ตอนที่ 9 เข้าใจผิด

ตอนที่ 9 เข้าใจผิด

มิเระนำทีมและเข้าประชิดโลดแล่นผ่านกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เข้าประชิดอย่างเงียบๆ เธอโบกมือและทีมก็หยุดทันที หลังจากท่าทางนั้นคนในทีม นินจาเข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไรและซ่อนตัวอยู่ตามต้นไม้

เมื่อมองลงจากต้นไม้ ฟางหลั่นที่มีทหารกว่าหนึ่งร้อยคนก่อขบวนทัพเป็นแนวป้องกันแบบวงแหวน โดยที่เดินหน้าอย่างเดียว มีระยะห่างเท่ากันระหว่างทหารกับทหาร มันมีความสะดวกในการเปลี่ยนตำแหน่งระหว่างด้านหน้าและด้านหลังเพื่อให้พวกเขาสนับสนุนซึ่งกันและกัน

“พวกเขาใส่ชุดที่แปลกมาก”

มิเระพูดออกมา

แม้ว่าคนเหล่านี้จะอ่อนแอ แต่เธอก็ต้องปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด

เธอโบกมือครั้งหนึ่ง มีดคุไนสามเล่มก็โผล่ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปปักอยู่ด้านหน้าของฟางหลั่น

ในพริบตาเดียวมีดคุไนจำนวนมากก็ถูกปล่อยออกมาอยู่ด้านหน้าของฟางหลั่น ทำให้แนวป้องกันตกอยู่ในสภาวะตึงเครียด

"ระวัง!! มีศัตรู!”

ฟางหลั่นตระโกนออกมาเสียงดัง และเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้รอบ ๆ ตัวเขาทันที แต่หลังจากผ่านไปสองสามรอบเขาก็ไม่พบศัตรู

ทุกคนในกองทัพนั้นมีความแข็งแกร่งทางร่างกาย จึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าไปปะทะโดยตรง

“พวกเจ้าเป็นใคร? มีใครเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดบ้าง?” มิเระที่ซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้ตระโกนออกมา

นินจาอีกสามคนที่อยู่บนต้นไม้เองก็เตรียมที่จะทำการโจมตีเช่นกัน

ทั้งสองฝั่งเตรียมที่จะปะทะกันแล้ว

ในเวลานี้ฟางหลั่นและคนอื่นๆได้ยินเสียงที่มิเระพูด แต่ด้วยภาษาที่แตกต่างกัน ทำให้เกิดความไม่เข้าใจกัน พวกเขาได้แต่ให้เตรียมที่จะพร้อมรบเท่านั้น

“หัวหน้า ดูเหมือนพวกเขาจะพร้อมสู้นะ”

แม้ว่าจะไม่เข้าใจกันด้วยเรื่องของภาษา แต่ด้านภาษากายทำให้เห็นว่าพวกเขาพร้อมสู้มาก

“เข้าใจแล้ว พวกนี้ทำไมมันหัวรั้นขนาดนี้นะ”

“น่าสมเพชจริงๆ!”

มิเระส่ายหัวแล้วเดินออกมาจากต้นไม้พร้อมกับยิ้มเยาะก่อนที่จะพูดว่า

“ฆ่าพวกมันให้หมด!”

นินจาเป็นเครื่องจักรสังหาร เมื่อพบกับศัตรูพวกเขาจะไร้ซึ่งความเมตตาใดๆ

“สู้!”

ฟางหลั่นพูดออกมาเมื่อเห็นพวกนินจาปรากฎกาย

ทหารกว่าหนึ่งร้อยคนตระโกนออกมาเป็นเสียงเดียว ทุกคนกระชับดาบและหอกในมือให้มั่น

“คาถาไฟ บอลเพลิงยักษ์!!”

มิเระกระโดดก่อนที่จะประสานอินอย่างรวดเร็ว ในทันทีนั้นเธอก็สูดหายใจเข้าลึกก่อนที่จะพ่นลมหายใจที่มีบอลเพลิงยักษ์ตามออกมาทางปากของเธอ

“ยกโล่!!”

สีหน้าของฟางหลั่นเปลี่ยนไปอย่างมากและตระโกนออกมาด้วยความฉุนเฉียวเมื่อเจอพลังที่เหนือธรรมชาติเช่นนี้

เหล่าทหารต่างก็ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดแล้วยกโล่ไว้เหนือหัวของพวกตน

“ฮะ!”

ทหารยกโล่ไปทางด้านนึง แต่ก็มีอีกร่างนึงที่เหยียบอยู่บนกิ่งไม้

“คาถาไฟ บอลเพลิงยักษ์!!”  หลังจากที่ประสานอินเสร็จ ปากของคนปริศนานั้นก็ปรากฎบอลเพลิงขนาดยักษ์ออกมาแล้วพุ่งไปยังคาถาเพลิงของมิเระโดยทันที

คาถาเพลิงของทั้งสองปะทะกันกว่า 5 หรือ 6 วินาทีก่อนที่จะหายไป

สายตาอันเย็นชาของมิเระ เห็นร่างกายของชายคนนึงกระโดดขึ้นมาอยู่บนกิ่งไม้ พร้อมกับมองเธออย่างเย็นชา

ในทันใดนั้นชายคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นบนหน้าอันเยาว์วัย

“อะไรกัน!”

พลโล่ที่ยกโล่ขึ้นมาก็ผ่อนโล่ของพวกเขาลง พวกเขาเห็นร่างๆนึงที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้

“นายเป็นใคร?”

มิเระถามออกมาอย่างเย็นชา

“อย่าทำร้ายกันเลย นินจาจากโคโนฮะ พวกเราไม่ได้มีความบาดหมางต่อกันและกัน”

เด็กหนุ่มคนนั้นกล่าวออกมา

มิเระมองไปยังทหารที่อยู่ด้านล่างก่อนที่จะพูดว่า

“นายเป็นพวกเขางั้นหรอ”

“ใช่แล้ว เขาเป็นทหารของชั้น โปรดอย่าทำเช่นนี้อีก”

ในขณะนั้น ทหารอยู่อยู่บนพื้นก็เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ ทันใดนั้นพวกเขาก็ตกอยู่ในความตกใจภายในทันที

“ว้าว!”

ทหารทั้งหมดหนึ่งร้อยคนและฟางหลั่น พวกเขาทั้งหมดยืนตรงในขณะนี้และเอากำปั้นกระแทกเข้าที่หน้าอก

“ฝ่าบาท!!”

ถึงแม้ศัตรูของพวกเขาจะอยู่ด้านหน้า แต่ทว่าพวกเขาก็เป็นทหารที่จงรักภักดีต่ออาณาจักร นี้แสดงจิตวิญญาณสูงสุดของพวกเขาต่อหน้าของราชาพวกเขา

ฉินยี่ยิ้มแล้วกระโดดมายืนอยู่ด้านหน้าของทหารของเขา

“ก็อย่างที่เห็น ชั้นเป็นผูู้นำของพวกเขา”

ฉินยี่พูดออกมาด้วยภาษาญี่ปุ่น

มิเระแววตาเป็นประกายเล็กน้อย และในทันทีร่างของยืนอยู่ตรงหน้าของฉินยี่

“นายบอกว่านายไม่ได้เป็นภัยกับพวกเรา แต่ที่ผ่านมา พวกนายโจมตีคนของพวกเราอย่างต่อเนื่อง” ใบหน้าของฉินยี่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงหลังจากได้ยินคำเหล่านี้ ฉินยี่กล่าวว่า

“ภาษาของเราและเธอมันแตกต่างกัน ทหารของชั้นเลยคิดว่าหมู่บ้านโคโนฮะ กับหมู่บ้านซึนะงากุเระเป็นศัตรูกัน”

“ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

มิเระก้าวพร้อมกับยิ้มออกมา

“เป็นเรื่องเข้าใจผิดงั้นเหรอ?”

ในทันใดนั้นร่างของมิเระก็หายไปในทันที พร้อมกับโผล่อยู่ด้านหน้าของฉินยี่พร้อมกับมีดคุไนในมือของเธอ หมายจะบั่นคอของเขา

ทหารที่อยู่ด้านหลังเขารวมกับฟางหลั่นต่างก็ตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีทันที

“ฝ่าบาท!”

มีดคุไนอันคมกริบที่กำลังแทงไปยังคอของฉินยี่ ต่างก็ทำให้หัวใจของทหารเหล่านี้ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

แต่ทว่า ในวินาทีนั้น

ตู้ม!!

หมอกสีขาวกระจายตัวออกมาพร้อมกับฉินยี่ที่ปรากฎตัวอยู่ด้านหลังของมิเระ เสียงของเขาดังขึ้นมาว่า

“ก็บอกแล้วไม่ได้มาร้าย พวกโคโนฮะนี้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองอย่างงี้หรอ?”

มิเระแววตาเป็นประกายก่อนที่จะยิ้มออกมา

“เยี่ยม”

“งั้นเหรอ งั้นชั้นจะให้เห็นอะไรเด็ดๆอีกนะ”

ฉินยี่พูดออกมาด้วยท่าทางไม่หยี่หระ

มือของเขาประสานอินอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถมองตามได้ทัน

“เขาประสานอินเร็วมาก!”

“การประสานอินนี้มัน!?”

เธอมองไม่ทันในการประสานอินของฉินยี่ตั้งแต่ต้นจนจบ มันทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก

นี้มันคาถารูปแบบไม้ หมู่บ้านโคโนฮะไม่เคยเห็นการประสานอินแบบนี้!

“คาถาไฟและลม มังกรเพลิงวายุ!!” ฉินยี่สูดลมหายใจลึกก่อนที่จะพ่นออกมา

ตู้ม!!!!

สายลมที่กระหนํ่ามาพร้อมกับเปลวเพลิง ทัศนะวิสัยถูกบดบังภายในพริบตา ทุกอย่างเต็มไปด้วยเปลวเพลิง เปลวเพลิงพวกนี้โหมกระหนํ่าอย่างรวดเร็วไม่นานก็ได้มาถึงกลุ่มของมิเระ

“หัวหน้า!!”

“ท่านมิเระ!!”

เสียงกรีดร้องดังออกมาจากหลังต้นไม้ ในทันทีนั้นก็ปรากฎร่างเงาของคนทั้งสามคนมายืนอยู่ตรงหน้าฉินยี่

ฟางหลันตอบสนองอย่างรวดเร็วพร้อมกับล้มกรอบทั้งสามคนเอาไว้

“หยุด!”

ในทันใดนั้นเสียงของมิเระก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของเธอที่ปรากฎกายออกมา เธอมองไปยังฉินยี่

ฉินยี่ดูเหมือนจะไม่สนใจเท่าไหร่ เขารู้อยู่แล้วว่าคาถาของเขาไม่สามารถกลืนกินมิเระได้

“ขีดจำกัดทางสายเลือด”

แววตาของมิเระเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ ชั้นพัฒนามันเอง”

เธอสูดหายใจเข้าลึกพร้อมสงบสติอารมณ์

“ถ้าท่านบอกว่าท่านไม่ได้เจตนาร้าย ถ้าเช่นนั้นเราก็ไม่เป็นศัตรูกัน”

“เราจะรายงานให้ท่านทราบโดยเร็วที่สุด”

“แล้วเราขอให้ท่านควบคุมทหารของท่านไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสงครามระหว่างโคโนฮะ และซึนะงากุเระ”

ฉินยี่ยิ้มออกมา

“อย่าห่วงเลย ฉันจะหาทหารของชั้นให้เร็วที่สุด”

“ขอถามอีกคำถาม ไม่ทราบว่าตอนนี้ใครเป็นโฮคาเงะกัน?”

เขาเองก็มีข้อสงสัยของเขาเช่นกัน

“เป็นท่านเซนจู ฮาราชิมะ”

หลังจากที่ตอบ ร่างของมิเระและทีมของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็ว