บทที่ 11 จังหวะแห่งการเติบโต

บทที่ 11 จังหวะแห่งการเติบโต

แม้ซิ่วจะเป็นหญิงสาวที่มีจิตใจเข้มแข็ง แต่ในบางครั้งอาร์โนลด์ก็จำเป็นต้องฉุดนางขึ้นมาจากหุบเขาแห่งความคิดที่มืดมิด เขาไม่ได้รังเกียจที่จะทำเช่นนั้นเลย อย่างแรก... นางคือลูกสาวของเขา แม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกันแต่เขาก็รักนางเหมือนลูกในไส้ อย่างที่สอง... นางกำลังเลี้ยงดูหลานชายของเขาเพียงลำพังด้วยวัยเพียงยี่สิบสองปีเท่านั้น

อาร์โนลด์ลูบหัวนางอย่างปลอบประโลมพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เจ้าคิดผิดแล้วลูกรัก เจ้าประเมินค่าตัวเองในชีวิตของเขาน้อยไป เขาพึ่งพาเจ้ามากกว่าใคร รักเจ้ามากกว่าใคร แม้แต่พ่อเองก็ตาม เจ้าคือเสาหลักที่ค้ำจุนเขา จริงอยู่ว่าเขาดูเหมือนจะเติบโตได้ด้วยตัวเองเพราะความเฉลียวฉลาดนั่น แต่ห้ามลืมเด็ดขาดว่าเขายังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง เขายังมีอีกหลายอย่างที่ไม่เข้าใจ และมีความรู้สึกอีกมากมายที่เขาแสดงออกมาไม่ถูก"

เขาลอบถอนใจ "เจ้าคิดแบบนี้เพราะเจ้าอยากให้เขาเติบโตเหมือนเด็กทั่วไป แต่เจ้าคิดผิด... เขาไม่ใช่เด็กธรรมดา เขาพิเศษ แล้วทำไมเขาต้องโตแบบเด็กธรรมดาล่ะ?"

อาร์โนลด์เชยคางนางขึ้นเพื่อให้สบตาเขา "เขากำลังวิ่งเร็วกว่าคนอื่น ซิ่ว... เจ้าเองก็สังเกตเห็น แต่เจ้ายังคงเดินด้วยจังหวะเดียวกับคนทั่วไป นั่นคือเหตุผลที่เจ้าสัมผัสได้ถึงช่องว่าง และความอึดอัดนี้ มันไม่ใช่ความล้มเหลวของเจ้า... แต่มันคือ ความเร็วของเขาต่างหาก"

ดวงตาของซิ่วสั่นไหวราวกับเพิ่งบรรลุแจ้ง นางเข้าใจในความผิดพลาดของตนเองแล้ว

"เขาพิเศษ ดังนั้นเขาต้องถูกเลี้ยงดูด้วยวิธีที่พิเศษ" อาร์โนลด์ยิ้ม "ถ้าเขาจะทำตัวต่างจากคนอื่นแล้วมันจะทำไม? ถ้าเขาจะวิ่งเร็วกว่าใครแล้วมันจะยังไง? พ่อไม่คิดว่าซิ่วของพ่อจะเป็นคนที่จะยอมแพ้ก่อนจะพยายามอย่างถึงที่สุดหรอกนะ"

"ไม่ต้องมาปั่นหัวข้าเลย ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้ว" ซิ่วกลอกตาใส่เขา "แต่ท่านดูผ่อนคลายกับเรื่องนี้เหลือเกินนะ ไม่ห่วงเขาบ้างเหรอ?"

"พ่อคาดเอาไว้แล้วล่ะ" อาร์โนลด์ตอบ "หลานอีกสองคนของพ่อโตมาแบบปกติ และถอดแบบมาจากพ่อของพวกเขา พ่อเลยสงสัยว่าเอกอนน่าจะถอดแบบมาจากแม่... และก็นั่นแหละ พ่อเดาถูก เขาเหมือนนางมากจริง ๆ"

"นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ข้าไม่ชอบเกี่ยวกับพี่สะใภ้เลย" ซิ่วบ่นพึมพำ "แล้วตอนเด็ก ๆ นางเป็นแบบนี้เหมือนกันเหรอ?"

"นางเริ่มพูดได้ตอนอายุหกเดือน" อาร์โนลด์รำลึกความหลัง " และพอใกล้จะหนึ่งขวบ นางก็ทำห้องโถงในปราสาทระเบิดไปสองหลัง... เป็นปาฏิหาริย์มากที่นางรอดมาได้"

"หา?! ครอบครัวนางคิดอะไรอยู่เนี่ย?" ซิ่วโมโหขึ้นมาทันที "ไอ้พวกเวรตะลัยเอ๊ย!"

"เจ้าคิดว่าคนในตระกูลนั้นจะแคร์ใครจริง ๆ งั้นรึ?" อาร์โนลด์ส่ายหัว "เลิกคิดมากแล้วโฟกัสที่เอกอนเถอะ เขาเหมือนแม่มาก เจ้าต้องมั่นใจนะว่าเขาจะไม่ลงเอยด้วยสภาพพังทลายเหมือนนาง"

"ข้าไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นแน่" ซิ่วแค่นเสียง ก่อนจะถามต่อด้วยความสงสัย "พ่อ... พ่อเกลียดพี่สะใภ้ไหม?"

"พ่อจะเกลียดคนที่มอบอัญมณีล้ำค่าสามชิ้นในชีวิตให้พ่อได้ยังไง?" อาร์โนลด์ถอนใจยาว "มันไม่ใช่ความผิดของนาง พ่อจะไม่มีวันโทษนางเด็ดขาด... และอย่ารื้อฟื้นเรื่องนี้อีก พ่อไม่อยากพูดถึงมัน"

ซิ่วมองเขาพลางถาม "เล่าเรื่องพี่สะใภ้ให้ฟังอีกนิดได้ไหม? เผื่อข้าจะเข้าใจดวงตะวันน้อยได้มากขึ้น"

"ทำไมเจ้าไม่ลองบอกให้เขาเดินช้าลงดูล่ะ?" อาร์โนลด์แกล้งแหย่ "เขาเป็นเด็กที่มีเหตุผล พ่อเชื่อว่าเขาจะเข้าใจ"

"ไม่มีวัน! ข้าจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการเติบโตของเขาเด็ดขาด ถ้าข้าอยากจะตามเขาให้ทัน ข้าก็แค่ต้องเรียนรู้วิธีวิ่งให้เร็วขึ้นเพื่อไล่ตามเขาให้ทันเอง!"

อาร์โนลด์ยิ้มด้วยความเอ็นดู เขารู้อยู่แล้วว่านางดื้อรั้นแค่ไหน โดยเฉพาะเมื่อเป็นเรื่องของเอกอน

"เล่าเรื่องพี่สะใภ้มาเถอะ ตาแก่"

"ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่ามากหรอก" เขาข้ามประโยคจิกกัดนั้นไป "สิ่งที่เจ้าเห็นในตัวเอกอน ก็คือตัวนางในเวอร์ชันย่อส่วนนั่นแหละ เพียงแต่นางเป็นคนเงียบขรึม และโหยหาความรักจากครอบครัวอย่างมาก... นางมีความจำดีเยี่ยมเหมือนเอกอน ปรับตัวเก่ง และโตเกินวัย แต่นั่นเป็นเพราะครอบครัวของนางที่ประหลาดสุดโต่ง นางขาดความรักมาตลอดชีวิต สิ่งประดิษฐ์ที่นางสร้างขึ้นมาทั้งหมด ก็เพียงเพื่อต้องการได้รับความรัก และการยอมรับจากคนอื่นเท่านั้นเอง"

"น่าสงสารจัง..." ซิ่วถอนหายใจ "ข้าจะไม่ยอมให้เอกอนรู้สึกแบบนั้นเด็ดขาด ข้าจะรักเขาเผื่อทุกคนเอง แม้แต่ส่วนของท่านด้วย ตาแก่"

อาร์โนลด์เล่าเรื่องราวที่เขารู้เกี่ยวกับลูกสะใภ้เพิ่มเติมอีกเกือบครึ่งชั่วโมง จนซิ่วจมดิ่งลงสู่ความคิด "ข้าก็รู้นะว่านางสุดยอด แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้... ข้าล่ะอยากจะจับคนในตระกูลนางมาคุกเข่าให้หมดจริง ๆ" แววตาของซิ่วในอดีตเริ่มฉายโชนขึ้นมาอีกครั้ง

นางสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป "ว่าแต่... งานฉลองวันเกิดขวบแรกของเขา เราจะเชิญแขกเยอะไหม?"

"เจ้าตัดสินใจเลย พ่อก็แค่คนแก่เกษียณอายุคนหนึ่ง" อาร์โนลด์ยกปกหนังสือขึ้นบังหน้าพลางโบกมือไล่

"ท่านรู้ว่าข้าหมายถึงอะไร พ่อ..." ซิ่วหรี่ตามอง "เราจะเชิญคนจากจักรวรรดิ หรือเปล่า?"

อาร์โนลด์ถอนหายใจ "ไม่... มันวุ่นวายเกินไป อีกอย่างนี่เป็นวันเกิดของเอกอน ไม่ใช่เวทีเจรจาการเมือง คนเยอะไปจะเสียบรรยากาศเปล่า ๆ ถ้าข้าเชิญแค่คนเดียว คนที่เหลือก็จะขุ่นเคือง สู้ไม่ต้องเชิญใครเลยจากที่พรรค์นั้นจะดีกว่า"

"แล้วเพื่อนบ้านล่ะ?" ซิ่วถามต่อ

อาร์โนลด์นึกถึงบทสนทนาที่เขาคุยกับเอกอนแล้วยิ้มออกมา "เชิญพวกเขาได้เลย"

"ท่านรู้ใช่ไหมว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นตามมา?" ซิ่วเตือน "ผลกระทบหลังจากนั้นมันจัดการยากนะ"

"พ่อไม่คิดจะจัดการอะไรทั้งนั้นแหละ" อาร์โนลด์แค่นเสียง "ใครจะคิดยังไงก็ช่าง นี่คืองานวันเกิดหลานชายพ่อ สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดคือความสุขของเขาเท่านั้น"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr