บทที่ 7 สุขา... ศักดิ์สิทธิ์?

บทที่ 7 สุขา... ศักดิ์สิทธิ์?

เอกอนมีความใคร่รู้ในระบบพลังของโลกใบนี้อย่างมาก เพราะเขายากจะสัมผัสมันด้วยตัวเองสักครั้ง แต่ยิ่งไปกว่านั้น เขาสงสัยในเรื่องราวของครอบครัวตนเอง

เขาพอจะเดาออกว่าพวกเขาน่าจะแข็งแกร่งเอาการ แต่แข็งแกร่งเพียงใดกันเล่า? แล้วเดินบนเส้นทางสายไหน?

ด้วยเหตุผลบางประการ ผู้คนในคฤหาสน์หลังนี้กลับพึ่งพาเวทมนตร์น้อยมาก งานส่วนใหญ่มักใช้แรงงานมือหรือเครื่องทุ่นแรงทั่วไป เขาจึงไม่มีโอกาสได้เห็นความรุ่งโรจน์ของเวทมนตร์อย่างเต็มตาเสียที

"อย่ามองแม่ด้วยสายตาแบบนั้นสิ เจ้าก็รู้ว่าแม่แพ้ทางดวงตาสีทองคู่น้อยของเจ้า" ซิ่วครางประท้วงพลางเบือนหน้าหนี นางคิดว่าตนเองควรต้องฝึกจิตใจให้แข็งแกร่งกว่านี้ เหตุใดถึงได้พ่ายแพ้ให้แก่สายตาออดอ้อนของเด็กน้อยได้ง่ายดายนัก?

ฝ่ายเอกอนนั้นรู้จุดอ่อนนี้ดี เขาจึงมักใช้ดวงตา และท่าทางน่าเอ็นดูเป็นอาวุธทุกครั้งที่ต้องการอ้อนวอนบางอย่างจากนาง

"เอาละ... ในเมื่อท่านพ่อสั่งไว้ แม่คงบอกระดับพลังที่แน่นอนไม่ได้ แต่พอบอกได้ว่าแม่เป็นพวกลูกผสมระหว่างจอมเวทกับอัศวิน ทว่าเอาเข้าจริง... แม่ก็ดูจะไม่เข้ากับทางไหนเลยสักทาง" ซิ่วพยายามอธิบาย แต่นางก็หาคำนิยามที่เหมาะสมไม่ได้

"พวกเราเลือกเดินสองเส้นทางพร้อมกันได้ด้วยหรือครับ?" เอกอนถามด้วยความสนใจ

"นี่คือเวทมนตร์นะลูกรัก อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้นด้วยพลังเวท" ซิ่วยิ้มกว้าง "เอาละ วันนี้พอแค่นี้ก่อน ตอนนี้แม่จะขอกินแก้มยุ้ย ๆ ของเจ้าเป็นการตอบแทน"

มือน้อย ๆ ของเอกอนรีบตะปบเข้าที่แก้มตัวเองทันที แก้มที่ใครต่อใครต่างก็จ้องจะบีบเล่นอยู่เสมอ โดยเฉพาะท่านแม่ของเขาที่อาการหนักกว่าใครเพื่อน เพราะนางชอบงับมันเสียด้วย

"นี่เจ้ากล้าปฏิเสธค่าตอบแทนของแม่หรือ? ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้แม่จะไม่เล่าอะไรให้ฟังแล้วนะ" ซิ่วแสร้งขู่ นางมองดูเอกอนที่ทำท่าคิดหนักก่อนจะค่อย ๆ ยอมลดมือลง

"แค่ครั้งเดียวนะครับ" เอกอนยอมจำนนในที่สุด

"ไอโย๋! ลูกแม่น่ารักที่สุดในปฐพีเลย!" ซิ่วคร่ำครวญด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะก้มลงงับแก้มเนียนนุ่มของเขา

แน่นอนว่านางระมัดระวังอย่างยิ่งไม่ให้ไรฟันสะกิดผิวบอบบาง มีเพียงริมฝีปากที่ขบเม้มเบา ๆ จนเด็กน้อยหลุดหัวใจคิกคักออกมา

มีหรือที่ซิ่วจะกล้าทำร้ายดวงใจของนางได้ลงคอ?

"ได้เวลาอาบน้ำแล้ว!" ซิ่วเอ่ยขึ้นก่อนจะอุ้มเขาพุ่งตัวราวกับพายุเข้าสู่ห้องน้ำ บรรดาสาวใช้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพตามคำสั่งล่วงหน้า

ในขณะที่ร่างกายถูกชำระล้าง เอกอนไม่ได้รู้สึกขัดเขินกับสถานการณ์ตรงหน้านัก เพราะในชาติก่อน ร่างกายของเขาอ่อนแอจนต้องมีพยาบาลคอยดูแลเรื่องความสะอาดอยู่เป็นประจำ

เขาจึงชินชากับการถูกดูแลเช่นนี้ อีกอย่าง... เด็กตัวแค่นี้จะอาบน้ำเองได้อย่างไร และซิ่วเองก็ไม่มีทางยอมให้หน้าที่นี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่นแน่

‘ครอบครัวนี้ช่างประหลาดแท้... หรือว่าโลกนี้เขาเป็นกันแบบนี้?’ เขาครุ่นคิด ‘อีกอย่างเพิ่งจะสังเกต พวกเขาใช้เวทมนตร์รักษาความสะอาดได้ก็จริง แต่การอาบน้ำก็ยังใช้แค่น้ำเปล่าเป็นหลัก ไม่มีสบู่ดี ๆ เลยสักนิด’

แต่มันก็น่าจะเป็นเรื่องปกติ เพราะโลกนี้อยู่ในยุคกลาง การพัฒนาย่อมล้าหลังกว่าโลกเดิมของเขา แม้จะมีเวทมนตร์ แต่สงครามที่เกิดขึ้นต่อเนื่องย่อมทำให้ทิศทางการพัฒนาเบี่ยงเบนไป

เอกอนจะไม่แปลกใจเลยหากโลกนี้มีเทคโนโลยีเวทมนตร์ล้ำสมัยที่ใช้ในการรบ แต่กลับล้าหลังในเรื่องการใช้ชีวิตประจำวัน เพราะทุกคนมุ่งเน้นไปที่การเสริมสร้างความแข็งแกร่งเพื่อความอยู่รอดในสงครามเท่านั้น

‘แต่มันก็ไม่สะดวกเอาเสียเลย ส้วมดี ๆ ก็ไม่มี ถึงจะใช้เวทมนตร์ช่วยเรื่องสุขอนามัยได้ก็เถอะ แต่คนธรรมดาล่ะ? พวกเขาจะเข้าถึงเวทมนตร์พวกนี้ได้หรือ?’

เอกอนคิดพลางใช้นิ้วจิ้มสบู่ก้อนสีเทาที่ดูไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนัก แถมกลิ่นก็ยังไม่โสภาเอาเสียเลย

‘บางที... สิ่งนี้น่าจะช่วยได้’

[ติ๊ง! ลงชื่อเข้าใช้ที่ห้องน้ำ! ได้รับรางวัล — เทคนิคการทำสบู่ขั้นพื้นฐาน!]

‘โอ้! ดูเหมือนดวงของฉันจะยังดีอยู่ แต่ก็นะ มันแค่เทคนิคพื้นฐาน... ระบบอีกตัวต้องออกโรงแล้ว’

[ติ๊ง! เปิดใช้งานรางวัลสิบเท่า!]

[ติ๊ง! ได้รับคู่มือการปรุงยา และผลิตสบู่เล่นแร่แปรธาตุขั้นสูง!]

เอกอนหลับตาลงขณะที่ท่านแม่เริ่มสระผมสีดำขลับที่นุ่มลื่นดุจแพรไหมให้เขา นางไม่เคยอนุญาตให้สาวใช้คนไหนมาแตะต้องตัวเขา และจะลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองเสมอ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่านางแบ่งเวลาจากภารกิจอื่นมาปรนนิบัติเขามากมายขนาดนี้ได้อย่างไร

นางช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

‘ขอดูคู่มือหน่อย’ เอกอนนึกในใจ ทันใดนั้นข้อมูลมหาศาลก็ไหลบ่าเข้าสู่ห้วงความคิด

เมื่อเขาไล่ดูข้อมูลใหม่นั้น เอกอนถึงกับพูดไม่ออก... เพราะเหตุใดน่ะหรือ? เพราะมันไม่ได้มีแค่การทำสบู่ธรรมดาหรือสบู่สมัยใหม่ แต่มันถูกยกระดับด้วยศาสตร์แห่งการเล่นแร่แปรธาตุ!

ตอนนี้เขาสามารถผลิตสบู่ที่มีสรรพคุณเหมือนโพชั่นรักษาโรค, ยาแก้พิษ, ยาสลายความเหนื่อยล้า และอื่น ๆ อีกมากมาย!

‘นี่มันบ้าไปแล้ว! ฉันแค่อยากได้สบู่ธรรมดา ๆ ไว้ถูตัวให้หอมเฉย ๆ นะ’ เอกอนมึนตึ้บ ‘น้ำยาทำความสะอาดเวทมนตร์ที่ล้างไปถึงลำไส้? ชักโครกพ่นลาวาที่ส่งคนพุ่งทะลุชั้นบรรยากาศ? หรือจะเป็นบิเดต์ (สายชำระ) ศักดิ์สิทธิ์ที่ล้างบาปได้กันล่ะนั่น?!’

แน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบรับจากระบบ พวกมันดูเหมือนจะดำรงอยู่เพื่อประทานรางวัลให้เขาเพียงอย่างเดียว

เอกอนส่ายหัวในจินตนาการ (เพราะตอนนี้ส่ายหัวจริง ๆ ไม่ได้) พลางคิดว่า ‘เอาเถอะ อย่างน้อยเป้าหมายหลักก็ยังบรรลุได้ด้วยสิ่งนี้ แต่ด้วยร่างกายที่เล็กพริกขี้หนูแบบนี้ทำเองไม่ไหวแน่ คงต้องขอแรงคนช่วยแล้วละ’

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะถามว่า "ท่านแม่ครับ ผมคิดอะไรบางอย่างได้ ท่านแม่ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?"

"ให้แม่ล้างตัวเจ้าให้เสร็จก่อน แล้วค่อยว่ากันนะ 'ท่านบรรพบุรุษน้อย' ของแม่"

ด้วยเหตุนี้ เอกอนจึงต้องรอจนกระทั่งซิ่วอาบน้ำให้เขาเสร็จสรรพ และแต่งตัวให้เขาด้วยชุดสูทสีขาวสลับดำดูดี

มองดูแล้วช่างเหมือนสุภาพบุรุษตัวน้อยเสียจริง

เอกอนรออย่างอดทน จนกระทั่งซิ่วชื่นชมผลงานการแต่งตัวลูกชายจนพอใจ เขาถึงได้เริ่มพูดขึ้น "พวกเราไปเก็บดอกไม้ในสวนของท่านตากันได้ไหมครับ?"

"แม่ว่าท่านตาคงไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ แต่เจ้าเริ่มชอบดอกไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

ถึงจะถามไปอย่างนั้น แต่ซิ่วก็อุ้มเขาขึ้นแนบอก และเริ่มออกเดินไปยังสวนหลังคฤหาสน์ทันที

"ดอกไม้มีกลิ่นหอมครับ" เอกอนตอบด้วยน้ำเสียงใสซื่อที่แทบจะละลายหัวใจคนฟัง "แต่คราวนี้ผมมีจุดประสงค์อื่น ผมเกิดไอเดียบางอย่าง และอยากจะลองทำดูครับ"

ซิ่วชะงักฝีเท้าทันที นางก้มลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขนด้วยแววตาที่สั่นไหวด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย... ราวกับว่าสิ่งที่นางเพิ่งได้ยินนั้น เป็นเรื่องที่สะกิดใจนางอย่างรุนแรง

จบตอนแล้วนะครับ ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะครับ หลังจากนี้จะพยายามอัพให้ได้ทุก ๆ วันนะครับ

ติดตามพวกเราเพิ่มเติมได้ที่ facebook : MysteryBox

https://www.facebook.com/share/17XxkhHdQg/?mibextid=wwXIfr