บทที่ 39 - ไอ้ใหญ่ลงสนาม

บทที่ 39 - ไอ้ใหญ่ลงสนาม

☆☆☆☆☆

ภายในท่อระบายน้ำที่อับชื้นและมืดสลัว ขยะกองเป็นภูเขาเลากาแถมยังมีกลิ่นเหม็นจนแทบจะขาดใจ

หนิงจู๋ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงภายใต้การอารักขาของทหารโครงกระดูกสี่ตัว

บางครั้งเขาก็เดินไปชนทางตันจนต้องย้อนกลับมาหาทางออกใหม่

บางครั้งก็ต้องเดินลุยบ่อน้ำเสียที่มีฟองก๊าซสีเขียวผุดขึ้นมาบุ๋งๆ มองดูพวกแมลงวันและหนูวิ่งพล่านไปมาด้วยสายตาเรียบเฉย

ผ่านไปประมาณสิบห้านาที ทางเดินก็เริ่มกว้างขวางขึ้นจนมาถึงทางแยกสี่แพร่ง

แรงสั่นสะเทือนเบาๆ ดังมาจากเหนือศีรษะ ดูเหมือนจะเป็นเสียงของพวกมอนสเตอร์ที่กำลังออกหาเหยื่อ

"ตรงนี้แหละ"

หนิงจู๋เปิดฝาท่อระบายน้ำออกแล้วโผล่หัวขึ้นไปสำรวจ

ใช่เลย ตรงนี้คือทางทิศตะวันตกของสนามสอบ

น่าจะเป็นจุดที่อยู่ห่างจากตำแหน่งที่ 47 ของหัวคงคงมากที่สุดแล้ว

บริเวณนี้เต็มไปด้วยกลุ่มอาคารร้างที่ตั้งเบียดเสียดกัน มีเงาให้ใช้ประโยชน์ได้เพียบ

ลิงหางตั้งตัวหนึ่งที่มีดวงตาส่องประกายสีน้ำเงินแวววาวได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว มันรีบกระโดดลงมาจากกำแพงร้างแล้วเล็งถีบเข้าที่หัวกะโหลกของหนิงจู๋ทันที

หนิงจู๋ปล่อยมือทันควัน ยอมให้ร่างโครงกระดูกของเขาร่วงกลับลงไปที่ก้นท่อระบายน้ำตามเดิม

"จี๊ด!!"

ลิงหางตั้งตัวนี้ขนาดไม่ใหญ่มาก มันเลยมุดตามฝาท่อลงมาได้

มันแยกเขี้ยวขู่พลางมุดตามลงมาด้านล่างโดยหารู้ไม่ว่าดวงกำลังจะถึงฆาต

"แต่ละตัวนี่ท่าทางจะหิวโหยมาสามวันสามคืนแน่ๆ เห็นกระดูกแค่นี้ทำเป็นตื่นเต้นไปได้..."

หนิงจู๋มองดูเหตุการณ์ด้วยสายตาเย็นชา เห็นเพียงพี่สามฝ่ามือกระดูกเหวี่ยงตบออกไปหนึ่งฉาดเข้ากลางหน้าผากของลิงหางตั้งเต็มรัก

ลิงหางตั้งโดนตบอัดติดกำแพงจนมึนงงสลบเหมือดไปชั่วขณะ

พี่รองลูกเตะกระดูกกระโดดถีบซ้ำอีกทีจนมันร่วงไปกองกับพื้น

หลังจากนั้น... ก็ไม่มีอะไรให้ลุ้น

ลิงหางตั้งโดนทหารโครงกระดูกหลายตัวรุมขย้ำจนร่างขาดกระจุยเป็นชิ้นๆ

"เอาศพมันไปทิ้งข้างนอก" หนิงจู๋สั่งการ

"อับบะ!" ทหารโครงกระดูกสี่ตัวช่วยกันยกซากลิงหางตั้งโยนออกไปข้างนอกอย่างขยันขันแข็ง

เพียงไม่นาน เลือดสีแดงสดของสัตว์ร้ายก็เปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ

กลิ่นคาวเลือดในอากาศเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

เสียงคำรามของมอนสเตอร์ดังขึ้นไม่ไกล แรงสั่นสะเทือนจากการวิ่งดังโครมคราม พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่อย่างรวดเร็ว

หมูเขี้ยวเหล็ก กระต่ายหนังรองเท้า งูเส้นพิษ...

พวกนี้เป็นเพียงสายพันธุ์ด้อยช่วงเริ่มต้นธรรมดาๆ ส่วนใหญ่มีทักษะแค่ระดับเริ่มต้นเท่านั้น นานๆ ทีถึงจะเจอพวกระดับเชี่ยวชาญสักตัว

ทหารโครงกระดูกที่ซุ่มอยู่ทำตามคำสั่งของหนิงจู๋อย่างเคร่งครัด

ตัวไหนควรอยู่นิ่งก็อยู่นิ่ง

ตัวไหนควรดาหน้าเข้าไปรุมสกรัมด้วยหมัดเท้าเข่าศอกก็จัดเต็ม พยายามเรียนรู้แก่นแท้ของการเป็นไอ้พวกชอบลอบกัดอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม หนิงจู๋ยังไม่พอใจกับความเร็วในการสังหารเท่าไหร่นัก

ในสนามสอบที่ 7 นี้มีหัวคงคงอยู่ ซึ่งหมอนั่นแหละคือต้นตอของแรงกดดันทั้งหมด

รองลงมาก็ยังมีลู่เจี๋ยเพื่อนร่วมห้อง หลู่หลงจากห้องสอง และเจียงอี้เฟิงจากห้องหนึ่ง

ทั้งสามคนนี้อยู่ระดับสายพันธุ์ด้อยช่วงกลางกันหมด ถ้าอยากจะไล่ตามคะแนนของพวกนั้นให้ทัน เขาต้องพยายามให้หนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"เอาเลือดพวกมันมาทาตัวไว้ พวกเราจะเริ่มบุกกันแล้ว"

"อีกอย่าง... ไอ้ใหญ่ นายมาเป็นกำลังหลักนะ!"

หนิงจู๋เรียกหน่วยรบที่แข็งแกร่งกลับมาหนึ่งตัวแล้วเปิดวงเวทย์อัญเชิญใหม่

วูบ~ วงเวทย์กะพริบเพียงวินาทีเดียวก็ดับวูบลง

หนิงจู๋ไม่ย่อท้อ เขายังคงอัญเชิญต่อ

ทุกครั้งที่ล้มเหลว ไฟวิญญาณของเขาจะหม่นแสงลงเล็กน้อย

จนกระทั่งครั้งที่ห้า วงเวทย์ก็ส่องสว่างขึ้นพร้อมกับไอ้ใหญ่ที่กระโดดพรวดออกมา

"ตุบ!"

ไอ้ใหญ่คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเจ้านายของมันพลางก้มหัวสีขาวโพลนลงอย่างนอบน้อม

หนิงจู๋มองไปที่หัวกะโหลกของมัน

ตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านพฤกษาโหยหวน การอัญเชิญไอ้ใหญ่ก็เริ่มไม่เสถียรเหมือนเดิม ต้องใช้ความพยายามหลายครั้งกว่าจะสำเร็จ

นั่นน่าจะเป็นเพราะเขายังหยุดอยู่ที่ระดับสายพันธุ์ด้อยช่วงเริ่มต้น ซึ่งระดับพลังตามหลังลูกสมุนอยู่หนึ่งขั้น ทำให้ความยากในการร่ายอาคมเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว

แต่... ตราบใดที่ยังอัญเชิญออกมาได้ก็โอเคแล้ว

หน่วยรบที่แข็งแกร่งตัวอื่นสี่ตัวรวมกันยังเทียบไม่ได้กับแขนข้างเดียวของไอ้ใหญ่เลยด้วยซ้ำ

"อับบะ?"

ไอ้ใหญ่ยังคงรักษาท่าคุกเข่าเพื่อรอคอยคำสั่งจากราชาของมัน

หนิงจู๋กระตุ้นไฟวิญญาณแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ต่อจากนี้ไป ถ้าเจอวี่แววของมอนสเตอร์ นายมีหน้าที่จัดการฆ่าพวกมันซะ"

"อับบะ!"

ไอ้ใหญ่พยักหน้า กรามขยับเข้าหากัน ไฟวิญญาณสีเขียวอ่อนแผ่ซ่านไอสังหารออกมาทันที

หนิงจู๋รีบนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้แล้วเน้นย้ำเสียงแข็งว่า "จำไว้! ห้ามใช้สกิลเด็ดขาด!"

"ไอ้บ้าเอ๊ย วันก่อนให้ไปจัดการทหารโครงกระดูกระดับเริ่มต้น นายดันเปิดท่าไม้ตายใส่เลยเนี่ยนะ สู้แบบธรรมดาไม่เป็นหรือไง?"

"อับบะ..."

ไอ้ใหญ่ที่เริ่มเข้าใจแล้วว่าสกิลคืออะไรถึงกับไฟวิญญาณหดหู่ลงทันที

"อะไรเนี่ย ทำเป็นน้อยใจไปได้?"

"นายอยู่ระดับช่วงกลางแล้วนะ จะไปรังแกพวกระดับเริ่มต้นยังต้องจัดเต็มสิบส่วนเลยเหรอ?"

"สกิลของนายน่ะใช้ทีก็พังที ถ้าแขนขาขาดหมดขึ้นมาจะทำยังไง? จะนอนกระดึ๊บๆ อยู่บนพื้นหรือไง?"

หนิงจู๋อบรมสั่งสอนราวกับกำลังกล่อมเด็กน้อย

แน่นอนว่าต่อให้ใจดีแค่ไหน พอเริ่มบ่นยาวๆ เข้าหน่อยก็เริ่มมีอาการหัวร้อนนิดๆ เหมือนกัน

"อับบะ..." (Ծ‸Ծ)

ไอ้ใหญ่ก้มหน้ายอมรับผิดอย่างว่าง่าย

ไม่รู้ว่ามันสำนึกผิดจริงๆ

หรือแค่โดนรัศมีของราชาข่มจนต้องจำใจยอมรับกันแน่

สรุปคือมันยอมเชื่อฟังแต่โดยดี

"โครม!"

กรงเหล็กขนาดใหญ่ร่วงลงมาใกล้ๆ

ไอ้ใหญ่เริ่มตื่นตัวทันที

มอนสเตอร์ที่พุ่งออกมาจากกรงคือปักษ์เขียวเล็บเหล็ก มันสะบัดปีกพุ่งเข้าใส่... แต่มันดันพุ่งไปหาพื้นที่ว่างอีกฝั่งหนึ่ง

"นี่คือเหยื่อของฉัน อย่ามาแย่งนะ!"

เจ้าหมูแมวที่โดนจู่โจมร้องตะโกนลั่นพลางกระโดดหลบไปมาเพื่อหาโอกาสสวนกลับ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นคือกายมารของนักสะกดโลงมารคนหนึ่งที่อยากได้คะแนนสังหารเหมือนกัน

"ปล่อยเขาไป"

"พวกมีปีกน่ะฆ่ายากเสียเวลา ไม่ต้องไปแย่งหรอก"

หนิงจู๋ตบไหลไอ้ใหญ่เพื่อห้ามไม่ให้มันบุกเข้าไป

บริเวณกลุ่มอาคารร้างนี้พื้นที่กว้างขวางมาก การที่มีนักเรียนคนอื่นอยู่ด้วยถือเป็นเรื่องปกติ

การปล่อยมอนสเตอร์แต่ละรอบจะมีกรงเหล็กอย่างน้อยสิบกว่ากรง

หนิงจู๋เริ่มได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังแว่วมาแล้ว

แทนที่จะไปแย่งเหยื่อตัวเดียวกัน สู้ไปจัดการพวกที่อยู่ตัวเดียวจะคุ้มค่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า

หนึ่งคนสี่สมุนก้าวเดินฉับๆ ไปข้างหน้า

มองเห็นหมีคลั่งตัวหนึ่งกำลังอาละวาดไล่กวดจิ้งจอกเงินจนหนีหัวซุกหัวซุนจากระยะไกล

แคว่ก!

จิ้งจอกเงินหนีไม่พ้น หมีคลั่งตะปบเข้าหนึ่งทีจนแผ่นหลังฉีกขาด เลือดจิ้งจอกพุ่งกระฉูดออกมาดั่งน้ำพุ

"ช่วย... ช่วยด้วย..."

บนท้องฟ้ามีนกกระเรียนวารีลอยตัวอยู่อย่างเงียบเชียบ

ปลายปีกของมันรวบรวมหยดน้ำสีน้ำเงินครามเอาไว้หนึ่งหยด เล็งเป้าไปยังจิ้งจอกเงินที่บาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนพื้น

แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง——

เงาสีขาวโพลนพุ่งทะยานออกมา ทหารโครงกระดูกตัวหนึ่งวิ่งเลียบไปตามเงาของซากปรักหักพังแล้วเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ใบหน้าของหมีคลั่งอย่างจัง

นกกระเรียนวารีที่ทำท่าจะช่วยถึงกับรูม่านตาหดตัววูบ

หน้าของหมีคลั่ง... แหลกละเอียด

หมัดกระดูกสีขาวโพลนต่อยจนกะโหลกหน้ายุบแล้วทะลุออกไปทางข้างหลังหัว

เลือดสีดำของหมีราดรดลงบนกระดูกแขนที่ขาวสะอาดดูตัดกันอย่างชัดเจนจนน่าขนลุก

หมัดเดียว?

ใช้แค่หมัดเดียวเนี่ยนะ?

นกกระเรียนวารีกะพริบตาที่ดูฉ่ำวาวของมัน

ถ้าจำไม่ผิดหมีคลั่งตัวนี้เพิ่งจะถูกปล่อยลงมา สภาพร่างกายยังฟิตเต็มร้อย

แถมตัวมันเองก็เป็นพวกสายพละกำลังโดยธรรมชาติ

รูปร่างก็ไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด

เจ้าทหารโครงกระดูกตัวนี้... ดันต่อยทะลุกะโหลกที่แข็งที่สุดได้ยังไงในหมัดเดียว?

"อับบะ!"

ไอ้ใหญ่ชักแขนที่เปื้อนเลือดออกมา หมีคลั่งที่ร่างกายส่วนอื่นยังไร้รอยขีดข่วนล้มตึงลงกับพื้นทันที

มันมองดูแขนของตัวเองที่ยังสภาพดีอยู่แล้วอ้าปากค้างจนกรามเกือบหลุด

จากนั้นมันก็หุบปากลงแล้วเดินเข้าไปใกล้จิ้งจอกเงินที่สภาพสะบักสะบอม เบ้าตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปที่บาดแผลของอีกฝ่ายพลางก้มลงสำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับเด็กน้อยที่ขี้สงสัย

"พี่โครงกระดูกจ๋า ไว้ชีวิตด้วย! พวกเดียวกันจ้า!"

จิ้งจอกเงินขวัญเสียรีบเปลี่ยนร่างกลับเป็นคนทันที

ใบหน้าที่ซีดเผือดของเขาไม่สนแล้วว่าชุดคลุมหรูหราจะเปื้อนดินเปื้อนเลือดแค่ไหน เขารีบตะเกียกตะกายหนีไปไกลเป็นสิบเมตรอย่างรวดเร็ว

"อาจารย์ครับ ผม... ผมไม่ไหวแล้ว พาผมออกไปที... ผมขอสละสิทธิ์สอบครับ!"

นกกระเรียนวารีที่ลอยอยู่บนฟ้าได้ยินดังนั้นจึงยิงหยดน้ำที่ปลายปีกออกมา

เกิดเป็นคลื่นน้ำม้วนพันรอบตัวผู้ขอความช่วยเหลือแล้วยกตัวเขาลอยขึ้นไปกลางอากาศ

ก่อนจะจากไป สายตาของนกกระเรียนวารียังคงจับจ้องไปที่ไอ้ใหญ่ไม่วางตา

ทหารโครงกระดูกตัวนี้มีปัญหาแน่ๆ...

ระดับพลังของมัน...

ไม่ใช่สายพันธุ์ด้อยช่วงเริ่มต้นแน่นอน!

[จบแล้ว]