บทที่ 31 ผลลัพธ์หลังความโกลาหล

บทที่ 31 ผลลัพธ์หลังความโกลาหล

เอกอนจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราที่ยาวนาน เขาฝันถึงเรื่องราวมากมายทว่ากลับจำความไม่ได้แม้แต่น้อย เขารับรู้เพียงว่าตนเองหลับไปนานแสนนาน และมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นรอบกาย แต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับพร่าเลือนจนไม่อาจปะติดปะต่อได้

ห้วงสำนึกค่อย ๆ หวนคืนมาพร้อมกับดวงตาที่ปรือเปิดขึ้นอย่างอ่อนแรง สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเพดานห้องสลักลวดลาย "ดอกลิลลี่สีแดง" อันคุ้นตา

เขาชอบลวดลายนี้มาก น้าซิ่วจึงสั่งให้ช่างแกะสลักมันไว้บนเพดานห้องเพื่อเขาโดยเฉพาะ

'ข้านึกว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝันที่ยาวนาน และข้าต้องตื่นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลอีกครั้งเสียแล้ว' เอกอนคิดในใจพลางหัวเราะเยาะตัวเอง มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าเขากลัวความเป็นไปได้นั้นมากเพียงใด

ชีวิตใหม่นี้มอบทุกอย่างที่เขาเคยโหยหา และมากกว่านั้น หากพบว่าทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องโกหก เขาคงไม่อาจทำใจยอมรับได้จริง ๆ

"ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียที!"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากตอบโต้ อ้อมกอดมหึมาประดุจหมีขั้วโลกก็เข้าจู่โจม... ไม่สิ น้าของเขาต่างหากที่กอดเขาแน่นราวกับจะฝังเข้าไปในร่าง นี่นอกจากพลังกอดแล้วน้าไม่รู้วิธีแสดงความรักแบบอื่นเลยหรืออย่างไร?

ถึงกระนั้น เอกอนก็ยิ้มออกมา และกอดตอบนาง เขารู้สึกซาบซึ้งใจที่ได้สัมผัสไออุ่นที่คุ้นเคยอีกครั้ง "ข้าขอโทษครับ"

"ห้ามขอโทษในสิ่งที่เจ้าไม่ได้ทำผิด" ซิ่วผละออกมาพลางสำรวจเขาอย่างละเอียด "เอาล่ะ บอกน้ามาซิ เจ้าสิรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เอกอนไม่ได้ตอบในทันที เขาไม่เห็นประโยชน์ที่จะพูดว่า "สบายดี" เพียงเพื่อปลอบใจนาง เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เป็นทางการถึงขนาดนั้น เขารวบรวมสมาธิ ตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย ร่างของเขาดูราวกับถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่ แต่ไม่มีจุดใดที่รู้สึกเจ็บปวด

"ข้าไม่เป็นไรครับ" ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก "แต่ข้าอยากดื่มน้ำมะม่วงจังเลย"

"จัดให้เดี๋ยวนี้เลย!" ซิ่วยิ้มกว้าง นางจุมพิตที่หน้าผากเขาก่อนจะหายวับไปดุจสายลม เพียงพริบตาเดียวนางก็ไม่อยู่ในห้องแล้ว

เขาจ้องมองไปยังที่ว่างที่นางเคยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม 'มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?'

เขาจำได้ว่าตนเองปลุกทั้ง แกนมานา สำหรับสายมานา และทะเลวิญญาณ สำหรับสายวิญญาณสำเร็จ จากนั้นเขาได้สั่งให้ระบบทำการหลอมรวม สิ่งของมากมายที่เขาสะสมมาตลอดห้าปี ซึ่งนั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาหมดสติไป

'ร่างกายข้ารับภาระไม่ไหวรึ?' เขาคาดคะเน 'คิดถูกแล้วที่ยังไม่หลอมรวมทุกอย่างก่อนหน้านี้ ใครจะรู้ว่าถ้าข้าทำตอนเด็กกว่านี้ ข้าจะไม่ตายคาที่ไปเลยหรือ?'

เขาหายใจเข้าลึก ๆ และสื่อสารทางจิต 'ระบบ สถานะร่างกายของข้าตอนนี้เป็นอย่างไร? และเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่ข้าหมดสติไป?'

[กำลังตอบคำถามโฮสต์...]

ในวันเกิดครึ่งปีที่สามของเขา เขาประสบความสำเร็จในการทำให้ระบบมีสติปัญญา และคอยช่วยเหลือเขาได้ แม้ต้องแลกกับโบนัสรางวัลห้าสิบเท่า แต่เขาก็พอใจกับโชคครั้งนี้มาก แม้มันจะไม่ได้เป็นหน้าต่างสถานะอย่างที่เขาต้องการ แต่อย่างน้อยระบบก็ทำงานเป็น AI ผู้ช่วยได้ดีเยี่ยม

[โฮสต์ปลุกพลังเส้นทางมานา และวิญญาณได้สำเร็จ ทำให้สามารถก้าวเดินบน วิถีพลังทั้งสามได้ในคราเดียว นอกจากนี้ยังปลุก 'กายาสุริยันโชติช่วง' ซึ่งมอบค่าความสัมพันธ์ระดับสูงสุดต่อธาตุไฟ ความร้อน และแสงสว่าง พร้อมผลลัพธ์เพิ่มเติม เช่น อัตราการเติบโตจะเพิ่มขึ้นภายใต้แสงแดด และพลังจะเพิ่มพูนขึ้นยามต่อสู้ใต้ดวงตะวัน โฮสต์ยังสามารถชำระล้างความเสื่อมโทรม และความมืดได้ และได้รับเศษเสี้ยวแห่งเทวภาคสุริยันอีกด้วย!]

'น่าสนใจ! ต่อเลย'

[โฮสต์ได้รับทักษะเอกลักษณ์: เพลิงนิรันดร์ เพลิงนี้จะไม่มีวันดับมอดเว้นแต่โฮสต์จะปรารถนา ทว่าอานุภาพ ความร้อน และรูปแบบจะขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของโฮสต์]

'นี่มันเทวีสุริยาชัด ๆ! ให้ตายสิ ข้าพอจะเดาได้จากชื่อทักษะอยู่แล้ว แต่มันก็ยังสุดยอดเกินไปจริง ๆ!' เอกอนอุทานในใจ

[โฮสต์ได้รับเนตรลี้ลับ: เนตรแห่งความจริง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากร่างกายของโฮสต์ยังอ่อนแอ และทะเลวิญญาณยังไม่พัฒนาเต็มที่ พลังนี้จึงถูกผนึกไว้ชั่วคราว ไม่สามารถระบุความสามารถที่แน่ชัดได้]

'น่าเสียดายจัง ข้าคาดหวังกับมันที่สุดเลย ชื่อเนตรแห่งความจริงฟังดูขี้โกงจะตาย!' เขาถอนหายใจ

[นอกจากนี้ โฮสต์ยังได้รับค่าความสัมพันธ์ต่อธาตุ และมโนทัศน์ต่าง ๆ จากการหลอมรวม โดยมีระดับความเข้มข้นที่แตกต่างกันไป ทว่าด้วยพรสวรรค์ ทวิลักษณ์ และสมดุลประสาน ทำให้ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาวะสมดุล โฮสต์ต้องการรายการโดยละเอียดหรือไม่?]

'ไม่จำเป็น ข้ารู้อยู่แล้วว่าสะสมอะไรมาบ้างตลอดหลายปีนี้'

[รับทราบ เมื่อโฮสต์เปิดเส้นทางพลังสำเร็จ โฮสต์จำเป็นต้องใช้ 'วิชาหมุนเวียนมานา' เพื่อขัดเกลาพลัง มิเช่นนั้นมานาจะคลั่ง และทำลายร่างกายจากภายใน]

'แล้วข้าก็ดันสลบไปก่อนจะได้ใช้วิชาเพราะแบกรับภาระไม่ไหวเนี่ยนะ... ข้านี่มันโง่จริง ๆ!' เอกอนอยากจะชกหน้าตัวเองสักที

เขาอุตส่าห์ระมัดระวังกับชีวิตใหม่นี้มาตลอด แต่ความสะเพร่าเพียงนิดเดียวเกือบจะพรากชีวิตเขาไป น้าซิ่วเคยเตือนเรื่องนี้ และให้วิชาหมุนเวียนมานาขั้นพื้นฐานแก่เขาไว้แล้ว ซึ่งเป็นวิชากลาง ๆ ที่ใช้ได้กับทุกธาตุ นางอธิบายว่าวิชาจะดีที่สุดเมื่อตรงกับธาตุที่เรามี แต่ถ้าขัดกันมันจะกลายเป็นพลังทำลายล้างแทน คนส่วนใหญ่จึงเริ่มจากวิชากลาง ๆ ก่อนจะเลือกวิชาที่เฉพาะเจาะจงในภายหลัง

'แล้วข้ารอดมาได้อย่างไร แถมยังรู้สึกดีสุด ๆ แบบนี้?'

[ระบบได้ค้นหาจากสิ่งของ และคลังความทรงจำของโฮสต์เพื่อหาวิชาหมุนเวียนมานาที่ดีที่สุดเท่าที่มี จากนั้นจึงบังคับใช้มันเพื่อปรับสภาวะร่างกายให้คงที่]

'เดี๋ยวก่อน! วิชานั้นน่ะหรือ...'

[มันคือ 'วิชาหมุนเวียนมานาเหมันต์ระดับบรรพกาล]

ชื่อของมันอาจดูเรียบง่าย แต่เอกอนรู้ซึ้งถึงมูลค่าของมันดี เขาศึกษาลำดับขั้นของโลกนี้มาแล้ว: ทั่วไป, ไม่ธรรมดา, พิเศษ, หายาก, มหากาพย์ และตำนาน

สูงกว่านั้นคือระดับ เหนือคำบรรยาย ซึ่งสำหรับคนทั่วไปมันเป็นเพียงเรื่องเล่า แต่เอกอนรู้ว่ามันมีอยู่จริง เพราะเขามีอาวุธระดับนั้นอย่างสกายเบรกเกอร์อยู่ในคลังระบบ และอาร์โนลด์ก็เคยยืนยันเรื่องนี้

'และระดับบรรพกาล... มันต้องอยู่เหนือระดับเหนือคำบรรยายขึ้นไปอีกแน่ ๆ มันอาจจะเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่บนทวีปนี้ด้วยซ้ำ ท่านปู่เคยบอกว่าพวกเรายังสำรวจทวีปไทรอาน่าได้ไม่ทั่วถึง บางทีอาจจะมีอารยธรรมอื่นที่มีวิชา และอาวุธระดับบรรพกาลอยู่นอกเขตแดนที่เราจักก็เป็นได้'

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr