บทที่ 21: ดูการ์ตูนกัน!
บทที่ 21: ดูการ์ตูนกัน!
เป็นตอนกลางวันที่อากาศไม่ร้อนนัก องค์หญิงน้อยจึงนอนหลับไปอย่างสบาย
หลับยาวมาจนถึงช่วงบ่าย
สวีเหวินหย่ากลับไปทำงานต่อ ส่วนเซียวหรานก็คอยเฝ้าดูอยู่ในห้องตลอดเวลา
เซียวหรานยังคงไม่เห็นวี่แววว่าจะมีใครมาตามหาเด็กน้อยเลย
ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องแจ้งตำรวจแล้ว
ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้
เจ้าตัวเล็กน่ารักตรงหน้านี้ แค่ดูก็รู้ว่าได้รับการดูแลเอาใจใส่มาอย่างดี ครอบครัวของเธอต้องรักเธอมากแน่ๆ
พอเธอหายตัวไป คนที่บ้านคงเป็นห่วงมาก
ขณะที่เซียวหรานกำลังคิดฟุ้งซ่าน องค์หญิงน้อยก็ขยี้ตาแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง
“พี่ชาย~” องค์หญิงน้อยเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“ซื่อจื่อตื่นแล้วหยอ!”
“อื้มม อื้มม~”
องค์หญิงน้อยมองไปทางเซียวหราน “พี่ชาย เค้าหิวน้ำ~”
“ได้เลย ซื่อจื่อรอแป๊บนึงนะ พี่ไปรินน้ำให้” แม้จนถึงตอนนี้เซียวหรานก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเรียกเขาว่า ‘พี่ชาย’
ไม่รู้ว่ามันมีความหมายพิเศษอะไร
สวีเหวินหย่าเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าคำเรียกนี้ขององค์หญิงน้อยมีความหมายว่าอะไร
หลังจากดื่มน้ำไปหนึ่งแก้ว องค์หญิงน้อยก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
เซียวหรานกลัวว่าองค์หญิงน้อยจะร้องไห้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลองถามดู “ซื่อจื่อ คิดถึงปะป๊าหม่าม้ามั้ยจ๊ะ?”
ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำขององค์หญิงน้อยเต็มไปด้วยความสงสัย “พี่ชาย ปะป๊าหม่าม้าคืออัยหยอค้า~”
คำถามนี้ทำเอาเซียวหรานไปไม่เป็นเลยทีเดียว
“ก็คือ...ก็คือ...” เซียวหรานพบว่ามันยากที่จะอธิบายเรื่องนี้ให้เด็กสองขวบเข้าใจได้
“เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก ซื่อจื่อไปเล่นรถโยกเด็กกันดีมั้ย?”
ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งที่เซียวหรานทำได้คือรอให้ครอบครัวขององค์หญิงน้อยมา
ดังนั้นเขาจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ปล่อยให้องค์หญิงน้อยร่าเริงมีความสุขแบบนี้ก็ดีแล้ว
อย่างไรเสียสิ่งที่ทำได้ก็มีแค่การรอ
คนในซูเปอร์มาร์เก็ตเริ่มเยอะขึ้น
เคาน์เตอร์ของสวีเหวินหย่าเริ่มมีคนต่อแถวแล้ว
เซียวหรานยังคงอุ้มองค์หญิงน้อยเดินไปหา เธอโบกมือเล็กๆ “พี่สาวคนสวย~”
“ซื่อจื่อตื่นแล้วเหรอ?” สวีเหวินหย่าเห็นองค์หญิงน้อยก็ยิ้มออกมา
เด็กคนนี้คือตัวสร้างความสุขโดยแท้ ความสุขของเธอส่งต่อถึงคนรอบข้างได้อย่างง่ายดาย
“อื้มม อื้มม~”
“พี่สาวกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวเล่นกับซื่อจื่อนะ”
“อื้มม อื้มม~”
เซียวหรานพาองค์หญิงน้อยไปที่ประตู องค์หญิงน้อยวิ่งออกไปข้างนอกอย่างสงสัยใคร่รู้
พอเปิดม่านออก ไอร้อนก็ปะทะเข้ามาที่ใบหน้า องค์หญิงน้อยรีบหันหลังวิ่งกลับเข้ามา “ย้อน~”
“ฮ่าๆๆ!”
“ร้อนใช่ไหม?”
องค์หญิงน้อยพยักหน้าอย่างจริงจัง “อื้มม อื้มม~ ย้อน~”
“งั้นเราไม่ออกไปข้างนอกนะ มาเล่นรถโยกเด็กกัน” เซียวหรานชี้ไปที่รถโยก
“อื้มม อื้มม~” องค์หญิงน้อยรีบร้อนอยากจะขึ้นไปเล่นแทบไม่ไหว
หลังจากเล่นไปสักพัก เซียวหรานก็พาองค์หญิงน้อยกลับเข้ามา
เขาชักจะชอบเจ้าตัวเล็กคนนี้มากเกินไปแล้ว
ความคิดที่อยากจะมีลูกสาวสักคนเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าไม่ติดว่าองค์หญิงน้อยยังเล็กเกินไป เซียวหรานคงคิดว่านี่เป็น ‘โฆษณาแฝง’ ของทางการที่ส่งมาเพื่อรณรงค์ให้คนมีลูกเป็นแน่
“ซื่อจื่อ เราไปดูการ์ตูนแอนิเมชันกันดีมั้ย?”
“การ์ตูนคืออัยหยอค้า~”
นี่เป็นอีกคำศัพท์ที่องค์หญิงน้อยไม่เคยได้ยิน
การที่องค์หญิงน้อยไม่รู้จักการ์ตูนแอนิเมชัน ทำให้เซียวหรานงุนงงเป็นอย่างมาก
เด็กในยุคนี้ไม่น่าจะมีใครไม่รู้จักนะ
“ก็คือของที่ดูแล้วสนุกน่ะ เดี๋ยวซื่อจื่อดูก็รู้เอง...”
“อื้มม อื้มม~”
เซียวหรานพาองค์หญิงน้อยกลับไปที่ห้อง แล้วเปิดเรื่องนาจาให้ดู
“อี๋~” องค์หญิงน้อยทำหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นหน้าจอ
เซียวหรานสังเกตเห็นปฏิกิริยาขององค์หญิงน้อยแล้ว รู้สึกเหมือนเธอไม่เคยดูมาก่อน
“ซื่อจื่อ ก่อนหน้านี้ไม่เคยดูเหรอ?”
องค์หญิงน้อยส่ายหน้า “ม่ะเคยค่า~ อัยนี้สุดยอดเยย~”
ตามหลักแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ การแต่งตัวขององค์หญิงน้อยบ่งบอกว่าไม่น่าจะไม่เคยดู
ตอนนี้อย่าว่าแต่ในเมืองใหญ่เลย เด็กๆ ที่อยู่บนภูเขาลึกก็ยังรู้จักการ์ตูนแอนิเมชัน
เซียวหรานคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
และก็ไม่หวังว่าองค์หญิงน้อยจะอธิบายได้
ก็ขนาดคำว่าปะป๊าหม่าม้ายังไม่รู้จักเลย การไม่รู้จักสิ่งนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องปกติ
เมื่อองค์หญิงน้อยเห็นนาจาโลดโผนตีลังกาอยู่บนจอ เธอก็โบกมือเล็กๆ อย่างตื่นเต้น พลางพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วว่า “พี่ชาย~ ดูจิ~ อัยนั้นๆ~ อัยนั้นคือล่าจา!”
เซียวหรานได้ยินการออกเสียงขององค์หญิงน้อยก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาค่อยๆ แก้ให้ “ซื่อจื่อ นั่นคือนาจา ไม่ใช่ล่าจานะ”
องค์หญิงน้อยเอียงคอเล็กน้อย กะพริบตาโตๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เค้ารู้น่า~”
“คือล่าจางาย~”
เซียวหรานยิ้มอย่างจนใจ พลางคิดในใจว่าการออกเสียงขององค์หญิงน้อยถึงจะน่ารัก แต่ก็เพี้ยนไปหน่อยจริงๆ
เขาพูดซ้ำอย่างใจเย็น “คือ นา——จา ไม่ใช่ ล่า——จา”
องค์หญิงน้อยทำตามอย่างเซียวหราน ปากเล็กๆ ขยับขึ้นลง พยายามเลียนแบบ “คือ คือ... ล่าจา!”
เซียวหรานกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เขาค่อยๆ ลูบศีรษะขององค์หญิงน้อยเบาๆ “ก็ได้ๆ ถ้าซื่อจื่อชอบเรียกล่าจา ก็เรียกล่าจาแล้วกันนะ!”
เมื่อองค์หญิงน้อยได้ยินคำพูดของเซียวหราน เธอก็ตบมือเล็กๆ อย่างมีความสุข “อื้มม อื้มม~ ล่าจาเก่งมั่กๆ เยย~”
องค์หญิงน้อยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมผืนเล็กนุ่มนิ่ม ตัวน้อยๆ นั่งหลังตรงแน่ว ราวกับถูกร่ายมนตร์ให้ตัวแข็งทื่อ
ดวงตากลมโตคู่เดิมของเธอยิ่งเบิกกว้างขึ้นไปอีก ในดวงตามีแสงสีสันจากหน้าจอส่องประกายระยิบระยับ เธอจ้องเขม็งไปที่หน้าจอไม่กะพริบตา ราวกับว่าทั้งโลกเหลือเพียงภาพการ์ตูนที่กำลังฉายอยู่เท่านั้น
ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอเผยอออกเล็กน้อย นานๆ ครั้งจะส่งเสียงอุทานเบาๆ พร้อมกับโยกศีรษะเล็กๆ ไปตามการเคลื่อนไหวของนาจาบนหน้าจอ
เมื่อเห็นฉากเด็ดตอนนาจาป่วนทะเล เธอก็ตื่นเต้นจนเอนตัวไปข้างหน้า สองมือกำชายเสื้อของตัวเองแน่นโดยไม่รู้ตัว ปากก็พึมพำไปด้วย
“ว้าว~ เก่งมั่กๆ เยย~”
“พี่ชายดูจิ~”
การ์ตูนฉายต่อไป องค์หญิงน้อยยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจออย่างตั้งใจ นานๆ ครั้งก็จะส่งเสียงอุทานออกมา “ว้าว~ ล่าจาบินได้ด้วย~”
“ล่าจาตีคนไม่ดี~”
“ล่าจาเก่งมั่กๆ เยย~”
“อื้มๆ เก่งมากจริงๆ” เซียวหรานรีบตอบรับองค์หญิงน้อย
เมื่อภาพเปลี่ยนไป สายตาขององค์หญิงน้อยก็จับจ้องตามอย่างไม่ลดละ
เดี๋ยวก็หัวเราะคิกคักกับความกล้าหาญของนาจา เสียงหัวเราะใสกังวานน่าฟัง
เดี๋ยวก็ขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างกังวลเมื่อนาจาต้องเผชิญกับความยากลำบาก
ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความกังวล เธออินไปกับโลกแห่งการ์ตูนอันน่าอัศจรรย์นี้อย่างเต็มที่
ตั้งใจเป็นพิเศษ เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ ในวัยเดียวกัน
เธอหลงใหลในสิ่งที่เรียกว่าการ์ตูนแอนิเมชันเอามากๆ และชอบมันมาก
ตามปกติแล้วเวลาดูละคร ก็ต้องเตรียมของกินไว้ด้วย
แต่เซียวหรานไม่ได้ทำอย่างนั้น
สำหรับเด็กวัยนี้ เขาไม่กล้าให้เธอกินขนมขบเคี้ยว
กลัวว่าถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ เซียวหรานคงรับผิดชอบไม่ไหว
เด็กเล็กขนาดนี้ ภูมิต้านทานยังอ่อนแอ
ถ้าเกิดต้องเข้าโรงพยาบาลขึ้นมา อย่างเบาะๆ ก็หลายพัน ถ้าอาการหนักก็อาจจะหลายหมื่นหรือมากกว่านั้น
เมื่อการ์ตูนจบลง องค์หญิงน้อยก็ยังคงมีท่าทีเหมือนยังดูไม่จุใจ
องค์หญิงน้อยหันมามองเซียวหราน “พี่ชาย~ อยากดูคุณล่าจาอีก~”
“ซื่อจื่อ ไม่มีแล้วล่ะ ไว้คราวหน้าค่อยดูใหม่นะ” เซียวหรานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ตอนนี้ก็เย็นแล้ว
ยังไม่มีใครมาตามหาเลย เรื่องนี้มันแปลกๆ นะ!
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง
เด็กหญิงคนนี้ไม่เหมือนเด็กปกติทั่วไปสักเท่าไหร่
“ซื่อจื่อ ก่อนหน้านี้หนูมาจากไหน จำได้มั้ย?” เซียวหรานถามอีกครั้ง
องค์หญิงน้อยดูงุนงง ไม่รู้จะตอบเซียวหรานอย่างไรในทันที
(จบตอน)