บทที่ 5: ชิมแตงโม!
บทที่ 5: ชิมแตงโม!
องค์หญิงน้อยทรงเปี่ยมล้นไปด้วยความยินดี ทอดพระเนตรเนื้อแตงโมในพระหัตถ์
พระองค์ไม่ได้คิดจะเก็บไว้เสวยเพียงผู้เดียว และไม่ได้ตั้งพระทัยจะซ่อนมันไว้เลยแม้แต่น้อย
พระพักตร์เล็กๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ทรงก้าวพระบาทสั้นๆ วิ่งต้อยๆ ออกไปด้านนอก พลางเปล่งเสียงร้องเรียกเสียงดังว่า “อาเจ้~”
อีกด้านหนึ่ง องค์หญิงน้อยเฉิงหยางกำลังหันพระพักตร์เข้าหากำแพงอย่างว่าง่าย
พระหัตถ์เล็กๆ ทั้งสองข้างปิดพระเนตรไว้แน่น ทรงรอคอยให้น้องหญิงซ่อนตัวอย่างอดทน
เมื่อได้ยินสุรเสียงขององค์หญิงน้อย นางจึงรีบตรัสถามขึ้นว่า “ซื่อจื่อ เจ้าซ่อนเสร็จแล้วหรือยัง?”
“ยังเยยค่า~”
องค์หญิงน้อยวิ่งมาถึงข้างกายองค์หญิงน้อยเฉิงหยางอย่างรวดเร็ว ทรงเงยพระเศียรเล็กๆ ขึ้น ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส
ทรงยื่นเนื้อแตงโมในพระหัตถ์ไปตรงหน้าองค์หญิงน้อยเฉิงหยาง แล้วตรัสว่า “อาเจ้~ กิงจิ~”
“หืม?” องค์หญิงน้อยเฉิงหยางไม่เข้าพระทัย ค่อยๆ คลายพระหัตถ์เล็กๆ ออกแล้วลืมพระเนตรขึ้น
ก็เห็นน้องหญิงที่อยู่ข้างๆ กำลังถือของสีแดงๆ หน้าตาประหลาดชิ้นหนึ่งอยู่ และกำลังมองมาที่ตนด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
องค์หญิงน้อยรีบแนะนำอย่างไม่รอช้า “อัยนี้หวานๆ งับ~”
“เยงๆ ด้วย~”
“อาหย่อยมั่กๆ เล้ย~”
พระองค์ตรัสไปพลางทำท่าทางประกอบไปพลาง พระพักตร์เล็กๆ เต็มไปด้วยแววตาคาดหวัง
องค์หญิงน้อยเฉิงหยางจ้องมองเนื้อแตงโมชิ้นนั้นด้วยสีหน้างุนงง ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย
ทรงอดไม่ได้ที่จะตรัสถาม “ซื่อจื่อ นี่คือสิ่งใดรึ?”
แม้จะไม่รู้ว่านี่คืออะไร แต่ดูแล้วก็น่ากินไม่น้อย สัญชาตญาณบอกว่าของสิ่งนี้น่าจะอร่อยมาก
องค์หญิงน้อยทอดพระเนตรแตงโมในพระหัตถ์ เอียงพระเศียรเล็กๆ ส่ายหน้าอย่างใสซื่อ แล้วตรัสว่า “เค้าม่ะรู้ง่า~”
แต่แล้วก็ทรงรีบเสริมอย่างตื่นเต้นว่า “แต่มันอาหย่อยมั่กๆ เล้ย~”
“อาเจ้กิงจิ~”
ด้วยความเชื่อใจในตัวน้องหญิง องค์หญิงน้อยเฉิงหยางจึงไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่ได้คำนึงเลยว่านี่คือของที่ไม่รู้ที่มาที่ไป
ทรงอ้าพระโอษฐ์ แล้วกัดเข้าไปเบาๆ คำหนึ่ง
ในชั่วพริบตา สัมผัสเย็นเฉียบของแตงโมแช่เย็นก็ส่งผ่านมาทางปลายลิ้น ตามมาด้วยรสชาติหวานฉ่ำสดชื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วโพรงปาก
บนพระพักตร์ขององค์หญิงน้อยเฉิงหยางปรากฏแววตื่นเต้นยินดีขึ้นทันใด ดวงตาเปล่งประกายขึ้นมาในบัดดล
“ว้าว! สิ่งนี้อร่อยจริงๆ” ทรงอดที่จะชื่นชมไม่ได้
ปฏิกิริยาของเด็กหญิงตัวน้อยทั้งสองเหมือนกันราวกับแกะ เมื่อองค์หญิงน้อยได้ยินคำชมของพี่สาว ในใจก็ลิงโลดจนบอกไม่ถูก
ทรงพยักหน้าแรงๆ แล้วตรัสว่า “อื้มๆๆ ค่า~”
เมื่อได้รับการยอมรับจากพี่สาว องค์หญิงน้อยก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น
องค์หญิงน้อยหยิบเนื้อแตงโมขึ้นมาอีกครั้ง ยื่นไปที่ริมฝีปากขององค์หญิงน้อยเฉิงหยาง แล้วตรัสว่า “อาเจ้กิงอีกคำนึงงับ~”
“ซื่อจื่อเจ้าก็กินด้วยสิ” องค์หญิงน้อยเฉิงหยางก็ทรงเป็นเด็กดีเช่นกัน ทรงดันเนื้อแตงโมไปทางริมฝีปากขององค์หญิงน้อย
เซียงเฉ่าและซูอิ่งที่อยู่ด้านข้างคอยจับตาดูกิริยาขององค์หญิงน้อยทั้งสองอยู่ตลอดเวลา เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติจึงรีบก้าวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
เมื่อพวกนางเห็นของในพระหัตถ์ขององค์หญิงน้อย รวมถึงท่าทางที่องค์หญิงน้อยทั้งสองกำลังเสวยอย่างเอร็ดอร่อย ก็ถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ
“องค์หญิงเพคะ นี่คือสิ่งใดหรือเพคะ”
น้ำเสียงของเซียงเฉ่าเจือไปด้วยความร้อนรน นางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาในทันใด
“อัยนี้อาหย่อยน้า~” องค์หญิงน้อยชี้ไปที่เนื้อแตงโมในพระหัตถ์อย่างใสซื่อ บนใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ
เซียงเฉ่าและซูอิ่งตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาในทันที นี่มันของที่ไม่รู้ที่มาที่ไป แต่องค์หญิงน้อยทั้งสองกลับเสวยเข้าไปแล้ว!
“องค์หญิงเพคะ จะเสวยของสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะเพคะ”
ซูอิ่งร้อนใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา ในใจนางรู้ดีว่าหากองค์หญิงน้อยทั้งสองเป็นอะไรไปเพราะเสวยของสิ่งนี้เข้าไป ตนคงรับผิดชอบไม่ไหวเป็นแน่
“องค์หญิงเพคะ ของสิ่งนี้ให้หม่อมฉันดูหน่อยได้หรือไม่เพคะ”
เซียงเฉ่ารีบนั่งยองๆ ลงตรงหน้าองค์หญิงน้อย พยายามทำให้น้ำเสียงของตนฟังดูอ่อนโยนที่สุด เพื่อพยายามรับเนื้อแตงโมมาจากพระหัตถ์ขององค์หญิงน้อย
แต่องค์หญิงน้อยกลับหันตัวหนี นำแตงโมไปซ่อนไว้ด้านหลัง กอดไว้อย่างหวงแหน แล้วตรัสเสียงดังว่า
“ม่ายอาว~”
“อัยนี้ของเค้างับ~”
ทรงรีบประกาศความเป็นเจ้าของ ในสายตาของพระองค์ ของอร่อยเช่นนี้ ไม่อยากให้ใครทั้งนั้น
เซียงเฉ่าเผยรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้ พลางเกลี้ยกล่อมองค์หญิงน้อยอย่างใจเย็น
“เป็นขององค์หญิงเพคะ เป็นขององค์หญิง ให้หม่อมฉันดูหน่อยได้หรือไม่เพคะ”
“ใช่แล้วเพคะ ให้หม่อมฉันดูหน่อยว่าเสวยได้หรือไม่”
ซูอิ่งก็ผสมโรงอยู่ข้างๆ ในยามนี้นางตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว ได้แต่หวังว่าจะสืบให้รู้โดยเร็วที่สุดว่าของสิ่งนี้กินได้หรือไม่
“ม่ายอาว~ มันอาหย่อยมั่กๆ เล้ย~”
องค์หญิงน้อยไม่ไหวติงแม้แต่น้อย ในใจของพระองค์นั้น เสวยได้หรือไม่ตนเองรู้ดีที่สุด ของอร่อยขนาดนี้ จะให้คนอื่นดูได้อย่างไรกัน
องค์หญิงน้อยจูงพระหัตถ์องค์หญิงน้อยเฉิงหยาง แล้วตรัสอย่างตื่นเต้นว่า “อาเจ้ เราไปกัง~”
ตรัสจบ องค์หญิงน้อยทั้งสองก็วิ่งออกจากตำหนักใน มาถึงตำหนักหน้า
ในขณะนั้น จักรพรรดินีจ่างซุนและหลี่ลี่จื้อกำลังถือตำราโบราณ แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันด้วยเสียงแผ่วเบา
องค์หญิงน้อยพรวดเข้าไปข้างกายหลี่ลี่จื้อ ชูเนื้อแตงโมที่เหลือเพียงน้อยนิดในพระหัตถ์ขึ้นสูง ยื่นไปจรดริมฝีปากของหลี่ลี่จื้อ แล้วตรัสว่า “พี่จ๋า~ กิงจิ~”
หลี่ลี่จื้อทำท่าจะกัดเข้าไปคำหนึ่งตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อยื่นมาถึงริมฝีปากก็พลันรู้สึกถึงความผิดปกติ
นางเบิกตากว้าง ถามด้วยใบหน้าประหลาดใจ “ซื่อจื่อ นี่คือสิ่งใดรึ?”
องค์หญิงน้อยมีสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ กะพริบดวงตาฉ่ำน้ำคู่โต แล้วตรัสว่า “เค้าม่ะรู้ง่า~”
“แต่มันอาหย่อยน้า~”
จักรพรรดินีจ่างซุนก็ทรงสังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน พระองค์ทอดพระเนตรไปยังนางกำนัลสองคนที่อยู่ด้านข้างซึ่งมีสีหน้าตึงเครียด แล้วตรัสถามเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
“ทูลฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะ องค์หญิงทั้งสองทรงเล่นอยู่ในตำหนักใน ไม่ให้หม่อมฉันตามเข้าไป เมื่อครู่นี้พอออกมาจากตำหนักในก็ทรงถือของสิ่งนี้ออกมาแล้วเพคะ”
เซียงเฉ่าไม่กล้าปิดบัง รีบอธิบายอย่างละเอียดทุกประการ
ในฐานะนางกำนัลข้างกายองค์หญิง แม้สวัสดิการจะดี แต่ความรับผิดชอบก็ใหญ่หลวงนัก กลัวว่าองค์หญิงจะเป็นอะไรไป
“ซื่อจื่อ เจ้ากินเข้าไปแล้วใช่หรือไม่?” หลี่ลี่จื้อรีบถามอย่างร้อนรน
“อื้มๆๆ ค่า~” องค์หญิงน้อยก็ตรัสตามความจริง ไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเลยแม้แต่น้อย
พระองค์ยังตรัสด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจว่า “หวานๆ งับ~ อาหย่อย~”
องค์หญิงน้อยเฉิงหยางที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเสริมว่า “เย็นๆ ด้วยเพคะ พิเศษมาก”
“ตามหมอหลวง!” หลี่ลี่จื้อรีบหันไปมองอวี้ซู กล่าวด้วยสีหน้าร้อนรน
“เพคะ องค์หญิง” อวี้ซูไม่กล้าชักช้า รีบหันหลังแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ลี่จื้อรับเนื้อแตงโมมา สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ และยังมีความเย็นยะเยือกสายหนึ่งส่งผ่านมาทางปลายนิ้ว
จักรพรรดินีจ่างซุนรีบเข้าไปใกล้องค์หญิงน้อยทั้งสอง แล้วตรัสถามเสียงเบาว่า “ซื่อจื่อ เอ้อร์เหนียงก็เสวยเข้าไปด้วยรึ?”
องค์หญิงน้อยทั้งสองรีบพยักพักตร์รับ พวกพระองค์ยังไม่ตระหนักว่าการเสวยของที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนั้นอาจมีอันตราย ยังคงจมดิ่งอยู่กับความสุขที่ได้ค้นพบของอร่อย
“ซื่อจื่อกับเอ้อร์เหนียงรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่?”
จักรพรรดินีจ่างซุนมีสีพระพักตร์กังวลเต็มเปี่ยม ในแววพระเนตรเต็มไปด้วยความห่วงใย ทรงพินิจดูสีหน้าขององค์หญิงน้อยทั้งสองอย่างละเอียด
“ม่ะมีค่า~” องค์หญิงน้อยชี้ไปที่เนื้อแตงโม ตรัสด้วยสีหน้าคาดหวัง “ท่านแม่จ๋า หนูอยากกิงอีก~”
“ซื่อจื่อ เดี๋ยวค่อยว่ากันนะ ของนี่มาจากที่ใดรึ?”
จักรพรรดินีจ่างซุนยังคงตรัสถามอย่างอ่อนโยน พระองค์พยายามสงบสติอารมณ์เพื่อไม่ให้เด็กทั้งสองตกใจ
องค์หญิงน้อยยื่นนิ้วชี้ไปทางตำหนักใน แล้วตรัสว่า “ก็อยู่ในน้านงายงับ~”
“พาท่านแม่ไปดูหน่อยได้หรือไม่?” จักรพรรดินีจ่างซุนตรัสถามเสียงเบา
“ด้ายค่า~ ด้ายค่า~” องค์หญิงน้อยจูงพระหัตถ์พระมารดาอย่างดีใจ กระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าไปยังตำหนักใน
หลี่ลี่จื้อและองค์หญิงน้อยเฉิงหยางกับคนอื่นๆ ก็รีบตามไปด้านหลัง ขบวนคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังตำหนักในด้วยสีหน้าตึงเครียด เพื่อต้องการสืบให้รู้ถึงที่มาของสิ่งของปริศนานี้ให้ได้
(จบตอน)