บทที่ 24 ความเงียบงันแห่งการสื่อสาร

ห้องเมื่อครู่เป็นเหมือนห้องรับแขก เดินตามชายคนนั้นเข้าไป ห้องด้านหลังต่างหากคือห้องผ่าตัดของจริง

"มาเอง หรือมีคนแนะนำ?"

ระหว่างพูดคุย ชายคนนั้นก็บอกชื่อตัวเองออกมา อามิคาบา

"ต้องให้คนแนะนำด้วยเหรอ? ร้านคุณออกจะดัง" ซ่งสือตอบกลับ

"หมออวัยวะเทียมที่มีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพอย่างถูกต้อง ไม่ใช่จะหาตัวได้ง่ายๆ ในเขตเซินไถนะ"

ปาโลเซอร์เป็นอาณาเขตของ 【เฟยชุ่ยฟาร์มาซูติคอล】 ยักษ์ใหญ่ที่ผูกขาดอุตสาหกรรมการแพทย์กว่า 70% ของทั้งสันนิบาตองค์กร แค่ค่าลิขสิทธิ์เทคโนโลยีวิศวกรรมการแพทย์และชีววิทยาศาสตร์ในแต่ละปีก็เป็นตัวเลขมหาศาลแล้ว

ในสถานการณ์เช่นนี้ การจะสอบผ่านใบประกอบวิชาชีพแพทย์ในสาขาที่เกี่ยวข้องภายใต้การกำกับของ 【เฟยชุ่ยฟาร์มาซูติคอล】 นั้นยากยิ่งกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา

และสาขา "เวชศาสตร์อวัยวะเทียม" ก็แข่งขันกันดุเดือดสุดๆ เป็นรองแค่ "ประสาทวิทยาและจิตเวชศาสตร์" กับ "เวชศาสตร์คลินิกทั่วไป" เท่านั้น

ก็ยุคนี้ ใครๆ ก็ติดอวัยวะเทียมกันทั้งนั้น

และเมื่อผ่านการสอบ กลายเป็นหมออวัยวะเทียมที่ผ่านการรับรอง ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกต่อไป หากโชคดีได้เข้าโรงพยาบาลใหญ่ มีห้องทำงานส่วนตัว ก็ถือว่ายกระดับชนชั้นได้เลย

"หมอเถื่อนส่วนใหญ่แถวนี้ วิชาความรู้ก็งูๆ ปลาๆ เรียนรู้ด้วยตัวเองกันทั้งนั้น แค่เคยใช้เมมโมรี่ชิป 'คู่มือผ่าตัดปลูกถ่ายเบื้องต้น' ก็ถือว่าหมอเทวดาแล้ว"

ซ่งสือแบมือ

"ผมไม่อยากผ่าตัดเถื่อน แล้วตายคาเตียงเพราะเสียเลือดมาก ติดเชื้อ หรือร่างกายต่อต้านหรอกนะ ตายแบบนั้นมันน่าสมเพชไปหน่อย"

สำหรับคำพูดของชายหนุ่ม อามิคาบาแค่ส่งเสียงฮึในลำคอ ไม่แสดงความเห็น

ข้อมูลพวกนี้ ซ่งสือเพิ่งหาเจอในเน็ตเมื่อไม่นานมานี้เอง

ไม่ได้ยากอะไร

อย่างที่ซ่งสือบอก อามิคาบามีชื่อเสียงพอตัวในเขตเซินไถ เขามาที่ปาโลเซอร์เมื่อห้าปีก่อน อาศัยฝีมือที่ยอดเยี่ยม ค่อยๆ สร้างคอนเนกชั่นและแหล่งของเถื่อนขึ้นมา

พวกแก๊งต่างๆ ก็ให้เกียรติเขาพอสมควร ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง

ดังนั้น ซ่งสือแค่เข้าเว็บบอร์ดใต้ดินของปาโลเซอร์ แป๊บเดียวก็รู้เรื่องพวกนี้จากการพูดคุยในบอร์ด หลังจากเทียบข้อมูลและพิจารณาดูแล้ว เขาจึงตัดสินใจมาผ่าตัดเสริมแกร่งที่นี่

——เวลาของเขาไม่มากนัก การซื้ออุปกรณ์และผ่าตัดเสริมแกร่งคือวิธีเพิ่มพลังที่เร็วที่สุด

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมอามิคาบาที่มีใบอนุญาตถูกต้อง ถึงไม่ไปทำงานในโรงพยาบาลหรือบริษัทการแพทย์ดีๆ แต่เลือกมาเป็นหมอกึ่งเถื่อนในเขตเซินไถ...

ก็ต้องบอกว่า ในปาโลเซอร์ ใครบ้างที่ไม่มีปูมหลัง?

แล้วใครจะมีเวลาไปสนใจเรื่องชาวบ้านกันล่ะ

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องด้านหลัง บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ เพดานปิดสนิท ไฟผ่าตัดสีขาวนวล อุปกรณ์ซับซ้อนรายล้อม เตียงผ่าตัดขนาดใหญ่ที่สะอาดสะอ้าน จอมอนิเตอร์แสดงข้อมูลที่เปิดอยู่ ขวดโหลติดฉลากวางเรียงราย

——มาถูกที่แล้ว

เห็นภาพนี้ ซ่งสือคิดในใจ

หอควบคุมเครื่องมือแบบบูรณาการ "อาร์ค", เครื่องติดตามสัญญาณชีพแบบรวมศูนย์รุ่นที่ 7, มีดไฟฟ้าความถี่สูงสำหรับผ่าตัดแผลเล็ก...

แค่อุปกรณ์ที่เขาจำได้ไม่กี่ชิ้น ก็มีมูลค่ารวมเกือบล้านเครดิตแล้ว ยังไม่นับการจัดสภาพแวดล้อม——นี่มันน่าอุ่นใจกว่าหมอเถื่อนทั่วไปที่ควักอวัยวะเทียมมือสองออกมาจากอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อแล้วยัดใส่คนไข้เยอะเลย

สายตาของซ่งสือกวาดไปรอบๆ สุดท้ายหยุดอยู่ที่ผนัง

บนผนังแขวนภาพสีน้ำมันที่ใส่กรอบอย่างดี ในภาพเป็นรูปบุรุษสีทองห่มจีวร นั่งขัดสมาธิบนดอกบัว หน้าผากเกลี้ยงเกลา คิ้วดกหนา ท่าทางสง่างามน่าเกรงขาม ดูขัดกับอุปกรณ์ไฮเทครรอบข้างอย่างสิ้นเชิง

เหมือนจะชินแล้ว อามิคาบาปรับแต่งอุปกรณ์ไปพลาง พูดโดยไม่หันมามอง:

"นั่นคือภาพวาดของ 'ชีวกโกมารภัจจ์' ในอดีตเมื่อชีวกฯ ร่ำเรียนวิชาแพทย์ ท้าวสักกะเทวราชเล็งเห็นว่าหากผู้นี้สำเร็จวิชาแพทย์ ย่อมเป็นกำลังสำคัญในการบำรุงพระพุทธศาสนา จึงเนรมิตกายเข้าสู่ร่างชีวกฯ เมื่อครบเจ็ดปีสำเร็จวิชาแพทย์ จึงได้เป็นพระอรหันต์องค์ที่ 291 ผู้ทรงคุณวิเศษด้านการแพทย์ ในหมู่พระอรหันต์ห้าร้อยรูป"

"นี่มัน... ตำนานของชาววานรัน"

ซ่งสือเอ่ยเสียงเบา

"ใช่ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีคนรู้แล้วล่ะ ผมเองก็รู้มาจากคนอื่นอีกที"

ในที่สุดอามิคาบาก็ปรับแต่งอุปกรณ์เสร็จ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ลูบเคราดกหนา กระแอมไอ

"ไอ้หนู ของที่แกอยากได้ ฉันมี"

——แต่?

