บทที่ 23 เคนก์ อุปกรณ์ อามิคาบา

09:15 น.

สถาบันวิจัยจิตวิทยาและปัญญาประดิษฐ์ที่ 3 พาลอเซอ

"ท่าน ผอ. เคนก์ ผลการวิเคราะห์สถานที่เกิดเหตุและข้อมูลเป้าหมายรวบรวมเสร็จแล้วครับ เชิญท่าน..."

ชายติดอาวุธครบมือคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเคารพนอบน้อม

แต่แท็บเล็ตข้อมูลที่เขายื่นให้กลับถูกอีกฝ่ายดันกลับ เป็นสัญญาณว่ายังไม่ต้องการ

ชายตรงหน้าเป็นชายวัยกลางคนศีรษะล้านเลี่ยน เบ้าตาลึกโหล รูปร่างภายใต้เสื้อกาวน์ดูผอมแห้ง

เขามีสีหน้าเย็นชา จ้องมองภาพเบื้องหน้า

เคนก์ สติตต์ ผู้อำนวยการสถาบันวิจัยที่ 3 ผู้กุมอำนาจสูงสุดในนาม

ในขณะนี้ พวกเขาอยู่หน้าพื้นที่ที่ถูกกั้นด้วยแถบเหลือง ศพที่สภาพดูไม่ได้ของชายร่างยักษ์นอนนิ่งอยู่ข้างใน เลือดที่แห้งเกรอะกรังเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ

"วิดานี"

เคนก์ดึงแถบกั้นออก นั่งยองๆ ลงข้างศพ แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก

"เธอคิดว่าไง?"

วิดานีที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบโดยไม่ลังเล

"สาเหตุการตายคือถูกยิงที่ศีรษะ เนื้อเยื่อสมองเจ็ดส่วนถูกทำลายทันที แต่จากการตรวจสอบศพ ร่างกายเป้าหมายมีการเกร็งตัวอย่างรุนแรงในช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนตาย เหมือนถูก 'แช่แข็ง' ไปชั่วขณะ"

"พลังจิตบางอย่าง"

ดวงตาของวิดานีเป็นประกาย

"อาจารย์คะ นี่คือภาพจากกล้องวงจรปิดในตอนนั้น 'ซ่งสือ' คนนี้ใช้ทักษะพลังจิตรูปแบบไฟ ควบคุมโบรลิคไว้ แล้วแย่งปืนและยิงสังหารโบรลิคในระยะประชิดภายในเวลาสั้นๆ"

"แต่รายละเอียดสถาะการณ์ยังไม่ชัดเจน ข้อมูลน้อยเกินไป ตอนนี้กำลังเทียบข้อมูลทักษะพลังจิตนี้กับฐานข้อมูลอยู่ ยังระบุไม่ได้ว่าเป็นพลังจิตแบบไหน"

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้ นี่ไม่ใช่พลังจิตทั่วไป แต่เป็นวิถี 'มหาต้นกำเนิด' แน่นอนค่ะ"

"ยังมีอีกปัญหาหนึ่งค่ะ" วิดานีขมวดคิ้วเล็กน้อย

"เราตรวจสอบประวัติส่วนตัวของ 'ซ่งสือ' อีกรอบแล้ว ไม่พบร่องรอยการปลอมแปลงใดๆ เขาเป็นผู้ที่ยังไม่ตื่นรู้จริงๆ..."

——หมายความว่า "พลังจิต" ของอีกฝ่ายเพิ่งตื่นขึ้นระหว่างที่อยู่ในสถาบันวิจัย

"คนธรรมดางั้นเหรอ?"

เคนก์แสยะยิ้ม ส่งเสียงหัวเราะที่ไร้ความหมาย

"คนธรรมดาทำไม่ได้หรอกนะ ทั้งตื่นรู้พลังจิต ทั้งสวนกลับอย่างเด็ดขาด แถมยังเชี่ยวชาญเทคนิคการโจมตีและป้องกันทางเครือข่ายอีก"

"อาจารย์คะ หมายความว่า?" วิดานีถามด้วยความประหลาดใจ

"ไม่ก็เทคนิคการปลอมตัวของอีกฝ่ายสุดยอดมาก จนเราหาจุดผิดปกติในประวัติไม่ได้"

เคนก์ยื่นนิ้วชี้ ค่อยๆ ลูบผ่านปากแผลบนศพ

"หรือไม่ก็... เจ้านั่นคงไม่ใช่ 'ซ่งสือ' อีกต่อไปแล้ว"

"ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

ในที่สุด เคนก์ก็ลุกขึ้น ยืนเอามือไพล่หลังมองออกไปนอกหน้าต่าง

"วิดานี สั่งลงไป ปิดข่าวเรื่องที่นี่ให้เงียบ ห้ามรายงานสำนักงานใหญ่ และห้ามแจ้งกรมความมั่นคง"

"ต่อจากนี้ ฉันจะจัดการเจ้านั่นเอง"

14:40 น.

คลินิกอวัยวะเทียมกากาดัน

หลังจากเดินผ่านตรอกแคบๆ ซ่งสือผลักประตูรั้วเหล็ก เดินลงบันไดไปที่ชั้นใต้ดิน แล้วเคาะประตู

ประตูเปิดออกทันที

ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกึกก็พุ่งเข้าใส่ แต่ในกลิ่นนั้น ยังเจือด้วยกลิ่นอาหารบางอย่าง

"อ้อ... ถ้าจะซื้อกระป๋องความหรรษา ผมแนะนำรุ่นคามา 2 เพิ่งของเข้าเมื่อวันก่อน มีระบบอุ่น เก็บความชื้น สั่นได้หมด แถมยังลิงก์กับคนอื่นออนไลน์ตีเรดบอสในโลกเสมือนได้ด้วย..."

ชายบนเก้าอี้เอนเหลือบมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาแวบหนึ่ง แล้วเอียงคอกลับไปตามเดิม หาวหวอด พูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ

เสียงของชายคนนั้นมีสำเนียงแปลกๆ เมื่อเห็นแกงกะหรี่สังเคราะห์แบบหลอดที่ถูกบีบจนเกลี้ยงข้างจาน และหนวดเคราเฟิ้มบนใบหน้า ซ่งสือก็แปลกใจเล็กน้อย

"ชาววานรัน?"

อีกฝ่ายแค่นเสียงฮึมฮัม ไม่ตอบรับ

แต่ความแปลกใจก็อยู่เพียงครู่เดียว แม้ชาววานรันจากทางใต้จะพบเห็นได้ยาก แต่ในเมื่อประเทศหลักๆ ของชาววานรันล่มสลายไปใน 【สงครามเจ็ดดินแดน】 หมดแล้ว การจะมีชาววานรันโผล่มาในปาโลเซอร์สักคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร

ที่เขาแปลกใจเพราะข้อมูลที่หามาก่อนหน้านี้ บอกแค่ว่าหมอเถื่อนที่คลินิกกากาดันฝีมือดี แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นชาววานรัน

"ที่นี่เป็นจุดจำหน่ายสินค้าคามาอย่างเป็นทางการของ 'เครือเวดา' นะ มีใบรับรอง ของมีปัญหาซ่อมฟรี เพื่อน ลองพิจารณาดูหน่อยไหม คามา 2 ราคาแค่ 350 เครดิตเองนะ แน่นอนว่าที่นี่ห้ามทดลองใช้..."

ในตู้ข้างตัวเขา มีกระป๋องความหรรษารูปแบบต่างๆ วางเรียงรายอยู่สามแถว เหมือนได้รับคำสั่ง หลอดไฟในตู้ก็สว่างพรึ่บ สาดแสงสีสันสดใส

"หยุดก่อน ผมไม่ได้มาซื้อไอ้นั่น"

ซ่งสือจำต้องเอ่ยขัด

"ไม่ซื้อ? งั้นแกมาทำอะไร?"

ชายคนนั้นกวาดตามองซ่งสือ แล้วเบ้ปาก

"อยากผ่าตัดอวัยวะเทียม? ที่นี่ไม่ขายของถูก แกจ่ายไหวเหรอ? อ้อ ดูสภาพแกที่เป็นมนุษย์ธรรมชาติจ๋าขนาดนี้ เป็นไง โรงงานเถื่อนไม่รับล่ะสิ?"

"คำแนะนำของผมนะ ออกจากตรงนี้ เลี้ยวซ้าย เลี้ยวขวา แล้วเดินตรงไปอีกสี่ร้อยเมตร หาหมอเถื่อนสักคน ซื้อแขนกลมือสองมาติดแก้ขัดไปก่อน แบบไม่กี่ร้อยเครดิตก็พอให้แกไปขันน็อตได้แล้ว"

ชายคนนั้นหาวหวอดใหญ่

"ไอ้หนู ของที่นี่แกซื้อไม่ไหวหรอก ถ้าไม่ซื้อกระป๋องความหรรษาก็รีบไปซะ อย่ามาเสียเวลากันเปล่าๆ——เตือนไว้ก่อนนะ ถ้าจะมาเล่าเรื่องชีวิตรันทดอะไรนั่น หุบปากไปได้เลย ผมไม่อิน และผมไม่ใช่องค์กรการกุศล——"

"สารกระตุ้นประสิทธิภาพสูง 4 หลอด, สารช่วยเลือดแข็งตัว 3 หลอด, ผ้าพันแผลฉุกเฉิน 3 ชุด ขอเกรดอย่างต่ำแบรนด์รอง แล้วก็จัด 'ไป๋เจี่ย (เกราะขาว) รุ่น III พาวเวอร์อาร์มการ์ด' ของนานยู่เฮฟวี่อินดัสตรี กับเครื่องรบกวนสัญญาณสื่อสาร 'ฮาร์ดแท็ค' ของซานทาอินดัสเทรียลมาอย่างละชุด"

ซ่งสือขัดจังหวะชายคนนั้น ชูสองนิ้ว พูดสั้นๆ ได้ใจความ

"ของพวกนี้ราคาตลาดรวมๆ อยู่ที่แสนนิดๆ ผมให้แสนหนึ่ง เงื่อนไขคือขอของเร็วที่สุด"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าชายคนนั้นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้เอน มองพิจารณาอีกฝ่ายอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

ด้วยสายตาของแพทย์ศัลยกรรมอวัยวะเทียมมือเก๋า เขามั่นใจว่าคนตรงหน้ามีอัตราการดัดแปลงร่างกายต่ำมาก แทบจะเป็นมนุษย์ธรรมชาติเดิมๆ แถมยังดูเด็ก...

คนแบบนี้ในเขตเซินไถมีเกลื่อนกลาด พวกวัยรุ่นที่ยอมกู้หนี้ยืมสินมาติดตั้งอวัยวะเทียมต่อสู้เกินขีดจำกัดร่างกายเพื่อเข้าแก๊งหวังรวยทางลัด หรือไม่ก็เข้าโรงงานนรกทำงานกะดึกหวังจะได้สัญญาจ้างบริษัทอย่างเป็นทางการ

มีส่วนน้อยมากๆ ที่ถีบตัวเองจนได้เข้าทำงานบริษัทใหญ่ กลายเป็นมนุษย์เงินเดือนผู้รุ่งโรจน์ หลุดพ้นจากปลักโคลนที่ชื่อว่าเขตเซินไถ

แต่สิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา ไม่ใช่สิ่งที่ยาจกทั่วไปจะรู้

"ไป๋เจี่ยรุ่น III" ของนานยู่เฮฟวี่อินดัสตรี และเครื่องรบกวนสัญญาณ "ฮาร์ดแท็ค" ของซานทาอินดัสเทรียล...

สองอย่างนี้ไม่ใช่ของโหลๆ ในตลาดทั่วไป เป็นของเฉพาะกลุ่มที่คนทั่วไปไม่รู้จัก แต่ได้รับความนิยมในวงการเฉพาะเพราะความคุ้มค่า——พวกคลั่งอวัยวะเทียม, ทหารรับจ้าง, นักล่าค่าหัว, หรือสมาชิกแก๊งที่มีระดับหน่อย

"อืม... นี่ผมเจอมวยถูกคู่ซะแล้วเหรอเนี่ย?"

ชายคนนั้นเกาหัว ถอนหายใจ พลางสั่งการผ่านเซ็นเซอร์ในสมองให้ "ปิดประตู" และ "เปิดระบบรักษาความปลอดภัย" แล้วลุกขึ้นยืน

"ตามมาสิ"

(จบบท)