ตอนที่ 27: การต่อสู้ต่อเนื่อง
ตอนที่ 27: การต่อสู้ต่อเนื่อง
ตอนที่ 27: การต่อสู้ต่อเนื่อง
ร่างทั้งสองกลางอากาศราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบ กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ร่างกายร่วงดิ่งลงสู่พื้นทันที
"ยะ... ยอมแพ้...!" พวกเขารวบรวมลมปราณเฮือกสุดท้าย พยุงตัวให้ทรงตัวได้ที่ความสูงเพียงสองสามเมตรก่อนจะหล่นตุ้บลงพื้น
เซียวเซียนเห็นดังนั้นก็ปล่อยพายุใต้ฝ่าเท้าเป็นจังหวะ ค่อยๆ ไต่ระดับลงมาจากกลางอากาศทีละขั้น
หม่าหงจวิ้นแทบจะอ้าปากค้าง จ้องมองเซียวเซียนที่เพิ่งลงมายืนทรงตัวได้อย่างโง่งม
"เซียวเซียน เจ้าบินได้จริงๆ เหรอเนี่ย?!" เขาอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวเข้าไปกระซิบถามเสียงหลง
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเพียงสิบวินาที ผู้ชมที่ตอนแรกคิดว่าจะได้ดูการแข่งขันที่น่าเบื่อ
กลับต้องประหลาดใจเมื่อได้เห็นฉากการสวนกลับอันงดงามเช่นนี้
"วู้ว!!! ชุดคลุมดำ! ชุดคลุมดำ! ชุดคลุมดำ!" ผู้ชมโห่ร้องเชียร์ทันที
"บินได้นิดหน่อยน่ะ" เซียวเซียนไม่สนใจผู้ชม ลากหม่าหงจวิ้นลงจากเวที
แรงดูดของฝ่ามือดูดกลืนสามารถยกคนได้ แรงผลักของฝ่ามือเป่าอัคคีก็ย่อมทำได้เช่นกัน เช่นเดียวกับก้าวระเบิด
เพียงแต่การควบคุมมันค่อนข้างซับซ้อน เขาใช้เวลาศึกษานานกว่าจะประคองตัวกลางอากาศได้แบบถูไถ และมันก็ทำต่อเนื่องได้ไม่นานนัก
ทันทีที่มาถึงห้องพักนักกีฬา
เซียวเซียนก็เห็นฟู่หลันเต๋อ และข้างหลังเขามีไต้มู่ไป๋และเอ้าซือข่าที่สวมชุดคลุมดำยืนอยู่
"ไปต่อ อย่าหยุด" ฟู่หลันเต๋อยื่นตราประลองวิญญาณระดับเหล็กของเอ้าซือข่าให้เซียวเซียนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ครับ ท่านผู้อำนวยการ..." เซียวเซียนถอนหายใจในใจแล้วรับตรามา พลังวิญญาณของเขายังเหลืออยู่ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์
"..."
ทันทีที่เซียวเซียนเดินเข้าสู่ห้องพักสำหรับรอการประลองเดี่ยว เขาก็ได้ยินเสียงพิธีกรประกาศชื่อ
"ลำดับต่อไป ขอเชิญพบกับมหาวิญญาณจารย์ ชุดคลุมดำหมายเลขสอง เจ้าของวิญญาณยุทธ์ไส้กรอก! และคู่ต่อสู้ของเขา มหาวิญญาณจารย์จงถ่า เจ้าของวิญญาณยุทธ์วัวคลั่ง!"
"ทั้งสองท่านนี้ล้วนเป็นหน้าใหม่..."
"โอ๊ะ? ชุดคลุมดำหมายเลขสองก็สวมชุดคลุมดำเหมือนกัน!"
"วันนี้มีวิญญาณจารย์สวมชุดคลุมดำมาแล้วถึงสี่คน!"
"มาดูกันซิว่าเขาจะสานต่อสถิติไร้พ่ายของสามคนก่อนหน้าได้หรือไม่!!!"
เซียวเซียนเดินตามทางเดินห้องพักขึ้นสู่เวทีท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชม
พิธีกรคนนี้เก่งเรื่องการปลุกเร้าบรรยากาศจริงๆ
จงถ่ายืนรอเขาอยู่บนเวทีแล้ว
ชายคนนี้รูปร่างกำยำล่ำสันเหมือนหอคอยสมชื่อ สูงกว่าเซียวเซียนอย่างน้อยสองสามช่วงหัว กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ จนเสื้อผ้าแทบปริ
เขาให้ความรู้สึกคล้ายๆ กับจ้าวจี๋
ชัดเจนว่าเป็นวิญญาณจารย์สายพละกำลังล้วนๆ
หลังจากพิธีกรลงจากเวที
จงถ่าไม่พูดพล่ามทำเพลง จ้องเซียวเซียนแล้วเปิดใช้วิญญาณยุทธ์ทันที เขาคู่งอกขึ้นบนหัว ผิวหนังหนาเตอะปรากฏขึ้นตามตัว ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นอีกหลายส่วน จนสูงกว่าสองเมตร! กว้างเหมือนกำแพง!
