บทที่ 4 - อสูรระดับแกร่งและการแบ่งเขต

บทที่ 4 - อสูรระดับแกร่งและการแบ่งเขต

☆☆☆☆☆

หนิงจู๋เผยสีหน้ายินดีออกมาอย่างปิดไม่มิด

ทว่าความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์กลับเข้าโจมตีร่างกายของเขาจนเขารู้สึกเหมือนคนเมา เดินโซซัดโซเซทำท่าจะล้มพับไปได้ทุกเมื่อ

“จงสังเคราะห์!”

หนิงจู๋ฝืนใช้แรงเฮือกสุดท้ายพาสติเข้าไปยังวิหารเทพกระดูก

ตอนนี้เขามีเจ้ากระดูกจิ๋วรวมทั้งหมดสิบสองตัวแล้ว

เขาเลือกทิ้งเจ้ากระดูกทารกและเจ้ากระดูกตาแก่ตัวแรกสุดไว้ ส่วนตัวที่เหลือทั้งหมดเขาโยนเข้าไปในวงเวทสังเคราะห์ทันที และวงเวทก็เริ่มทำงานในพริบตา

“โครมคราม—”

ทั่วทั้งวิหารสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปหมด

เจ้ากระดูกจิ๋วทั้งสิบตัวถูกหลอมรวมเข้าไปในความว่างเปล่า ไม่รู้ว่าพวกมันถูกสังเวยเป็นเครื่องเซ่นไหว้หรือถูกส่งไปยังสถานที่พิเศษอื่นกันแน่

สุดท้ายก็มีวงเวทวงกลมขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสองเมตรปรากฏขึ้นมาแทนที่พวกมัน

สมุนโครงกระดูกที่มีร่างกายขาวนวลราวน้ำนมกระโดดพรวดออกมา เมื่อมันหมุนคอไปรอบๆ เปลวไฟวิญญาณสีเขียวขจีในดวงตาของมันก็ดูเหมือนจะมีความระแวดระวังแฝงอยู่

“เอ๊ะ? เจ้านี่มันกำลังสังเกตสภาพแวดล้อมอยู่งั้นเหรอ? หรือว่ามันจะมีสติปัญญา?”

หนิงจู๋ในร่างจิตวิญญาณมนุษย์เบิกตากว้าง

เมื่อมองดูดีๆ จะเห็นว่าสีของเปลวไฟวิญญาณของเจ้าตัวนี้เข้มกว่าเจ้ากระดูกจิ๋วทั่วไปเล็กน้อย

ส่วนสีของกระดูกนั้นแตกต่างกันอย่างชัดเจน แม้จะยังมีสิ่งแปลกปลอมปนอยู่บ้างแต่มันก็ขาวสะอาดเหมือนหิมะ ให้ความรู้สึกที่โดดเด่นไม่ซ้ำใคร

“อับบา?”

เจ้ากระดูกขาวนวลก้าวเท้าข้ามไปข้างหนึ่ง

มันหยุดรออยู่เงียบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายใหม่ปรากฏขึ้นมันจึงค่อยๆ ก้าวเท้าที่สองออกมา

มันดูระมัดระวังตัวมาก ทุกการเคลื่อนไหวจะคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับว่าเสียงนกเสียงไม้เพียงนิดเดียวก็สามารถทำมันรู้สึกถึงภัยคุกคามที่จ่ออยู่ข้างหลังได้

ทว่า—ภายในวิหารนี้แทบจะนิ่งสนิทไปหมด

ที่นี่สัมผัสไม่ได้แม้แต่การไหลเวียนของกาลเวลา ความว่างเปล่าเข้าปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง ทุกอย่างดูไม่จริงแต่ในขณะเดียวกันมันก็มีอยู่จริง

“วิเคราะห์ข้อมูลอสูร”

หนิงจู๋นิ่งคิดในใจ และทันใดนั้นหน้าต่างสถานะของเจ้ากระดูกขาวนวลก็ปรากฏขึ้น

[พรสวรรค์]: ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด / จิตวิญญาณตื่นรู้ / กระดูกแตกคืนสภาพ

“อสูรระดับแกร่งนี่มัน... จะเกินเบอร์ไปหน่อยไหมเนี่ย?”

“เจ้ากระดูกจิ๋วปกติมีแค่พรสวรรค์ ‘ไร้ความรู้สึกเจ็บปวด’ กับ ‘การต่อประกอบกระดูก’ แต่เจ้านี่เสียการต่อประกอบกระดูกไปแต่ได้พรสวรรค์ใหม่มาเพิ่มตั้งสองอย่าง นี่มันคือ ‘สายพันธุ์พิเศษ’ ชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ?!”

“แล้วไอ้หมัดพลีชีพนี่มันคืออะไรกัน ชื่อโคตรจะประหลาดเลย แถมระดับความชำนาญยังอยู่ที่ขั้น ‘สำเร็จ’ อีกด้วย มันไปฝึกมาจากไหนกันนะ? แล้วทำไมระดับวิวัฒนาการยังอยู่ที่ช่วงต้นเหมือนเดิม ไม่เห็นเพิ่มขึ้นเลยล่ะ?”

หนิงจู๋มีคำถามมากมายนับไม่ถ้วนที่อยากจะสัมภาษณ์เจ้ากระดูกขาวสะอาดที่แสนจะขี้ระแวงตัวนี้

แต่เขาสัมผัสได้ว่าตัวเองเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่รีบกลับร่างมนุษย์แล้วไปนอนพักให้เต็มอิ่ม ร่างอสูรที่เพิ่งจะหลอมเสร็จคงได้เกิดปัญหาใหญ่แน่ๆ

“งั้นให้ตาแก่กับเด็กน้อยอยู่เป็นเพื่อนไปก่อนนะ พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่...”

หนิงจู๋ถอนจิตกลับเข้าสู่โลงอสูรและคืนร่างเป็นมนุษย์

ในโลกของนักอาคมโลงปีศาจ การเปลี่ยนร่างไม่จำเป็นต้องทำชุดขาดกระจุยกระจาย

เสื้อผ้าที่มนุษย์สวมใส่รวมถึงอุปกรณ์ป้องกันและของใช้ส่วนตัวที่มีน้ำหนักไม่มากนัก จะถูกเก็บไว้ในโลงอสูรในกายอย่างปลอดภัยในช่วงที่เปลี่ยนร่าง

ดังนั้นเพียงแค่หนิงจู๋ส่งกระแสจิตเพียงแวบเดียว ร่างทั้งสองก็สลับกันทันที

เขากลับมาสวมชุดคลุมนอนที่ขาดรุ่งริ่งตามสไตล์นักรบผู้ผ่านสมรภูมิ เขาไม่มีแรงจะมาสนใจความรกในห้องแล้ว เขาทิ้งตัวลงนอนสลบทันที

“ครอก...”

การนอนหลับของคนหนุ่มนี่มันดีจริงๆ

หนิงจู๋ฝันเห็นเรื่องราวประหลาดเหลือเชื่อ ในฝันเขานั่งอยู่บนบัลลังก์กระดูกที่สูงหมื่นจั้ง

เมื่อมองออกไปทั่วดินแดนอันกว้างใหญ่ก็เห็นสิ่งมีชีวิตสายความตายหลากหลายรูปแบบ เหล่าโครงกระดูกยืนเรียงแถวเป็นกองทัพที่แสนเป็นระเบียบ เหล่าวิญญาณส่งเสียงหัวเราะคิกคักบินว่อนไปทั่ว เหล่าซากศพเดินได้กำลังรุมล้อมซากอสูรยักษ์ขนาดเท่าภูเขาเพื่อรื่นเริงไปกับงานเลี้ยงเลือดและเนื้อ

นอกจากนี้ยังมีมังกรกระดูกที่ปีกกว้างนับร้อยเมตรบินวนอยู่บนท้องฟ้า

ยักษ์กระดูกที่ถือกระบองกระดูกยักษ์ยืนแยกเขี้ยวดูน่าเกรงขาม

มัมมี่ที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบตัวเดินโซซัดโซเซอยู่เต็มทุ่งหญ้าและขุนเขา

อัศวินแห่งความตายที่ควบม้าฝันร้ายพร้อมถือหอกความมืดที่มีจิตวิญญาณการต่อสู้พุ่งพล่าน

เจ้าชายแวมไพร์สุดหล่อและเจ้าหญิงแวมไพร์ผู้งดงามที่กำลังชูแก้วไวน์ซึ่งเต็มไปด้วยเลือดสีสดถวายให้แด่ผู้ที่อยู่บนบัลลังก์...

