวกเราแล้ววิ่งหายไปแบบนั้น"

"ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่จ๊ะ?" ซันซ่ายิ้มอย่างอ่อนโยน "นาน ๆ ทีเราจะได้มานั่งชมวิวสวย ๆ ของแม่น้ำจันทราด้วยกันแบบนี้"

"ถ้าลูกสาวที่น่ารักของข้าอยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี" เบลิชถอนหายใจอย่างโหยหา

"ท่านพ่อครับ 'น่ารัก' เป็นคำที่ใช้ผิดแล้วครับ ท่านน่าจะหมายถึง 'ปีศาจ' มากกว่า" เซเวียร์หยุดพูดกลางคัน ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่น่าขนลุก

"พูดต่อสิ" เบลิชกล่าวพลางชำเลืองมองลูกชายด้วยสายตาคมกริบ

"เปล่าครับ... ข้าแค่รู้สึกว่าข้ากำลังจะซวยอะไรบางอย่าง" เซเวียร์พึมพำ

"ลุงฟ้า!!"

เบลิชลืมเรื่องลูกชายไปทันทีเมื่อเสียงตะโกนแหลมสูงนั่นเข้าหู คิ้วของเขากระตุกด้วยความหงุดหงิดขณะหันไปมอง และเขาก็พบกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คุ้นเคยมานับสิบปี

"สวัสดีค่ะลุงฟ้า" ซิ่วทักทายอย่างร่าเริง "กำลังเพลิดเพลินกับฟ้าสีฟ้า และน้ำสีฟ้าอยู่เหรอคะ?"

เบลิชส่งสายตาเอือมระอาให้นางก่อนจะหันไปหาอาร์โนลด์ "อรุณสวัสดิ์ครับท่านผู้อาวุโส"

"อรุณสวัสดิ์" อาร์โนลด์ตอบอย่างสงบ "ดูเหมือนเราจะปล่อยให้พวกเจ้าต้องรอนาน" จากนั้นเขาก็หันไปทางม่านพลังล่องหนแล้วถามว่า "จะซ่อนมันไว้อีกนานแค่ไหน?"

เฮกเตเลื่อนตัวออกมาจากม่านพลัง และตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา และมั่นคง "ตราบเท่าที่บอสยังไม่ถอนคำสั่งค่ะ"

"เปิดได้เลย" เอกอนพูดขณะที่เดินมาถึงพร้อมกับอาร์โนลด์ "ทุกคนมากันครบแล้วนี่นา... แต่จำไว้ว่าต้องกันพวกชาวบ้านออกไปก่อนนะ"

"รับทราบค่ะ!" เฮกเตตอบรับในทันที

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr