บทที่ 52 - หัตถ์เทวะนักชำแหละ

บทที่ 52 - หัตถ์เทวะนักชำแหละ

☆☆☆☆☆

หลังจากอ่านแผนที่เสร็จ หนิงจู๋ก็สวมสายรัดข้อมือทันที

ภายใต้สายตาที่ดูเข้มงวดของเหล่าทหารยาม เขาพร้อมกับหลิ่วหงและกงเล่อโหยวก็ทยอยเดินข้ามประตูโค้งสามสีเข้าไป

"ฟุ่บ!"

รู้สึกเหมือนมีแรงต้านเล็กๆ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะมืดไปวูบหนึ่งแล้วกลับมาสว่างอีกครั้ง

สิ่งที่เห็นคือพื้นที่ที่เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาด หินสีเขียวใต้เท้าทั้งหนาและแข็ง แถมยังให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกเหมือนสัมผัสโดนโลหะ

เบื้องหน้ามีภูเขาหินเตี้ยๆ สองลูกตั้งขนาบข้าง สูงประมาณยี่สิบสามสิบเมตร บีบให้เกิดเส้นทางขรุขระสามสายแยกออกจากกัน

พอเงยหน้ามองฟ้าก็เห็นแต่เมฆสีเทาครึ้ม ไม่มีทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ แสงสลัวๆ ดูมัวซัวไปหมด อย่างน้อยถ้าไม่มีชุดกันแดดผิวก็คงไม่โดนเผาจนไหม้เกรียมล่ะนะ

"การบุกประตูมิติเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว"

หลิ่วหงมีสีหน้าจริงจัง "หนิงจู๋ นายเป็นสายเวทย์วิญญาณ ให้คอยคุมเชิงอยู่ข้างหลังหรือตรงกลางนะ หน้าที่ผู้บัญชาการกับคนสำรวจเส้นทางยกให้นายจัดการเลย"

หนิงจู๋พยักหน้าแล้วเปลี่ยนร่างกายมารทันที

ร่ายอาคมรอบแรก ทหารโครงกระดูกระดับแกร่งโผล่ออกมาหนึ่งตัว

ร่ายอาคมรอบสอง กระตุ้นอัญเชิญทวีคูณสำเร็จ ทหารโครงกระดูกระดับแกร่งอีกสองตัวก็ตามมาสมทบ

"กิ๊กกิ๊กก๊าก!"

หลิ่วหงเปลี่ยนร่างเป็นไก่ยอดนักมวย ขนทุกเส้นดูมันวาวเป็นประกาย สีเหลืองสดใสของเธอช่วยเติมพลังให้กับโลกที่แสนจืดชืดใบนี้ขึ้นมาทันตา

"มอออ!"

กงเล่อโหยวเปลี่ยนร่างเป็นวัวทรงพลัง

หัววัวที่ดูดุดันมีห่วงเหล็กคล้องจมูก ร่างกายท่อนล่างคล้ายมนุษย์ที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ

เขาเอาหมัดซ้ายกระแทกฝ่ามือขวาจนเกิดเสียงดังปึกๆ ไฟแห่งการต่อสู้ในแววตามันพลุ่งพล่านจนแทบจะเก็บไม่อยู่

"อาวัว นายรับหน้าที่แบกของกับเป็นตัวแท็งก์นะ ส่วนไก่เหลืองรับหน้าที่เป็นกองหน้าสายบวก"

"จัดไปครับพี่หนิง ผมทำตามคำสั่งพี่ทุกอย่าง!"

วัวทรงพลังพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกจากจมูกพลางก้าวขาหนาๆ ไปยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังหนิงจู๋ เพื่อป้องกันไม่ให้มีมอนสเตอร์มาแอบตุ๋ยหลัง

ไก่ยอดนักมวยหันมาแยกเขี้ยวใส่หนิงจู๋ทีหนึ่งพลางพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตว่า "ฉันยอมให้เรียกไก่เหลืองดีกว่าโดนเรียกว่าไก่ทอดล่ะนะ"

"โอเค รหัสไก่เหลือง ยืนยันเรียบร้อย"

ไฟวิญญาณของหนิงจู๋วูบไหว เขาชี้นิ้วกระดูกไปข้างหน้า:

"เจ้าหมัดสิบหก เจ้าตบสิบเจ็ด เจ้าถีบสิบห้า เริ่มสำรวจทางได้"

"อับบะ..."

ทหารโครงกระดูกทั้งสามตัวทำตามคำสั่งราชันย์ แยกย้ายกันไปเดินตามทางเล็กๆ ทั้งสามสาย

ทางซ้ายกับทางขวาไม่มีอะไรผิดปกติ มีแต่ทางที่เจ้าตบสิบเจ็ดเดินเข้าไปนั่นแหละ ที่มีเสียงร้อง "กรู๊ๆ" ดังลั่นออกมา ก่อนจะมีหมูอ้วนตัวหนึ่งวิ่งพล่านออกมา

หมูตัวนี้ยาวเกือบสองเมตร สูงเมตรหนึ่ง ผิวหนังเป็นสีแดง ดำ และเขียวสลับกันไปมา แต่สีเขียวกับสีดำมีอยู่นิดเดียว ส่วนสีแดงล่อไปตั้งแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของร่างกาย

[พรสวรรค์]: หนังหมูสามสี / พลังหมูสารพัดนึก

"โอ้โห เจอหมูสามสีตั้งแต่เริ่มงานเลยแฮะ!"

กงเล่อโหยวรัวหมัดเข้าหากัน อยากจะกระโจนเข้าไปซัดใจจะขาด

แต่พอคิดได้ว่านี่คือการสู้แบบทีม ถ้าขยับมั่วซั่วเพื่อนร่วมทีมอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ เขาเลยข่มใจไว้นั่งดูเชิงอยู่เงียบๆ

"กรู๊ๆๆ!!"

หมูสามสีใช้ทักษะพุ่งชนเต็มพิกัด เจ้าตบสิบเจ็ดหลบไม่ทัน จมูกหมูขนาดใหญ่กระแทกเข้าที่กระดูกสันหลังจนหักสะบั้น ร่างแยกออกจากกันเป็นสองท่อนทันที

"กรู๊ๆๆๆ!!"

โดนปลุกจากฝันหวานแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนหรือหมูก็โมโหจัดทั้งนั้น

หมูสามสีไม่ยอมเลิกรา มันตามเข้าไปขวิดซ้ำจนร่างเจ้าตบสิบเจ็ดแหลกละเอียด ไฟวิญญาณในหัวกะโหลกที่แตกกระจายเกือบจะดับวูบลง

"ไก่เหลือง ระดับช่วงเริ่มต้น จัดการได้เลย"

"ฟึ่บ!" สิ้นเสียงสั่งของหนิงจู๋

ไก่ยอดนักมวยก็พุ่งชาร์จเข้าไป เหวี่ยงหมัดหนักๆ อัดเข้ากลางหน้าผากหมูสามสีอย่างจัง

หมูสามสีที่กำลังคลั่ง พุ่งชนมาด้วยความแรงราวกับถังแก๊สยักษ์

กลับโดนชกจนกระเด็นลอยละลิ่วไปกระแทกกับภูเขาหิน ร้องอู๊ดๆ อยู่พักใหญ่ก็ยังลุกไม่ขึ้น

"พี่ไก่เหลืองครับ เบามือนิดนึง"

"หมัดนี้ของพี่เนี่ย กระดูกหางหมูต้องพังยับแน่ๆ แถมตับหมูก็คงช้ำจนใช้การไม่ได้แล้วมั้ง"

วัวทรงพลังแสดงอาการเสียดายออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด

ไก่ยอดนักมวยสูดหายใจเข้าลึก คราวนี้เธอไม่ได้ถลึงตาใส่ แต่กลับจ้องปีกของตัวเองพลางขมวดคิ้วคิดว่าควรจะออมแรงไว้แค่ไหนดี

"ไม่เป็นไร สู้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง"

หนิงจู๋อารมณ์ดี เขาตะโกนบอก:

"หูหมูยังสภาพดีอยู่ เดี๋ยวฉันจัดการเก็บกู้เอง"

"สิบหก สิบห้า มาช่วยกันหน่อย"

ได้ยินดังนั้น เจ้าหมัดสิบหกกับเจ้าถีบสิบห้าก็เดินเข้าหาอย่างว่าง่าย

พวกมันทำตามคำสั่ง เข้าไปรุมสกรัมหมูที่บาดเจ็บจนสลบเหมือด จากนั้นก็ใช้กรงเล็บกระดูกที่แหลมคมพยายามกรีดท้องหมูเพื่อถ่ายเลือดออก

ระหว่างทางเจ้าหมูสามสีดันทะลึ่งฟื้นขึ้นมาพยายามจะดิ้นสู้

หลิ่วหงเลยเดินมาซ้ำอีกหมัด คราวนี้มันนิ่งสนิทถาวร ไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป

"ไม่ได้การล่ะ จะให้ฉันมานั่งชำแหละอยู่คนเดียวไม่ได้..."

"ต้องหาทางเพิ่มประสิทธิภาพกันหน่อย..."

หนิงจู๋มองดูทหารโครงกระดูกที่ทำหน้าเซ่อๆ ซ่าๆ แล้วหันไปมองวัวทรงพลังที่กำลังโชว์กล้ามแขน กับไก่ยอดนักมวยที่กำลังสะบัดหมัดไปมาเหมือนยังไม่สะใจ

สองคนนี้คะแนนวิชากายวิภาคศาสตร์ห่วยแตกสิ้นดี ถ้าฝากงานละเอียดแบบนี้ไว้กับพวกเขาล่ะก็ ชาตินี้ภารกิจคงไม่เสร็จแน่

"ไอ้ใหญ่ พวกเรามาลองพัฒนาศักยภาพใหม่ๆ ดูหน่อยไหม ลองปั้นนายให้เป็นนักชำแหละระดับโปรดูเป็นไง?"

หนิงจู๋เกิดไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมากะทันหัน

เพียงใช้ความคิดวูบเดียว ไอ้ใหญ่ที่กำลังนั่งแทะหัวกะโหลกอยู่ในสภาวิญญาณโครงกระดูกก็โผล่พรวดออกมากลางโลกความจริงด้วยสีหน้ามึนตึ๊บ

"อับบะ?" ┌(。Д。)┐

"อับบะ อับบะ!" ('▼皿▼)'

พอมันเห็นไก่ยอดนักมวยกับวัวทรงพลัง ไฟวิญญาณก็พุ่งพล่านทันที เตรียมพร้อมเปิดศึกตะลุมบอน

"พวกเดียวกันใจเย็นๆ"

หนิงจู๋เคาะซี่โครงมันไปทีหนึ่ง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วกระดูกที่เปื้อนเลือดสอนวิธีถ่ายเลือดหมู วิธีเฉือนหูหมู และวิธีควักเครื่องในออกมาทีละขั้นตอน

ไอ้ใหญ่: ???

นึกว่าเรียกมาสู้?

ทำไมต้องมานั่งยำซากสัตว์สี่ขาที่ตายไปแล้วด้วยเนี่ย? หรือว่ามันแกล้งตายกันแน่?!

ไอ้ใหญ่ยังไม่เข้าใจหรอกว่าการทำมาหากินเลี้ยงปากท้องมันคืออะไร

แต่ในเมื่อเป็นบัญชาจากราชันย์ ต่อให้กะโหลกจะตึ๊บแค่ไหนมันก็จะตั้งใจเรียนรู้ให้ถึงที่สุด!

"ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ"

"เฮ้ย! นายบีบตับหมูแตกหมดแล้ว เบามือหน่อยเสิวะ..."

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หนิงจู๋รวบรวมหูหมูมาได้แค่คู่เดียว

ส่วนหางหมูกับตับหมูพังยับเยินจนเอาไปส่งภารกิจไม่ได้เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

พวกหัวใจ ปอด และถุงลม... อวัยวะพวกนี้พอมีราคานิดๆ หน่อยๆ ก็นับเป็นเศษเงินเก็บไว้ขายเองได้

แต่ก็น่าเสียดายที่ความพยายามครั้งแรกของไอ้ใหญ่มันช่างงุ่มง่ามจนของเสียเกือบหมด

"พยายามต่อไป"

"เดินหน้าต่อเถอะ ล่ากันต่อ"

หนิงจู๋เก็บหูหมูกับเนื้อหัวหมูอีกประมาณยี่สิบชั่งใส่กระสอบหนังงูรักษาความเย็นแล้วโยนให้กงเล่อโหยว

กงเล่อโหยวรับมาแบกไว้บนบ่าชิลๆ น้ำหนักแค่นี้จิ๊บจ๊อยมากสำหรับเขา

แต่สายตาของเขายังคงจ้องมองหนิงจู๋กับไอ้ใหญ่ที่เดินอยู่ข้างๆ ปากวัวขยับพึมพำส่งภาษาวิญญาณออกมาว่า:

"พี่หนิง นี่คือหมัดเด็ดของพี่ใช่ไหมครับ?"

"ไอ้โครงกระดูกขาวที่ตบเจ๊หลิ่วคว่ำในวิชาพละคาบแรกก็คือตัวนี้ใช่ไหม?"

"ปิ๊งป่อง! ทายถูกเผงเลย แต่เสียใจด้วยนะไม่มีรางวัลให้" หนิงจู๋แสยะยิ้มตอบอย่างอารมณ์ดี

"มันมีสติปัญญาด้วยเหรอเนี่ย..."

"พระเจ้าช่วย ถ้าปั้นดีๆ นะ เรื่องความเก่งในการรบไว้ก่อนเถอะ แค่ไม่ต้องมานั่งชำแหละเก็บกู้เองเนี่ย ชีวิตก็สบายขึ้นเป็นกองเลยนะครับพี่..."

ใบหน้าวัวของกงเล่อโหยวฉายแววอิจฉาออกมาอย่างชัดเจน

กายมารของเขาสามมารถกำหมัดได้ก็จริงแต่มันหยาบกร้านเกินกว่าจะทำงานละเอียดแบบนี้ได้

ถ้าจะให้เปลี่ยนร่างกลับเป็นมนุษย์มาทำก็พอไหวอยู่ แต่ติดที่เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนแถมไม่มีความอดทน งานเลยมักจะพังไม่เป็นท่าตลอด

แต่ทหารโครงกระดูกนี่มันคนละเรื่องเลย

มีโครงสร้างร่างมนุษย์ นิ้วยาวเรียว กรงเล็บแหลมคม...

แถมไม่กลัวทั้งการกัดกร่อน พิษร้าย หรือความสกปรก... เพราะมันไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด แถมกระดูกยังหามาเปลี่ยนใหม่ได้ตลอด

นอกจากจะขยันขันแข็ง อึดถึกทน พละกำลังดีเยี่ยมแล้ว...

ที่สำคัญที่สุดคือเริ่มจะฉลาดขึ้นมาแล้วด้วย

นี่... นี่มันคือว่าที่หัตถ์เทวะนักชำแหละชัดๆ เลยนี่นา!

[จบแล้ว]