...

หนิงจู๋รู้สึกเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปกับภาพเหล่านั้น

เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าขับไล่ความหนาวเหน็บยามค่ำคืนและสาดแสงเข้าสู่เมืองหญ้าคาอีกครั้ง

เด็กหนุ่มค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาที่เคยงัวเงียเริ่มแจ่มใสขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาสีเทาทั้งสองข้างยังคงดูลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความปิติยินดีเช่นเดิม

“ชีวิตใหม่ เริ่มออกเรือได้!”

“วันนี้คือวันที่หนึ่งร้อยหลังจากผนึกศพ และเป็นวันสุดท้ายที่จะต้องไปรายงานตัวที่เซิ่นโหลวด้วย ฉันต้องรีบออกเดินทางแล้ว...”

การเป็นนักอาคมโลงปีศาจนั้นเป็นเพียงตั๋วผ่านทางเข้าสู่โลกของผู้เหนือธรรมชาติเท่านั้น

โดยเฉพาะในระดับสายพันธุ์ด้อยช่วงต้นแบบนี้มันทำอะไรแทบไม่ได้เลย จำเป็นต้องเข้าโรงเรียนเท่านั้น

และ ‘เซิ่นโหลว’ ก็คือสถาบันการศึกษาระดับสูงสุดของเมืองหญ้าคา บรรยากาศการแข่งขันที่ดีและความรู้อันมหาศาลที่นี่จะช่วยให้นกน้อยสามารถเติบโตเป็นพญาอินทรีได้

หนิงจู๋เหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง

เข็มสั้นชี้ที่เลขเจ็ด ทันเวลาแน่นอน

“จริงด้วย อสูรระดับแกร่งที่อัญเชิญมาจากการสังเคราะห์เจ้ากระดูกจิ๋วสิบตัวนั่น...”

หนิงจู๋เข้าไปในวิหารที่พังทลายและกวาดสายตาหาดูรอบหนึ่งก่อนจะพบสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึง

เขาเห็นเจ้ากระดูกทารกที่เคยน่ารักเมื่อวาน ตอนนี้กำลังนอนขดตัวอยู่ในรอยแตกของผนัง พยายามทำตัวให้ลีบเล็กเหมือนอากาศธาตุ ดูทั้งน่าสงสารและหดหู่สุดๆ

อีกด้านหนึ่ง เจ้ากระดูกตาแก่หายไปแล้ว

แต่ที่ตั้งอยู่ตรงนั้นคือเจ้ากระดูกขาวนวลที่แขนขวาขาดหายไปถึงโคนแขน มันกำลังเหยียบย่ำอยู่บนเศษซากของเจ้าตาแก่ ในมือถือเศษกะโหลกที่แตกละเอียดและค่อยๆ สูบกินเปลวไฟวิญญาณด้านในอย่างช้าๆ

“...”

หนิงจู๋เงยหน้ามองท้องฟ้าสี่สิบห้าองศาด้วยความว่างเปล่า

ทหารที่แสนภักดีของฉัน... หายไปแบบนี้เลยเหรอ!

ในคืนที่ลมแรงและมืดมิดในขณะที่เขากำลังนอนหลับปุ๋ย

แต่ในวิหารเทพกระดูกกลับเกิดการดวลครั้งสำคัญถึงชีวิตขึ้น!

ผู้แพ้เห็นได้ชัดว่าเป็นตาแก่ผู้ไร้น้ำยาคนนั้น

ทั้งที่มีระดับเท่ากันแต่เจ้าตาแก่ไม่มีทักษะ เลยทำได้แค่ยืนให้เขาอัดอยู่ฝ่ายเดียว

แต่มันกลับทำเอาแขนของเจ้ากระดูกขาวนวลหลุดไปข้างหนึ่งเลยเหรอ?

นี่มันคือสายพันธุ์พิเศษนะ!

อสูรระดับแกร่งที่อัญเชิญมาจากวงเวทสังเคราะห์เลยนะ!

เจ้าตาแก่กระดูกมันโหดขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมเมื่อวานถึงมองไม่ออกกันนะ?

หนิงจู๋ครุ่นคิดไปมาจู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างที่ผิดปกติออก

หมัดพลีชีพ—หรือว่ามันจะเป็นทักษะประเภท ‘ทำร้ายศัตรูหนึ่งพันแต่ทำลายตัวเองแปดร้อย’ กันนะ?

เจ้ากระดูกขาวนวลคงใช้ทักษะปลิดชีพเจ้าตาแก่แล้วหลังจากนั้นก็กินเปลวไฟวิญญาณเข้าไปเพื่อสะสมพลังงานในการเติบโต...

ยิ่งหนิงจู๋คิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

และเขาก็เกิดไอเดียสุดบรรเจิดขึ้นมาว่า ถ้ามันมีระบบย้อนหลังให้ดูได้ก็คงจะดี เพราะเขาไม่สามารถเฝ้าดูวิหารได้ตลอดเวลา มักจะพลาดฉากที่น่าสนใจหรือฉากสำคัญๆ ไปเสมอ

“...”

เขารออยู่ครึ่งนาที

แต่ในวิหารเทพกระดูกกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดูเหมือนว่าที่นี่แม้จะมหัศจรรย์แต่ก็ไม่ได้ทำได้ทุกอย่างตามใจปรารถนา

พลังวิเศษที่สามารถแสดงออกมาได้ในตอนนี้หลักๆ มีแค่การวิเคราะห์ การส่งตัว และการสังเคราะห์รวมสามอย่างเท่านั้น จะหวังมากกว่านี้คงจะมากเกินไป

“ไม่ได้การล่ะ เรื่องกลืนกินพวกเดียวกันน่ะเข้าใจได้ ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณหรือสิ่งมีชีวิตอื่นมันก็คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอด”

“แต่นี่มันถิ่นของฉัน แกก็เป็นลูกน้องฉัน จะช่วยเลิกไปแกล้งเจ้ากระดูกเด็กน้อยนั่นหน่อยได้ไหม?”

เจ้ากระดูกทารก—ได้รับฉายาอย่างเป็นทางการว่า ‘เจ้าหนู’

หนิงจู๋ยังคงเสียดายเจ้าโครงกระดูกสุดแปลกที่มีทักษะ ‘กัดขยี้’ ตัวนี้อยู่ เขาจึงพยายามเค้นสมองคิดหาวิธีที่จะรับประกันความปลอดภัยให้แก่มัน

“พื้นที่ตรงนี้ก็กว้างตั้งขนาดนี้ แบ่งเขตกันหน่อยไม่ได้หรือไง?”

“เสือกับช้างเขายังมีอาณาเขตของตัวเองเลย ถ้าขืนมาอยู่รวมกันมั่วๆ แบบนี้ วันนี้กินเพื่อนร่วมงานตัวหนึ่ง พรุ่งนี้กินอีกคู่หนึ่ง แล้ววิหารของฉันจะเติบโตยิ่งใหญ่ได้ยังไง? แล้วอนาคตฉันจะพวพวกแกไปเสวยสุขได้ยังไงกัน?”

หนิงจู๋บ่นพึมพำออกมารัวๆ

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงดังสนั่น รอบๆ ตัวมีรอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ความกว้างกว่าร้อยเมตร

พื้นที่ที่เขาอยู่นั้นกลายเป็นเกาะร้างที่แยกตัวออกมาโดยสมบูรณ์

[จบแล้ว]