ตอนที่ 17

ออค

ว่ากันว่าออคในอดีตนั้นขาดสติปัญญาและมีกลยุทธ์ในการต่อสู้ที่แย่ แต่นั่นไม่ใช่ออคในปัจจุบันแล้ว

มนุษย์นั้นก้าวหน้าผ่านชีวิต เช่นเดียวกับสติปัญญาของออค

ออคในวันนี้รวดเร็ว แข็งแกร่ง และละเอียดอ่อนในแผนการ

“อั่ก!”

“หลบมัน!”

พวกมันพังแนวหน้าของอัศวินและเล็งตรงไปที่จอมเวทย์แนวหลัง

“มะ…มันหลบได้เรอะ?”

“ไม่มีทาง มันหลบธนูน้ำแข็งได้ยังไง?”

พวกมันยังหลบเวทมนตร์น่าขันของนักเรียนจากการเบี่ยงตัวเพียงเล็กน้อย

พลังของมันมากจนสามารถทำลายแนวอัศวินได้ในพริบตา และอาจารย์ไฮเดลก็ต้องก้าวเข้ามาและกดดันมันทุกครั้งที่ออคพุ่งเข้าใส่นักเรียนใกล้เกินไป

“ออคมันแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เราแค่ได้ยินว่ามันเป็นยังไง พอได้ลองสู้ดูแล้วชั้นก็คิดทางชนะมันไม่ได้เลย”

“ชั้นด้วย…”

มันแข็งแกร่ง

เมื่อประสบการณ์การต่อสู้ของนักเรียนต่ำเกินไป พวกเขาก็รู้สึกถึงพละกำลังอีกเล็กน้อย แต่พวกออคนั้นรู้สึกถึงพลังของนักเรียนที่จะสู้กับมัน

ผมเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน

‘อย่ามาล้อเล่นนะ…’

เมื่อรอบของผมใกล้ขึ้น ในหัวของผมก็เต็มไปด้วยความกังวลว่าผมจะสู้กับออคอย่างไร

จอมเวทย์คนอื่นนั้นร่ายเวทย์จากระยะไกล แต่ผมนั้นต่างกัน

อย่างแรกก็คือ มันมีร่างกายที่ใหญ่มากจนทำให้ผมตัวสั่นจากการแค่ได้เห็นมัน

และชั้นกล้ามเนื้อหนาก็ทำให้ผมเกิดคำถามว่าเวทมนตร์ของผมจะสร้างความเสียหายให้มันได้หรือไม่

ถ้าผมต้องสู้กับออคตัวนี้ซึ่งหน้า ทั้งที่หมัดของมันถ้าบอกให้เว่อซักหน่อยก็เท่าหัวของผมแล้ว

ผมเคยต่อยหุ่นไล่กาในการฝึกฝนมาก็จริง แต่ยังไม่เคยได้ต่อสู้ระยะประชิดอย่างจริงจังมาก่อน ความกังวลของผมจึงเพิ่มขึ้นไปอีก

‘แบบนี้ เราจะสู้ออคไหวไหมนะ..?’

แม้ว่าผมจะกลายเป็นผู้เล่นแล้ว นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้สู้กับมอนสเตอร์ในการต่อสู้จริง

แต่แม้ว่าจะคิดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ที่มุมปากของผมก็กระตุกอยู่เป็นระยะ

ใช่แล้ว

บอกตามตรง

‘มันน่าสนุก’

ครึ่งกังวล

ครึ่งคาดหวัง

ความกระวนกระวายประหลาดนี้ทำให้ร่างกายของผมรู้สึกดีแปลก ๆ

แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้

ทันทีที่ถึงรอบผม อาจารย์ไฮเดลก็เดินมาตามหาผมด้วยตัวเอง

พร้อมกับข่าวร้าย

“รูน อาเดล นายควรจะเตรียมใจให้ดีสำหรับการสอบ มันจะยากกับนายเป็นพิเศษ”

“หมายความว่าไงที่ว่า…”

“ดูเหมือนว่าโรงเรียนจะคาดหวังกับนายไว้สูงเพราะเป็นนักเรียนที่ได้ 100 คะแนนจากคิงแกรม การสอบของนายจะยากกว่านักเรียนคนอื่น หมายความว่ามอนสเตอร์ที่นายต้องสู้ด้วยจะไม่ใช่ออค”

“ว่าไงนะ?”

มอนสเตอร์ไม่ใช่ออคงั้นเหรอ?

แล้วเป็นอะไรล่ะ?

“แต่เป็นโอเกอร์”

ผมคิดว่าผมหูฝาด

แต่ก็ไม่ใช่

“ไม่จริงน่า! ให้เจ้าสู้กับโอเกอร์ตั้งแต่การสู้จริงครั้งแรก! น่าสนุกจริง ๆ”

สแตรงเองก็ได้ยินแบบเดียวกัน

อาจารย์ไฮเดลพูดต่อ

“หัวหน้าอัศวินแห่งพอลเดรนกับอาจารย์จะไปคุ้มกันความปลอดภัยของนายด้วย เรื่องความปลอดภัยน่าจะไม่มีปัญหา…แต่ชั้นแค่ไม่มั่นใจว่านายจะสอบได้ดีแค่ไหน”

ผมเป็นนักเรียนคนพิเศษที่ได้คะแนนเต็มจากคิงแกรม

เพราะเรื่องนี้ ผมก็เลยได้รับสิทธิพิเศษมาก(?)สินะ

สิทธิพิเศษสุดแสนจะลำบากใจที่ต้องสู้กับ ‘โอเกอร์’ ที่ใหญ่กว่าออคสามเท่า

ผมหัวเราะเบา ๆ ด้วยความกังวล

“อะฮ่าฮ่า…นี่มัน…ดีไหมเนี่ย”

“มันจะเป็นศัตรูที่ยากของนาย เตรียมใจเอาไว้”

อาจารย์ไฮเดลมองผมด้วยดวงตาที่สะท้อนความคิดซับซ้อนชั่วขณะหนึ่ง

แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ต้องผ่านไปอยู่ดี อาจารย์

“รูน อาเดล เตรียมพร้อม”

“ครับ”

เมื่อถูกเรียก ผมก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ไปจัดการมันซะ!”

ผมเดินเข้าลานสอบโดยมีเสียงให้กำลังใจจากเจสัน

แต่สีหน้าราวกับผู้ชนะของผมก็หายไปหลังจากได้เห็นความจริงซึ่งเป็นโอเกอร์ตรงหน้า

นี่มัน…ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ?

“โฮกกกกกกกก!”

“อ…อะไรว่ะนะ?”

สภาพอารมณ์ของสถานที่สอบวุ่นวายในทันทีที่เห็นการเข้ามาของโอเกอร์ที่โกรธเกรี้ยว

“อ…ออคอะไรตัวใหญ่ขนาดนั้น?”

“เจ้าโง่ นั่นมันโอเกอร์!”

“นั่นมันโอเกอร์…มอนสเตอร์สอบของรูนคือโอเกอร์งั้นเหรอ?”

“โว้ววว…จะสู้กับไอ้นั่นได้ยังไง…?”

โอเกอร์นั้นมีกระดูกของสิ่งที่มันสังหารเป็นสร้อยคอ

โอเกอร์ปรากฏตัวบนลานสอบ มันมีกะโหลกอย่างน้อยสิบหัวแขวนรอบคอ

ทั้งหมดเป็นกะโหลกมนุษย์ และก็ยังมีกะโหลกของสัตว์วิเศษด้วย

หมายความว่าโอเกอร์ตัวนี้เคยต่อสู้และสังหารศัตรูมาแล้วอย่างน้อยสิบตัว

ในขณะนั้น ชายที่มีร่างใหญ่ก็เปิดปากขณะที่ถือดาบ

“ให้ตายเถอะ เราพามันมาที่นี่เพราะพวกเขาขอให้เราเอามา…แต่ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะใช้เจ้านั่นทำการสอบ คิดจะบอกว่ามีนักเรียนในโรงเรียนที่สู้กับโอเกอร์ได้งั้นเหรอ?”

เขาคือโคลเตอร์ พิรันเต้

อัศวินขั้น 6 ที่มีออร่าสีฟ้าและเป็นหัวหน้าอัศวินแห่งดินแดนพอลเดรน

เขาคือคนที่จับออคและโอเกอร์ทั้งเป็นและพามาที่โรงเรียน

โคลเตอร์ พิรันเต้ถามอาจารย์ไฮเดล

“ผมได้รับคำขอมาจากผู้อำนวยการ…แต่คิดจะใช้เจ้านั่นกับการสอบจริง ๆ เหรอ? เราจับมันมาก็ยากอยู่แล้ว แม้ว่าจะใช้อัศวินจำนวนมากพร้อมมกัน”

ส่วนเรื่องคำถามนี้ อาจารย์ไฮเดลพยักหน้าอย่างใจเย็น

“ใช่แล้ว นี่เป็นคำสั่งผู้อำนวยการ”

ดูเหมือนว่าโคลเตอร์จะไม่พอใจกับคำตอบของอาจารย์ไฮเดล เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ดูเหมือนจะมีคนเสี่ยงชีวิตในโรงเรียนนี้นะ”

คำพูดของเขามีหนามที่ซ่อนอยู่

โอเกอร์นั้นแข็งแกร่ง

ถ้าหากโดนมันทุบเต็มแรง กะโหลกจะแยกเป็นสองซีกและกระดูกสันหลังจะบิดเบี้ยวไปเลย

แน่นอนว่ามันเป็นมอนสเตอร์ที่ต้องต่อสู้ในสนามรบจริง

แต่กลับใช้มันเป็น ‘ตัวทดสอบ’ สำหรับนักเรียน

นักเรียนคนนี้จะเก่งแค่ไหนกัน!

