บทที่ 8 วิญญาณพยาบาท

บทที่ 8 วิญญาณพยาบาท

[การ์ดสวมบทบาท: ฝ่าไห่]

[ระดับความแข็งแกร่ง: ห้าดาว]

[ระยะเวลาใช้งาน: สามนาที (เมื่อใช้งานการ์ด โฮสต์จะได้รับพลังและความสามารถทั้งหมดของตัวละครนั้นๆ เป็นเวลาสามนาที)]

......

ไม่ต้องเสียเวลาอ่านชื่อบนการ์ด หลินอิงเซียงก็จำหน้าชายในภาพได้แม่นยำตั้งแต่แวบแรกที่เห็น

เพราะตัวละครตัวนี้ มันฝังลึกอยู่ในความทรงจำของคนยุคปัจจุบันเสียเหลือเกิน

ฝ่าไห่ บุตรชายของเสนาบดีเป่ยซิวแห่งราชวงศ์ถัง ผู้ก่อตั้งวัดจินซาน

และเป็นหลวงจีนเฒ่าจอมเฮี้ยบในตำนานนางพญางูขาว ผู้ที่จับนางพญางูขาวไปขังไว้ใต้เจดีย์เหลยเฟิง

แต่ทว่า... ฝ่าไห่ที่ปรากฏบนการ์ดใบนี้ หาใช่ฝ่าไห่ตามประวัติศาสตร์ หรือหลวงจีนเฒ่าในนิทานพื้นบ้านไม่

กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ที่แน่นเปรี๊ยะจนจีวรแทบปริ และสีหน้าดุดันระห่ำแตกนั่น ทำให้หลินอิงเซียงเผลออุทานออกมาทันที

“เชี่ย... นี่มัน มหามังกรฟ้า (ต้าเวยเทียนหลง) ชัดๆ!”

ถูกต้องแล้ว! ฝ่าไห่เวอร์ชันนี้ คือฝ่าไห่ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น ‘ฝ่าไห่ที่แกร่งที่สุดในปฐพี’ ผู้ที่ถูกชาวเน็ตตัดต่อคลิปจนกลายเป็นมีมไวรัล และลือกันว่าแม้แต่พระพุทธองค์ก็ยังต้องเกรงใจความห้าวของแก

ความแข็งแกร่งระดับห้าดาวของระบบ ย่อมไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

ในระบบประเมินของโลกนี้ หนึ่งดาวเทียบเท่ากับหนึ่งขอบเขตพลังใหญ่

หนึ่งดาว = ขอบเขตหลังกำเนิด (ผู้ฝึกกายา)

สองดาว = ขอบเขตก่อนกำเนิด (ผู้ฝึกปราณ)

สามดาว = ขอบเขตปราณกังฉี (ผู้ใช้ออร่า)

สี่ดาว = ขอบเขตทวารวิญญาณ (ผู้เปิดจุดชีพจร)

ห้าดาว = ขอบเขตเทวะมนุษย์ (ปรมาจารย์)!

ระดับห้าดาว หรือระดับปรมาจารย์เทวะมนุษย์ หากเป็นฝั่งปีศาจ ก็คือจอมปีศาจระดับล้างเมืองล้างแคว้นได้สบายๆ

หากเทียบกับตำแหน่งข้าราชการในกรมปราบมารแห่งมหาจักรวรรดิเซียนต้าโจว ก็เทียบเท่ากับตำแหน่ง ‘ผู้บัญชาการปราบมาร’ ซึ่งเป็นรองเพียงแค่ตำแหน่งสามขุนนางชั้นผู้ใหญ่ (ซานกง) เท่านั้น!

สมกับเป็นฝ่าไห่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ พลังระดับนี้ทิ้งห่างหลินอิงเซียงในตอนนี้ไปไม่รู้กี่ร้อยกี่พันขุม

น่าเสียดายที่มีเวลาให้ซ่าได้แค่สามนาที หลังจากนั้นการ์ดก็จะหายไป

‘เหล็กกล้าต้องใช้ทำคมดาบ’ การ์ดใบนี้คือไม้ตายก้นหีบ จะใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้เด็ดขาด

หลินอิงเซียงเก็บการ์ดฝ่าไห่ไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะปรายตามองไปที่ประตูห้อง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เข้ามาสิ จะยืนลับๆ ล่อๆ อยู่ข้างนอกทำไม?”

