บทที่ 22 - กำแพงที่พังทลายกับสถิติใหม่

บทที่ 22 - กำแพงที่พังทลายกับสถิติใหม่

☆☆☆☆☆

นัดแนะกับสวี่หลีเฮ่าเสร็จสรรพว่าจะเจอกันวันพรุ่งนี้

หนิงจู๋กลับถึงหอพักแล้วเริ่มลงมืออัญเชิญทหารกระดูกต่อทันที

“สมุนของข้า ออกมา!”

“ออกมาเลย ไอ้หนุ่มรูปหล่อ!”

...

เมื่อรวบรวมครบสิบตัว

หนิงจู๋ก็ส่งสติเข้าไปในวิหารเทพกระดูกเพื่อเริ่มพิธีสังเคราะห์

วิ้งงง— หน่วยรบระดับแกร่งตัวใหม่ปรากฏกายออกมาท่ามกลางแสงเรืองรอง

หนิงจู๋กวาดสายตามองแวบหนึ่ง พบว่าเป็นโครงกระดูกผู้หญิง

โครงร่างกระดูกค่อนข้างเล็ก มีรอยขีดข่วนสองจุดบนกระดูกไหปลาร้า กระดูกขาดูหนากว่าปกตินิดหน่อยและกระดูกปลายนิ้วเท้าค่อนข้างแหลมคม แต่โดยรวมก็ยังดูเหมือนทหารกระดูกทั่วไป

“วิเคราะห์ข้อมูลอสูร”

[พรสวรรค์]: ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด / การต่อประกอบกระดูก

[ทักษะ 1 ดาว]: กระโดดไกล (ขั้นสำเร็จ)

“...”

หนิงจู๋กะพริบตาปริบๆ พลางแหงนหน้ามองฟ้าถอนหายใจยาวเหยียด

ฉันขอถามหน่อยเถอะ เป็นทหารกระดูกทำไมไม่ฝึกต่อย ฝึกข่วน ฝึกเตะล่ะ? จะไปฝึกกระโดดไกลเพื่ออะไรกันครับเนี่ย?

เราไม่ได้จะไปแข่งโอลิมปิกนะเพื่อน ไม่ต้องขยันหาเรื่องเซอร์ไพรส์ขนาดนี้ก็ได้!

“ตัวประหลาดโผล่มาอีกตัวละ”

“เจ๊โดด ตามผมออกมานี่หน่อย”

หนิงจู๋ทำตัวเหมือนครูประจำชั้นที่ต้องมาคอยกุมขมับกับลูกศิษย์เจ้าปัญหา

เขายืนอยู่ในห้องฝึกซ้อมแล้วเรียกทหารกระดูกออกมาเฉพาะตัว

“อับบา—”

เจ๊โดดรับคำสั่งทันที

มันยืนนิ่งด้วยเท้าทั้งสองข้างก่อนจะเหวี่ยงแขนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับใช้แรงถีบมหาศาลจากกระดูกขาพุ่งตัวออกไป

หนิงจู๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

เจ๊โดดก็พุ่งทะยานข้ามห้องไปไกลหลายสิบเมตรก่อนจะปะทะเข้ากับกำแพงดัง ปัง! แล้วหงายหลังล้มตึงลงกับพื้นเหมือนศพที่ไร้วิญญาณ

“ทักษะสุดจัด... แต่สมองไม่มี...”

แค่โดดครั้งเดียว กระดูกจมูกของเจ๊โดดก็แตกละเอียดจนมองเห็นเปลวไฟวิญญาณข้างในได้ชัดแจ๋ว

แต่มันกลับทำท่ากระตือรือร้นจะลุกขึ้นมาโดดโชว์อีกรอบ หนิงจู๋ถึงกับมุมปากกระตุกแล้วรีบสั่งให้หยุดทันที

“ไปพักผ่อนเถอะป้า”

หนิงจู๋ใช้พลังส่งเจ๊โดดกลับเข้าที่พักไปอย่างไว

ในเสี้ยววินาทีนั้น สติของเขาก็ดำดิ่งเข้าสู่วิหารเทพกระดูกพร้อมๆ กัน

เจ้าหนูย้ายบ้านไปแล้ว มันไปอยู่ที่เกาะหมายเลขสามที่เขาเพิ่งเปิดขึ้นมาใหม่เพื่ออยู่ร่วมกับพวกทหารกระดูกทั่วไป

ส่วนที่เกาะหมายเลขสองตอนนี้มีทหารกระดูกระดับแกร่งยืนบื้ออยู่เจ็ดตัว พวกมันดูสงบเรียบร้อยไม่มีทีท่าจะฆ่าแกงกันเอง

หนิงจู๋เริ่มตั้งชื่อให้พวกมันทีละตัว:

เจ้าทุ่ม ;

เจ้ากอด ;

เจ้าหมัดหนึ่ง ; สมุนระดับแกร่งที่ถนัดทักษะหมัดกระดูก (ตัวที่ 1)

เจ้าหมัดสอง ; สมุนระดับแกร่งที่ถนัดทักษะหมัดกระดูก (ตัวที่ 2)

เจ้ากรงเล็บหนึ่ง ; สมุนระดับแกร่งที่ถนัดทักษะกรงเล็บกระดูก (ตัวที่ 1)

เจ้าตบหนึ่ง ; สมุนระดับแกร่งที่ถนัดทักษะตบกระดูก (ตัวที่ 1)

เจ๊โดด ; ทหารกระดูกระดับแกร่งที่มีทักษะกระโดดไกล

ยกเว้นวันศุกร์ที่เขาไม่ได้ทำพิธีสังเคราะห์ นอกนั้นเขาสังเคราะห์เพิ่มวันละสองตัวมาตลอด

ถ้านับรวมต้ากู่เข้าไปด้วย ตอนนี้หนิงจู๋มีลูกน้องมือดีถึงแปดตัว ซึ่งล้วนเป็นหน่วยรบระดับแกร่งทั้งสิ้น!

“มองแวบแรกก็ดูอลังการงานสร้างดีนะ...”

“แต่ความจริงคือถ้าต้องไปเจอพวกระดับช่วงกลางที่เก่งจริงๆ แปดตัวนี้รวมพลังกันก็น่าจะเอาไม่อยู่”

หนิงจู๋เหลือบมองต้ากู่ที่อยู่เกาะหมายเลขหนึ่ง

มันนั่งแห้งอยู่คนเดียวพลางประคองกะโหลกชิ้นหนึ่งขึ้นมาดูดซับเปลวไฟวิญญาณ

กะโหลกนั่น—แน่นอนว่าไม่ใช่ของเจ้าตาแก่ตัวแรกสุด

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกครั้งที่หนิงจู๋เรียกทหารกระดูกออกมาทดสอบทักษะกันเอง มักจะมีพวกที่บาดเจ็บสาหัสกระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่เสมอ

ไอ้พวกที่เยียวยาไม่ไหว เขาก็ขี้เกียจรอให้มันต่อกระดูกเอง

เขาเลยเอาไปให้ต้ากู่กินซะเลย เพื่อใช้เป็นเสบียงคุณภาพต่ำและช่วยหมุนเวียนพลังงานไปในตัว ถือว่าเป็นการช่วยลดขยะในวิหารไปในตัวด้วย

“อับบา อับบา...” (๑´0`๑)

ต้ากู่กินอย่างเอร็ดอร่อย

หนิงจู๋ส่ายหัวพลางละสายตาออกมา

ทหารกระดูกทั่วไปนอกจากโอกาสมีทักษะจะต่ำแล้ว โอกาสที่จะวิวัฒนาการไปสู่ช่วงกลางก็น้อยจนน่าตกใจ

มีแค่ต้ากู่ที่เป็นสายพันธุ์พิเศษและมีพรสวรรค์ไม่เหมือนใคร เขาหวังว่ามันจะสามารถทลายกำแพงแห่งชีวิตและกลายเป็นไพ่ตายที่แท้จริงในมือของเขาได้

“จะขี้เกียจไม่ได้ ฝึกต่อ!”

หนิงจู๋กลับมาที่ห้องนั่งสมาธิ เริ่มทำพิธีหลอมผลึกวิญญาณเพื่อเติมพลังไฟวิญญาณให้เต็มเปี่ยม แล้วเริ่มร่ายมนตร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คราวนี้เขาไม่ได้สังเคราะห์แต่ส่งพวกมันไปรวมกันที่เกาะหมายเลขสามเพื่อสะสมกำลังพลไว้ใช้ยามฉุกเฉิน

จากการคลุกคลีมาหลายวัน หนิงจู๋พบว่าพื้นที่กักเก็บในวิหารเทพกระดูกก็มีขีดจำกัดอยู่เหมือนกัน

แต่ลูกน้องระดับแกร่งแปดตัวบวกกับเจ้าหนูและพวกกองโจรที่เหลือ ตอนนี้ปริมาณเพิ่งจะถึงแค่เกือบครึ่งของความจุทั้งหมด ถ้าอยากจะให้เต็มคงต้องขยันกว่านี้อีกเยอะ

“กร๊อบ!”

จู่ๆ ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น

แรงสั่นสะเทือนบางอย่างพุ่งตรงเข้าสู่ส่วนลึกของดวงวิญญาณจนกะโหลกของหนิงจู๋สั่นสะท้าน เปลวไฟวิญญาณข้างในเริ่มม้วนตัวอย่างบ้าคลั่ง

วงเวทอัญเชิญที่กำลังร่ายอยู่หยุดชะงักไปทันที

แต่หนิงจู๋กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดจากการถูกตีกลับเลย เขากลับรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น เขาเริ่มเรียกสมุนออกมาใหม่อีกครั้งผ่านความว่างเปล่า

“ซ่า ซ่า ซ่า~~~”

วงเวทวงกลมสองวงปรากฏขึ้นพร้อมกัน

ทหารกระดูกสองตัวค่อยๆ โผล่พ้นพื้นขึ้นมาจากใจกลางวงเวททั้งซ้ายและขวา

อัญเชิญแบบทวีคูณเหรอ?

หนิงจู๋ขยับไฟวิญญาณอย่างตื่นเต้นแล้วร่ายต่อทันที

“ออกมาเลย ไอ้หนุ่มรูปหล่อ!”

“ซ่า ซ่า ซ่า~~~”

สองวงอีกแล้ว!

ทหารกระดูกสองตัวที่มีรูปร่างต่างกันยืนบื้ออยู่ตรงหน้าหนิงจู๋เพื่อรอรับคำสั่ง

หนิงจู๋กวาดสายตามองแวบเดียว

ทั้งหมดเป็นแค่ช่วงต้นและไม่มีทักษะอะไรเลย โครตจะธรรมดา

แต่ความมหัศจรรย์คือเขาได้ทำลายขีดจำกัดเดิมลงแล้ว ตอนนี้เขาสามารถเรียกทหารกระดูกออกมาพร้อมกันได้ถึงสี่ตัว!

การพัฒนาที่ดูเหมือนจะเล็กน้อยนี้ กลับไปตรงกับการคาดเดาในใจของเขาพอดิบพอดี

“ความชำนาญเลื่อนระดับแล้ว?!”

“ตอนกลางวันยังแอบบ่นอยู่เลยว่าทุกคนประเมินฉันสูงไป ที่ไหนได้ทักษะของฉันมันแค่ขั้นเริ่มต้นเอง...”

“ความจริงมันเหลือแค่กำแพงบางๆ กั้นไว้เท่านั้นเอง และตอนนี้ฉันก็เจาะมันทะลุแล้ว! เลื่อนระดับเป็นขั้นเชี่ยวชาญสำเร็จ?!”

หนิงจู๋ฉีกยิ้มจนขากรรไกรเกือบหลุด

เพื่อนในห้องโจ้วจินที่มีพรสวรรค์ระดับดินทุกคน กว่าจะฝึกทักษะแรกให้ขึ้นถึงขั้นเชี่ยวชาญได้ ต้องใช้เวลาเฉลี่ยอย่างน้อยหนึ่งเดือนขึ้นไป

แต่เขากลับใช้เวลาแค่สัปดาห์เดียว...

ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไปล่ะก็ รับรองว่าต้องเกิดพายุลูกใหญ่ในสถาบันแน่ๆ!

“วูบ~~~”

หนิงจู๋ลองร่ายมนตร์ต่อ แต่คราวนี้เขารู้สึกถึงแรงต้านทานที่รุนแรงมากจนไฟวิญญาณขยับไม่ได้ ทักษะไม่ยอมทำงาน

“สรุปว่าสี่ตัวคือขีดจำกัดสูงสุดในตอนนี้สินะ”

“การร่ายมนตร์สองครั้งล่าสุด ความเร็วในการร่ายไม่ได้เร็วขึ้น แต่พลังวิญญาณที่ใช้... ลดลงไปนิดหนึ่งแฮะ”

“แต่ประเด็นคือมันเป็นอัญเชิญทวีคูณทั้งสองครั้งเลยนะ! นี่มันคนละเรื่องกับเมื่อก่อนเลย!”

หนิงจู๋โยนเศษซากผลึกวิญญาณทิ้งไปแล้วคว้าชิ้นสุดท้ายขึ้นมาลองใหม่อีกรอบ

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง...”

“พอความชำนาญถึงขั้นเชี่ยวชาญ โอกาสเกิดอัญเชิญทวีคูณพุ่งสูงขึ้นถึงประมาณห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ? สรุปคือร่ายสองครั้งฉันจะได้สมุนมาสามตัวโดยเฉลี่ย?”

“ถ้าไฟวิญญาณเต็มถัง ต่อให้ไม่เรียกจากวิหารเทพกระดูก ฉันก็น่าจะคุมสมุนได้เกินสิบห้าตัวสบายๆ เลยนะเนี่ย?”

หนิงจู๋ตกใจกับผลลัพธ์ที่ได้มาก

ถ้าเขาตุนทัพไว้ก่อนแล้วใช้เครื่องทุ่นแรงจากวิหารเทพกระดูกช่วยอัญเชิญ...

นั่นไม่ได้หมายความว่าในหนึ่งศึก เขาจะสามารถเสกสมุนออกมาได้ถึงสามสิบตัวเลยเหรอ? ในระดับเดียวกันนี่ใครจะไปสู้ไหว!

“ตุนต่อสิครับรออะไร พรุ่งนี้เรือนทดสอบ ผมจะไปรีดไถ เอ๊ย ไปรับโบนัสจากรุ่นพี่ที่จบไปแล้วให้เกลี้ยงเลย!”

...

คืนนั้นหนิงจู๋ฝึกจนแทบจะคลาน

แต่พอพระอาทิตย์ขึ้น เขากลับตื่นมาด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่าและมีพลังล้นเหลือเหมือนเดิม

อาบน้ำ เปลี่ยนชุด

ตรวจเช็กของ: ร่มไม้ไผ่ กุญแจ เงิน

หนิงจู๋ทักทายอาหวงก่อนจะเดินออกจากเขตสุสาน

“อาจู๋ ทางนี้!”

รถวัวสภาพเก่าแก่คันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากทางเข้า สวี่หลีเฮ่ายื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างรถพลางกวักมือเรียกแต่ไกล

เฮ้ย...

ไอ้เพื่อนคนนี้ปกติมันประหยัดจะตาย ละอองมนตราเม็ดเดียวนี่ต้องแบ่งใช้เหมือนสองเม็ด

วันนี้ทำไมป๋าจัง ถึงขั้นยอมจ้างรถรับส่งพิเศษเลยเหรอเนี่ย?

[จบแล้ว]