บทที่ 28 ภารกิจต่อเนื่อง

บทที่ 28 ภารกิจต่อเนื่อง

“ขอบพระคุณไต้ซือ! ขอบพระคุณไต้ซือที่เมตตา!”

เมื่อได้ยินว่าหลินอิงเซียงยอมละเว้นชีวิตลูกชาย หญิงสาวก็ร่ำไห้ด้วยความปิติยินดี

นางยอมขายวิญญาณให้ความมืด ยอมกลายเป็นปีศาจร้าย ก็เพื่อจุดประสงค์เดียวคือการปกป้องลูกน้อย

เพื่อลูก... นางยอมแลกได้ทุกสิ่ง แม้แต่สัญชาตญาณความกระหายเลือดของปีศาจ นางก็ยอมสะกดกลั้นมันไว้

แต่แล้วความกังวลก็เข้ามาแทนที่ความดีใจ “แต่ไต้ซือเจ้าคะ... ลูกของข้าถูกผ่าออกมาจากครรภ์ก่อนกำหนด ร่างกายบอบบางและเสียหายหนัก เขาอยู่รอดมาได้เพราะอาศัยไอปราณอาฆาตจากตัวข้าช่วยหล่อเลี้ยงเท่านั้น

หากข้าต้องแยกจากเขา... เกรงว่าเขาคงสิ้นใจทันทีเจ้าค่ะ!”

“เรื่องนั้นมิใช่ปัญหา!”

หลินอิงเซียงยิ้มละไม พลิกฝ่ามือเบาๆ แสงสว่างนวลตาขนาดเท่ากำปั้นก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ

“กายหยาบของลูกเจ้านั้นตายไปนานแล้ว ที่ยังขยับได้เพราะแรงอาฆาตของเจ้าเท่านั้น

อาตมาจะให้เขาละทิ้งกายเนื้อที่เน่าเปื่อย แล้วอัญเชิญดวงวิญญาณของเขามาสถิตใน ‘ดวงแก้วกุศล’ นี้ วันหน้าเมื่อถึงเวลาอันสมควร อาตมาอาจมีหนทางช่วยให้เขาถือกำเนิดใหม่ได้อีกครั้ง”

ดวงแก้วในมือหลินอิงเซียง คือพลังงานบริสุทธิ์ที่สร้างขึ้นจาก แต้มบุญกุศล

เขาต้องยอมกัดฟันทุบกระปุก จ่ายแต้มบุญกุศลไปถึง 40 แต้ม จากที่มีเหลืออยู่ 48 แต้ม เพื่อสร้างปาฏิหาริย์ครั้งนี้

“ที่ท่านพูด... เป็นเรื่องจริงหรือเจ้าคะ?”

หญิงสาวมองดวงแก้วในมือหลินอิงเซียงด้วยสายตาเหลือเชื่อ ไม่อยากจะเชื่อว่าแสงสว่างดวงเล็กๆ นี้ จะมีอิทธิฤทธิ์ช่วยชีวิตลูกนางได้

“วางใจเถิด แสงนี้คือกุศลผลบุญบริสุทธิ์ สามารถชำระล้างไอปราณอาฆาตของปีศาจได้เป็นอย่างดี ไม่แน่ว่าในอนาคต ลูกของเจ้าอาจได้สั่งสมบารมีจนบรรลุธรรมก็เป็นได้”

หลินอิงเซียงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อีกอย่าง... หากอาตมาต้องการกำจัดพวกเจ้า ก็ทำได้เพียงพลิกฝ่ามือ จะต้องมาเสียเวลาโกหกให้เมื่อยปากทำไม? บรรพชิตไม่กล่าวมุสา เจ้าวางใจได้”

คำพูดตรงไปตรงมาของหลินอิงเซียง ช่วยขจัดความลังเลใจของหญิงสาวจนหมดสิ้น

นางกัดฟันแน่น รวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย ไอปราณสีดำรอบตัวหมุนวนรุนแรง

นางกำลังใช้พลังจิต ฉีกกระชากดวงวิญญาณของตนเองให้หลุดออกจากร่างของลูกชาย!

“แอ้! แอ้!”

ทารกน้อยรับรู้ได้ถึงการจากลา จึงส่งเสียงร้องไห้จ้า สองมือไขว่คว้าไปในอากาศอย่างน่าเวทนา

“ลูกแม่... แม่ขอโทษ!”

น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลพราก นางมองลูกชายด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์สุดซึ้ง “ชาตินี้แม่ไม่มีวาสนาได้ดูแลเจ้า ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์ทรมาน... หากชาติหน้ามีจริง ขอให้เราได้เกิดเป็นแม่ลูกกันอีก แม่สัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด!

ย๊ากกกกก!”

นางกรีดร้องสุดเสียง ระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย กระชากวิญญาณของตนหลุดออกจากร่างของทารกได้สำเร็จ!

ปีศาจแม่ลูก ร่างกายและจิตวิญญาณผูกพันเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อแยกออกจากกัน ย่อมหมายถึงความแตกดับของทั้งสองฝ่าย

วินาทีที่วิญญาณหลุดออก กลิ่นอายปีศาจของหญิงสาวก็อ่อนลงจนแทบมอดดับ

หลินอิงเซียงไม่รอช้า รีบคว้าตัวทารกน้อยมาไว้ตรงหน้า แล้วประทับดวงแก้วกุศลลงไปที่กลางหน้าผากของเด็กน้อยทันที

แสงสว่างเจิดจ้าห่อหุ้มร่างทารกไว้ชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป

เมื่อแสงดับลง ร่างกายทารกที่เน่าเปื่อยก็สลายไป เหลือเพียง ‘ลูกประคำ’ ใสกระจ่างดุจแก้วผลึกวางอยู่บนฝ่ามือของหลินอิงเซียง

“อมิตพุทธ! การเปลี่ยนสภาพเป็นลูกประคำ ถือเป็นวาสนาของเจ้า จงหมั่นบำเพ็ญเพียรภาวนา วันหน้าเจ้าอาจได้บรรลุเป็นพุทธะ!”

หลินอิงเซียงมองลูกประคำในมือด้วยความเอ็นดู “เมื่อเข้าสู่ร่มเงาพุทธะ อดีตที่ผ่านมาถือว่าสิ้นสุดลง ลูกประคำนี้มีจิตวิญญาณสถิตอยู่... นับแต่นี้ไป อาตมาขอตั้งชื่อให้เจ้าว่า ‘ลูกประคำครรภ์ธรรม’ และมอบฉายาทางธรรมให้ว่า ‘ฝ่าหลิง’”

“ขอบคุณท่านไต้ซือ! ขอบคุณเจ้าค่ะ!”

หญิงสาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของลูกชายที่ยังคงอบอวลอยู่ในลูกประคำ แม้จะแผ่วเบา แต่ก็ยืนยันว่าลูกของนางยังมีชีวิตอยู่ และได้รับการปกป้องอย่างดี

นางก้มลงกราบหลินอิงเซียงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปมองลูกประคำด้วยสายตาเปี่ยมรัก แล้วร่างวิญญาณของนางก็ค่อยๆ เลือนหายไปในอากาศ

“อมิตพุทธ! สาธุการ สาธุการ!”

หลินอิงเซียงพนมมือส่งวิญญาณ แล้วเก็บลูกประคำครรภ์ธรรมไว้ในอกเสื้ออย่างทะนุถนอม

ทันใดนั้น เขาก็ต้องชะงักกึก

เพราะจู่ๆ ข้อความจากระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[เควสต์ต่อเนื่อง: ปริศนาโอสถโลหิต เริ่มต้นขึ้นแล้ว!]

[เควสต์ต่อเนื่อง: ปริศนาโอสถโลหิต บทที่ 1 — ‘ปีศาจแม่ลูก’ สำเร็จแล้ว!]

[ตรวจพบว่าภารกิจสำเร็จลุล่วง ต้องการรับรางวัลทันทีหรือไม่?]

......

“หืม?”

หลินอิงเซียงถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

ก่อนหน้านี้เขาไม่เห็นได้รับแจ้งเตือนภารกิจอะไรเลย

เขาเองก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเจอปีศาจระดับนี้ ฆ่าคนไปเป็นร้อย แต่ระบบกลับเงียบกริบ ไม่มีภารกิจเด้งขึ้นมาเหมือนทุกที

“หรือว่า... เควสต์ต่อเนื่องแบบนี้ ต้องทำภารกิจแรกให้สำเร็จก่อน ระบบถึงจะแจ้งเตือน? ถ้าทำพลาดตั้งแต่แรก ก็ถือว่าอดไปเลยงั้นสิ?”

หลินอิงเซียงคาดเดาไปพลาง กดยืนยันรับรางวัลไปพลาง

[ภารกิจ: ปีศาจแม่ลูก]

[รายละเอียด: ผ่าท้องพรากลูก บังเกิดเป็นปีศาจคู่แค้น แม้มือจะเปื้อนเลือดนับร้อยศพ แต่เบื้องหลังช่างน่าเวทนา การตัดสินใจว่าจะ ‘ฆ่า’ หรือ ‘ปล่อย’ อยู่ที่ดุลยพินิจของโฮสต์เพียงผู้เดียว]

[เงื่อนไขภารกิจ: ไม่มี (รางวัลจะขึ้นอยู่กับวิธีการจบภารกิจของโฮสต์)]

[การประเมินผล: ลงโทษตัวการร้าย ยุติวงจรเวรกรรม ปีศาจแม่ลูกยอมสละชีพเพื่อรักษาชีวิตทารกผู้บริสุทธิ์... ผลลัพธ์สมบูรณ์แบบ! พุทธสถานมิใช่เพียงสถานที่ปราบมาร แต่การฉุดช่วยสรรพสัตว์ให้พ้นทุกข์ คือหัวใจสำคัญแห่งพุทธะ! จงพยายามต่อไป!]

[รางวัลภารกิจ: เพิ่มพลังให้ลูกประคำครรภ์ธรรม 1 ครั้ง, ระดับพลังบำเพ็ญเพิ่มขึ้น 1 ขั้น, แต้มอัปเกรด 1 แต้ม, แต้มบุญกุศล 100 แต้ม, สิทธิ์อัปเกรดวรยุทธ์ 1 ครั้ง]

......

เห็นของรางวัลแล้ว หลินอิงเซียงถึงกับสูดปากด้วยความตื่นเต้น

รางวัลรอบนี้มันจะเยอะเกินเบอร์ไปไหมเนี่ย?

ปีศาจแม่ลูกไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก แถมยังแพ้ทางเขาเต็มประตู

ภารกิจง่ายๆ แต่รางวัลระดับแจ็คพอตแตกแบบนี้...

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนี่เป็นภารกิจแรกของเควสต์ต่อเนื่อง หรือเป็นเพราะเขาจบภารกิจได้สวยหรูระดับ Perfect กันแน่

หรือว่า... มันอาจจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่อีก?

ทันทีที่กดรับรางวัล กระแสความร้อนสายหนึ่งก็ก่อตัวขึ้นที่จุดตันเถียน แล้วแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย

แต่ครั้งนี้ ความร้อนนั้นไม่ได้จางหายไปเหมือนทุกที

มันไหลเวียนไปรอบร่างหนึ่งรอบ แล้วกลับมารวมตัวกันที่จุดตันเถียนอีกครั้ง ควบแน่นจนกลายเป็นขุมพลังมหาศาลดั่งมหาสมุทรที่บ้าคลั่ง

ลมปราณแท้ก่อตัว! รวมปราณเป็นสมุทร!

ขอบเขตก่อนกำเนิด!