บทที่ 22 คลินิกอวัยวะเทียม

"อือ ใช่ ได้มาอีกรายแล้ว"

จาร์ริดอนนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ตอบกลับหน้าจอตรงหน้า

อีกด้านของหน้าจอ คือห้องไฟสลัว ผนังแตกลายงา ตรงกลางมีเตียงผ่าตัดเปื้อนเลือดตั้งอยู่——และตอนนี้ มีคนนอนอยู่บนเตียงเหล็กนั้น

เงาร่างผอมแห้งค่อยๆ เดินเข้าหาเตียง ในมือถือมีดผ่าตัดเรียวเล็กที่โค้งงอน่าหวาดเสียว

เห็นดังนั้น คนบนเตียงก็เริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่ด้วยสายรัดที่ตรึงไว้แน่น เขาทำได้แค่เบิกตามองอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้ทีละนิด

ข้างเตียงผ่าตัด มีกล่องแช่แข็งเปิดฝาทิ้งไว้หลายใบ ไอเย็นลอยอ้อยอิ่งขึ้นมากระทบแสงไฟสลัว

"ผมคืนได้! ผมหาเงินมาคืนได้จริงๆ! ให้เวลาผมอีกหน่อย! จริงๆ นะ! อึก! ขอเวลาอีกนิด——"

วินาทีถัดมา เสียงร้องโหยหวนของชายบนเตียงผ่าตัดและเงาร่างถือมีด ก็ถูกใบหน้าขนาดใหญ่บังจนมิดจอ

"เชี่ย! เลิกเล่นมุกนี้สักที! จะหลอกผีใครวะ!"

จาร์ริดอนสะดุ้งเฮือก แล้วตะโกนด่าลั่น

"ใครจะว่างไปหลอกแก? พูดจาหมาๆ! ฉันกำลังปรับกล้องโว้ย!"

อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแพ้ ปรับตำแหน่งกล้องไปด่าไป

ขลุกขลักอยู่พักหนึ่ง อีกฝ่ายก็นั่งลงห่างจากกล้อง

"ปล่อยไปเท่าไหร่?"

"แค่แสนสอง ถ้าเยอะกว่านี้กลัวเก็บไม่ได้ แต่ฉันดูประวัติแล้ว ไอ้หนูนี่พอดูมีอนาคตอยู่บ้าง ค่อยๆ เลี้ยงไข้ไปได้"

ได้ยินดังนั้น อีกฝ่ายพยักหน้า แล้วถอนหายใจ

"ช่วงนี้แก๊งเราเงินตึงมือ ธุรกิจค้าอวัยวะก็คู่แข่งเยอะ ต้องพึ่งพวกแกปล่อยกู้หาเงินแล้วล่ะ พวกเราเสียเปรียบตรงไม่มีเทคโนโลยี ไอ้พวกที่ไม่มีปัญญาจ่าย ก็ทำได้แค่ควักเครื่องในขาย ทุบหม้อข้าวตัวเอง..."

"ทาสเทคนิคยังไม่คืบหน้าอีกเหรอ?" จาร์ริดอนขมวดคิ้ว

"ไม่ได้เรื่อง ดัดแปลงไปตัวนึงตายตัวนึง สมองไหม้เป็นโจ๊กหมด ที่รอดมาได้ก็อยู่ได้แค่สี่ห้าวัน——เทคโนโลยีด้านนี้ ของแท้ในตลาดมืดก็แพงระยับ ของถูกก็ย้อมแมว ทำใจเถอะ"

อีกฝ่ายแบมือ

"ปาโลเซอร์ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ค้าอวัยวะ คู่แข่งเยอะชิบหาย พวกหมาบริษัทก็กดราคาจนติดดิน แม่งเอ๊ย"

"ช่างเถอะ บ่นไปก็ไม่ได้อะไร" อีกฝ่ายสบถ แล้วส่ายหน้า

"แกรู้ไว้ก็พอ เดี๋ยวลูกพี่จะไปเจรจากับหัวหน้าแก๊งมีดเหล็ก คุยเรื่องสิทธิ์ครองถนนซงสือ ฉันต้องไปเตรียมของหน่อย"

พูดจบไม่รอคำตอบ ก็ตัดสายวิดีโอคอลทิ้งทันที

จาร์ริดอนฮึดฮัดสองสามที คว้าลูกกวาดสีสดใสบนโต๊ะมาหนึ่งกำมือ แกะห่อ โยนเข้าปาก สารเสพติดสังเคราะห์ที่ผสมอยู่ในลูกกวาดละลายซึมเข้ากระแสเลือดอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกเบาสบายที่คุ้นเคยและน่าหลงใหลแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จาร์ริดอนทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนคลายกล้ามเนื้อ พ่นลมหายใจยาวเหยียด

ความทนทานทางจิตใจของแต่ละคนไม่เท่ากัน เป็นไปไม่ได้ที่จะปลูกถ่ายอวัยวะเทียมได้อย่างไร้ขีดจำกัด ขีดจำกัดทางทฤษฎีของคนปกติอยู่ที่ 50% แต่โดยทั่วไป 40% ก็ถือเป็นจุดอันตรายที่เสี่ยงต่อการเป็นโรคไซเบอร์ไซโคซิสสูงมากแล้ว

แม้แต่สมาชิกแก๊งอย่างเขาที่คุ้นเคยกับการฆ่าฟันและใช้ชีวิตไปวันๆ อัตราการดัดแปลงร่างกายส่วนใหญ่ก็อยู่ที่ประมาณ 30% เท่านั้น

——พูดให้เห็นภาพ ร่างกายท่อนบนรวมศีรษะ คิดเป็น 70% ของร่างกายทั้งหมด ส่วนท่อนล่างคิดเป็น 30%

ด้วยเหตุนี้ หลายคนจึงไม่อยากเปลี่ยน "อวัยวะภายใน" เป็นเครื่องจักร แต่ชอบใช้ "อวัยวะชีวภาพ" มากกว่า

"อวัยวะชีวภาพ" ที่เฟยชุ่ยฟาร์มาซูติคอลเพาะเลี้ยงในหลอดทดลองตามข้อมูลเฉพาะบุคคลย่อมดีที่สุด แต่บริการระดับนั้นแพงหูฉี่ ขนาดชนชั้นกลางยังกระเป๋าฉีก

ดังนั้น

มีการบริโภคก็มีตลาด มีตลาดก็มีกำไร ดังนั้นต่อให้เป็นยุคนี้ การค้าอวัยวะมนุษย์ก็ยังไม่หมดไป อวัยวะที่ควักจากคนเป็นๆ ถูกกว่าของเฟยชุ่ยฟาร์มาซูติคอลตั้งเยอะ

แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อน ตอนที่ "ผู้เบิกอรุณ" อาละวาดหนักที่สุด อย่างน้อยในที่แจ้ง ผู้คนในปาโลเซอร์ก็สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นเยอะ กิจกรรมอย่างการค้าอวัยวะใต้ดินลดลงไปมาก——ไม่มีใครอยากเป็น "ไก่ที่ถูกเชือดให้ลิงดู"

โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่ม "ผู้เบิกอรุณ"

ไอ้พวกบบ้านั่นแพ้บ่อยก็จริง แต่คู่ต่อสู้ของพวกมันคือใคร?

ไม่ใช่บริษัทยักษ์ใหญ่ ก็เป็นผู้มีอิทธิพลทางเศรษฐกิจระดับเจ้าพ่อ การที่ "ผู้เบิกอรุณ" ยังยืนหยัดอยู่ได้ไม่ล่มสลายเมื่อเจอกับยอดคนระดับที่กล้าถล่มเมืองทิ้งทั้งเมือง ก็พิสูจน์อะไรได้หลายอย่างแล้ว

ของหายากราคาย่อมแพง ช่วงนั้นราคาอวัยวะพุ่งกระฉูดน่าดู...

แต่นั่นมันอดีตไปแล้ว

หนึ่งปีก่อน สาขาเฟยชุ่ยฟาร์มาซูติคอลในปาโลเซอร์เปิดฉากโจมตีสายฟ้าแลบ นำกองกำลังรัฐบาลสหพันธ์กวาดล้างผู้เบิกอรุณในพื้นที่จนแตกพ่ายยับเยิน

ดังนั้นตลอดปีมานี้ อิทธิพลของผู้เบิกอรุณจึงตกต่ำลงมาก กิจกรรมลดน้อยถอยลง จนแทบไม่เหลือความน่าเกรงขามอีกต่อไป

แก๊งเกิดใหม่ที่ไมรู้จะอยู่ได้นานแค่ไหนผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด พอคิดวิธีหาเงินด่วน ก็พร้อมใจกันเลือกปล่อยเงินกู้นอกระบบ ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็ส่งไปกู้แพลตฟอร์มอื่นมาโปะ พอตันทุกทาง ก็จับมาควักเครื่องในขาย

"เหอะ ต่อต้านบริษัท..."

จาร์ริดอนเคี้ยวลูกกวาดกรุบๆ แค่นหัวเราะ โยนเรื่องพวกนี้ทิ้งไป แล้วทุ่มสมาธิให้กับวงพนันออนไลน์ตรงหน้า

หลังจากขึ้นรถแท็กซี่ สีหน้าของชายหนุ่มก็เปลี่ยนไปทันที

ความหวาดกลัวและท่าทางอ่อนต่อโลกหายวับไป แทนที่ด้วยความสงบนิ่ง

"ชายหนุ่ม" เมื่อครู่นี้ แน่นอนว่าคือซ่งสือ

"ไม่ได้ทำแบบนี้นานแล้ว แต่ดูเหมือนฝีมือยังไม่ตกแฮะ"

ซ่งสือนั่งเอนหลังพิงเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่าง

ยุคสมัยนี้ วิธีไหนหาเงินเร็วที่สุด?

——แน่นอนว่าต้องเป็น เงินกู้ออนไลน์

ไม่ต้องมีหลักทรัพย์ค้ำประกัน ไม่ดูเครดิตบูโร กู้ปุ๊บได้ปั๊บ กล้าขอก็กล้าให้ สะดวก รวดเร็ว ในโลกนี้ยังมีวิธีหาเงินไหนเร็วกว่านี้อีกไหม?

ส่วนข้อมูลส่วนตัวเมื่อกี้ แน่นอนว่าเป็นของปลอม

ทักษะคอมพิวเตอร์ของเขาอาจจะไม่ใช่ระดับเทพ แต่ในเมืองเล็กๆ แบบนี้ การปลอมแปลงประวัติส่วนตัวยังไม่ใช่เรื่องยาก

แน่นอน ประวัติปลอมนี้ไม่ได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่อย่างน้อยภายในครึ่งเดือนนี้ อีกฝ่ายคงยังจับพิรุธไม่ได้

และเมื่ออีกฝ่ายรู้ตัว หรือคิดจะมาทวงหนี้...

ซ่งสือยิ้มมุมปาก

นั่งรถมาได้ครึ่งชั่วโมง จู่ๆ ซ่งสือก็เอ่ยขึ้น

"เปลี่ยนจุดหมาย ไปที่อยู่ตามนี้"

เสียงนุ่มนวลดังขึ้นในรถทันที

"เรียนคุณลูกค้า ตามกฎการให้บริการ การเปลี่ยนเส้นทางกะทันหันต้องชำระค่าธรรมเนียมเพิ่ม 25%..."

"ได้"

"กรุณาชำระเงินตอนนี้เลยค่ะ"

"...ไม่มีปัญหา"

เมื่อการชำระเงินเสร็จสิ้น เสียง AI ประจำรถก็ร่าเริงขึ้นมาทันที:

"กรุณารัดเข็มขัดนิรภัย การเดินทางกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ!"

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ซ่งสือลงจากรถแท็กซี่ไร้คนขับ

เขามองดูตำแหน่งในแผนที่ แล้วมองไปที่ตรอกด้านหน้า

"ไหนดูซิ คลินิกอวัยวะเทียม 'กากาดัน'..."

(จบบท)