ตอนที่ 8 ศัตรูที่อ่อนแอ

ตอนที่ 8 ศัตรูที่อ่อนแอ

“เหมือนว่าเราจะเข้ามายังเกต โลกนารูโตะนั้นเป็นโลกที่ค่อนข้างแข็งแกร่งนะ”

“ถึงแม้ว่าเราจะเข้าสู่มิติธรรมดาอย่างอื่น ตอนนี้หล่ะ เหมือนกับเขาคอไปขึ้นเขียงชัดๆ!”

ฉินยี่รู้สึกแย่มาก

ครึ่งชั่วโมงถัดมาแกนดัล์ฟก็มองไปยังจุดๆนึง

“ข้าพบแล้ว นั้นมันทหารจากอาณาจักรของเรา” ชายชราชี้ไปยังจุดๆนึง นกยักษ์ก็ทำการร่อนลงไปยังพื้นอย่างนุ่มนวล

เมื่อมองไปยังทหารของอาณาจักรของเขานั้นมันทำให้เขารู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆ

“ไอ้พวกบรรพบุรุษเวรตะไลเอ้ย!”

เข้าสู่โลกที่ตนเองไม่รู้จัก พร้อมกับกองทัพของตน สุดท้ายก็พ่ายแพ้กลับมาอย่างอนาถ

นี้จะโง่เกินบรรยายไปมั้ง?

ขณะเดียวกันภายในป่า

นักรบของอาณาจักรทำการสร้างรั้วขึ้นมารอบๆศูนย์บัญชาการเป็นวงกลมเพื่อให้ง่ายแก่การเฝ้ายาม

“นายพลฟางหลั่นภารกิจเร่งด่วนของเราคือการตามหาองค์หญิงโดยเร็วที่สุด”

ทหารได้พูดออกมาข้างหลังเขามีนายพลผู้น่าเกรงขามยืนอยู่

เมื่อบ่ายวานนี้หลังจากกู้ะทะกับกลุ่มคนจากโลกนี้พวกเขาพลัดทางกับองค์หญิง การพาองค์หญิงกลับคืนสู่อาณาจักรถือเป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

“ข้ารู้ แต่ในป่าแห่งนี้มีทหารศัตรูจำนวนมากเกินไป หากเราหุนหันพลันแล่นเราจะถูกตรวจพบโดยกองกำลังของศัตรูแน่นอน”

ฟางหลั่นกล่าวออกมา

สีหน้าของเขาแย่มาก เพียงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเมื่อเขามาถึงมิตินี้ครั้งแรกเขาได้นำกองทัพที่เหลือไปต่อสู้กับกองกำลังของศัตรู แต่ผลลัพธ์ของการต่อสู้ทำให้พวกเขาเกือบหมดหวัง

ศัตรูของพวกเขามีพลังเหนือธรรมชาติ พวกมันสามารถโจมตีพวกเขาได้อย่างมีประสิทธิภาพ พร้อมกับพละกำลังอันน่าหวาดกลัว

นักรบกว่าหนึ่งหมื่นคนได้ล้มหายตายจากไป เหลือเพียงพันกว่าคนเท่านั้น ความตึงเครียดภายในค่ายพักทหาร หากพวกเขาเดินออกจากค่ายไปโดยไม่ระมัดระวัง พวกเขาคงถูกฆ่าทันทีที่ถูกพบ

“โธ่เว้ย ไอ้พวกนั้นเป็นใครกันแน่ ทำไมพวกมันถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?”

ทหารคนนึงพูด

ฟางหลั่นได้แต่ขบริมฝีปาก ไม่พูดอะไร

พวกเขาในที่นี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าระดับอารยธรรมของพวกเขาและโลกใบนี้นั้นมันแตกต่างกัน คนของโลกใบนี้สามารถโลดแล่นบนกิ่งไม้ได้อย่างง่ายได้ มีความแข็งแกร่งที่น่าหวาดหวั่น

ส่วนพวกเขานะหรอ?

ได้แค่มองตาละห้อยให้พวกมันมาฆ่าทิ้งเท่านั้นแหละ

ทหารทุกคนในที่นี้ย่อมเป็นทหารชั้นยอดฝีมือดีที่สุดในหมู่พวกเขา แต่การต่อสู้ของโลกใบนี้ช่างแปลกประหลาด พวกเขามีการโจมตีแปลกๆที่แม้แต่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขายังพลาดท่า ไม่นับเป็นการต่อสู้เสียด้วยซํ้า

“นายพลฟางหลั่น พวกเราต้องตามหาองค์หญิงให้พบให้เร็วที่สุด ต่อให้พวกเราจะสิ้นชีพ ตราบใดที่องค์หญิงยังอยู่ พวกเราก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!!”

ทหารหลายคนได้พูดออกมา

ฟางหลั่นกำหมัดของเขาแน่นแล้วมองไปรอบๆตัวเขา

เขาเห็นได้ชัดเจนว่าทหารของเขานั้นขาดเสบียงกรังไปได้หลายวันแล้ว ตอนนี้พวกเขาอยู่ในสภาวะขาดแคลนเสบียงไปหลายวัน เห็นได้ชัดว่ากำลังใจของทหารของเขาตอนนี้ถดถอยไปมากเลยทีเดียว

“ท่านนายพล การปกป้ององค์หญิง เป็นเรื่องที่ชนชั้นสูงพึงกระทำ ตราบใดที่องค์หญิงปลอดภัย ความตายของเราก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าจะหยิบยกมาพูดเลย”

“ถูกแล้วท่านนายพล ยกกองทัพไปกันเถอะ!”

“โปรดให้คำสั่งแก่พวกเราด้วย นายพลฟางหลั่น พวกเราจะสู้จนตัวตาย!”

ทหารทุกคนตอนนี้ต่างเอ่ยออกมาเป็นความเห็นเดียวกัน

พวกเขาถูกปลูกฝังเรื่องความรักชาติมาตั้งแต่เด็ก การเสียเลือดเนื้อเพื่อแก่องค์รัชทายาทนั้นเป็นเรื่องที่สูงส่งเป็นอย่างยิ่ง

นี้คือทหารเกราะเหล็ก นี้คือพวกที่ไม่กลัวความตาย  นี้คือผู้คนที่เปี่ยมไปด้วยรักและศรัทธาอย่างแรงกล้า

ไม่กี่นาทีต่อมา ฟางหลั่นก็คลายหมัดของตน ก่อนที่ออกคำสั่งด้วยนํ้เสียงเย็นเยียบ

“ตั้งกระบวนทัพ รูปแบบป้องกัน เดินหน้าเต็มกำลัง!”

“พวกเราต้องหาองค์หญิงให้พบ!”

“ขอรับท่านนายพล!!”

เมื่อเขาออกคำสั่ง ทหารของเขาก็รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว

หน่วยนี้มี 100 กว่าคนก็รีบเดินหายเข้าไปในป่าอย่างไม่รีรอ

ในเวลาเดียวกัน สิบกิโลเมตรห่างจากที่พวกเขากำลังอยู่

มีกลุ่มคนที่สวมชุดนินจาสีเขียว กำลังตรวจสอบพื้นที่รอบๆอยู่

ในทันใดนั้น

“รุ่นพี่โทบิรามะ กลุ่มที่รุ่นพี่ให้ความสนใจตอนนี้กำลังเคลื่อนพลแล้ว”

นินจาคนนึงรีบวิ่งเข้าไปในเต้นท์ก่อนที่จะคุกเข่าเข้ามารายงานอย่างรวดเร็ว

“พวกมันมีสามกลุ่ม กลุ่มไหนละที่เคลื่อนไหว?” โทบิรามะถาม

หนึ่งเดือนที่ผ่านมามีกองทัพไม่ทราบชื่อปรากฎตัวอยู่ในป่า พวกเขาสู้กับนินจาของหมู่บ้านทราย และทหารพวกนี้ก็มีจำนวนมาก สิ่งที่พวกเขาตกใจมากที่สุดก็คือ ทหารพวกนี้ปรากฎตัวราวกับผุดขึ้นมาจากดิน แต่ทว่ากลุ่มคนเหล่านี้ก็อ่อนแอมากเช่นกัน

สงครามได้เกิดขึ้น พวกเขาทำการปะทะเป็นย่อมๆ อีกทั้งยังต้องต่อสู้กับนินจาจากหมู่บ้านซึนะงากุเระ อีกทั้งทหารพวกนี้ก็ยังบ้าขึ้นไปอีก ทำการโจมตีหมู่บ้านโคโนฮะอีกเช่นกัน พวกนี้ราวกับคนเป็นบ้า โจมตีคนอื่นไปทั่ว

โชคดีนักที่โคโนฮะ และซึนะงากุเระพบว่ากองกำลังนี้ อ่อนแอเป็นอย่างมาก ภายใต้แรงกดดันของสงครามก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย หลังจากการต่อสู้หลายครั้งในสนามพวกเขา กองกำลังที่ไม่ทราบชื่อก็ได้รับความพ่ายแพ้และได้กระจัดกระจายอยู่ในป่า

หลังจากที่พบว่ากองกำลังที่ไม่ทราบชื่อนั้น ไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่คิดว่า โคโนฮะ และซึนะงากุเระจึงไม่ค่อยให้ความสำคัญกับกลุ่มนี้เสียเท่าไหร่

“ตะวันตกเฉียงเหนือของป่า ห่างจากเราไปสิบกิโลเมตร”

“กลุ่มคนพวกนี้การเคลื่อนไหวของพวกเขาก็แปลกๆ ภาษาก็เช่นกัน พวกเขาพูดคนละภาษากับพวกเรา ในอดีตตามบันทึกก็ไม่ได้มีข้อมูลใดๆเลยปรากฎเอาไว้เกี่ยวกับคนเหล่านี้”

นินจาสาวรายงานออกมา

หมู่บ้านโคโนฮะนั้นไม่ชอบที่จะทำสงคราม แต่ว่าในขณะนี้สถานการณ์กับหมู่บ้านต่างๆมันตึงเครียดและอ่อนไหวเป็นอย่างมาก และแน่นอนการหลีกเลี่ยงการทำสงครามเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ

โทบิรามะเดินออกไป

“ส่งทีมนึงออกไปเจรจากับพวกเขาซะ จะดีมากหากได้คุยกับพวกระดับสูงของพวกเขา”

“ถ้าการเจรจาไม่เป็นผลละ”

สายตาของโทบิรามะเย็นเยียบ

“ทำลายมันซะ!”

ในช่วงเวลาสงคราม ไม่มีเวลาให้พวกเขามานั่งลังเล เขาจะปล่อยให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นไม่ได้หากเขาปล่อยกลุ่มที่ไม่ทราบชื่อนี้ออกไปเดินเผ่พ่าน

“รับทราบคะท่าน!” เธอตอบอย่างรวดเร็วก่อนที่ร่างของเธอจะกระพริบหายไป

ไม่ช้า ก็มีนินจา 4 กลุ่มกำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้ ทางตอนตะวันออกเฉียงใต้ ห่าง 400 เมตร ที่อยู่ใกล้เคียงกับกองกำลังของฟางหลั่น

“ท่านมิเระ กลุ่มพวกนั้นเป็นใครกัน?”

กลุ่มนินจาพวกนี้มีอายุประมาณ 15 ถึง 16 ได้แสดงท่าทีงงงวยออกมา

“ข้าไม่รู้ หากว่าเป็นศัตรูละก็ ก็มีทางเดียว!”

มิเระพูดออกมา

“ถ้างั้นพวกเขาเป็นศัตรูไหม?” นินจาคนนึงถามออกมาอย่างสงสัย

“ตามรายงานแล้ว พวกนี้แหละคือศัตรู”

ทันใดนั้นมิเระยิ้มเยาะออกมาและพูดอย่างดูถูก

“ศัตรูที่แสนจะอ่อนแอ”