บทที่ 6 เรื่องของคนแก่ ก็ให้คนแก่เขาทำไป!

บทที่ 6 เรื่องของคนแก่ ก็ให้คนแก่เขาทำไป!

เอกอนเคยอ่านระบบพลังมาหลัก ๆ สองประเภท หนึ่งคือเวทมนตร์แบบดั้งเดิมที่ทุกอย่างค่อนข้างคลุมเครือเมื่อพูดถึงการวัดความแข็งแกร่ง ส่วนอีกประเภทคือแนวแฟนตาซีสายเลื่อนระดับที่ทุกอย่างมีการแบ่งลำดับขั้น และโครงสร้างที่ชัดเจน

เมื่อพิจารณาจากคำพูดของอาร์โนลด์ เขาพอจะเดาได้ว่าตนเองหลุดเข้ามาอยู่ในโลกแฟนตาซีสายเลื่อนระดับที่มีทั้งเส้นทางจอมเวท และนักรบ แต่เขาก็ยังไม่กระจ่างในรายละเอียด โดยเฉพาะเรื่องการจัดลำดับขั้นพลัง

นั่นจึงเป็นที่มาของคำถาม

แทนที่จะตอบในทันที อาร์โนลด์กลับลูบเคราของตนพลางเอ่ยว่า "เจ้าอยากออกไปสำรวจโลกกว้างใช่ไหม?"

เอกอนครางรับในลำคอ

"ถ้าอย่างนั้น ทำไมไม่ลองค้นหาด้วยตัวเองดูเล่า?" อาร์โนลด์ยิ้มละไม "ตาคนนี้ในโลกภายนอกก็นับว่ามีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย แต่การจะสืบหาเรื่องของข้านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย... ว่าอย่างไร? อยากรับคำท้านี้หรือไม่?"

เอกอนครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะรีบพยักหน้า "ฟังดูน่าสนุกดีครับ เหมือนกับนิทานล่าขุมทรัพย์ที่ท่านตาเคยเล่าให้ฟังเลย"

"ตาเฒ่า ท่านกำลังแย่งงานข้าอยู่หรืออย่างไร?"

เสียงตะโกนก้องดังขึ้นพร้อมกับร่างที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้องสมุดราวกับพายุหมุน ต่อให้ไม่ต้องเห็นหน้า ใคร ๆ ก็จำนางได้ เพราะในโลกนี้คงมีเพียงคนเดียวที่บังอาจบุกรุกเข้ามาในหอตำราของอาร์โนลด์อย่างไม่เกรงใจเช่นนี้... อ้อ ตอนนี้คงต้องนับเอกอนเพิ่มเข้าไปอีกคน

อาร์โนลด์เหลือบมองบุตรสาวพลางเอ่ย "เจ้ามัวแต่ยุ่งกับการเตรียมงานวันเกิดเขา เขาเลยมาหาให้ข้าช่วยสอนแทน"

สายตาดุดันของซิ่วตวัดไปทางเอกอนตัวน้อย แต่เพียงพริบตาเดียวความเกรี้ยวกราดนั้นก็มลายหายไป สลับแทนที่ด้วยความอ่อนโยนปนโศกเศร้า นางย่อกายลงในระดับเข่าของอาร์โนลด์แล้วมองเอกอนด้วยสีหน้าตัดพ้อ "ทำไมเจ้าถึงไม่มาหาแม่เล่า?"

"ก็อย่างที่ท่านตาบอกครับ" เอกอนตอบด้วยท่าทางไร้เดียงสา "ท่านแม่ยุ่งอยู่ แถมยังต้องการพักผ่อน เอกอนไม่อยากกวนท่านแม่ตลอดเวลาครับ"

"โถ่เอ๊ย! ลูกแม่เป็นห่วงแม่ด้วยหรือนี่?" น้ำตาของซิ่วรื้นขึ้นมาทันที นางรวบตัวเอกอนเข้ามากอดแนบอกอย่างโหยหา แต่ก็ยังระมัดระวังไม่ให้เขาอึดอัด

‘อั่ก! ดาเมจความรักรุนแรงเกินไปแล้ว!’ เอกอนพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดก่อนจะถามว่า "ท่านแม่ไม่ไปพักผ่อนหรือครับ?"

"แม่ชาร์จพลังจากการกอดเจ้าเรียบร้อยแล้ว ‘ดวงตะวันน้อย’ ของแม่ก็เหมือนกับศิลามานาดี ๆ นี่เอง" ซิ่วยิ้มกว้างก่อนจะถามต่อ "เจ้าอยากเรียนรู้เรื่องเวทมนตร์งั้นหรือ? มาเถอะ แม่จะสอนทุกอย่างให้เจ้าเอง"

"เฉินซิ่ว!" เสียงทุ้มต่ำของอาร์โนลด์หยุดความคิดของซิ่วในทันที นางหันไปมองบิดา "ตอนนี้อย่าเพิ่งสอนเรื่องพวกนั้นให้เขา เมื่อถึงเวลาข้าจะอนุญาตเอง"

ซิ่วจ้องประสานตากับบิดาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ "ก็ได้ แต่จำไว้ว่านี่เป็นครั้งเดียวที่ข้าจะยอมถอย ข้าจะไม่มีวันยอมให้ใครหรือสิ่งใดมาหยุดยั้งความก้าวหน้าของเขาเด็ดขาด"

"การที่ผมจะเรียนเรื่องเวทมนตร์มันมีปัญหาตรงไหนหรือครับ?" เอกอนเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เขาก็โกรธคนพวกนี้ไม่ลงจริง ๆ "ผมอยากรู้มากกว่านี้"

"ตาเข้าใจว่าเจ้าเป็นเด็กช่างสงสัย แต่บางครั้งเจ้าก็ต้องหักห้ามความอยากรู้อยากเห็นไว้บ้าง เพราะมันไม่ได้นำไปสู่เรื่องดีเสมอไป" อาร์โนลด์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "โตขึ้นเจ้าจะเข้าใจเอง"

"ก็ได้ครับ! เอกอนจะฟังท่านตา แล้วเมื่อไหร่ผมถึงจะเริ่มเรียนได้ครับ?" เอกอนถาม

"เมื่อถึงวันเกิดครบสามขวบของเจ้า" อาร์โนลด์กล่าวอย่างหนักแน่น

"รับทราบครับ! ผมจะจำไว้" เอกอนพยักหน้าขรึม ท่าทางเคร่งขรึมเกินวัยของเด็กน้อยช่างดูน่าเอ็นดูในสายตาผู้ใหญ่ยิ่งนัก

สองพ่อลูกอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ซิ่วลุกขึ้นยืนโดยมีเอกอนอยู่ในอ้อมแขน "ข้าจะพาเขาไปแล้ว ส่วนเรื่องสั่งสอนเขา ข้าจะเป็นคนทำเองคนเดียว"

"แล้วจะให้ข้าทำอะไรเล่า?" อาร์โนลด์กุมขมับถามอย่างอับจนปัญญา

ให้ตายเถอะ บุตรสาวคนนี้วิ่งวุ่นไปทั่วบ้าน คอยตามติดเอกอนประหนึ่งอยากจะเลี้ยงเขาไว้คนเดียวเสียอย่างนั้น

มันน่าหงุดหงิดไม่น้อย เพราะเขาก็อยากเลี้ยงหลานชายเหมือนกัน!

"ก็ทำในสิ่งที่คนแก่เขาทำกันสิ" ซิ่วแลบลิ้นใส่บิดา "แล้วก็มอบความรักให้ดวงตะวันน้อยของข้าให้เต็มที่ ในฐานะท่านตาก็ทำแค่นั้นพอ"

"นี่ถ้าข้าไม่ใช่ตาของเขา เจ้าคงไม่ยอมแม้แต่จะให้ข้าให้ความรักเขาเลยสินะ?" อาร์โนลด์อยากจะเขกหัวนางสักที

"อืม... ก็ใช่!" ซิ่วตอบหลังจากครุ่นคิด "ลูกข้าควรได้รับความรักทั้งหมดในโลกนี้ ต่อให้ท่านไม่ใช่ตาของเขา ท่านก็ต้องเปย์ทุกอย่างให้เขาอยู่ดี"

"ไปไกล ๆ เลยไป!" อาร์โนลด์โบกมือไล่ หมดอารมณ์จะเถียงกับนางต่อ

ซิ่วหัวเราะร่าแล้วรีบอุ้มเอกอนพุ่งตัวออกไปก่อนจะโดนบิดาลงมือจริง ๆ นางรู้ตัวดีว่าบางครั้งตนเองก็น่าโดนอยู่ไม่น้อย

เอกอนหัวเราะคิกคักในอ้อมแขนพลางถามว่า "ท่านแม่ ไม่ยุ่งแล้วหรือครับ?"

"แม่ไม่เคยยุ่งสำหรับเจ้าหรอก" ซิ่วตอบพร้อมรอยยิ้ม "ได้เวลาอาบน้ำของเจ้าแล้ว แม่จะลืมได้ยังไง? แล้วก็นะ... แม่จะเล่าเรื่องเวทมนตร์ให้ฟังสักนิด แต่ห้ามไปบอกท่านตานะ"

เอกอนเอียงคอทำท่าครุ่นคิดก่อนจะส่ายหน้า "ผมไม่อยากโกหกท่านตาครับ"

แม้เขาจะกระหายใคร่รู้เรื่องระบบพลังใจจะขาด แต่เขาก็ไม่อยากโป้ปดต่อคนที่เขารักที่สุด

"ใครบอกว่าต้องโกหกกันเล่า?" ซิ่วพ่นลมหายใจทิ้ง ทว่ารอยยิ้มงดงามยังคงประดับบนใบหน้า "เจ้าแค่เก็บเป็นความลับจนกว่าเขาจะถาม ถ้าเขาถาม เจ้าก็แค่บอกว่าแม่เป็นคนเล่า ซึ่งมันคือความจริง แล้วเดี๋ยวแม่จะจัดการที่เหลือเอง"

เอกอนคิดตามแล้วพยักหน้า ข้อเสนอนี้ดูเข้าท่า เขาได้ความรู้โดยไม่ต้องโกหก แต่ลึก ๆ ก็ยังแอบเป็นห่วงท่านแม่ของเขาอยู่บ้าง

"แม่จะไม่เล่ารวดเดียวจบหรอกนะ แต่จะค่อย ๆ หยอดให้ฟังวันละนิด มันน่าตื่นเต้นกว่าเยอะ" ซิ่วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ "สำหรับตอนนี้ แม่จะเล่าเรื่องจอมเวทให้ฟัง พวกนั้นส่วนใหญ่เป็นพวกแก่เรียนที่น่าเบื่อ แถมไม่มีมนุษยสัมพันธ์ วัน ๆ เอาแต่หมกตัวอ่านตำรา วิจัย และท่องจำบทเวทไปชั่วชีวิต... แม่ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!"

เอกอนหัวเราะกับคำอธิบายของนาง "ผมก็ไม่ชอบครับ"

"ใช่ไหมล่ะ? มันน่าเบื่อจะตาย! แต่ถ้าเจ้าเห็นพลังของมันชัด ๆ เจ้าอาจจะชอบก็ได้ แม่ไม่ห้ามหรอกนะ แค่หวังว่าเจ้าจะไม่กลายเป็นพวกจอมเวทคลั่งตำราจนเสียผู้เสียคน พวกนั้นน่ะไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย" ซิ่วบ่นกระปอดกระแปดเกี่ยวกับจอมเวทราวกับว่าพวกเขาเป็นพวกที่น่าเบื่อที่สุดในโลก

"ส่วนเรื่องลำดับขั้นน่ะนะ มันตัดสินจากปัจจัยไม่กี่อย่าง โดยเริ่มจากหนึ่งดาว ซึ่งอ่อนแอที่สุด ไปจนถึงเก้าดาว ที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนจะเลื่อนระดับยังไง และเพราะอะไร ไว้เจ้าจะได้เรียนรู้ในภายหลัง"

"ถ้าอย่างนั้น ท่านแม่ครับ... ท่านแม่เป็นจอมเวทหรืออัศวินกันแน่?"

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr