บทที่ 36 แยกกำลังสองทางและคลื่นใต้น้ำที่โหมซัด

ข่าวกรองที่หลงยวนนำกลับมา เปรียบเสมือนแผนที่มรณะที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายอันตรายซึ่งถูกกางออกต่อหน้าทุกคน การป้องกันที่แน่นหนาและสภาพแวดล้อมที่พิศวงของเฉียนหลงยวนนั้นเกินความคาดหมายไปไกล หลังความเงียบงันชั่วอึดใจ เฉินมั่วก็ทำลายบรรยากาศหนักอึ้งลง

“แผนการเดิม แต่ต้องปรับเปลี่ยน” น้ำเสียงของเขามั่นคง แฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง “จางมั่ว ใช้แผนผังจุดเชื่อมต่อพลังงานที่ท่านจ้าวสมุทรวาด วิเคราะห์ประเภทกับดักและกลไกการทำงานในทางฉุกเฉินเป็นอันดับแรก หาความถี่และช่องว่างที่เป็นไปได้ หงหลวน ซูเสี่ยว พวกคุณช่วยจางมั่ว หงหลวนคอยระวังหน่วยลาดตระเวนที่อาจโผล่มาแถวทางเข้า ซูเสี่ยวใช้การรับรู้ของคุณประสานกับจางมั่ว เตือนภัยความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ของกับดักพลังงานล่วงหน้า”

เขาหันไปทางหลงยวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพและการฝากฝัง “ท่านจ้าวสมุทร ภารกิจส่งเสียงบูรพาฝ่าตีประจิมนี้ ไม่มีใครเหมาะสมเท่าท่านอีกแล้ว รบกวนท่านสร้างความเคลื่อนไหวที่ใหญ่พอจากทางใต้น้ำ เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้คุ้มกันในพื้นที่แกนกลาง แต่ต้องระวังให้มาก ‘กระถางแม่’ นั่นไวต่อไอมารวารีเป็นพิเศษ เป้าหมายของท่านคือสร้างความปั่นป่วน ไม่ใช่ปะทะซึ่งหน้า”

หลงยวนพยักหน้าเล็กน้อย แววตาฉายความทระนงและเคร่งขรึม “ย่อมได้ ข้าย่อมรู้ขอบเขต จักชักนำกระแสน้ำวนใต้ดิน สร้างปรากฏการณ์ชีพจรน้ำสั่นสะเทือน เพียงพอจะทำให้พวกมันเสียขบวนไปชั่วขณะ”

“ช่วงเวลาจะมีไม่นาน” เฉินมั่วย้ำ “ทันทีที่เสียงความเคลื่อนไหวใต้น้ำดังขึ้น เราต้องเริ่มบุกทะลวงทางฉุกเฉินทันที จางมั่ว คุณต้องการเวลาเตรียมตัวเท่าไหร่?”

นิ้วของจางมั่วพรมลงบนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เรียกดูกราฟพลังงานกับดักที่หลงยวนส่งกลับมา คิ้วขมวดมุ่น “...กับดักในทางเดินเป็นแบบผสมผสาน มีทั้งเซนเซอร์พลังงาน กลไกทางกายภาพ แล้วก็การรบกวนทางจิต... ซ้อนทับกันหลายชั้น การเจาะระบบทั้งหมดเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าหาแพทเทิร์นเจอ เพื่อสร้างช่องทางปลอดภัยชั่วคราว... อย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการคำนวณเชิงลึกและจำลองสถานการณ์”

“ครึ่งชั่วโมง...” เฉินมั่วครุ่นคิด “เวลาที่ท่านจ้าวสมุทรสร้างความปั่นป่วนต้องประสานกันเป๊ะๆ เราจะลงมือคืนพรุ่งนี้เวลาเดิม คืนนี้ จางมั่ว คุณทุ่มเทคำนวณให้เต็มที่ หงหลวน ซูเสี่ยว พวกคุณทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมทางเข้าทางฉุกเฉิน จำลองการลอบเร้นในหัว ท่านจ้าวสมุทร เชิญท่านพักผ่อนเก็บแรง”

แผนการนิ่งแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันเตรียมตัวโดยไม่มีข้อโต้แย้ง

จางมั่วจมดิ่งสู่โลกแห่งข้อมูล หน้าจอแสดงคลื่นพลังงานของกับดักต่างๆ ที่ถักทอกันเหมือนงูพิษ เขาต้องหาช่องว่างของวงจรพลังงาน จุดบอดของการซ้อนทับคลื่น เหมือนการหาเส้นทางปลอดภัยเส้นเดียวที่แคบและหายวับไปได้ทุกเมื่อท่ามกลางดงระเบิด เรื่องนี้ต้องใช้การคำนวณที่แม่นยำยิบและความเข้าใจในแก่นแท้ของพลังงานอย่างลึกซึ้ง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นเต็มหน้าผากเขาอย่างรวดเร็ว

หงหลวนหลับตา ปลายนิ้ววาดด้ายแดงที่มองไม่เห็นกลางอากาศ จำลองทุกการเคลื่อนไหวในการลอบเร้นผ่านทางเดินแคบๆ การหลบสายตาลาดตระเวน และการรับมือวิกฤตฉุกเฉิน ซูเสี่ยนั่งข้างเธอ หลับตาเช่นกัน พลังการรับรู้ของเธอเปรียบเสมือนเรดาร์ที่แม่นยำที่สุด พยายามจดจำ “จังหวะการหายใจ” ของพลังงานอันแผ่วเบาที่กับดักเหล่านั้นแผ่ออกมาตอนที่จิตเทพของหลงยวนกวาดผ่าน เพื่อสร้างความคุ้นเคยกับ “จังหวะ” ของพวกมันล่วงหน้า

หลงยวนหลับตาปรับลมปราณอีกครั้ง แต่คราวนี้กลิ่นอายรอบกายไม่ได้มีเพียงการสั่นพ้องกับชีพจรน้ำ แต่แฝงความดุดันที่ซ่อนเร้นไว้ เหมือนผิวน้ำทะเลที่สงบนิ่งก่อนพายุจะมา แต่เบื้องล่างกลับมีคลื่นใต้น้ำโหมกระหน่ำ สะสมพลังที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำสมุทร

เฉินมั่วยืนอยู่ที่หน้าประตูกระท่อมหิน มองไปยังทิศทางของเมืองไกลลิบ สายตาลึกล้ำ เขาจำลองแผนการทุกขั้นตอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัว คิดถึงอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้นและแผนรับมือ ภาพของนักข่าวหลินจิ้งแวบเข้ามาในหัว ทำให้เขาเผลอกำหมัดแน่น ไม่ว่าอันตรายแค่ไหน ก้าวนี้ก็ต้องเดินออกไป

ค่ำคืนผ่านไปโดยไร้คำพูด มีเพียงเสียงเคาะคีย์บอร์ดเบาๆ ของจางมั่วและเสียงหายใจที่มั่นคงของทุกคน

วันรุ่งขึ้น สุสานยังคงเงียบสงัด ทุกคนเคี้ยวเสบียงแห้งเงียบๆ ตรวจเช็กอุปกรณ์ บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าวันก่อน เหมือนสายธนูที่ถูกง้างจนสุด

ยามพลบค่ำ ในที่สุดจางมั่วก็ถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ใบหน้าซีดเผือดแต่แววตาฉายความตื่นเต้น “เจอแล้ว! ‘ช่วงหน้าต่าง’ ที่เป็นไปได้ทางทฤษฎี! จากการคำนวณโมเดลความผันผวนของพลังงาน ในยามจื่อม่อเค่อ (ตีหนึ่ง) วงจรพลังงานของกับดักจะมีช่วงตกท้องช้างประมาณร้อยยี่สิบวินาที เมื่อบวกกับจุดบอดตามธรรมชาติของกับดักบางตัว ถ้าเราเร็วพอและแม่นยำพอ ก็มีโอกาสสูงที่จะผ่านทางเดินช่วงต้นที่อันตรายที่สุดไปได้โดยไม่กระตุ้นสัญญาณเตือนภัย! แต่ช่วงท้าย... ที่ใกล้กับเขตแกนกลาง การรบกวนแรงเกินไป โมเดลทำนายไม่ได้ทั้งหมด ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเอาครับ”

ร้อยยี่สิบวินาที! สำหรับการผ่านทางเดินช่วงต้นที่เต็มไปด้วยกับดักมรณะ! นี่คือการวิ่งแข่งกับมัจจุราชชัดๆ

“พอแล้ว!” เฉินมั่วตัดสินใจเด็ดขาด “หงหลวน คุณคล่องตัวที่สุด รับหน้าที่นำทาง ทำตามเส้นทางและเวลาที่จางมั่วคำนวณอย่างเคร่งครัด ซูเสี่ยว คุณตามหงหลวนไปติดๆ ใช้การรับรู้เตือนภัยล่วงหน้าหากมีความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยที่อยู่นอกเหนือโมเดล จางมั่ว คุณอยู่ตรงกลาง คอยสนับสนุนเทคนิคและรับมือเหตุฉุกเฉิน ผมรั้งท้าย”

เขามองหลงยวน “ท่านจ้าวสมุทร ยามจื่อม่อเค่อ ลงมือตรงเวลา”

หลงยวนลืมตา แววตาเปล่งประกายเทพ พยักหน้าเบาๆ

การรอคอยครั้งสุดท้าย เวลาดูเหมือนจะถูกยืดออกไปไม่สิ้นสุด ภายในกระท่อมหินไม่มีใครพูดคุย มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจเต้นหนักหน่วง หงหลวนตรวจสอบ “เสวียนสุ่ยหลิงซู” และด้ายแดงของตัวเองซ้ำๆ ซูเสี่ยวปรับลมหายใจเงียบๆ ให้การรับรู้อยู่ในสภาวะเฉียบคมที่สุด จางมั่วตรวจสอบอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องมือทั้งหมดเป็นครั้งสุดท้าย เฉินมั่วเช็ดไฟฉายแทคติคอลที่แทบไม่เคยห่างกาย สายตาเย็นเยียบ

ยามจื่อล่วงเลย เสียงลมนอกสุสานดูเหมือนจะหยุดลง สรรพสิ่งเงียบสงัดราวกับความตายก่อนพายุจะมา

เมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาที่กำหนดในที่สุด—

หลงยวนลุกขึ้นพรวด ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างวูบไหวหายไปในความมืดนอกกระท่อมหินราวกับภูตผี มุ่งหน้าสู่ทิศทางทางเข้าทางใต้น้ำที่กำหนดไว้

แทบจะในวินาทีที่เขาจากไป เฉินมั่วตะโกนเสียงต่ำ “ลุย!”

หงหลวนพุ่งออกจากกระท่อมหินเป็นคนแรกดุจแมวป่า ซูเสี่ยวและจางมั่วตามไปติดๆ เฉินมั่วกวาดสายตามองที่ซ่อนชั่วคราวเป็นครั้งสุดท้าย แล้วก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดอย่างเด็ดเดี่ยว

คนสองกลุ่ม เปรียบเสมือนหินสองก้อนที่ถูกโยนลงน้ำลึก มุ่งหน้าสู่เฉียนหลงยวนที่เต็มไปด้วยอันตราย ลอบเร้นเข้าไปอย่างไร้เสียง คลื่นใต้น้ำกำลังจะถูกกวนให้ปั่นป่วน