บทที่ 34 ตัวเอกจอมบื้อ

บทที่ 34 ตัวเอกจอมบื้อ

ความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นบนคำลวงก็เหมือนกับปราสาททราย เพียงแค่คลื่นน้ำซัดสาดเพียงครั้งเดียว มันก็พังทลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

น้าซิ่วสอนบทเรียนนี้แก่เขาตั้งแต่ยังเล็ก และนางยังทำให้เห็นเป็นตัวอย่างด้วยการซื่อสัตย์กับเขาอย่างที่สุด นางไม่เคยโกหกเขาเลย และหากมีเรื่องใดที่นางยังบอกไม่ได้ นางก็จะบอกตรง ๆ ว่าบอกไม่ได้

นั่นคือเหตุผลที่เอกอนเติบโตมาพร้อมกับความเชื่อมั่นในสิ่งนั้น เขาไม่เคยโกหกซิ่วหรือใครก็ตามที่ใกล้ชิดกับเขา หากเขาต้องการรักษาความสัมพันธ์ไว้ เขาจะไม่เอาคำลวงมาเป็นรากฐาน

ถ้าเขาบอกบางอย่างไม่ได้ เขาก็จะเลือกที่จะ "ตรงไปตรงมา" กับความลึกลับนั้น

นั่นคือสาเหตุที่เอกอนไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องระบบหรือแม้แต่เรื่องที่เขาเป็นคนกลับชาติมาเกิด เพราะหากต้องซ่อนความจริงเหล่านั้น เขาคงต้องสร้างคำโกหกขึ้นมานับไม่ถ้วนเพื่ออธิบายถึงสิ่งของต่าง ๆ ที่เขาได้รับจากระบบ

คนอื่นอาจจะเรียกเขาว่า "ไอ้โง่" หรือ "จอมบื้อ" ที่ทำอะไรเสี่ยง ๆ แบบนั้น เขาเคยอ่านนิยายที่ตัวเอกเปิดเผยความลับเรื่องระบบให้คนรักฟัง แล้วพวกผู้อ่านก็มักจะก่นด่าในการกระทำนั้นเสมอ

เขามั่นใจเลยว่าหากชีวิตของเขาคือนิยาย กล่องคอมเมนต์คงเต็มไปด้วยคำด่าว่าเขาโง่เง่า ประมาท หรือไร้หัวคิด

แต่เขาไม่แคร์

สำหรับเขาแล้ว ความสัมพันธ์ที่เขาสร้างขึ้นในโลกนี้ ผู้คนที่ทำให้เขารักชีวิตใหม่นี้ มีค่ามากกว่าระบบหรือความลับใด ๆ ทั้งสิ้น

เขารู้สึกขอบคุณระบบอย่างสุดซึ้งที่มอบสิ่งต่าง ๆ ให้เขามากมาย มันช่วยเขามาเยอะมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกความสัมพันธ์มาก่อนระบบอยู่ดี

นั่นคือเหตุผลที่เมื่อถึงเวลา และน้าซิ่วถามถึงบางอย่าง เอกอนจึงสัตย์จริงกับนาง และเล่าเรื่องระบบให้ฟังทั้งหมด แม้มันจะเป็นเรื่องที่ประหลาดที่สุดเท่าที่ใครจะได้ยินก็ตาม

ทว่าเขากลับได้รับความประหลาดใจที่ยิ่งใหญ่กว่าในวันนั้น ทุกอย่างที่เขาเล่าให้ซิ่วฟังกลับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา... ไม่สิ นางไม่สามารถจดจำมันได้เลย ราวกับว่าข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับระบบจะถูกลบเลือนไปทันที ประหนึ่งว่าโลกใบนี้ได้สั่งห้ามไม่ให้ใครอื่นล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของระบบ

จากนั้นเขาพยายามเล่าเรื่องการกลับชาติมาเกิด แต่มันก็ไม่ได้ผลเช่นกัน นางลืมทุกอย่างที่เขาพูดในพริบตา และมีอาการเหม่อลอยไปชั่วขณะ

เขาพยายามลองกับท่านปู่อาร์โนลด์ ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม หลังจากทดลองอยู่หลายครั้ง เขาก็แน่ใจแล้วว่าข้อมูลเกี่ยวกับระบบ และการกลับชาติมาเกิดคือ "สิ่งต้องห้าม" ของโลกนี้

ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงไม่พยายามเล่าเรื่องพวกนั้นอีก ทว่าซิ่วเป็นคนเฉียบแหลม นางเริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางจดจำทุกช่วงเวลาที่อยู่กับเอกอนได้ แล้วนางจะไม่สังเกตได้อย่างไรว่าตัวเองกำลังลืมอะไรบางอย่างไป?

นั่นคือตอนที่เอกอนบอกนางว่าเขามีความลับ และอธิบายเรื่องสถานการณ์ที่ว่าข้อมูลเหล่านั้นจะถูกลืมเลือนไป โชคดีที่การบอกว่ามีความลับไม่ใช่สิ่งต้องห้าม ซิ่วจึงเข้าใจสถานการณ์ได้ในที่สุด

นั่นคือที่มาของคำพูดเหล่านั้น

ซิ่วจ้องมองเขาครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "มันปลอดภัยจริง ๆ ใช่ไหม?"

"ปลอดภัยครับ น้าเชื่อใจข้าได้เลย" เอกอนกล่าวเพื่อปลอบใจนาง "เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเพราะความสะเพร่าของข้าเอง จากนี้ข้าจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้"

"เจ้าควรจะทำแบบนั้นนะ พ่อหนุ่มน้อย" ซิ่วถอนหายใจก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ และโอบไหล่กอดเขาไว้

เอกอนสัมผัสได้ว่ากอดครั้งนี้ต่างจากครั้งอื่น ๆ มันส่งผ่านความกังวล และความห่วงใยที่นางมีต่อเขา นางดูเหมือนกำลังตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนี้ แรงบีบที่ไหล่บอกเรื่องนั้นได้ชัดเจน

"ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ ครับน้าซิ่ว ไม่ต้องห่วงหรอก" เอกอนพิงกายเข้าหาอ้อมกอดของนาง ขณะที่นางจูบลงบนกลุ่มผมของเขา "ในเมื่อข้ามีพวกท่านอยู่ทุกคน แล้วข้าจะต้องกังวลเรื่องอะไรอีกล่ะ?"

"พวกเราไม่ได้อยู่กับเจ้าไปตลอดหรอกนะ"

"น้ามีแผนจะทิ้งข้าไว้คนเดียวงั้นหรือครับ?" เอกอนถามยั่ว

"แน่นอนว่าไม่ น้าจะไม่มีวันทิ้งลูกชายของน้าเด็ดขาด ต่อให้น้าตายไป วิญญาณของน้าก็จะตามมาดูแลเจ้าอยู่ดี" ซิ่วพูดพร้อมรอยยิ้ม

"น้าซิ่วเวอร์ชันผีงั้นหรือ... ฟังดูน่าสนใจดีนะครับ" เอกอนหัวเราะคิกคักกับจินตนาการของตัวเอง

ซิ่วหัวเราะไปกับเขาด้วย

พวกเขานิ่งค้างอยู่ในท่านั้นพักหนึ่ง ก่อนที่เอกอนจะผละออกมา และถามพลางมองไปที่ท้องฟ้า "น้าซิ่ว เรื่องนี้มันทำให้คนตื่นตระหนกกันมากไหมครับ?"

"ถ้าตาแก่หน้าด้านคนนั้นโผล่มาล่ะก็ ใช่... ตอนนี้โลกทั้งใบคงรู้เรื่องนี้หมดแล้ว" ซิ่วตอบ "แต่นั่นไม่ใช่เรื่องต้องห่วงหรอก ผู้คนน่ะคาดหวังอะไรที่มันยิ่งใหญ่อลังการจากสายเลือดวาเลเรียคนสุดท้ายอยู่แล้ว"

'ความคาดหวังที่สูงส่ง มักนำไปสู่ความผิดหวัง' เอกอนคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป

"ว่าแต่ ไม่คิดจะเล่ารายละเอียดเรื่องการปลุกพลังให้ฟังหน่อยหรือ?" ซิ่วถามพร้อมรอยยิ้มกว้างพลางยักคิ้วให้เขาอย่างล้อเลียน

เอกอนหัวเราะ และเล่าถึงสิ่งที่เขาได้รับจากการปลุกพลัง เขาเลี่ยงไม่เอ่ยถึงสิ่งที่จะไปกระตุ้น "เอฟเฟกต์การลืมเลือน" ของระบบ และซิ่วก็ไม่ได้ซักไซ้อะไร

นางเพียงแค่ฟังทุกอย่างด้วยความตั้งใจจริง เมื่อเขาเล่าจบ รอยยิ้มงดงามก็ผลิบานบนใบหน้า นางจูบหัวเขาอีกครั้งแล้วพูดว่า "น้าเขื่ออยู่แล้วว่าดวงตะวันน้อยของน้าต้องส่องแสงเจิดจ้าที่สุด เอาล่ะ บอกน้าที เจ้าอยากจะเดินบนวิถีพลังสายไหน?"

นั่นเป็นคำถามที่ยาก เพราะเขาก็ยังไม่มีคำตอบที่แน่ชัด

"ถ้าเจ้ายังสับสน ก็ค่อย ๆ ใช้เวลาตัดสินใจดูว่าสายไหนเหมาะกับเจ้าที่สุด หรือเจ้าจะเลือกเดินมันทุกสายเหมือนที่น้าทำทั้งสายมานา และสายกายาก็ได้" ซิ่วแนะนำ "เลือกในสิ่งที่เจ้าชอบเถอะ"

"แล้วข้าจะไม่ล้าหลังคนอื่นหรือครับ?" เอกอนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เด็กโง่! เจ้ายังมีเวลาอีกถมเถ" ซิ่วพูดพลางลูบผมสีดำสลวยของเขา "คนเราไม่เริ่มฝึกฝนวิถีพลังกันอย่างจริงจังจนกว่าจะอายุสิบหกหรือสิบเจ็ดปีหรอกนะ"

"หือ? อะไรนะครับ?" เอกอนงง "ถ้าการปลุกพลังเกิดขึ้นตอนห้าขวบ แล้วทำไมต้องรอไปอีกเป็นสิบปีล่ะครับ?"

"มันมีเหตุผลของมัน" ซิู่อธิบายอย่างใจเย็น "สำหรับวิถีกายา เราต้องมีร่างกายที่แข็งแรง และเต็มไปด้วยแก่นแท้ ถึงจะใช้งานมันได้ แต่ในวัยเด็ก แก่นแท้ในร่างกายมันมีน้อยเกินไป หากฝืนฝึกใช้งานจะเกิดผลสะท้อนกลับรุนแรง เด็ก ๆ สามารถฝึกร่างกายตามปกติได้เพื่อขัดเกลาตัวตน แต่การใช้งานแก่นแท้นั้นเป็นข้อห้ามเด็ดขาด"

"เข้าใจแล้วครับ กายาของข้าทำให้อัตราการเติบโตเพิ่มขึ้น บางทีข้าอาจจะเริ่มฝึกได้เร็วกว่าคนอื่น" เอกอนพึมพำ

"อาจจะนะ!" ซิ่วพยักหน้า "ส่วนวิถีมานา เหตุผลมันเรียบง่ายมาก... เพราะมันยากเกินไป ความรู้พื้นฐานที่ต้องเรียนรู้มีมหาศาลจนเด็ก ๆ ต้องใช้เวลาเฉลี่ยถึงสิบปีในการทำความเข้าใจพวกมันทั้งหมด"

"เวทมนตร์คือเรื่องของการเรียนรู้สินะครับ" เอกอนนึกถึงสิ่งที่ซิ่วเคยบอกเขา

"ใช่ นั่นคือเหตุผลที่จอมเวทส่วนใหญ่มีพละกำลังทางกายอ่อนแอ เพราะพวกเขาอุทิศเวลาทั้งหมดไปกับการทำความเข้าใจความซับซ้อนของเวทมนตร์ มันเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มากจริง ๆ นะ แค่ไม่ใช่แนวของน้าเท่านั้นเอง แต่การจะเข้าใจมหาเวทเหล่านั้นได้ เจ้าต้องผ่านพื้นฐานให้แตกฉาน และนั่นต้องใช้เวลา"

นางใช้นิ้วแตะจมูกเขาเบา ๆ จนเขาทำหน้ามุ่ยพลางยิ้มออกมา

"และมันไม่ใช่แค่การจำนะ เจ้าจะพบว่ามันน่าสนใจมาก เพราะเจ้าต้องเข้าถึงมัน เจ้าสามารถใช้เวลาไม่กี่ปีเรียนพื้นฐานเพื่อดูว่าเวทมนตร์ถูกจริตเจ้าไหม"

"เข้าใจแล้วครับ" เอกอนพยักหน้า เขาเริ่มรู้สึกว่าเวทมนตร์น่าสนใจขึ้นมาอีกระดับ "แล้ววิถีวิญญาณล่ะครับ?"

"สายนี้ก้าวหน้าช้ามาก ดังนั้นไม่ต้องรีบร้อน และมันเป็นสิ่งที่บังคับสำหรับเจ้า หากวันหนึ่งเจ้าอยากจะมีมังกรเป็นเพื่อนร่วมทาง" ซิ่วกล่าว

'มังกรสินะ...' เอกอนคิดพลางชูมือขึ้นไปบนอากาศ ราวกับพยายามจะเอื้อมให้ถึงรอยแผลเป็นบนท้องฟ้า "ในอีกสิบปีข้าจะอายุสิบห้า... สิบปีต่อจากนี้ ข้าจะทุ่มเทให้กับทั้งสามวิถีพลังเลย"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr