บทที่ 76 - ความเปลี่ยนแปลงของซือเม่ย

บทที่ 76 - ความเปลี่ยนแปลงของซือเม่ย

☆☆☆☆☆

ระว่างที่รออาจารย์มารับ

หนิงจู๋ขอยายถังเข้าไปใช้ห้องสงบสติอารมณ์เพื่อตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของตัวเองอย่างละเอียด

"สมุน ออกมา!"

วงเวทคู่ปรากฏขึ้นพร้อมกับทหารโครงกระดูกจิ๋วธรรมดาๆ สองตัวที่ก้าวออกมาตามคำเรียก

หนิงจู๋ร่ายมนตร์ซ้ำอีกครั้ง

มันยังคงเป็นอัญเชิญทวีคูณเหมือนเดิม ทำให้ตอนนี้มีโครงกระดูกสี่ตัวยืนอยู่ตรงหน้า

ถ้าเป็นเมื่อก่อนนี่คือขีดจำกัดสูงสุดแล้ว

เพราะเขาสามารถคุมทหารโครงกระดูกจิ๋วได้พร้อมกันแค่สี่ตัวเท่านั้น

แต่ทว่าคราวนี้หนิงจู๋ลองร่ายคาถาเป็นครั้งที่สามและมันก็ยังเป็นอัญเชิญทวีคูณอยู่ดี สรุปคือตอนนี้มีทหารโครงกระดูกถึงหกตัวมายืนรอรับคำสั่งอยู่ตรงหน้าเขาอย่างพร้อมเพรียง

"ทักษะอัญเชิญทหารโครงกระดูกจิ๋วระดับสำเร็จ..."

ไฟวิญญาณของหนิงจู๋สั่นไหวด้วยความตื่นเต้น

ตอนที่สู้ตายกับกระต่ายโลหิตนักล่าทักษะนี้มันมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นแต่เขาไม่มีเวลามานั่งดู

พอได้มาทดสอบแบบเน้นๆ ถึงได้รู้ซึ้งถึงความโหดของมัน

นอกจากจะการันตีอัญเชิญทวีคูณร้อยเปอร์เซ็นต์และเพิ่มขีดจำกัดเป็นหกตัวแล้ว

การใช้พลังงานยังลดน้อยลงไปอีกมากด้วย

เรียกใช้งานทีไรมันแทบจะออกมาในพริบตาเดียวเหมือนแค่กะพริบตาก็เสร็จแล้ว

ถึงระดับเลเวลของพวกมันจะยังอยู่แค่สายพันธุ์ด้อยช่วงเริ่มต้นซึ่งดูเหมือนจะเป็นแค่ขนมหวานสำหรับศัตรูระดับเดียวกันก็ตาม

แต่ในสภาวะที่พลังวิญญาณเต็มเปี่ยม จำนวนกระดูกที่เขาเรียกออกมาได้มันมหาศาลมากจริงๆ

แถมพอคุมได้พร้อมกันถึงหกตัว ต่อให้ไม่ใช่รุ่นอัปเกรดแต่ถ้าเน้นรุมกินโต๊ะและคอยเรียกตัวใหม่มาเสริมทัพเรื่อยๆ เขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะเก็บพวกสายพันธุ์ด้อยช่วงกลางที่ไม่เน้นความเร็วได้แบบไม่ยากเย็น

"ยุทธวิธีทะเลกระดูก เน้นปริมาณไม่เน้นคุณภาพสินะ..."

หนิงจู๋ค่อนข้างพอใจกับผลลัพธ์นี้

เขาเก็บโครงกระดูกสองตัวกลับเข้าวิหารไปก่อนจะเรียกไอ้ใหญ่ออกมาทำหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดอันดับหนึ่ง

"อ๊ะ... บะ!"

ไอ้ใหญ่ก้าวออกมาจากวงเวทแล้วรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

ผ่านไปครึ่งเดือน ร่างกายที่เคยแตกหักของมันงอกออกมาสมบูรณ์นานแล้ว

พอได้เจอหนิงจู๋อีกครั้ง ไฟวิญญาณที่สุกใสของมันก็วูบไหวด้วยความดีใจสุดขีด

ราชาไม่ได้ทิ้งข้าน้อยไปจริงๆ ด้วย!

ราชายังมีชีวิตอยู่!

อ๊ะ บะ บะ!!

"หือ?"

หนิงจู๋มองไปที่แผงข้อมูลแล้วต้องทำหน้าประหลาดใจ

ไอ้ใหญ่เองก็มีความก้าวหน้าเหมือนกัน

ทักษะลูกเตะบดกระดูกเลื่อนระดับขึ้นเป็นขั้นเชี่ยวชาญแล้ว

เนื่องจากทุกครั้งที่ใช้ท่านี้มันจะต้องกลายเป็นโครงกระดูกพิการ หนิงจู๋เลยสั่งห้ามไม่ให้มันใช้ท่านี้พร่ำเพรื่อเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุการณ์ฉุกเฉินเสมอ

ไม่นึกเลยว่าผ่านไปเดือนครึ่ง ความชำนาญของท่านี้จะยังเพิ่มขึ้นมาได้เอง

ต้องยอมรับเลยว่าไอ้กระดูกตัวนี้มันพรสวรรค์สูงจริงๆ สมแล้วที่เป็นร่างสายพันธุ์พิเศษ

"ซือเม่ย ออกมาเร็วเข้า!"

หนิงจู๋เรียกสมุนสายพันธุ์พิเศษอีกตัวออกมา

ผ่านไปตั้งครึ่งเดือน ซือเม่ยคงหิวจนคลุ้มคลั่งไปแล้วมั้ง?

แต่พอลองคิดดูอีกที เนื้อบอสที่เธอกินไปมันสารอาหารสูงมาก แถมยังมีผลึกวิญญาณนั่นอีก คงไม่น่าย่อยหมดง่ายๆ หรอก

วูบ~

วงเวทเปิดออกพร้อมกับภาพของซือเม่ยที่นอนหมอบนิ่งอยู่กับพื้น

???

หนิงจู๋ลองเอามือลูบหัวดู

ลองบีบคอเบาๆ และลองจิ้มที่หลังดูด้วย

—ไม่มีการตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

ซือเม่ยเป็นอะไรไปเนี่ย?

ปกติพวกซอมบี้ก็ต้องการการพักผ่อนบ้างแต่ไม่น่าจะหลับลึกขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?

หนิงจู๋ลองพลิกตัวเธอขึ้นมาดู

และเขาก็ต้องอึ้งกับภาพที่เห็น

บนใบหน้าซอมบี้ที่เน่าเฟะครึ่งหนึ่งนั้นมีรอยแดงจางๆ ปรากฏขึ้น แถมที่มุมปากยังมีรอยยิ้ม... แห่งความฟินติดอยู่ด้วย?

"อ๊ะ บะ?"

ไอ้ใหญ่เดินเข้ามาดมๆ ดูว่าซือเม่ยตายไปจริงๆ หรือเปล่า

พวกเราเป็นวิญญาณเหมือนกันนะ

ทำไมยัยนี่ถึงได้ขี้เกียจและชอบก่อเรื่องนักนะ?

ปกติเจอราชาไม่ยอมคุกเข่าให้ก็แย่พอแล้ว

นี่ราชาอุตส่าห์เรียกตัวออกมาใช้งานเพื่อเตรียมไปรบ ดันมานอนอู้อู้อยู่แบบนี้เนี่ยนะ?

"เอ๊ะ?"

หนิงจู๋เริ่มลังเล เขาเอาหัวกะโหลกเข้าไปใกล้ๆ ร่างกายของซือเม่ยเพื่อสัมผัสกลิ่นอายในระยะประชิด

ซ่า~ ซ่า~ ซ่าาา~~

ภายในร่างกายของซือเม่ยมีเสียงเหมือนน้ำไหลเบาๆ แว่วออกมา

มันให้ความรู้สึกเหมือนมีสายน้ำสีทองแห่งพลังชีวิตอันยิ่งใหญ่กำลังไหลพุ่งพล่านอยู่ภายในตัวเธอ

นี่มัน...

หนิงจู๋เริ่มมีสมมติฐานบางอย่างแวบเข้ามาในหัวและมันทำให้เขารู้สึกสับสนไม่น้อย

ผลึกวิญญาณเจ้าแห่งประตูมิตินี่มันคือสุดยอดของยาบำรุงที่หาที่ไหนไม่ได้จริงๆ

แต่ซือเม่ยดันกำลังเตรียมตัวเลื่อนระดับเป็นช่วงปลายเหมือนกับเขาเลยงั้นเหรอ?

แถมเธอดูจะสมบูรณ์กว่าเขาด้วยซ้ำ ไม่เหลือระยะห่างเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดเหมือนเขาแล้ว เธอมาถึงจุดสูงสุดที่พร้อมจะข้ามเส้นแบ่งเขตระหว่างช่วงกลางและช่วงปลายได้ทุกเมื่อ

ปัญหาเดียวคือเธอไม่ได้ทะลวงระดับพรวดพราดแบบทีเดียวจบ ขั้นตอนการวิวัฒนาการของเธอมันค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปซึ่งน่าจะต้องใช้เวลาเป็นวันหรือเป็นสัปดาห์เลยทีเดียว

"ไอ้ใหญ่..."

หนิงจู๋หันไปมองเจ้าโครงกระดูกขาว:

"ตำแหน่งรุ่นพี่ของนายนี่ชักจะสั่นคลอนซะแล้วล่ะ..."

"อ๊ะ... บะ..."

ไอ้ใหญ่เริ่มเข้าใจความหมายของเรื่องระดับพลังและการวิวัฒนาการบ้างแล้ว

พอได้ยินราชาพูดด้วยน้ำเสียงเห็นใจแบบนั้น มันถึงกับแยกขากรรไกรค้างเหมือนฟ้าจะถล่มลงตรงหน้า

ยัยซอมบี้บ๊องนั่นเพิ่งจะมาแท้ๆ...

แถมยังอยู่ด้วยกันได้ไม่นานเท่าไหร่เลย...

แค่เพราะการรบครั้งก่อนได้สร้างผลงานไว้เยอะหน่อย...

ทำไม... ทำไมเธอถึงจะแซงหน้ามันไปได้แล้วล่ะ?!

"อ๊ะ บะ!"

ไอ้ใหญ่ลงไปนอนดิ้นคุกเข่าอ้อนวอนราชาอีกรอบ

มันขอร้องให้ราชาช่วยชี้ทางสว่างให้มันที

ขอแค่เก่งขึ้นได้

ต่อให้ต้องไปบุกน้ำลุยไฟที่ไหนมันก็ยอม!

ยอมสู้ถวายหัวเลยเอ้า!

"ก็ซือเม่ยน่ะพื้นฐานเดิมก็เป็นระดับช่วงกลางอยู่แล้วนี่นา"

"แถมยังกินจุ ย่อยไว ได้แทะเนื้อบอสและเขมือบผลึกวิญญาณเข้าไปทั้งก้อนอีก..."

หนิงจู๋เคาะหน้าผากกระดูกตัวเองพลางใช้ความคิด

ไม่ว่าจะคำนวณยังไง สิทธิพิเศษที่ซือเม่ยได้รับในตอนนี้ ไอ้ใหญ่ก็เทียบไม่ติดจริงๆ นั่นแหละ

"ใจเย็นๆ นะเราค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวแบบมั่นคงดีกว่า"

"ไม่ต้องห่วงหรอกฉันไม่ทิ้งนายแน่ เดี๋ยวพอกลับไปฉันจะลองดูแต้มความดีความชอบจากสภาอสูรว่าพอจะหาของดีๆ มาบำรุงนายได้บ้างไหม"

หนิงจู๋ให้คำมั่นสัญญา ส่วนไอ้ใหญ่ก็โขกหัวรัวๆ เหมือนกำลังขอบพระคุณราชาที่ยังเมตตาเห็นหัวมันอยู่บ้าง

"ส่วนหินก้อนนี้..."

หนิงจู๋เปิดกระเป๋าที่ยายถังเอามาให้ดู ในนั้นมีของใช้เบ็ดเตล็ดหลายอย่าง ทั้งเสื้อกันแดด เสบียงพกพา และยาสมานแผล

แต่มีของสองชิ้นที่ล้ำค่ามาก ชิ้นแรกคือ 'ไส้หลอดวุลแฟรมแสง' ที่ได้จากบ้านผีสิงซึ่งเขายังตัดใจขายไม่ลง

ส่วนอีกชิ้นคือ 'หินให้พร' ที่ดรอปมาจากกระต่ายโลหิตนักล่า

"ให้พรด้านความเร็ว... วิ่งเร็วปานสายฟ้า..."

"ถ้าฉันใช้เอง มันคงเป็นไอเทมหนีตายระดับพระเจ้าเลยล่ะ..."

"แต่ถ้าให้ซือเม่ยใช้ ในสภาวะได้รับพร เธอคงจะกลายเป็นนักฆ่ามือหนึ่งที่ว่องไวเหมือนลมกรดแน่ๆ..."

หนิงจู๋พิจารณาดูแล้วตัดสินใจว่าควรรอให้ชีวิตกลับเข้าที่เข้าทางก่อนค่อยไปปรึกษาที่สภาอสูรอีกที

อัญมณีปาฏิหาริย์ที่ได้มาไม่จำเป็นต้องรีบใช้เองเสมอไป

โดยเฉพาะไอเทมเสริมพลังชั่วคราวแบบนี้ที่ใช้ครั้งเดียวก็หายไป มันดูสิ้นเปลืองและไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ปกติที่สภาอสูรจะมีรายการไอเทมหายากให้แลกเปลี่ยน ถ้าสามารถนำไปแลกหรือเพิ่มเงินเพื่อเปลี่ยนเป็นหินที่เหมาะกับตัวเองมากกว่านี้ก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!"

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

หนิงจู๋เก็บไส้หลอดและหินให้พรลงกระเป๋า พร้อมกับเรียกไอ้ใหญ่และซือเม่ยกลับเข้าวิหารไปก่อนจะสลับร่างเป็นมนุษย์แล้วเปิดประตูออก

"อาจารย์หลิน?"

คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหลินเยี่ยนเยี่ยนนั่นเอง

"โย่ พ่อฮีโร่หน้าใหม่ ดูหน้าตาผ่องใสดีนี่นา"

หลินเยี่ยนเยี่ยนกวาดสายตามองหนิงจู๋ตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางฉีกยิ้มกว้าง:

"สายตาฉันนี่มันแหลมคมจริงๆ เลยนะเนี่ย"

"จากเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าสถาบันจนกลายเป็นคนดังไปทั่ว ชั่วพริบตาเดียวจริงๆ"

"นี่แค่ไปลุยประตูมิติครั้งที่สองก็ฟันบอสขาดกระจุย กู้สถานการณ์ช่วยชีวิตคนไว้ได้ตั้งเยอะ ข่าวเด็ดของเธอถึงกับได้ลงหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ในเมืองชั้นในเลยนะรู้ไหม"

"เอ่อ... ขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" หนิงจู๋เริ่มทำตัวไม่ถูก

"เอาเถอะ กลับสถาบันเซิ่นโหลวกันก่อนดีกว่า"

หลินเยี่ยนเยี่ยนยิ้มอย่างมีเลศนัย "ทำตามกฎเดิมนะ ฉันจะบินพาไปเอง เดี๋ยวจะใช้ปีกบังแดดให้ด้วย"

ไม่กี่นาทีต่อมา บนท้องฟ้าเหนือเมืองชั้นนอกก็ปรากฏเหยี่ยวเหล็กทองคำตัวมหึมาโผบินอยู่

หนิงจู๋โดนกรงเล็บที่แข็งแรงคีบตัวลอยไปกลางอากาศเหมือนกำลังขี่เมฆหมอกทะยานฟ้าแต่มันไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด

"น่าเสียดายที่เธอพลาดการสอบประจำเดือนรอบที่แล้วไป เลยยังไม่ได้ฉายาว่านักเรียนตัวท็อปอย่างเป็นทางการ"

"แต่ก็มีข่าวดีอีกเรื่องมาทดแทนนะ คือเธอได้รับเลือกให้เข้า 'หน่วยฝึกพิเศษ' เรียบร้อยแล้ว ทางสถาบันจะจัดหาเสบียงคุณภาพสูงให้เธอใช้งานฟรีๆ และเธอยังสามารถเข้าใช้โรงฝึกทุกแห่งได้แบบไม่เสียเงินด้วย สิทธิพิเศษที่เธอได้รับตอนนี้เหนือกว่านักเรียนทั่วไปหลายขุมเลยล่ะ"

[จบแล้ว]