ในตอนนั้น

“ใช่ ผมกำลังเสี่ยงชีวิตตัวเอง”

“หืม? นายเป็นใคร?”

คนที่ตอบคำพูดเสียดแทงของโคลเตอร์ไม่ใช่อาจารย์ไฮเดล

แต่เป็นรูน ที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในที่สอบ

รูนโค้งศีรษะให้โคลเตอร์

“ผมชื่อรูน อาเดล เป็นนักเรียนที่รับการสอบครั้งนี้”

“...นายงั้นเหรอ?”

“ครับ ช่วยดูแลผมด้วย”

นักเรียนที่มีผมสีดำและใบหน้าที่นับว่าดี

เขาดูราวกับจะตัวขาดแยกออกจากกันถ้าโดนลมพัดเบา ๆ และสำหรับโคลเตอร์ที่ผ่านความยากลำบากทุกรูปแบบในชีวิตมาแล้ว รูนเป็นเพียงแค่เด็กอายุ 16 ที่ผอมแห้ง

‘เจ้าเด็กนี่จะสู้กับโอเกอร์งั้นเหรอ?’

แน่นอนว่าเขาจะได้รับความช่วยเหลือจากเขาและเหล่าอัศวิน

ไม่ว่าจะคิดเท่าไหร่ รูนก็ไม่ใช่จอมเวทย์ในระดับที่จะสู้กับโอเกอร์ได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น

“นี่…ทำอะไรน่ะ?”

“เตรียมสอบครับ”

“ตำแหน่งแกอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ตรงนี้”

โคลเตอร์ชี้ตำแหน่งด้านข้างที่นักเรียนยืนเพื่อสอบ

แต่จุดที่รูนยืนนั้นไม่ใช่ด้านข้างที่จอมเวทย์ควรจะอยู่ แต่เป็นแนวหน้ากับอัศวิน

โคลเตอร์คิดว่ารูนเป็นแค่คนโง่ที่หาตำแหน่งยืนของตัวเองยังไม่ได้ แต่คำพูดที่ออกมาจากปากรูนนั้นมันมากกว่าที่เขาคิดไว้

“ผมจะสู้จากตรงนี้”

“...ว่าไงนะ?”

“เวทมนตร์ของผมมัน…แปลกหน่อยน่ะ”

“ไร้สาระสิ้นดี…”

สายตาโคลเตอร์หันไปหาอาจารย์ไฮเดล

ราวกับจะถามว่าเขาไม่ได้หูฝาด และอาจารย์ไฮเดลก็พยักหน้าเงียบ ๆ

โคลเตอร์ไม่ใส่ใจอีกแล้ว เขาเดาะลิ้น

“ต่อให้นายจงใจมายืนใกล้ชั้น ชั้นก็ไม่มั่นใจว่าจะปกป้องนายได้ เจ้านั่นมันไม่ได้ตรงไปตรงมาขนาดนั้น”

“เข้าใจแล้วครับ”

“นายพูดว่านายเสี่ยงชีวิตเพื่อสอบใช่ไหม”

“ครับ”

“เพื่ออะไรกัน?”

“เพราะผมเองก็หมดหวังเหมือนกัน”

โคลเตอร์สังเกตดวงตาของรูน

ดวงตาของเขาต่างจากดวงตาพร่ามัวและหวาดกลัวของนักเรียนคนอื่น

จิตวิญญาณในดวงตานั้นดูกังวล แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว

และเขายังดูมั่นใจและสนุกในขณะนี้ด้วย

‘อืม…เขาคงต่างจากคนอื่นบ้างล่ะมั้ง?’

และเมื่อรูนถอดผ้าคลุมออก โคลเตอร์ก็ได้ตกใจเป็นครั้งที่สอง

‘ทำไมจอมเวทย์ถึงมีร่างกายแบบนั้น…’

ผิดกับที่เขาเดาไว้ ร่างกายของรูนนั้นไม่ได้อ่อนแอผอมแห้งเลยแม้แต่น้อย

ผ้าคลุมนั้นปิดบังกล้ามเนื้อที่ไม่ได้ใหญ่ แต่มันอัดกันจนแน่น

‘เขาฝึกแบบอัศวินมางั้นเหรอ?’

คำถามของโคลเตอร์นั้นได้รับคำตอบในทันทีที่การสอบเริ่มขึ้น

“เฮ้ เฮ้ย! ทำอะไรน่ะ!”

ทันทีที่โซ่ตรวนที่มัดมือโอเกอร์ถูกเอาออกไป รูนก็วิ่งตรงไปหามัน

โคลเตอร์รู้ขนลุกด้วยความกลัว

‘บัดซบ!’

เขาไม่เคยจินตนาการด้วยซ้ำว่านักเรียนคนนั้นจะวิ่งตรงไปหาโอเกอร์

เขาขยับร่างกายช้าเกินไปขณะที่ตะโกน

“เฮ้! เฮ้! ทำอะไรอยู่น่ะ! หยุดนะ!”

แต่รูนไม่ได้ช้าลงเลย เขากลับใช้เวทย์ความเร็วกับตัวเองและวิ่งให้เร็วขึ้น

ระยะห่างระหว่างเขากับโอเกอร์สั้นลงอย่างรวดเร็ว

“โฮกกกกก!”

โอเกอร์ยกก้อนหินใกล้เท้าและพร้อมจะทุบหัวรูนเมื่อเขาเข้าใกล้

“เวรเอ้ย”

โคลเตอร์ชักดาบออกจากฝัก

ฟึ่บ!

ดาบยาวของเขาถูกปกคลุมด้วยออร่าสีฟ้าเปล่งประกายทันที

เขาคิดจะฟันโอเกอร์ให้ตายในดาบเดียว

ถ้าเขาไม่ทำแบบนั้น นักเรียนจำนวนมากที่มารวมตัวกันที่นี่อาจจะได้เห็นเพื่อนร่วมรุ่นของตัวเองตายจากกะโหลกที่แตกและเลือดไหลนองพื้นเป็นแน่

แต่ทว่า…

ก่อนที่ออร่าของโคลเตอร์จะไหลออกมา

ในเวลาสั้น ๆ นั้นเอง

‘...หา?’

สิ่งที่โคลเตอร์เห็นคือเพลิงขนาดใหญ่ที่ไหลออกมาจากมือของรูน

ในระยะเวลาอันสั้นนั้นเอง โคลเตอร์ได้จ้องมองเวทมนตร์ของรูนด้วยความงุนงง

ตะ…ตะ…ตู้มมมมมมมม!

เสียงระเบิดดังลั่นและแรงระเบิดก็ทำให้เกิดพายุทรายที่ทำให้เขาหลับตาแน่น

‘นั่นมันอะไร…?’

เมื่อพายุทรายสงบลงเล็กน้อย สิ่งที่โคลเตอร์ได้เห็นเมื่อลืมตาก็คือรูนที่ไร้รอยขีดข่วนกับโอเกอร์เซไปเซมาราวกับใกล้ตาย

ไม่มีทางที่เขาจะรู้ว่เกิดอะไรขึ้น

สิ่งเดียวที่เขามั่นใจก็คือ

‘จอมเวทย์…ระยะประชิด?’

ตอนนี้เขาเข้าใจความลับแล้วว่าทำไมจอมเวทย์คนนี้ถึงต้องฝึกร่างกายและต้องต่อสู้ในแนวหน้าไม่ใช่ด้านข้าง

โคลเตอร์วิ่งไปหารูนขณะที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“โถ่โว้ย! ถ้าคิดจะทำแบบนี้ก็บอกมาตั้งแต่แรกสิ มันอันตรายนะ!”

“ขอโทษทีครับ แต่…ถ้าผมบอกแล้วจะให้ผมทำแบบนี้เหรอ?”

“ว่าไงนะ?”

“รอหน่อยนะ การสอบยังไม่จบ”

รูนหันไปมองโอเกอร์

โอเกอร์ที่กำลังเซหลังจากโดนเวทย์ไฟนั้นมีดวงตาที่แสดงความป่าเถื่อน

ไม่ ไม่สิ

“โฮกกกกกกกก!”

มันดูจะเกรี้ยวกราดยิ่งกว่าเดิม

ภาพโอเกอร์ทุบอกด้วยความโกรธที่เพิ่มขึ้นทำให้โอเกอร์มายืนบังรูนข้างหน้า

“นี่…อันตรายมากนะ ยืนข้างหลัง จากนี้ชั้นจะรับมือเอง”

แต่รูนก็โคงศีรษะให้โคลเตอร์ที่กังวลเบา ๆ

“นี่มันการสอบของผม”

“...อะไรนะ?”

“แค่ช่วยให้ผมสอบจบอย่างเดียวก็พอ”

โคลเตอร์มองรูนด้วยความอึ้ง

‘มีคนประเภทนี้อยู่ด้วยเหรอ?’