บทที่ 53 - วันที่ต้องอิจฉาสายอัญเชิญ

บทที่ 53 - วันที่ต้องอิจฉาสายอัญเชิญ

☆☆☆☆☆

ภายในรังหมูสามสี ทั้งสามคนยังคงเดินหน้าต่อไป

อุปสรรคสำคัญของที่นี่คือเนินเขาหินที่สูงต่ำสลับกันไปมา บนหินมีเหลี่ยมคมแหลมโตนับไม่ถ้วนที่ทำให้ปีนป่ายลำบาก แถมยังต้องคอยระวังไม่ให้โดนบาดจนเป็นแผลโดยไม่จำเป็นอีกด้วย

ไม่นานนัก หมูสามสีตัวที่สองก็พุ่งพรวดออกมา

ตามมาด้วยตัวที่สาม

สิ่งที่ต่างจากตัวแรกคือ หมูสองตัวนี้มีผิวหนังสีดำเป็นส่วนใหญ่ ส่วนสีแดงกับสีเขียวรวมกันยังไม่ถึงสามในสิบส่วนเลยด้วยซ้ำ

พรสวรรค์ 'หนังหมูสามสี'

สีแดงคือพลัง สีเขียวคือความเร็ว และสีดำคือพลังป้องกัน

หมูสองตัวนี้... หนังเหนียวและถึกเป็นพิเศษ

หนิงจู๋ไม่ได้สั่งให้เจ้าหมัดสิบหกกับเจ้าถีบสิบห้าเข้าไปสู้

เขาแบ่งเหยื่อให้ไอ้ใหญ่ตัวหนึ่ง และหลิ่วหงอีกตัวหนึ่ง

"ปัง!"

"กิ๊กกิ๊กก๊าก!"

การต่อสู้ทั้งสองฝั่งจบลงแบบม้วนเดียวจบ

ต่อให้หนังหมูจะหนาแค่ไหน แต่พอเจอระดับวิวัฒนาการที่ทิ้งห่างกันหนึ่งช่วงตัว ความต่างนี้มันก็ถึงขั้นคอขาดบาดตายได้เลย

หลังจากจบศึก

หนิงจู๋ขยับกรามล่างเผยรอยยิ้ม พลางเอ่ยปากชมไก่ยอดนักมวยก่อนว่า:

"ไม่เลว คราวนี้หูหมูเสียไปแค่ข้างเดียว ตับหมูแหลกไปหน่อย แต่กระดูกหางหมูยังสภาพกริ๊บ ถือว่าพัฒนาขึ้นเยอะนะเนี่ย"

หลิ่วหงเอากรงเล็บไก่ขูดพื้นดังแคร่กๆ

นี่มันคำชมจริงเปล่าเนี่ย? ทำไมฟังแล้วรู้สึกทะแม่งๆ วะ?

โธ่เอ๊ย! ต้องโทษไอ้หมูดำนี่แหละที่พลังป้องกันมันดันสูงเกินไปหน่อย ฟีลลิ่งตอนต่อยมันไม่เหมือนตัวเมื่อกี้ เธอเลยเผลอลงแรงหนักมือไปนิด!

หนิงจู๋ยิ้มขำ ไฟวิญญาณที่ฉายแววพอใจมองไปยังโครงกระดูกขาวโพลนข้างๆ

ไอ้ใหญ่เริ่มลงมือถ่ายเลือดหมูรอไว้แล้ว

ทั้งที่เขายังไม่ได้สั่งเลยด้วยซ้ำ

แหม... สอนง่ายสอนดียังกับผ้าพับไว้

แต่ว่า...

ตอนสู้เมื่อกี้มันก็ยังคุมแรงไม่อยู่เหมือนกัน

ชิ้นส่วนที่พอจะเก็บกู้ได้คงมีแค่หางหมูกับเครื่องในบางส่วน ส่วนหูหมูกับตับหมูโดนมันบี้จนกลายเป็นเศษเนื้อพังยับเยินไปเรียบร้อย

"พี่หนิง ถึงตาผมโชว์ฝีมือบ้างแล้ว!"

กงเล่อโหยวเบ่งกล้ามอกพลางขอเปลี่ยนหน้าที่

ถึงแม้ร่างวัวทรงพลังจะดูเหมือนเกิดมาเพื่อเป็นกรรมกรแบกหาม

แต่ไก่ยอดนักมวยเองก็ตัวบึ้กไม่แพ้กัน แถมพละกำลังก็เหลือเฟือ เธอเองก็น่าจะรับหน้าที่แบกสัมภาระและคุ้มกันของกลางได้เหมือนกันนั่นแหละ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน อาวัว ไก่เหลือง พวกเธอสองคนคอยล่ามอนสเตอร์รอบตัวฉัน"

"ไอ้ใหญ่ นายไม่ต้องสู้แล้ว รับหน้าที่ชำแหละเก็บกู้ของอย่างเดียวพอ"

"ส่วนเรื่องสัมภาระและการคุ้มกัน... เจ้าหมัดสิบหก นายรับจ๊อบนี้ไป"

หนิงจู๋ส่งสัญญาณให้กงเล่อโหยวส่งกระสอบหนังงูมาให้

ท่ามกลางสายตาของมนุษย์วัวกับไก่เหลืองที่จ้องเขม็ง เขาเอาสัมภาระไปแขวนไว้บนไหล่ของทหารโครงกระดูกตัวจิ๋ว จากนั้นก็ตบไหล่มันเบาๆ พลางกำชับเสียงหนักแน่นว่า:

"จำไว้ กระดูกยังอยู่ กระเป๋าต้องอยู่"

"ถ้ากระเป๋าหายแต่กระดูกยังอยู่ นายโดนดีแน่!"

"อับบะ..."

เจ้าหมัดสิบหกฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่มันรับรู้ถึงคำสั่งพื้นฐานได้

ตอนนี้ลำดับความสำคัญอันดับหนึ่งคือการปกป้องหนิงจู๋ ซึ่งนี่เป็นโปรแกรมหลักที่ฝังอยู่ในไฟวิญญาณที่ไม่มีวันเปลี่ยน

ส่วนหน้าที่ปกป้องสัมภาระถูกตั้งเป็นอันดับสอง ซึ่งสูงกว่าชีวิตกระดูกของมันเองไปแล้วในตอนนี้

"เฮ้ย ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ?" กงเล่อโหยวอึ้งไปเลย

"ก็นั่นสิ" หนิงจู๋บิดคอจนกระดูกลั่นกร๊อบ "ลูกน้องฉันไม่ได้มีไว้แค่สู้หรือไว้รับดาบแทนสักหน่อย"

"เด็กแบกของเกรดเอขนาดนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก ถ้าตัวเดียวแบกไม่ไหวก็เรียกมาสองสามตัว ฉันคอยคุมให้ดีๆ หน่อยก็ไม่มีปัญหาแล้ว"

"...วันที่ต้องอิจฉาสายอัญเชิญมาถึงจนได้"

กงเล่อโหยวถลึงตาคูโตพลางกลืนน้ำลายด้วยความอิจฉาตาร้อน:

"พี่หนิง ผมรู้สึกว่าพี่คนเดียวก็เป็นตี้ได้ทั้งตี้แล้วล่ะ"

"จะมีพวกผมหรือไม่มีมันก็แทบไม่ต่างกันเลย"

"อ้อ จริงด้วย พี่เลื่อนระดับเป็นช่วงกลางแล้วต้องสำเร็จทักษะใหม่แน่ๆ มอนสเตอร์ระดับต่ำที่ใช้เวทย์อัญเชิญได้น่ะมีน้อยจะตาย กายมารของพี่หายากขนาดนี้ โอกาสได้สกิลใหม่ต้องสูงกว่าพวกผมแน่นอน..."

"สายตาแหลมคมขึ้นนี่นา..."

ไฟวิญญาณของหนิงจู๋วูบไหว พลางสารภาพออกมาตรงๆ ว่า: "กลัวว่ามันจะเหม็นจนพวกนายรับไม่ไหว เลยยังไม่อยากโชว์ไพ่ตายตอนนี้"

"เดินหน้ากันต่อเถอะ ในเวลาห้าวันต้องเผื่อเวลาเดินทางกลับสักวันหนึ่งด้วย เทียบกับจำนวนภารกิจที่เรารับมาแล้วจะมัวแต่อู้ไม่ได้เด็ดขาด"

"เหม็น?" กงเล่อโหยวเริ่มอยากรู้หนักกว่าเดิม

แต่ในเมื่อหนิงจู๋ไม่ยอมเฉลยรายละเอียด และหลิ่วหงเองก็ทำท่าทีเฉยเมยเหมือนไม่สนใจ เขาเลยจำใจต้องเลิกเซ้าซี้แล้วกลับมาโฟกัสกับงานตรงหน้าแทน

"อับบะ! อับบะ อับบะ!"

ในขณะที่คนสามคนกำลังคุยกัน

ไอ้ใหญ่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก ทั้งชำแหละ ทั้งเก็บของ ยุ่งจนหัวหมุนไปหมด

แต่ทว่า เมื่อมันเอาของกลางที่เปื้อนเลือดมาส่งให้ถึงมือราชา และเห็นราชาขยับกรามยิ้มกว้างให้ด้วยความพอใจ มันก็รู้สึกมีไฟขึ้นมาทันที ราวกับมีประตูสู่โลกใบใหม่เปิดออกตรงหน้าไฟวิญญาณของมัน

จังหวะนั้นเอง แขกที่ไม่ได้รับเชิญก็โผล่มาป่วน

หมูสามสีตัวที่สี่พุ่งทะยานออกมาพร้อมอารมณ์ที่คุกรุ่นสุดขีด

คราวนี้เป็นหมูสีเขียวที่ถึงแม้จะมีหุ่นเหมือนถังแก๊ส แต่พอมันวิ่งด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิว รัศมีของมันก็น่าเกรงขามไม่น้อยเลยทีเดียว

กงเล่อโหยวเห็นเหยื่อแล้วคึกจัด เขาอ้าแขนเตรียมจะกระโจนเข้าใส่

ใครจะไปนึกว่าเจ้าหมูเขียวจะวิ่งผ่านเขาไปหน้าตาเฉย พุ่งตรงดิ่งไปหาไก่ยอดนักมวยแทน พร้อมกับใช้ทักษะพุ่งชนเต็มพิกัด... จนตัวเองไปชนเข้ากับเนินเขาหินเต็มแรง

"ไอ้หมูบื้อเอ๊ย"

ไก่ยอดนักมวยที่กระพือปีกบินหลบขึ้นไปบนฟ้าสูงกว่าสิบเมตร ค่อยๆ ร่อนลงมาอย่างนิ่มนวล

กระโดดโจมตีกลางเวหา —— นี่คือทักษะใหม่ที่เธอสำเร็จมาหลังจากเลื่อนระดับเป็นสายพันธุ์ด้อยช่วงกลาง

การจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้เจ้าหมูเขียวเสียจังหวะ นอกจากหัวจะแตกเลือดอาบแล้ว ยังมึนงงจนเดินเซไปเซมา

"ระวังด้วย เจ้านี่เลเวลเท่าพวกเธอนะ" หนิงจู๋เตือน

ในรังหมูสามสี อัตราส่วนระหว่างระดับช่วงกลางกับช่วงเริ่มต้นเห็นว่าอยู่ที่ 1 ต่อ 2

พวกเขาเพิ่งบุกเข้ามาได้ไม่เท่าไหร่และยังเดินไปไม่ไกลมาก นึกไม่ถึงเลยว่าจะเจอระดับช่วงกลางเข้าให้แล้ว ถือเป็นโอกาสดีที่จะได้ลองเชิงเลยล่ะ

"มอออ!"

กงเล่อโหยวคำรามลั่น พลางหาจังหวะเข้าชาร์จกอดตูดหมูเขียวไว้แน่น

จากด้านข้าง หลิ่วหงเหวี่ยงหมัดหนักอัดเข้าใส่เบ้าตาหมูเขียวอย่างจัง

สองคนหนึ่งหมูพัวพันกันนัวเนีย

เจ้าหมูเขียวที่เสียความเร็วซึ่งเป็นจุดแข็งของมันไป สุดท้ายก็ดิ้นไม่หลุด

ส่วนผลตอบแทนที่วัวทรงพลังกับไก่ยอดนักมวยต้องจ่ายไป มีเพียงรอยถลอกบนหนังวัวสองจุดกับขนไก่ที่หลุดกระจายออกมาสามกระจุกเท่านั้น

"อับบะ..."

ไอ้ใหญ่ก้มลงชำแหละ ท่าทางอาจจะยังไม่ดูโปรคล่องแคล่วเท่าไหร่นัก แต่ก็ไม่ได้ดูเก้งก้างเหมือนตอนเริ่มงานตัวแรกแล้ว

กงเล่อโหยวเดินเข้ามาฉีกขาหมูข้างหนึ่ง แล้วกัดแทะเท้าหมูอย่างเอร็ดอร่อย

"สดๆ แบบนี้แหละรสชาติเด็ดสุด"

"เจ๊หลิ่ว กายมารเจ๊ก็เป็นพวกกินได้ทุกอย่างเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? สนใจสักคำไหม?"

"เจ๊มีสกิล 'ระบบเผาผลาญดีเยี่ยม' แถมยังเป็นพวกกินเท่าไหร่ถ่ายเท่านั้น เดินไปถ่ายไปตลอดทางแบบนี้ ต้องคอยเติมพลังงานไว้ตลอดนะเจ๊"

ได้ยินเสียงโวยวายของกงเล่อโหยว หลิ่วหงก็ไม่ได้มีท่าทีขัดเขินอะไร เธอรับเท้าหมูครึ่งซีกไปจิกกินหน้าตาเฉย

ร่างกายมารก็แบบนี้แหละ มันได้รับสืบทอดทุกอย่างมาจากมอนสเตอร์ต้นฉบับ

มีความต้องการทางด้านอาหาร ก็ย่อมมีความต้องการด้านการขับถ่ายเป็นธรรมดา

รวมไปถึงการอาบน้ำ หรือการติดสัด... ทุกอย่างล้วนหลีกเลี่ยงไม่ได้

ยกเว้นแต่เพียงเรื่องเดียวคือ ร่างกายมารนั้นไม่สามารถให้กำเนิดทายาทได้ ซึ่งนี่คือความจริงที่รุ่นพี่นับไม่ถ้วนพยายามพิสูจน์และยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกลายเป็นกฎเหล็กในวงการไปแล้ว

"เฮ้ย นั่นมันหญ้าเลือดหมูนี่นา พวกเรานี่ดวงดีชะมัด!"

หลังจากเดินต่อมาได้ครึ่งวัน หนิงจู๋ก็ค้นพบสมุนไพรสีแดงสดต้นหนึ่ง เขาหยิบอุปกรณ์ออกมาและค่อยๆ เด็ดมันอย่างระมัดระวัง

ไอ้ใหญ่มายืนอยู่ข้างๆ พลางจ้องมองทุกขั้นตอนอย่างตั้งใจ ไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะเรียนรู้เลยแม้แต่นิดเดียว

"ครืนนนนน——"

พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ เหมือนมีฝูงสัตว์กำลังวิ่งห่อตะบึงมาทางนี้

สุนัขไม้เขียวตัวหนึ่งวิ่งหนีตายมาแบบไม่คิดชีวิต เห็นซอกเล็กซอกน้อยที่ไหนก็มุดแหลก นึกไม่ถึงเลยว่าพอเลี้ยวโค้งมาจะมาจ๊ะเอ๋กับโครงกระดูกสองตัวเข้าเต็มๆ

ตอนแรกมันมีแววตาระแวดระวังและหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด แต่พอตั้งสติได้และสัมผัสถึงออร่าได้ เขี้ยวหมาที่แยกขู่ก็ค่อยๆ หุบลง ก่อนจะตะโกนผ่านภาษาวิญญาณเสียงหลงว่า:

"เพื่อนๆ ร่วมอาชีพทุกคน เห็นทหารลาดตระเวนแถวนี้บ้างไหม? ช่วยตามคนมาช่วยด่วนเลยครับ!"

"ทางทิศใต้มีฝูงหมูสามสีฝูงใหญ่กำลังคลั่ง มีคนไปยิงลูกหมูตายไปหลายตัว ตอนนี้พ่อหมูกับแม่หมูมันบ้าเลือดกันหมดแล้ว พุ่งชนตี้อื่นกระจุยไปหลายตี้เลย! ตอนนี้สถานการณ์มันหลุดการควบคุมไปแล้วครับ!"

[จบแล้ว]