บทที่ 17 - การทรยศหักหลัง
บทที่ 17 - การทรยศหักหลัง
บทที่ 17 - การทรยศหักหลัง
"ข้างหลังยังมีญาติวีรชนตามมาอีกเพียบ ขอแค่พวกท่านส่งตัวคนตระกูลเสิ่นมาให้เรา รับรองว่าเราจะไม่ก่อเรื่อง!" ชายคนเดิมตะโกนปลุกระดม คนที่เหลือก็ชูเครื่องมือทำเกษตรในมือขึ้นอีกครั้ง
"ใช่ คนที่ตายไม่ใช่ญาติพวกแกนี่ น้องชายข้าเพิ่งสิบห้า ถ้าไม่ใช่เพราะข้าขาเป๋ น้องชายที่น่าสงสารของข้าคงไม่ต้องไปรบแทน ตอนเขาไปตัวยังสูงไม่เท่าไหล่ข้าเลย..."
"พ่อข้าปีนี้ปลดประจำการ กำลังจะได้กลับบ้านมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ข้าเกิดมายังไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย ข้าซ่อมบ้านเสร็จแล้ว แม่ตัดชุดใหม่รอพ่อแล้ว แต่พ่อกลับมาไม่ได้ ข้าอยากบอกพ่อว่าข้าแต่งงานแล้ว พ่อกำลังจะมีหลานแล้ว..." ชายคนหนึ่งคุกเข่าร้องไห้โฮ
"เป็นเพราะตระกูลเสิ่น ถ้าตระกูลเสิ่นไม่โกงเสบียงกองทัพ ญาติพี่น้องของพวกเราจะอดตายได้ยังไง!"
"พวกเขาไม่ได้ตายด้วยน้ำมือศัตรู แต่ตายด้วยน้ำมือพวกเดียวกันเอง ปกป้องชาติบ้านเมืองแล้วได้อะไร!"
"ส่งตัวคนตระกูลเสิ่นออกมา!"
"ส่งตัวคนตระกูลเสิ่นออกมา!"
พริบตาเดียวกลุ่มญาติวีรชนก็รวมพลังกันเป็นหนึ่ง ทำเอานักโทษคนอื่นๆ กลัวจนขี้ขึ้นสมอง
"ใต้เท้า ไม่เกี่ยวกับพวกเรา คนที่ฆ่าทหารตระกูลเว่ยคือตระกูลเสิ่น ส่งตระกูลเสิ่นออกไปเรื่องก็จบแล้ว"
"ใต้เท้า ส่งตระกูลเสิ่นไปเถอะ พวกมันทำให้คนตายเป็นเบือ สมควรตายแล้ว! ญาติวีรชนเยอะขนาดนี้ ต่อให้รุมประชาทัณฑ์ตระกูลเสิ่นจนตาย ทางการก็คงไม่เอาผิดหรอก!"
นักโทษคนอื่นเหม็นขี้หน้าตระกูลเสิ่นมานานแล้ว ยิ่งตอนนี้ต้องมาซวยเพราะตระกูลเสิ่น ยิ่งอยากให้พวกมันโดนกระทืบตายๆ ไปซะ
ทำให้คนตายตั้งเยอะแยะ ยังจะกินดีอยู่ดี ถุย!
พี่เสือหลิวกำด้ามดาบแน่น กวาดตามองรอบๆ คนพวกนี้ไม่น่ากลัว ที่น่ากลัวคือคำขู่ที่ว่าข้างหลังยังมีคนตามมาอีก!
กองทัพตระกูลเว่ยเฝ้าชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือมานาน เพราะมีพวกเขา พวกชนเผ่าป่าเถื่อนถึงไม่กล้ารุกรานต้าโจว พี่เสือหลิวเองก็นับถือศรัทธาอยู่ไม่น้อย
ตระกูลเสิ่นสมควรตายก็จริง แต่ราชสำนักตัดสินให้เนรเทศ พวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่ต้องทำตามคำสั่ง ถ้าส่งตัวตระกูลเสิ่นออกไป แล้วเบื้องบนเอาผิดลงมา พวกเขาก็คงไม่มีทางรอดเหมือนกัน
"ลูกพี่ หรือจะส่งคนตระกูลเสิ่นออกไปสักไม่กี่คน ปกติระหว่างทางก็ต้องมีคนตายอยู่แล้วนี่" ลูกน้องกระซิบออกไอเดีย
พี่เสือหลิวหน้าเครียด มองไปทางกลุ่มคนตระกูลเสิ่น สมองคำนวณผลดีผลเสีย
คนตระกูลเสิ่นกลัวจนหัวหด นั่งเบียดเสียดตัวสั่นงันงก ผู้หญิงเอามือปิดปากร้องไห้ ผู้ชายขาอ่อนสั่นพั่บๆ
"รีบบอกพวกเขาไปสิว่าเราไม่ใช่คนตระกูลเสิ่น พวกเขาไม่รู้จักเราสักหน่อย" ฮูหยินผู้เฒ่าผลักลูกชายคนที่สี่
"ท่านแม่ พูดตอนนี้ก็เท่ากับร้อนตัวยอมรับสิครับ"
"แล้วจะให้ทำยังไง เดี๋ยวพวกมันก็ฆ่าเรากันหมดหรอก! เจ้าสี่ เจ้าหัวไว รีบคิดหาทางสิ!" เสิ่นฉงเหลียนเร่งเร้า
เสิ่นฉงอี้แววตาไหววูบ "เรื่องนี้พี่ใหญ่เป็นคนก่อ ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ขอแค่ผลักพี่ใหญ่ออกไปรับหน้า พวกนั้นต้องยอมปล่อยพวกเราแน่!"
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นตวาดลั่น "หุบปาก นั่นพี่ชายเจ้านะ!"
เสิ่นฉงอี้เบ้ปาก "ท่านพ่อ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ พวกเราคงไม่ต้องโดนเนรเทศทั้งตระกูลแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าเงินพวกนั้นเขาโกงไปซ่อนไว้ที่ไหน!"
ฮูหยินผู้เฒ่าทุบตีเสิ่นฉงอี้สองที ด่าทอด้วยความแค้นใจ "เจ้าพูดถึงพี่เจ้าแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่มีพี่เจ้า ป่านนี้เรายังทำนาอยู่ที่บ้านนอก อดมื้อกินมื้อกันอยู่เลย"
เสิ่นฉงอี้ทำหน้าไม่พอใจ "ก็ท่านให้ข้าหาทาง ข้าจะมีปัญญาอะไร ก็ต้องรักษาคนส่วนใหญ่ สละคนส่วนน้อยสิ จะให้ตายกันหมดหรือไง!"
ฮูหยินผู้เฒ่าทุบไม่ลงแล้ว ได้แต่ปิดหน้าร้องไห้
"ตระกูลเสิ่นทำเวรทำกรรมอะไรไว้หนอ..."
กลุ่มญาติวีรชนเริ่มหมดความอดทน
"คิดได้หรือยัง จะส่งคนมาไหม?"
พวกนักโทษที่เหม็นหน้าตระกูลเสิ่น รีบชี้เป้าไปที่กลุ่มตระกูลเสิ่นทันที
"พวกมันอยู่นั่น ตระกูลเสิ่นที่ฆ่าทหารกองทัพตระกูลเว่ย!"
พี่เสือหลิวถลึงตาใส่ไอ้คนชี้เป้า แต่ก็เงียบไม่ได้ปฏิเสธ!
"นั่นไง ข้าว่าแล้วตระกูลเสิ่นต้องอยู่ ลุยเข้าไป ฆ่าล้างโคตรตระกูลเสิ่น แก้แค้นให้พี่น้องเรา!"
"อย่าให้พี่น้องเราตายฟรี ฆ่าหนึ่งคนก็แก้แค้นได้ ฆ่าให้หมดพี่น้องเราจะได้นอนตายตาหลับ..."
ลูกชายเมียน้อยของเสิ่นฉงหลี่น้องสาม จู่ๆ ก็ลุกขึ้นตะโกนลั่น "ลุงใหญ่เป็นคนทำร้ายกองทัพตระกูลเว่ย ไม่เกี่ยวกับพวกเรา พวกเราโดนร่างแหไปด้วย จะเอาเรื่องก็ไปเอาเรื่องลุงใหญ่โน่น!"
เสิ่นฉงเหวินมองไปทางต้นเสียง หน้ามืดวิงเวียน เซถอยหลังไปสองก้าว
"ท่านพ่อ..." เสิ่นหยวนจิ่งและพี่น้องรีบเข้าไปประคองพ่อ
เสิ่นหยวนจิ่งด่าสวนทันควัน "ตอนเกาะพวกข้าเสวยสุขทำไมไม่พูดว่าไม่เกี่ยว ทีตอนตกอับดันมาโยนความผิดให้ รู้จักคำว่ายางอายไหม?"
โจวซินโหรวกับลูกสาวรีบพาเสิ่นฉงเหวินไปนั่งพัก
ชุนเสวี่ยกับชิวซวงแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มญาติวีรชนแล้ว อาศัยจังหวะที่พวกนั้นกำลังกดดันพี่เสือหลิว ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาตัวการ
สบโอกาสเหมาะ รวบตัวแกนนำคนหนึ่ง อุดปากแน่นสนิท!
เสิ่นหลานซีพาแม่นมหวังกับลูกชายเดินเข้ามา!
"พี่เสือหลิว!" ประสานมือคารวะ
พี่เสือหลิวเกลียดตระกูลเสิ่นเข้าไส้ พาลมาถึงเสิ่นหลานซีด้วย เลยทำหน้าบึ้งตึงใส่!
เสิ่นหลานซีหันกลับไปสั่ง "พาตัวมา!"
ชุนเสวี่ยกับชิวซวงคุมตัวคนร้ายที่มัดไว้อย่างแน่นหนาออกจากฝูงชน เตะข้อพับขาให้คุกเข่าลงกับพื้น!
"คุณชาย จับตัวคนยุยงปลุกปั่นได้แล้วเจ้าค่ะ!"
เสิ่นหลานซี "แม่นมหวัง!"
แม่นมหวังคลี่ผ้าในมือออก
พวกญาติวีรชนกำลังจะตะโกนด่า เสิ่นหลานซีก็พูดแทรกขึ้น "พวกเจ้ารู้ไหมว่าลวดลายบนผ้านี้ คือลายอะไร?"
พวกญาติวีรชนมองลายผ้า แล้วหันมามองเสิ่นหลานซี
"เจ้าโผล่มาจากไหน จะทำอะไร? จะมาขวางไม่ให้เราฆ่าตระกูลเสิ่นเรอะ?"
เสิ่นหลานซียิ้มเย็น "ข้าไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเสิ่น ไม่รู้จักตระกูลเสิ่น แต่ข้ารู้จักคนของกองทัพตระกูลเว่ย รู้จักญาติพี่น้องของพวกเจ้า!"
พวกญาติวีรชนเงียบกริบ
"นี่คือธงกองทัพตระกูลเว่ยไง! พวกเจ้าคงไม่ใช่ว่าแม้แต่ธงกองทัพตระกูลเว่ย ก็ยังจำไม่ได้หรอกนะ?"
คนที่ชุนเสวี่ยกับชิวซวงจับตัวไว้ พยายามดิ้นรนจะพูด แต่โดนสองสาวใช้บิดแขนล็อกขาเหยียบหน้าแนบพื้นแน่นเอี๊ยด
"ข้ารู้จัก นี่มันธงกองทัพตระกูลเว่ย พี่ชายข้าเคยบอกไว้!"
"ข้าก็รู้จัก น้องชายข้าก็เคยเล่าให้ฟัง!"
เสียงตอบรับดังระงม
แม่นมหวังแกล้งเอียงคอมอง "อุ๊ยตาย คุณชาย บ่าวหยิบผิดเจ้าค่ะ ดันหยิบผ้าเตี่ยวที่ปักลายให้หลานออกมา!"
ความเงียบเข้าปกคลุมทันที
ลูกชายแม่นมหวังคลี่ผ้าในมือออก "แม่ แม่หยิบผิดแล้ว ธงกองทัพตระกูลเว่ย ต้องเป็นลายเปลวเพลิงแบบนี้ต่างหาก"
แม่นมหวังชะโงกหน้าไปดู "สองลายนี้มันคล้ายกัน ข้าจำผิดเอง!"
พวกญาติวีรชนรีบตะโกนตามน้ำ "ใช่ๆๆ สองลายนี้มันคล้ายกันมาก เมื่อกี้พวกเราจำผิด!"
คนหนึ่งตะโกน คนที่เหลือก็ตะโกนตาม!
เสิ่นหลานซีถามเสียงดังฟังชัด "พวกเจ้าแน่ใจนะ?"
"นะ... แน่ใจ ก็ลายนี้แหละ!"
[จบแล้ว]