วงแหวนวิญญาณสองวง สีขาวหนึ่งและสีเหลืองหนึ่ง ลอยขึ้นจากเท้า เขากระทืบเท้า ย่อตัว แล้วปล่อยหมัดตรง!
เซียวเซียนจ้องมองหมัดที่ใหญ่เท่ากระสอบทราย แล้วเม้มปากแน่น
ฝ่ามือขวาเปลี่ยนเป็นสีหยกนิลเงียบๆ พลังวิญญาณเสวียนเทียนพลุ่งพล่าน เขาถีบตัวพุ่งเข้าหา!
เหวี่ยงหมัดขวาเข้าปะทะตรงๆ!
เปรี้ยง—!
สองหมัด หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก ปะทะกันเสียงดังสนั่น!
จากนั้นก็ดีดตัวออกจากกันอย่างแรง!
ตึก ตึก ตึก!
เซียวเซียนถอยหลังไปสามก้าวติดๆ กว่าจะทรงตัวได้
แต่จงถ่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ร่างกายโอนเอน ถอยหลังไปสองสามก้าวเช่นกัน!
แต่เขาทำหน้าเหยเก รู้สึกเจ็บแปลบที่มือขวา
ไต้มู่ไป๋ที่อยู่ข้างล่างเวทีกระตุกมุมปาก หมอนี่แรงเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?!
"..."
ไม่นาน ทักษะวิญญาณแรกของจงถ่าก็ส่องแสง หมัดของเขาหนักหน่วงขึ้นอีกขณะฟาดเข้ามา
"ทักษะวิญญาณแรกคือเพิ่มพละกำลังงั้นเหรอ?"
ดวงตาของเซียวเซียนเปล่งประกายสีม่วงขณะจ้องมองหมัดที่พุ่งเข้ามา ประเมินสถานการณ์
ถ้าเป็นเมื่อก่อน
เขาคงใช้ฝ่ามือดูดกลืนดึงร่างคู่ต่อสู้เพื่อสลายแรงปะทะ แล้วค่อยสวนกลับ
หรือไม่งั้นก็ควักปูนขาวออกมาจากเอว แล้วใช้ฝ่ามือเป่าอัคคีพ่นใส่หน้ามันซะ
แต่... ทำแบบนั้นจะบรรลุเป้าหมายการฝึกฝนไหม?
แววตาของเซียวเซียนเย็นเยียบ เขากระทืบเท้า!
ก้าวระเบิดทำงานทันที!
อาศัยแรงปะทะจากก้าวระเบิด เขาพุ่งเข้าปะทะอีกครั้ง!
เปรี้ยง—!
สองหมัด หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก ปะทะกันสนั่นอีกครั้ง!
แล้วก็ดีดตัวออกจากกันอีกรอบ!
เซียวเซียนถอยหลังไปห้าหกก้าว "ตึก ตึก" ส่วนจงถ่าก็พอๆ กัน
ครั้งนี้ เสมอกันอีกแล้ว
แต่จงถ่าหน้าเบี้ยวหนักกว่าเดิม นอกจากมือแล้ว เขารู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งชนกำแพง กระดูกทั้งร่างสั่นสะเทือน
เซียวเซียนกลับไม่เป็นไรมาก แค่รู้สึกชาหนึบๆ ที่แขนและส่วนอื่นๆ เล็กน้อย
ตั้งแต่ได้หัตถ์หยกนิลมา
มันทำให้ฝ่ามือของเขาแข็งแกร่งดุจหยก
เขาพยายามประยุกต์ใช้กับส่วนอื่นๆ ฝึกหัตถ์หยกนิลให้กลายเป็น "กายาหยกนิล"!
น่าเสียดายที่จนถึงทุกวันนี้ เขาทำสำเร็จแค่ข้อต่อสำคัญๆ บางจุด เช่น ข้อศอก หัวเข่า และหน้าอก
ยังไม่สามารถฝึกให้สมบูรณ์ทั้งร่างเป็นกายาหยกนิลที่แท้จริงได้
ไม่อย่างนั้น ความแข็งแกร่งและความทนทานของร่างกายเขาจะหยุดอยู่แค่นี้ได้ยังไง?
"..."
การต่อสู้หลังจากนั้นยากลำบากอย่างยิ่ง
ทักษะวิญญาณที่สองของจงถ่าก็คือการเพิ่มพละกำลังเช่นกัน!
เซียวเซียนทำได้แค่ใช้ก้าวระเบิดที่รุนแรงขึ้น ผสานกับหัตถ์หยกนิลเข้าต้านทาน!
เปรี้ยง—!
เปรี้ยง—!
เปรี้ยง—!
ทั้งสองเหมือนสัตว์ป่าบ้าคลั่ง พุ่งเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด
ผู้ชมแทบจะอ้าปากค้าง แต่การต่อสู้แบบหมัดแลกหมัด เนื้อแลกเนื้อนี้ ดูเหมือนจะยิ่งปลุกเร้าอารมณ์พวกเขาให้พลุ่งพล่าน
ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะบ้าคลั่งและส่งเสียงเชียร์ดังกระหึ่ม!
ไต้มู่ไป๋ หม่าหงจวิ้น และเอ้าซือข่า นั่งอยู่ข้างเวที ถึงกับขนลุกซู่
นี่มันยังเป็นการประลองของวิญญาณจารย์อยู่ใช่ไหม?!
ทำไมรู้สึกเหมือนกอริลลาสองตัวกำลังฟัดกันบนเวที!?
ไม่กี่นาทีต่อมา
จงถ่าหน้าบอกบุญไม่รับ หมัดของเขาเจ็บปวดรวดร้าว แขนสั่นระริกควบคุมไม่ได้ ทุกครั้งที่ปะทะกัน เหมือนชกใส่แผ่นเหล็กไม่มีผิด
แถมยิ่งสู้ เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆ พลังวิญญาณในร่างกายปั่นป่วนรุนแรง ควบคุมแทบไม่อยู่
เซียวเซียนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผากและแผ่นหลัง ฮู้ดและเสื้อผ้าชุ่มโชก
ฝ่ามือของเขาไม่เป็นไรเพราะมีหัตถ์หยกนิล แต่แขนของเขาไม่ได้ฝึกมา มีแค่ข้อศอก ท่อนแขนรู้สึกเหมือนจะหักเพราะแรงสั่นสะเทือน!
พอยิ่งใช้ก้าวระเบิดรุนแรงขึ้น ขาก็เริ่มเจ็บแปลบ
เส้นชีพจรของเขาเริ่มจะรับภาระหนักไม่ไหวแล้ว!
ที่สำคัญกว่านั้น นี่คือการประลองรอบที่สาม ทั้งพละกำลังและพลังวิญญาณของเขาเริ่มจะไม่พอ!
วิชาเสวียนเทียนโคจรอย่างบ้าคลั่งเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณ แต่ก็ยังเหลือแค่ประมาณยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์
แฮ่ก! แฮ่ก!
เซียวเซียนหอบหายใจถี่ ดวงตาวูบไหวจ้องมองจงถ่า
"เหลือแค่วิธีนี้..."
"ปริมาณสปอร์สุริยันน่าจะพอแล้ว...!"
วูบ—!
เซียวเซียนรวบรวมพลังวิญญาณอันน้อยนิด ฝืนร่างกายที่ชาหนึบและอ่อนล้า กระทืบเท้าอีกครั้ง!
เหวี่ยงหมัดพุ่งเข้าใส่อย่างสุดแรง!
จงถ่ารีบยกหมัดขึ้นต้านทานตามสัญชาตญาณ
แต่แล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
ในจังหวะสำคัญ พลังวิญญาณในร่างกายปั่นป่วนอย่างรุนแรง และผลเสริมพลังจากวงแหวนวิญญาณก็หายวับไปดื้อๆ?!
สายเกินไปแล้ว เซียวเซียนระเบิดพลังพุ่งเข้ามาเร็วราวกับลูกปืนใหญ่ ฝุ่นตลบ
หมัดนี้กระแทกเข้าใส่หมัดของจงถ่าในพริบตา!
ชั่วพริบตา จงถ่าถูกซัดปลิว "ปัง"! กระแทกเข้ากับเชือกกั้นเวทีอย่างแรง!
แรงสะท้อนกลับมหาศาลทำให้ร่างของเซียวเซียนโงนเงนเกือบล้ม
"..."
พิธีกรประกาศผลการแข่งขัน เซียวเซียนลากสังขารกลับไปที่ห้องพัก
ฟู่หลันเต๋อยังคงยืนหน้านิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องพัก "ไปต่อ"
เขาชี้ไปที่เอ้าซือข่าข้างๆ
ฟู่หลันเต๋อลงชื่อให้เซียวเซียนแข่งคู่กับเอ้าซือข่าต่อจริงๆ
เอ้าซือข่าดูออกว่าเซียวเซียนถึงขีดจำกัดแล้ว ระหว่างทางไปห้องพักสำหรับการประลองคู่ เขาแอบยัดไส้กรอกฟื้นฟูใส่มือเซียวเซียนสองสามอัน
เซียวเซียนไม่เล่นตัว ยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทีเดียวหมด
กระแสความอบอุ่นไหลพล่านไปทั่วร่าง เรี่ยวแรงฟื้นคืนมาอย่างเห็นได้ชัด แม้แขนขายังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ก็ดีขึ้นมาก
แต่ทว่า พลังวิญญาณของเขายังเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์
...
จบตอน