นับตั้งแต่สร้างวัดเสร็จและเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น หลินอิงเซียงรู้สึกได้ถึงสายใยบางอย่างที่เชื่อมโยงเขากับวัดเหลยอินเข้าด้วยกัน

แม้จะเลือนราง แต่เขาสามารถรับรู้ได้หมดว่ามีใครทำอะไรอยู่ที่มุมไหนของวัดบ้าง

และคนที่กำลังยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้องของเขา ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... เจ้าวิญญาณทหาร หรืออดีตวิญญาณทหารอาฆาตที่เขาเพิ่งโปรดสัตว์ไปนั่นเอง

หลังจากได้รับแสงธรรมจนเลื่อนขั้นจาก ‘ไร้ระดับ’ มาเป็น ‘ระดับภูต’ และกลายสภาพเป็น ‘ทหารวิญญาณพุทธะ’ มันก็ถือว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของวัดไปโดยปริยาย

แต่ถึงกระนั้น ด้วยสถานะที่เป็นวิญญาณ มันจึงมีความเกรงกลัวต่อบารมีของพระพุทธรูปพระศรีศากยมุนี และป้ายชื่อวัดเหลยอินที่แผ่รังสีศักดิ์สิทธิ์ออกมาอย่างรุนแรง

ทว่าปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้น กลับยิ่งตอกย้ำศรัทธาของมันที่มีต่อพุทธศาสนาให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น มันจึงตัดสินใจที่จะสารภาพความลับบางอย่างให้หลินอิงเซียงได้รับรู้

“นมัสการท่านเจ้าอาวาส ข้าน้อยมีเรื่องสำคัญอยากกราบเรียนท่านขอรับ”

ด้วยอานิสงส์จากการโปรดสัตว์ ทำให้มันมีความรู้ความเข้าใจในธรรมเนียมสงฆ์เป็นอย่างดี

มันชำเลืองมองหลินอิงเซียงด้วยความเคารพยำเกรง ก่อนจะเอ่ยปากสารภาพ “เรื่องที่ข้าน้อยติดตามเฉินหนิวกลับมาที่หมู่บ้าน แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพราะความอาฆาตบังตาเพียงอย่างเดียว... แต่ที่จริงแล้ว มีผู้บงการอยู่เบื้องหลังขอรับ!”

“หือ?”

หลินอิงเซียงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “เจ้ากล้าสารภาพความจริงกับอาตมาเช่นนี้ แสดงว่ามีจิตสำนึกผิดชอบชั่วดี ว่ามาเถิด ในเมื่อเจ้ากลับใจแล้ว เรื่องราวในอดีตอาตมาจะไม่ถือโทษโกรธเคือง”

“ขอบพระคุณท่านเจ้าอาวาสที่เมตตา!”

ทหารวิญญาณพุทธะซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหลพราก มันรีบเล่าต่อทันที “ความจริงแล้ว พวกข้าน้อยคือเหล่าทหารที่ตกตายในสนามรบ แม้แรงอาฆาตและกลิ่นคาวเลือดจะช่วยให้วิญญาณไม่แตกสลายง่ายๆ แต่ลำพังพวกข้าน้อยก็เป็นได้แค่ผีไร้ญาติที่เร่ร่อนอยู่ในสนามรบเท่านั้น

จนกระทั่งมี ‘แม่ทัพผี’ ตนหนึ่งที่มีตบะแก่กล้า ปรากฏตัวขึ้นและปลุกสติปัญญาพวกข้าน้อย มันสั่งให้พวกข้าน้อยแยกย้ายกันติดตามทหารที่รอดชีวิตกลับไปยังบ้านเกิด แล้วจัดการฆ่าล้างหมู่บ้านเหล่านั้นเสีย เพื่อรวบรวมไอวิญญาณและแรงอาฆาตส่งไปให้มัน เพื่อให้มันแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!

บัดนี้ข้าน้อยแปรพักตร์มาเข้าหาทางธรรม ไม่ได้ส่งข่าวกลับไปหามัน มันจะต้องสงสัยและตามมาดูด้วยตัวเองแน่ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นขอรับ”

“โอ้? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยรึ?”

หลินอิงเซียงเคยคิดว่าเรื่องนี้เป็นแค่เหตุบังเอิญ ไม่นึกเลยว่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังซับซ้อนกว่าที่คิด

“แล้วไอ้แม่ทัพผีที่บงการพวกเจ้า มันมีฝีมือระดับไหน?”

ทหารวิญญาณไม่กล้าปิดบัง “มันสามารถสร้างกายหยาบวิญญาณได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องสิงร่างคนเป็นเพื่ออาศัยไอหยางในการดำรงชีพ หากเทียบตามมาตรฐานของกรมปราบมาร... น่าจะอยู่ใน ‘ระดับพยาบาท’ ขอรับ”

มหาจักรวรรดิเซียนต้าโจวมีการจัดลำดับความอันตรายของปีศาจไว้อย่างชัดเจน

เริ่มจากต่ำสุดคือ ‘ไร้ระดับ’

สูงขึ้นไปคือ ระดับภูต , ระดับพยาบาท, ระดับวิบัติ , ระดับมาร และสูงสุดคือ ระดับจอมราชันมาร

ปีศาจ ‘ระดับพยาบาท’ นั้นมีฤทธิ์เดชพอที่จะถล่มอำเภอเล็กๆ ให้ราบเป็นหน้ากลองได้ จำเป็นต้องใช้ผู้ปราบมาร ระดับนิลกาฬ (ระดับ 2) ขึ้นไปถึงจะรับมือไหว

แต่เมื่อหลินอิงเซียงนึกถึงการ์ด ‘ฝ่าไห่’ ในอกเสื้อ มุมปากของเขาก็ยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

“มิเป็นไร ก็แค่ปีศาจระดับพยาบาทตัวจ้อย หากมันกล้าโผล่หัวมาที่หมู่บ้านต้าซาน ถ้ามันรู้จักสำนึก อาตมาก็จะโปรดสัตว์ให้มันมาช่วยเฝ้าวัด แต่ถ้ามันดื้อด้าน... อาตมาก็คงต้องส่งมันไปเวียนว่ายตายเกิดใหม่เสีย!”

“ท่านเจ้าอาวาสช่างเปี่ยมบารมี! แม้แต่ปีศาจระดับพยาบาทก็ยังไม่อยู่ในสายตา!”

ทหารวิญญาณมองหลินอิงเซียงด้วยสายตาเทิดทูนบูชา ก่อนจะคุกเข่าลงกราบกราน

“ข้าน้อยสำนึกผิดอย่างสุดซึ้งและขอปวารณาตัวรับใช้พุทธศาสนา ได้โปรดท่านเจ้าอาวาสเมตตาประทานชื่อทางธรรมให้ข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ!”

“อาตมามีฉายาว่า ‘หลิงอิน’ (เสียงแห่งธรรม) นับจากนี้ศิษย์ในวัดของอาตมา จะเรียงลำดับรุ่นตามอักษร ‘หลิง (靈) - ฝ่า (法) - คง (空) - เสวียน (玄)’”

หลินอิงเซียงนิ่งคิดครู่หนึ่ง “แม้อดีตเจ้าจะเป็นวิญญาณทหาร แต่ในเมื่อกลับใจเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์แล้ว เรื่องราวหนหลังก็ปล่อยให้ผ่านไปดั่งสายลม เจ้าเป็นศิษย์คนแรกของวัดนอกจากอาตมา สมควรใช้อักษรรุ่น ‘ฝ่า’

เจ้ากำเนิดจากวิญญาณทหารที่เคียดแค้น เช่นนั้นจงใช้ชื่อว่า ‘ฝ่าหุน’ (วิญญาณแห่งธรรม) เป็นอย่างไร?”

“ศิษย์ฝ่าหุน ขอกราบขอบพระคุณท่านเจ้าอาวาสที่เมตตาประทานชื่อ!”

ฝ่าหุนโขกศีรษะคำนับด้วยความปลาบปลื้ม ก่อนจะเอ่ยขออนุญาต “ศิษย์ขออนุญาตท่านเจ้าอาวาส ลงไปประจำการอยู่ที่หมู่บ้านต้าซานจะได้หรือไม่ขอรับ? ประการแรก ศิษย์จะได้ช่วยเหลือชาวบ้านเพื่อไถ่บาป และหากมีปีศาจบุกรุก ศิษย์จะได้ช่วยต้านทานไว้ก่อน

ประการที่สอง ภายในวัดแห่งนี้มีพุทธคุณแรงกล้าเกินไปสำหรับศิษย์ที่เป็นเพียงวิญญาณ การได้รับไอธรรมเพียงชั่วครั้งชั่วคราวนั้นเป็นผลดี แต่หากอยู่นานเกินไป เกรงว่าวิญญาณของศิษย์อาจจะทนรับไม่ไหวจนแตกสลายได้ ขอท่านเจ้าอาวาสโปรดอนุญาตด้วยเถิดขอรับ”

หลินอิงเซียงพยักหน้าช้าๆ “ตกลง เจ้าจงไปพิทักษ์หมู่บ้านต้าซานเถิด ชาวบ้านที่นั่นล้วนเป็นศิษยานุศิษย์ของวัดเรา การคุ้มครองความปลอดภัยของพวกเขา ก็ถือเป็นหน้าที่ของวัดเราเช่นกัน”