ซ่งสือละสายตาจากภาพวาด หันมามองเขา

"ไป๋เจี่ยรุ่น III พาวเวอร์อาร์มการ์ด เลิกผลิตไปหลายปีแล้ว ฉันหามาได้ แต่น่าจะเป็นมือสอง แต่แกวางใจได้ ฉันจูนให้แล้ว ไม่ต่างจากมือหนึ่งเท่าไหร่ แน่นอน รวมค่าผ่าตัดเชื่อมต่อระบบประสาทแล้ว ไม่คิดเพิ่ม"

ผลิตภัณฑ์ล่าสุดของพาวเวอร์อาร์มการ์ดซีรีส์ไป๋เจี่ยคือรุ่น V ตอนรุ่น III ออกมา มันครองตลาดด้วยความคุ้มค่า แต่ตอนนี้ความ "คุ้มค่า" นั้นกลับเป็นหนามยอกอก เพื่อจะขายรุ่นใหม่ 【นานยู่เฮฟวี่อินดัสตรี】 จึงยุติสายการผลิตรุ่น III และหยุดอัปเดต เป็นอันปิดฉากรุ่นนี้ไป

"นี่คือข้อแรก"

อามิคาบาชูนิ้วชี้ แล้วชูนิ้วกลางตามมา

"ข้อสอง ช่วงนี้ทางการเพ่งเล็งเครื่องรบกวนสัญญาณสื่อสารเป็นพิเศษ รุ่น 'ฮาร์ดแท็ค' ของซานทาอินดัสเทรียลฉันหาไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ถ้าแกรีบใช้ ฉันมีทางเลือกอื่นให้"

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อามิคาบาหยิบกล่องสีดำขนาดครึ่งฝ่ามือออกมา

เห็นกล่องดำนั้น ซ่งสือชะงักไปเล็กน้อย

รูปทรงแบบนี้ และโลโก้วงแหวนสีน้ำเงินที่ลบเลือนไปครึ่งหนึ่งนั่น...

"หือ แกดูออกด้วยเหรอ?"

ในฐานะหมออวัยวะเทียมกระเป๋าหนัก อามิคาบาก็อัปเกรดตัวเองมาไม่น้อย รวมถึง "ระบบเสริมประสาทสัมผัส" ที่เพิ่มความไวของประสาทสัมผัสทั้งห้าอย่างมาก สีหน้าที่เปลี่ยนไปเพียงชั่วพริบตาของซ่งสือ จึงไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาไปได้

ภายนอกยังคงนิ่งเฉย

แต่ลึกๆ แล้ว อามิคาบาตกใจจริงๆ

"อาทัด สตูดิโอ" สตูดิโอเล็กๆ ที่เน้นเฉพาะทาง และถูก 【ซีโร่เน็ตเวิร์ก】 ซื้อกิจการและปรับโครงสร้างไปเมื่อสิบปีก่อน ผลิตภัณฑ์ของพวกเขาเป็นของเฉพาะกลุ่มสุดๆ——ขนาดตัวเขาเองยังได้มาโดยบังเอิญ ไอ้เด็กนี่ดันรู้จัก?

แต่ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

วินาทีถัดมา อามิคาบาก็ระงับความรู้สึกเหล่านั้น

เขาเป็นหมออวัยวะเทียม และเป็นแค่หมออวัยวะเทียม

เรื่องอะไรที่ไม่เกี่ยวกับการค้าขาย ไม่ใช่เรื่องของเขา การไม่ซักไซ้ไล่เลียง คือวิถีเอาตัวรอดที่พิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

"อันนี้ผมเอา!"

ซ่งสือพูดเสียงหนักแน่น

"เฮ้ยๆ ฉันยังไม่ได้บอกราคาเลยนะ..."

"เท่าไหร่ผมก็จ่าย!"

ซ่งสือตอบโดยไม่ลังเล

เขาจำโฉมหน้าของอุปกรณ์กล่องดำนี้ได้แล้ว

เมื่อสิบปีก่อน ผลงานที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์และหยาดเหงื่อแรงกายของผู้ก่อตั้ง "อาทัด สตูดิโอ" ซึ่งเป็นเหตุผลสำคัญที่สุดที่ทำให้ซีโร่เน็ตเวิร์กยื่นข้อเสนอซื้อกิจการ

ตัวตายตัวแทนระดับท็อปของเครื่องรบกวนสัญญาณสื่อสาร

——เครื่องรบกวนสัญญาณแบบปิดกั้นทุกย่านความถี่ · 【วงแหวนอาร์ทัด】!

(จบบท)