บทที่ 30 ความสงบหลังพายุคลั่ง

บทที่ 30 ความสงบหลังพายุคลั่ง

ซิ่วจ้องมองราชินีมังกรผู้ยิ่งใหญ่ อดีตสหายร่วมรบของมารดาผู้ล่วงลับที่กำลังแผ่สะบัดเปลวเพลิงไปทั่วฟากฟ้า จากจุดที่นางยืนอยู่ เพลิงเหล่านั้นดูน่าเกรงขามดุจเทวทัณฑ์ ทว่าในขณะเดียวกันกลับงดงามจนยากจะละสายตา

'เขาจะต้องไม่เป็นไร'

ความรู้สึกแรกที่พุ่งพล่านในใจของนางคือความปีติที่ได้เห็นภาพตระการตานี้ เพลิงเหล่านี้ถูกกลั่นออกมาจากส่วนลึกที่สุดของออรานิธ ซึ่งหมายความว่ามันจะแผดเผาผ่านก้อนน้ำแข็งอาถรรพ์ที่ผนึกเอกอนไว้โดยตรง

ในฐานะสายเลือดวาเลเรีย เอกอนย่อมมีภูมิคุ้มกันต่อเพลิงมังกรอย่างสมบูรณ์ แต่น้ำแข็งนั้นต่างออกไป ต่อให้มันจะเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่นางเคยพบเจอ แต่มันก็ไร้ความหมายเมื่อต้องเผชิญกับขั้วตรงข้ามตามธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพลังนั้นมาจากตัวตนระดับเทพเจ้าอย่างออรานิธ

ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอาร์โนลด์ถึงได้ดูผ่อนคลายนัก เพราะเขามั่นใจในราชินีมังกรผู้นี้ เช่นเดียวกับที่ภรรยาของเขาเคยเชื่อใจนางอย่างสุดหัวใจในอดีต

ไม่มีใครเอ่ยคำพูดใดออกมา ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์แห่งความตะลึงพรึงเพริด ปรากฏการณ์เช่นนี้ใช่ว่าจะหาชมได้ทุกวัน พวกเขาไม่อาจละสายตาจากภาพลักษณ์อันทรงพลังนี้ได้เลย

เพียงชั่วอึดใจ ทุกอย่างรอบกายพลันเงียบสงัดราวกับถูกหยุดเวลาไว้ในภาพวาดขนาดยักษ์ จนกระทั่งพวกเขาเห็นออรานิธเริ่มหุบปากมหึมาของนางลง

พวกเด็ก ๆ อาจมองเห็นไม่ชัดนัก แต่สำหรับซิ่ว และยอดฝีมือคนอื่น ๆ ภาพนั้นช่างแจ่มชัด

ราชินีมังกรอ้าปากขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คออันยาวระหงของนางโน้มลงสู่เบื้องล่าง ก่อนจะปลดปล่อยลำแสงเพลิงออกมาอีกครา ดูราวกับหอกสวรรค์ที่พุ่งทะลวงลงมาเพื่อแยกปฐพี

เสาเพลิงปักลงตรงใจกลางลานทิศตะวันออกของตำหนักจันทร์ฉายพอดิบพอดี ทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจที่สุดคือมันไม่ได้ทำลายสิ่งใดเลย แม้แต่เปลวไฟที่หลงเหลืออยู่ก็ดูเชื่องช้า และนิ่งสงบ ไม่สร้างความเสียหายแม้แต่นิดเดียว

กระทั่งไอความร้อนพวกเขาก็ยังสัมผัสไม่ได้

นี่คืออานุภาพที่แท้จริงของราชินีมังกร นางสามารถควบคุมแม้กระทั่งอุณหภูมิของเพลิงที่พ่นออกมาได้ตามใจนึก

เปลวไฟค่อย ๆ จางหายไป เผยให้เห็นร่างของเด็กชายตัวน้อยที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ เขานั่งอยู่อย่างสงบนิ่งตรงใจกลางลาน ดูเหมือนกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันล้ำลึก

ก่อนที่จะทันได้คิดสิ่งใด ซิ่วก็พุ่งตัวไปข้างหน้าทันที นางโอบกอดเอกอนไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น ร่างกายที่สั่นเทา และหัวใจที่เต้นรัวของนางเริ่มสงบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่รดรินอยู่บนหน้าอก

นางผละออกมาเล็กน้อยเพื่อสำรวจเขาทั้งแต่หัวจรดเท้า ชั่วขณะหนึ่งนางเกือบจะตัดสินใจโคจรมานาเข้าไปในตัวเขาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ แต่นางก็ยับยั้งชั่งใจไว้ได้ทัน

'ให้หมอหลวงมาตรวจจะดีกว่า ถ้าข้าทำอะไรพลาดไปตอนตรวจสอบจะแย่เอา เขาเพิ่งจะปลุกพลังสำเร็จ... ข้าต้องระมัดระวังให้มากที่สุด'

ถึงกระนั้น นางก็มองเห็นว่าเขาปลอดภัยดี ต่อให้มีอาการบาดเจ็บภายในหรือความเสียหายที่หลงเหลืออยู่ก็หาใช่ปัญหาใหญ่ ตราบเท่าที่เขายังมีลมหายใจ นางย่อมมีวิธีนับแสนประการที่จะรักษาเขาให้กลับมาสมบูรณ์ดังเดิม

ซิ่วหยิบชุดคลุมสีฟ้าที่เตรียมไว้ออกมาสวมให้เขาด้วยความรวดเร็ว และชำนาญ นางยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพลางพึมพำว่า "เจ้าทำให้น้าแทบหัวใจวายเลยนะดวงตะวันน้อย ไว้ฟื้นขึ้นมาต้องชดใช้ให้น้าอย่างหนักเลยรู้ไหม"

ในตอนนั้นเอง คนอื่น ๆ ก็พากันมารวมตัวรอบตัวเขา เมื่อเห็นกับตาว่าเขาปลอดภัย ความหนักอึ้งในใจก็มลายหายไปสิ้น

อาร์โนลด์มองดูหลานชายด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักพลางลูบหัวเบา ๆ "พิธีนี้คงสูบพลังเขาไปมาก เขาคงต้องหลับไปอีกพักใหญ่ ไปตามแม่หนูนั่นมาให้ตรวจร่างกายเขาอย่างละเอียดเสีย"

"ข้าก็คิดเช่นนั้นค่ะ" ซิ่วตอบพลางยิ้มกว้างด้วยความโล่งอกเมื่อมีเอกอนอยู่ในอ้อมกอด

เขาคือชีวิตของนาง ทุกวินาทีที่เขาตกอยู่ในอันตราย นางรู้สึกราวกับกำลังสูญเสียชีวิตของตัวเองไปเช่นกัน เมื่อได้สัมผัสไออุ่นที่คุ้นเคยอีกครั้ง ความสุขที่เอ่อล้นนั้นยากจะพรรณนาเป็นคำพูด

เอลาร่า และเด็กคนอื่น ๆ ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ พวกเขาโน้มตัวลงกอดเอกอนไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ หลายปีที่ผ่านมาพวกเขาอาจจะทะเลาะเบาะแว้งกันนับครั้งไม่ถ้วน แต่สายสัมพันธ์นั้นกลับแน่นแฟ้นยิ่งนัก พวกเขาอยู่เคียงข้างกันเสมอมา และความกังวลที่แบกไว้ก็หายไปเป็นปลิดทิ้งในยามนี้

ออเรเลียมองภาพความไร้เดียงสานั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตามประกายไฟที่ค่อย ๆ เลือนหายไปจากฟากฟ้า ร่างมหึมาของออรานิธกำลังลับตาไปทางทิศเหนืออีกครั้ง

"นางจะไปแล้วหรือคะ?" ซันซ่าถามเสียงแผ่ว

"การโจมตีระดับนั้นย่อมส่งผลต่อร่างกายมหาศาล" อาร์โนลด์ตอบพลางจัดเครื่องแต่งกายในชุดคลุมตัวใหม่ "นางต้องไปพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลัง แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ไม่ต้องกังวลไป... สิ่งที่เราควรกังวลน่ะ คือเรื่องอื่น"

ซันซ่าขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนที่ความเข้าใจจะวาบผ่านเข้ามาในแววตา นางหันขวับไปมองฟากฟ้าที่ยังทิ้งรอยแผลเป็นไว้อีกครั้ง "คลื่นอสูร!"

"ใช่" อาร์โนลด์พยักหน้าอย่างสุขุม "ลมหายใจมังกรของนางคงทำให้พวกมันหวาดกลัวจนสติกระเจิง และตอนนี้พวกมันจะถูกดึงดูดมายังต้นตอของพลัง สัตว์เดรัจฉานไร้สมองพวกนั้นเป็นแบบนี้เสมอ... เดี๋ยวข้าจะไปจัดการพวกมันเอง"

"ท่านพ่อ ท่านเคยบอกว่าจะไม่นำทัพอีกแล้วไม่ใช่หรือคะ?" ซิ่วถาม

"ข้าจะไม่สั่งการใครทั้งนั้น" อาร์โนลด์นิ่งไปครู่หนึ่ง "แต่ปัญหานี้เกิดขึ้นเพราะคนในตระกูลข้า ข้าย่อมต้องเป็นคนสะสางมันด้วยตัวเอง ดูแลดวงตะวันน้อยให้ดีเถอะ กว่าพวกเจ้าจะทันรู้ตัว ทุกอย่างก็คงจบสิ้นแล้ว"

ซิ่วยิ้ม และพยักหน้า อย่างที่ท่านพ่อกล่าวไว้ หากอาร์โนลด์ลงมือเอง คลื่นอสูรเหล่านั้นคงถูกกวาดล้างจนหมดสิ้นก่อนที่ใครจะทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ตำแหน่งอดีตจอมทัพไร้พ่ายแห่งจักรวรรดิไม่ได้มาเพราะโชคช่วย

อาร์โนลด์หันมาทางเด็ก ๆ แล้วถามว่า "พวกเจ้าอยากจะไปดูด้วยไหม?"

ออเรเลียประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก่อนที่เด็ก ๆ จะทันตอบ นางก็รีบเสริมว่า "ไปเถอะค่ะ รบกวนท่านพากันไปด้วย แม้พวกเขาจะยังเด็ก แต่การได้เห็นสนามรบจริงตั้งแต่อายุเท่านี้ย่อมส่งผลดีต่ออนาคต"

เอลาร่า และคนอื่น ๆ แม้จะยังไม่อยากห่างจากเอกอน แต่พวกเขาก็ไม่อาจซ่อนความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับคลื่นอสูรได้ ในที่สุดพวกเขาก็กล่าวคำลาเบา ๆ กับเอกอน และติดตามอาร์โนลด์ไป

"ถือเป็นการฝึกภาคสนาม" ซิ่วหัวเราะ "ตอนข้าเห็นสมรภูมิครั้งแรก ข้าเพิ่งสี่ขวบเองมั้ง"

"ไม่แปลกใจเลยสักนิด" ออเรเลียกลอกตาใส่เพื่อนรัก "เอาเถอะ พากอนน้อยไปพักที่ห้องก่อน เดี๋ยวข้าจะช่วยดูแลเขาจนกว่าหมอจะมาถึง"

ซิ่วมองดูเด็กชายในอ้อมแขน และยิ้มออกมาอีกครั้ง "เจ้าทำเอาพวกเราแทบตายจริง ๆ แต่จากนี้ไป น้าซิ่วคนนี้จะดูแลเจ้าเอง จะไม่ให้มีแมลงแม้แต่ตัวเดียวมากล้ำกรายเจ้าได้เลย"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr