บทที่ 26 - คุณชายต้องการคนทำบัญชีไหม
บทที่ 26 - คุณชายต้องการคนทำบัญชีไหม
บทที่ 26 - คุณชายต้องการคนทำบัญชีไหม
ผู้คุมที่มาด้วยกัน ส่วนใหญ่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายกับพี่เสือหลิว พอเห็นพี่น้องโดนฆ่า ดวงตาพี่เสือหลิวก็แดงก่ำด้วยความอาฆาต ตะโกนก้อง "ใครวะ? แน่จริงก็ออกมา อย่ามัวแต่หดหัว!"
นักโทษกรีดร้องวิ่งหนีตายจ้าละหวั่น พวกผู้คุมชักดาบยืนหันหลังชนกันตั้งวงกลมป้องกัน
"เจ้านาย บนยอดเขาทางเลียบหน้าผามีมือธนูซุ่มอยู่ยี่สิบคน!"
เสิ่นหลานซีหรี่ตามอง แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีล่าเหยื่อ
"ทุกคน! วิ่งไปแนบกับผนังภูเขา!"
พี่เสือหลิวได้ยินเสียงตะโกนของเสิ่นหลานซี ก็รีบนำพวกผู้คุมวิ่งไปหาผนังผา ตะโกนสั่ง "ไม่อยากตายก็วิ่งไปแนบผนังผา เร็ว!"
มีพี่เสือหลิวกับผู้คุมทำให้ดูเป็นตัวอย่าง นักโทษหัวไวก็รีบวิ่งตามไปทันที
หนูไป๋ล็อกเป้ามือธนูเรียบร้อย เสิ่นหลานซีกำชับชุนเสวี่ยกับชิวซวง "ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้ใครรู้ว่าข้าหายไป!"
สองคนรีบพยักหน้า
อาศัยจังหวะชุลมุน นางปีนขึ้นไปบนยอดเขาจากด้านข้าง
ระหว่างนั้นลูกธนูยังคงพุ่งลงมาไม่ขาดสาย โชคดีที่ทุกคนกระจายกันหลบ เลยมีแค่คนบาดเจ็บ ยังไม่มีใครตายเพิ่ม
เสิ่นหลานซีปีนขึ้นไปถึงยอดเขา กระโดดวูบเดียวก็ล็อกเป้ามือธนูที่ใกล้ที่สุด ไล่เก็บไปทีละคน มือธนูโดนฟาดจนสลบ แล้วถูกจับโยนลงมาจากหน้าผาทีละคนๆ
หน้าผาสูงยี่สิบกว่าเมตร ตกลงไปอย่างน้อยก็สาหัส ถ้าไม่มีคนช่วยคือตายสถานเดียว!
พริบตาเดียวก็จัดการมือธนูไปยี่สิบคน ตอนจับโยน นางโยนคันธนูลงไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งเก็บเข้ามิติ
พี่เสือหลิวกำลังจะชะโงกหัวออกไปดู ก็เห็นก้อนอะไรบางอย่างกลิ้งตกลงมาจากหน้าผา
ตอนแรกนึกว่าหินก้อนใหญ่ พอตกลงมากระแทกพื้นเลือดสาดกระจาย ถึงได้เห็นว่าเป็นนักรบชุดรัดกุม!
ตามมาด้วยคันธนูตกลงมา!
นักรบตกเขาตาย?
เป็นไปไม่ได้!
จากนั้น ร่างคนและคันธนูก็ร่วงลงมาเรื่อยๆ ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของพี่เสือหลิว
บนยอดเขาต้องมียอดฝีมือแน่ เป็นมิตรหรือศัตรู?
จู่ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ รีบหันไปมองทางที่เสิ่นหลานซีอยู่ เห็นแต่สาวใช้สองคน ไม่เห็นตัวเสิ่นหลานซี
พี่เสือหลิวรูม่านตาหดเกร็ง รีบเม้มปากแน่น!
ยี่สิบคนตกลงมาครบ พี่เสือหลิวรออีกพักหนึ่ง ไม่เห็นมีใครตกลงมาอีก ก็ยังไม่กล้าโผล่หัวออกไป จนกระทั่งเสิ่นหลานซีปรากฏตัวขึ้นยืนเช็ดพลองอยู่นิ่งๆ
เส้นเลือดบนหน้าผากพี่เสือหลิวเต้นตุบๆ สองที ถึงได้เดินออกมาจากที่ซ่อน ตรงเข้าไปหาศพมือธนู เตะเข้าเต็มแรงจนร่างกระเด็นไปเป็นเมตร!
"บังอาจฆ่าพี่น้องข้า คนฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต สมน้ำหน้า พี่น้องข้าหนึ่งชีวิต แลกกับพวกแกยี่สิบชีวิต!"
พี่เสือหลิวเตะระบายแค้นจนพอใจ แล้วสั่งให้ลูกน้องค้นตัว
มือธนูทุกคนพกเงินถุงเล็ก บางคนมีตั๋วเงินกับยารักษาแผล
พี่เสือหลิวคิดถึงพี่น้องที่ตายไปแล้วยังแค้นไม่หาย นึกถึงวิธีที่เสิ่นหลานซีเคยใช้ เลยตะโกนบอกนักโทษ "ปลอกแขนพวกมันขายได้เงิน รองเท้าก็ใส่ได้ ใครอยากได้ไปถอดเอา ถอดได้ยกให้เลย!"
นักโทษเคยมีประสบการณ์มาแล้ว ได้ยินพี่เสือหลิวอนุญาต ก็กรูกันเข้าไปแย่งชิง
บางคนถึงขั้นตบตีกันแย่งปลอกแขนหนัง!
หญิงร่างท้วมเจ้าเก่าโชว์ลีลาเด็ดอีกครั้ง จับแก้ผ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่เหลือสักชิ้น
"ถุย ชุดคนตาย ไม่กลัวเป็นเสนียดหรือไง!"
หญิงร่างท้วมเชิดหน้าเถียง "ข้าไม่ได้จะเอาไปขายนี่นา ข้าไม่บอก ใครจะรู้ว่าเป็นชุดคนตาย ผ้าเนื้อดีขนาดนี้ แพงจะตาย!"
ผู้หญิงคนอื่นตาลุกวาว รีบเข้าร่วมมหกรรมแก้ผ้าคนตายทันที
มือธนูบางคนที่ยังไม่ตายสนิท เห็นตัวเองโดนผู้หญิงรุมแก้ผ้าจนล่อนจ้อนในพริบตา ก็กระอักเลือดออกมาคำโต ขาดใจตายคาที่ด้วยความอับอาย!
เสิ่นหลานซีกอดพลอง หันหลังให้ภาพอุจาดตาเงียบๆ
เฮ้อ~
ประตูสู่โลกใหม่เปิดแล้วปิดยากจริงๆ
บางครั้งคนเราขาดแค่ไอเดีย พอไอเดียพรั่งพรู หนทางก็เปิดกว้าง!
พี่เสือหลิวก็มีแผนในใจ พอคนพวกนี้หยิบของไป ก็ถือว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว
"เงินที่ข้ายึดมา ส่วนหนึ่งเป็นค่าทำศพให้พี่น้องข้า อีกส่วนเอาไว้ใช้ระหว่างทาง พวกเจ้าก็ได้ของไปแล้ว ได้ประโยชน์กันถ้วนหน้า หุบปากให้สนิท ถ้าใครรู้เรื่องพวกเจ้าขโมยของคนตาย โทษจะไม่ใช่แค่เนรเทศแน่!"
นักโทษทุกคนปิดปากเงียบกริบ
พี่เสือหลิวตะคอกถาม "ได้ยินไหม?"
นักโทษรีบขานรับ "ได้ยินแล้ว!"
ผู้คุมถามพี่เสือหลิว "พี่หลิว พวกนี้จะเอายังไง?"
พี่เสือหลิวหยิบคันธนูขึ้นมาดู เป็นธนูสั่งทำอย่างดี ไม่มีตราประทับ ดูไม่ธรรมดา
เขาถือธนูไปหาเสิ่นหลานซี
"คุณชายหลาน ของพวกนี้จะจัดการยังไง?"
เสิ่นหลานซีเอาพลองที่เช็ดสะอาดแล้วเก็บใส่รถม้า
"หลุมยุบมีตั้งเยอะแยะ โยนศพกับธนูลงไปฝังรวมกันให้หมดเถอะ!"
พี่เสือหลิวได้ยินคำพูดเรียบง่ายแต่เลือดเย็นของเสิ่นหลานซี ก็ใจสั่นสะท้าน รีบไปสั่งการ!
แรงงานฟรีมีเพียบ แป๊บเดียวทุกอย่างก็ถูกฝังกลบเรียบร้อย
คราวนี้ถึงตานางไปหาพี่เสือหลิวบ้าง
"พี่หลิว เพิ่งออกจากเมืองหลวงมาไม่เท่าไหร่ ก็เจอเรื่องเสี่ยงตายตั้งกี่รอบ ถ้าขืนยังเดินตามเส้นทางปกติ เกรงว่าจะตายกันหมดก่อนถึงที่หมาย!"
พี่เสือหลิวฟังออก รีบถาม "คุณชายหลาน มีข้อเสนอแนะอะไรไหม?"
เสิ่นหลานซีบอกเส้นทางที่คิดไว้ให้พี่เสือหลิวฟัง พูดจบก็น้ำเสียงจริงจังทิ้งท้าย "นี่เป็นทางรอดเดียวของเราแล้ว!"
พี่เสือหลิวสบถในใจว่าซวยชะมัด ทำไมเบื้องบนถึงส่งเขามางานนี้ เดินมาถึงตรงนี้แล้ว ต่อให้ด่าฟ้าดินไปก็เปล่าประโยชน์
ที่บ้านยังมีลูกเมียรอเขาและพี่น้องผู้คุมกลับไป พวกขุนนางในเมืองหลวงไม่สนชีวิตพวกเขา พวกเขาต้องรักชีวิตตัวเอง
"ตกลง ตอนนี้มีภัยแล้งพอดี ราชสำนักคงไม่ส่งคนมาตรวจสอบ ไปตามเส้นทางที่คุณชายหลานว่ามาเลย!" เส้นทางเนรเทศปกติราชสำนักกำหนดไว้ตายตัว แต่ตอนนี้เจอทั้งภัยแล้งทั้งโจร ถ้าเบื้องบนถาม ก็อ้างว่าโดนผู้ลี้ภัยซัดกระเซิงจนหลงทางก็ได้
พี่เสือหลิวบอกนักโทษแค่ว่าเปลี่ยนเส้นทาง ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เพื่อเร่งความเร็ว โซ่ตรวนและขื่อไม้ของนักโทษชายถูกถอดออก เปลี่ยนเป็นมัดมือโยงกันไว้แทน!
แม้จะมีหลายคนจำได้ว่าเป็นทางกลับไปยงเฉิง แต่เพราะได้ปลดภาระหนักอึ้งบนตัว เดาว่าพี่เสือหลิวอยากรีบเดินทางจริงๆ เลยไม่มีใครทักท้วง
เป็นไปตามคาด ผู้ลี้ภัยหน้าเมืองยงเฉิงเพิ่มขึ้นเป็นหกเจ็ดเท่า ค่าเข้าเมืองพุ่งจากสองตำลึงเป็นห้าตำลึง
เสิ่นหลานซีอ้างเรื่องประหยัดเงิน ให้ชุนเสวี่ยคนเดียวตามพี่เสือหลิวเข้าเมืองไปซื้อน้ำ
ของกินไม่ได้พร่องไปเท่าไหร่ แต่น้ำกินเปลืองมาก ต้องตุนน้ำให้พอถึงจะเดินทางต่อได้!
ตอนที่นางกำลังนั่งพัก จู่ๆ นักโทษหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเสนอตัว!
"จวนคุณชายขาดคนทำบัญชีไหมขอรับ?"
[จบแล้ว]