บทที่ 15 วาเลเรียที่แท้จริง

บทที่ 15 วาเลเรียที่แท้จริง

เอกอนสังเกตท่าทีของคนรอบข้างที่มีต่อคำพูดของเอลาร่า ทันใดนั้นเขาก็ระลึกถึงข้อความในตำราที่เคยผ่านตา เนื้อหาเหล่านั้นแจ่มชัดขึ้นในมโนสำนึก... หูของเผ่าเอลฟ์ถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และสงวนไว้ให้เพียงคู่ครองเท่านั้นที่สัมผัสได้

"อา! ข้าขออภัย" เอกอนรีบเอ่ยคำขอโทษจนคนรอบข้างพากันงุนงง "ข้าลืมเลือนธรรมเนียมของพวกท่านไปชั่วขณะ"

พรสวรรค์ 'ความจำสมบูรณ์แบบ' ทำให้เขาสามารถจดจำทุกย่างก้าวในชีวิตได้อย่างแจ่มชัด แต่มันก็น่ารำคาญไม่น้อยที่ต้องจดจำทุกรายละเอียดเล็กน้อย เอกอนจึงฝึกฝนที่จะเลือกจดจ่อเฉพาะส่วนที่สำคัญ ทว่าหากเขาต้องการ เขาก็สามารถดึงความทรงจำทุกส่วนออกมาได้ดั่งใจนึก

"ฮ่า ๆ! หลานชายตัวน้อยของข้าช่างรอบรู้ยิ่งนัก" ออเรเลียหัวเราะร่าพลางเอ่ยกับเขาด้วยท่าทีที่ปฏิบัติต่อเขาประหนึ่งคนรุ่นเยาว์ที่เติบใหญ่แล้ว มิใช่เพียงทารก "อย่าได้กังวลไปเลย ธรรมเนียมโบราณคร่ำครึนั่นไม่มีใครยึดถือกันแล้ว ทว่าหูของพวกเราก็ยังถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งจะมีเพียงผู้ที่ใกล้ชิดจริง ๆ เท่านั้นที่สัมผัสได้"

นางลูบศีรษะบุตรสาวด้วยความรัก และเอ่ยต่อ "นางเองก็รู้ดี ในเมื่อนางอนุญาตให้เจ้าสัมผัส นั่นหมายความว่านางปรารถนาจะผูกมิตรกับเจ้า เจ้ามิจำเป็นต้องคิดมากไป"

"อ้อ!" เอกอนหันไปทางเอลาร่าที่ยังคงจ้องมองเขาด้วยดวงตาสีมรกตคู่น้อย "ขอบใจนะ!"

"ทว่าข้ามีเงื่อนไข" เอลาร่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานใส

"เงื่อนไขอันใดหรือ?" เอกอนถามกลับ

"ข้าอยากบีบแก้มของเจ้า" เอลาร่าประกาศเจตนารมณ์อย่างตรงไปตรงมา

เอกอนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "ตกลง... ในเวลาที่เท่ากันนะ"

"ตกลง!"

"ตกลง!"

ผู้คนโดยรอบต่างพากันขบขันที่เห็นเด็กน้อยทั้งสองเจรจากันประหนึ่งกำลังทำข้อตกลงครั้งใหญ่ แต่ใครเล่าจะรู้ว่า สำหรับพวกเขาสองคนแล้ว นี่คือเรื่องใหญ่ระดับคอขาดบาดตายเชียวล่ะ!

"พวกเจ้าค่อยไปเล่นกันทีหลัง" ซิ่วขัดขึ้น "ยามนี้เริ่มงานเลี้ยงเสียก่อน ข้าไม่อยากให้แขกเหรื่อต้องรอนาน"

หลายคนถึงกับอยากจะกลอกตาขึ้นมองสวรรค์กับคำพูดของนาง... แล้วที่ผ่านมาพวกเรามิได้กำลังรอกันอยู่หรอกหรือ?

"ไอหยา! ข้ายังมิได้อวยพรวันเกิดให้หลานชายเลย" ออเรเลียรั้งซิ่วไว้ และพยายามจะแย่งตัวเอกอนมาอุ้ม ทว่านั่นเป็นเพียงความพยายามที่เปล่าประโยชน์

"อวยพรอยู่ห่าง ๆ ก็พอ" ซิ่วคำรามเบา ๆ ก่อนจะผลักออเรเลียที่กำลังทำหน้ามุ่ยออกไป "ธีออน จัดการเมียเจ้าด้วย!"

ขณะเดียวกัน สายตาของเอกอนยังคงจับจ้องไปที่ออเรเลีย นางยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนพลางขยับปากโดยไร้เสียงว่า 'สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ พ่อหนุ่มน้อย!'

‘สหายของท่านอาซิ่วก็ประหลาดไม่แพ้ตัวนางเลยจริง ๆ’ เอกอนสรุปในใจพลางโบกมือลาออเรเลีย และเอลาร่า

จากนั้น ซิ่วจึงก้าวเดินขึ้นบันไดไปทว่าหยุดลงกลางคัน เดิมทีนางวางแผนจะจัดงานเลี้ยงที่ชั้นสองเพื่อเว้นชั้นล่างไว้สำหรับเต้นรำ แต่ภายหลังนางกลับเปลี่ยนใจ ยามนี้ทุกคนจึงยืนอยู่เบื้องล่างนาง

นางกระแอมไอเล็กน้อยหลังจากอุ้มเอกอนขึ้นประทับบนบ่า ก่อนจะแย้มยิ้ม และเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานกึกก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด

"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่งานเลี้ยง ข้าปิติยิ่งนักที่พวกท่านสละเวลาอันมีค่ามาร่วมงานวันเกิดของหลานชายข้า ข้าหวังว่าพวกท่านคงไม่ผิดหวังกับงานเลี้ยงที่ดูจะธรรมดาไปสักนิดเมื่อเทียบกับงานที่พวกขุนนางชอบจัดกัน แต่นั่นก็เพราะเหตุผลที่พวกท่านก็รู้กันดีอยู่แล้ว"

คำพูดของนางทำเอาผู้คนใบ้กินไปตาม ๆ กัน เหตุผลประการแรกคือไม่มีใครคาดคิดว่าคนอย่างนางจะกล่าวสุนทรพจน์ แถมยังใช้ถ้อยคำสุภาพเสียด้วย ประการต่อมาคือคำว่า ‘ธรรมดา’... นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่จะผุดขึ้นในหัวเมื่อเห็นงานเลี้ยงนี้

แม้ภาพรวมจะดูเรียบง่าย ทว่าหาได้ธรรมดาสามัญไม่ ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้ทรงอิทธิพลในศาสตร์ของตน เพียงแค่นี้งานเลี้ยงก็นับว่าพิเศษเหนือระดับแล้ว

คนเหล่านี้มิใช่ผู้ที่จะพบเจอได้โดยง่าย

นอกจากนี้ สิ่งของที่ใช้ในงานเลี้ยงล้วนเป็นของล้ำค่าหาได้ยากยิ่ง อาทิเช่น สุราเมรัยที่นำมาเสิร์ฟล้วนเป็นสุราที่มีราคาสูงลิบลิ่วซึ่งปกติมีไว้สำหรับสะสม มิใช่สำหรับดื่ม

ยังมีปัจจัยอื่น ๆ อีกมากมาย เช่นการปรากฏตัวของเผ่าเอลฟ์เป็นต้น

หากงานเลี้ยงนี้เรียกว่าธรรมดา งานเลี้ยงทั้งหลายที่พวกเขาเคยเข้าร่วมมาตลอดชีวิตก็คงเป็นเพียงขยะไร้ค่า

อาร์โนลด์จ้องมองบุตรสาวพลางนึกสงสัยว่าผีตนใดเข้าสิงนางกันแน่

"บัดนี้ ข้าขอแนะนำเจ้าภาพตัวน้อย หลานชายของข้า... คุณชายน้อยลำดับที่สามแห่งตระกูลออกัสตัส, ผู้สืบทอดที่แท้จริงแห่งชนเผ่าเฉิน, เจ้าชายแห่งอาณาจักรฮ่าวเยว่, มังกรจุติตนสุดท้าย และทายาทเพียงหนึ่งเดียวแห่งตระกูลวาเลเรีย เอกอน วาเลเรีย ออกัสตัส!!"

...

เอกอน วาเลเรีย ออกัสตัส

นามนี้สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วหล้า แม้แต่เผ่าปีศาจก็ยังเคยได้ยินกิตติศัพท์ ชื่อเสียงนี้มิได้มาจากตัวเด็กน้อยวัยหนึ่งขวบเองแต่อย่างใด

ผู้คนทั่วโลกต่างยำเกรงเขาเพราะเบื้องหลัง และสิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวที่สุดคือความจริงที่ว่าเขาเป็นทายาทแห่ง ตระกูลวาเลเรีย

ไม่มีใครในใต้หล้าไม่รู้จักวาเลเรีย เหล่ามังกรจุติที่แท้จริง พวกเขาคือผู้ล่าที่อยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร และยังเป็นผู้คุมดุลอำนาจระหว่างมนุษย์ และปีศาจ

อนิจจา วาเลเรียสายเลือดบริสุทธิ์นั้นหายากยิ่ง เนื่องจากการสืบทอดสายเลือดนี้ทำได้ยากเย็นแสนเข็ญ

โอเลน่า วาเลเรีย ถูกขนานนามว่าเป็นวาเลเรียที่แท้จริงคนสุดท้าย เพราะบุตร และหลานของนางกลับไม่มีใครสืบทอดสายเลือดมังกรของนางได้เลย

ผู้คนมากมายต่างเฝ้ารอโอกาส ทว่าบัดนี้พวกเขากลับได้ยินชื่อของ เอกอน วาเลเรีย ออกัสตัส ผู้ที่แบกรับสายเลือดอันบริสุทธิ์ของวาเลเรียไว้ในกาย

นามนี้สร้างความหวาดหวั่นพรั่นพรึงอย่างหาที่สุดมิได้ ทว่าในขณะเดียวกัน การจะแตะต้องเส้นขนของวาเลเรียที่แท้จริงนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เว้นแต่พวกเขาจะก้าวพลาดจนตกต่ำลงมาเอง

ด้วยเหตุนี้ เมื่อมีผู้ได้รับเทียบเชิญมาร่วมงานวันเกิดของตำนานผู้นี้ พวกเขาจึงไม่ลังเลที่จะทิ้งทุกอย่างเพื่อมาร่วมงาน

พวกเขาถือเป็นบุญวาสนาที่ได้มายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้

ทว่าเมื่อซิ่วประกาศฐานะของเขาออกมาอย่างเป็นทางการ พวกเขาจึงได้ตระหนักถึงความยิ่งใหญ่ของเบื้องหลังที่ทารกน้อยผู้นี้ครอบครอง

เพียงแค่ยศตำแหน่งใดตำแหน่งหนึ่งก็นับว่าอยู่บนจุดสูงสุดของรุ่นเยาว์แล้ว แต่นี่เขากลับมีมันทั้งหมดในครอบครอง!

พวกเขายังตระหนักได้อีกว่า เหตุใดซิ่วจึงเชิญพวกเขามา มิใช่เพียงเพื่อเฉลิมฉลอง แต่เพื่อเป็นการเตือนไปถึงอนาคต นางกำลังประกาศก้องว่าเอกอนมีความหมายเพียงใดต่อขุมกำลังเบื้องหลัง และใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายเขาควรจะไตร่ตรองให้ถ้วนถี่นับสิบครั้ง

แต่ในขณะเดียวกัน บางคนก็มองเห็นโอกาส ซิ่วกำลังย้ำเตือนว่านางให้ความไว้วางใจพวกเขาในระดับหนึ่ง และหากในภายภาคหน้าใครได้ช่วยเหลือหรือปกป้องเอกอน ขุมกำลังเบื้องหลังของเขาย่อมจะซาบซึ้ง และพร้อมจะผูกสัมพันธ์ด้วย

นี่คือคำข่มขู่... และข้อเสนอที่มิอาจปฏิเสธได้ในเวลาเดียวกัน

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr