บทที่ 010 - เศษเดนอดีตราชวงศ์

บทที่ 010 - เศษเดนอดีตราชวงศ์

หวังเสี่ยวซานพิงเสาประตู สายตาสอดส่ายมองสาวน้อยสาวใหญ่ที่เดินผ่านไปมาบนถนน ปากก็เคี้ยวเมล็ดแตงโมดังจ๊อบแจ๊บ ถ่มเปลือกทิ้งเกลื่อนพื้นเป็นกอง

"ข้าว่านะเสี่ยวซาน สาวๆ ในหออี้ฮวาของเราแต่ละคนก็งดงามปานบุปผา ทำไมเจ้าถึงชอบมองออกไปข้างนอกนัก?"

ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่นั่งพิงโต๊ะอยู่ข้างๆ ถลกแขนเสื้อนั่งไขว่ห้าง ใบหน้าซื่อๆ ของเขาเต็มไปด้วยความระอาใจ

"เจ้าทึ่มหาน เจ้าจะไปรู้อะไร! สาวๆ ในหออี้ฮวานอกจาก... แค่ก ก็มีแต่พวกทาแป้งหนาเตอะทั้งนั้น จะไปสู้ดอกบัวใสน้ำสะอาดข้างนอกนั่นได้ยังไง?"

หวังเสี่ยวซานเหลือบตามองหานซงอย่างดูแคลน

"อีกอย่าง ดูทุกวันๆ ข้าดูจนเอียนแล้ว! ตอนนี้พอได้กลิ่นแป้งหอมฉุนๆ พวกนั้น ข้าล่ะอยากจะอ้วก!"

หานซงเกาหัวแกรกๆ ที่เสี่ยวซานพูดมาก็ดูเหมือนจะมีเหตุผล?

ทันใดนั้น สีหน้าของหวังเสี่ยวซานก็เปลี่ยนไป เขารีบวิ่งจู๊ดขึ้นไปชั้นบน ความเร็วระดับนั้นดูอย่างไรก็ไม่ใช่บ่าวรับใช้ธรรมดาๆ แน่

ในขณะเดียวกัน เสียงกระซิบก็ดังขึ้นที่ข้างหูหานซง

"เจ้าทึ่ม! หาทางถ่วงเวลาพวกมันไว้สักครู่ ข้าจะรีบขึ้นไปส่งข่าว!"

หานซงขมวดคิ้ว ขยับตัววูบเดียวก็มายืนขวางที่หน้าประตู แต่พอเห็นชายฉกรรจ์สิบกว่าคนสวมชุดคลุมแพรคาดดาบเดินอาดๆ เข้ามา หัวใจเขาก็กระตุกวูบ ร้องโอดครวญในใจ

"ไอ้เวรเสี่ยวซาน! กล้าสั่งให้ข้าถ่วงเวลาตั้งหลายสิบอึดใจ! นี่มันองครักษ์เสื้อแพรนะโว้ย แค่อึดใจเดียวก็แทบแย่แล้ว!"

แม้ในใจจะร้อนรนกระวนกระวาย แต่ภายนอกกลับไม่กล้าแสดงพิรุธ หานซงลูบหัวทำหน้าซื่อๆ มองกลุ่มคนที่กำลังจะก้าวเข้ามา

"อ้าว! ใต้เท้าองครักษ์เสื้อแพรนี่เอง แขกหายากจริงๆ ตอนนี้พวกแม่นางยังพักผ่อนกันอยู่เลยขอรับ แต่ในเมื่อพวกใต้เท้ามาเยือน จะให้เสียมารยาทได้ยังไง เดี๋ยวข้าน้อยจะรีบไปปลุกแม่เล้ากับพวกแม่นางเดี๋ยวนี้แหละขอรับ"

หานซงพูดพลางผงกศีรษะโค้งคำนับ ดูเป็นบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ทุกกระเบียดนิ้ว

"อ้อ? หออี้ฮวาก็นับว่าเป็นหอนางโลมมีชื่อของอำเภอผูหยาง เดี๋ยวนี้แค่บ่าวรับใช้ก็สั่งการแม่เล้าได้แล้วรึ?"

ซ่างกวนอู๋ตี้ปรายตามองหานซง แววตาแฝงความนัย

"ชื่อ: หานซง

ระดับพลัง: ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นเก้า

ความภักดี: -10"

หานซงหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย แต่พริบตาเดียวก็รีบปั้นหน้ายิ้มแย้ม

"แหะๆ ใต้เท้าล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยเป็นแค่คนเฝ้าประตูจะไปมีปัญญาทำแบบนั้นได้ยังไง

เพียงแต่ใต้เท้าองครักษ์เสื้อแพรตรากตรำทำงานหนักเพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง ถ้าแม่เล้ารู้ว่าข้าน้อยไม่รีบไปตามพวกนางมารับรอง มีหวังข้าน้อยโดนเล่นงานตายแน่ขอรับ"

ซ่างกวนอู๋ตี้ลากเสียง "อ้อ" ยาวๆ ก่อนจะยิ้มออกมาเรียบๆ

"ดี งั้นก็ไปตามมา อีกอย่าง ได้ยินว่านายอำเภอหลัวอยู่ที่นี่ ไปเชิญเขามาด้วย ข้ามีธุระจะคุย"

ที่แท้ก็มาหาหลัวกู้เป่ย? หานซงได้ยินดังนั้นก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

"ขอรับๆ เชิญใต้เท้าขึ้นไปรอที่ห้องรับรองชั้นสามก่อนเลยขอรับ ที่นั่น..."

"ไม่ต้อง ข้ามีธุระด่วน เสียเวลาไม่ได้ รีบไปตามคนมา!"

ซ่างกวนอู๋ตี้ยกมือขัดจังหวะ สีหน้าเริ่มแสดงความไม่พอใจ

"ขอรับๆ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้"

หานซงไม่กล้าตื้อต่อ รีบวิ่งตึงตังขึ้นบันไดไป

ร้อยกว่าอึดใจผ่านไป ท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความตื่นเต้น หญิงวัยกลางคนที่ยังดูงัวเงียแต่แต่งหน้าทาปากมาอย่างลวกๆ ก็บิดเอวอ้อนแอ้นเดินลงมาจากชั้นบน ด้านหลังตามมาด้วยหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มยี่สิบกว่าคนในชุดต่างๆ กัน

"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านนายกองธงซ่างกวนผู้เลื่องลือนี่เอง ตั้งแต่ท่านมารับตำแหน่ง ข้าน้อยก็เฝ้ารอท่านมาตลอด โอ๊ย... วันนี้ท่านก็มาโปรดเสียที~"

พอเดินลงมาถึงชั้นล่าง เห็นท่วงท่าสง่างามองอาจของซ่างกวนอู๋ตี้ ดวงตาของหญิงวัยกลางคนก็เป็นประกาย ท่าทางกระตือรือร้นขึ้นทันตา

"ท่านซ่างกวนเจ้าขา... วันหน้าท่านต้องมาบ่อยๆ นะเจ้าคะ ดูสิ พวกเด็กๆ ของข้าน้อยมองท่านตาเยิ้มไปหมดแล้ว ปลื้มท่านกันจะแย่~

ขอแค่ท่านมา ข้าน้อยรับรองจะให้พวกเด็กๆ ปรนนิบัติท่านอย่างดี ไม่คิดเงินท่านสักแดงเลยเจ้าค่ะ"

หญิงวัยกลางคนพยายามจะเบียดตัวเข้าไปใกล้ซ่างกวนอู๋ตี้หลายครั้ง แต่ก็ถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นข่มจนต้องถอยกลับมา พอเหลือบไปเห็นองครักษ์คนอื่นรอบๆ ก็รีบฉีกยิ้มหวาน

"แน่นอน พี่น้องใต้บังคับบัญชาของท่าน หออี้ฮวาก็ยินดีต้อนรับเสมอนะเจ้าคะ~"

น่าเสียดายที่เหล่าองครักษ์เสื้อแพรกลับทำเมินเฉยต่อสาวงามเหล่านั้น ราวกับมองไม่เห็น

นางดูออกว่าไม่ใช่เพราะพวกองครักษ์ไม่หวั่นไหว แต่เป็นเพราะมีเจ้านายยืนคุมอยู่หัวโด่ พวกเขาเลยไม่กล้าแสดงออกต่างหาก

เห็นดังนั้น หญิงวัยกลางคนก็ลอบตื่นตระหนกในใจ ยกระดับความสำคัญของซ่างกวนอู๋ตี้ขึ้นอีกขั้นทันที

"ไม่ทราบชื่อเสียงเรียงนามของแม่เล้า?"

"อุ๊ย... ท่านซ่างกวนพูดจาห่างเหินจัง เรียกข้าน้อยว่า โจวพั่นพั่น หรือ พั่นพั่น ก็ได้เจ้าค่ะ~"

ซ่างกวนอู๋ตี้ได้ยินดังนั้น แววตาก็ไหววูบ

"ชื่อ: ถงชิวเซียง

ระดับพลัง: ขอบเขตของเหลวลึกลับ ขั้นสาม

ความภักดี: -20"

"อ้อ~ ที่แท้ก็แม่นางพั่นพั่น กลิ่นกายของแม่นางหอมเป็นพิเศษ สมัยสาวๆ คงใช้ชื่อในวงการว่า แม่นางเซียงเอ๋อร์ (กลิ่นหอม) กระมัง?"

ซ่างกวนอู๋ตี้ยกยิ้มที่มุมปาก จมูกขยับเล็กน้อยทำท่าสูดดมกลิ่นหอม แต่ดวงตากลับยังคงเฉยชา

ถงชิวเซียงตัวแข็งทื่อ แต่ด้วยประสบการณ์เจนจัดในยุทธจักรนางโลมมากว่ายี่สิบปี นางจึงแสร้งทำเป็นตกใจ ยกมือปิดปากสีแดงสด

"ท่านนายกองธงซ่างกวนรู้ชื่อสมัยสาวๆ ของข้าน้อยด้วยหรือเจ้าคะ?

ตายจริง... เป็นเกียรติของข้าน้อยจริงๆ เลย~ ไม่ได้การล่ะ วันนี้ข้าน้อยต้องให้เด็กๆ ปรนนิบัติท่านซ่างกวนให้สุดฝีมือ~

เด็กๆ จ๋า~"

"เจ้าค่า~ คุณแม่~"

เหล่าหญิงสาวขานรับเสียงหวานหยดย้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

นั่นคือนายกองธงองครักษ์เสื้อแพรเชียวนะ แถมยังหล่อเหลาเอาการ ใครบ้างไม่อยากจะเอาอกเอาใจ เผื่อจะมีวาสนาได้ดิบได้ดี?

ซ่างกวนอู๋ตี้ขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูด ก็มีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน

"ท่านซ่างกวน ท่านซ่างกวน ต้องขออภัยจริงๆ!

เมื่อคืนข้าทะเลาะกับเมียที่บ้าน นอนไม่ค่อยหลับ เลยแอบมางีบที่นี่แต่เช้า เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้นี้เอง ท่านต้องอย่าถือสานะ!"

หลัวกู้เป่ยรีบเดินลงบันไดมา พลางจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มขอโทษขอโพย

เห็นหลัวกู้เป่ยแสดงท่าทีนอบน้อมต่อซ่างกวนอู๋ตี้ขนาดนี้ แถมยังใช้คำสุภาพ เหล่าหญิงสาวก็ตกใจจนต้องเอามือปิดปาก

นั่นคือนายอำเภอเชียวนะ นายอำเภอยังเกรงใจท่านนายกองธงซ่างกวนขนาดนี้ งั้น...

ชั่วขณะหนึ่ง หญิงสาวทุกคนต่างเบิกตากว้างมองซ่างกวนอู๋ตี้ น่าเสียดายที่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกนาง

"ไม่เป็นไร แต่เวลาผ่านไปสิบวันแล้ว ไม่ทราบว่าท่านนายอำเภอหลัวตรวจสอบได้ความว่าอย่างไรบ้าง?

เรื่องของผีดิบคนเถื่อน ท่านน่าจะรู้ดี ถ้ามีหลุดรอดไป ทุกคนซวยกันหมดแน่!"

ซ่างกวนอู๋ตี้มองหลัวกู้เป่ย สีหน้าแสดงความไม่พอใจ

หลัวกู้เป่ยทำท่าเพิ่งนึกขึ้นได้ ตบหัวตัวเองฉาดใหญ่ รีบอธิบาย

"ไอ้หยา ดูความจำข้าสิ จริงๆ ตรวจสอบเสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ไม่พบร่องรอยของผีดิบคนเถื่อนตนอื่นเลย

เพียงแต่... คือเมื่อคืนทะเลาะกับเมียหนักไปหน่อย ขว้างข้าวของพังไปเยอะ ด้วยความโมโหเลยลืมเรื่องนี้ไปสนิท...

ลำบากท่านซ่างกวนต้องมาถามด้วยตัวเอง เป็นความผิดของข้าแท้ๆ!

ขออภัยจริงๆ ท่านนายกองธงซ่างกวน!

เอาอย่างนี้ วันหน้าท่านมีอะไรให้รับใช้ ข้าหลัวกู้เป่ยยินดีช่วยเหลือเต็มที่ ไม่มีบิดพลิ้ว! หวังว่าท่านนายกองธงซ่างกวนจะให้อภัย?"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของซ่างกวนอู๋ตี้ก็ผ่อนคลายลง ดูเหมือนจะพอใจกับท่าทีและคำพูดของหลัวกู้เป่ย

"ท่านนายอำเภอหลัวพูดหนักไปแล้ว พวกเราต่างก็ทำเพื่อความปลอดภัยของชาวบ้าน ไม่มีใครรับใช้ใครหรอก

ในเมื่อไม่พบร่องรอยผีดิบคนเถื่อน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบไป"

พูดจบ ซ่างกวนอู๋ตี้ก็ลุกขึ้นทำท่าจะกลับ

ถงชิวเซียงรีบเข้ามาออดอ้อนรั้งตัวไว้

"อ้าว ท่านซ่างกวนจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ? ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยหรือ เด็กๆ ของข้าน้อย..."

ซ่างกวนอู๋ตี้ชะงักฝีเท้า เหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ ชำเลืองมองหลัวกู้เป่ย แล้วหันไปมองถงชิวเซียง

"อ้อ จริงสิ ข้าเองก็อยากรู้นักว่าที่นี่มีดีอะไร ถึงทำให้ท่านนายอำเภอหลัวกินไม่ได้นอนไม่หลับ ต้องมาขลุกอยู่ที่นี่

ได้ยินว่าแม่นาง 'เหอเซียงเอ๋อร์' (บงกชหอม) สาวงามขายศิลป์ไม่ขายเรือนร่างอันดับหนึ่งของหออี้ฮวา มีฝีมือดีดพิณเป็นเลิศ วันนี้ข้าอยากจะขอฟังเป็นขวัญหูสักหน่อย

แต่ดูเหมือนแม่นางเหอเซียงเอ๋อร์จะไม่ได้อยู่ที่นี่นะ? แม่นางพั่นพั่น ดูท่าเจ้าจะไม่ค่อยซื่อสัตย์เลยนะ?"

หัวใจของถงชิวเซียงกระตุกวูบ ลอบด่าตัวเองในใจว่าปากมากแท้ๆ คราวนี้งานเข้าอีกแล้ว อย่าให้มีเรื่องอะไรแทรกซ้อนขึ้นมาอีกเลยนะ!

"ตายจริง ดูท่านพูดเข้าสิ ข้าน้อยไหนเลยจะกล้า~ ข้าน้อยนึกว่าท่านซ่างกวนอยากจะ... เปิดหูเปิดตาเสียหน่อย นึกว่าท่านจะไม่ชอบฟังเพลงฟังดนตรีเสียอีก~

ฮิฮิ ในเมื่อท่านซ่างกวนมีอารมณ์สุนทรีย์ เดี๋ยวข้าน้อยจะไปตามเหอเซียงเอ๋อร์มาดีดพิณให้ท่านฟังเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ~"

พูดจบ ถงชิวเซียงก็ตะโกนขึ้นไปข้างบน

"เสี่ยวซานเอ๊ย! รีบไปบอกให้แม่นางเหอเซียงเอ๋อร์เตรียมตัว ท่านซ่างกวนอยากฟังนางดีดพิณ~"

"ขอรับ~"

ครึ่งก้านธูปต่อมา หญิงสาวสวมผ้าคลุมหน้าชุดกระโปรงยาวสีขาวราวหิมะก็ค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นบนอย่างแช่มช้อย ด้านหลังมีหญิงชราผมดอกเลาหลังค่อมเดินตามมาด้วยคนหนึ่ง

ซ่างกวนอู๋ตี้เงยหน้ามอง เห็นเพียงหญิงสาวผู้นั้นมีผมดำขลับเงางามทิ้งตัวสยาย ผิวพรรณขาวผ่อง ใบหน้าอมชมพูระเรื่อ ดวงตาคู่สวยดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ดูบอบบางน่าทะนุถนอม

เข็มขัดผ้าประดับไข่มุกสีเงินรัดเอวคอดกิ่วอวดทรวดทรงอรชร ยามเยื้องย่างราวกับมีสายลมพัดผ่าน ให้ความรู้สึกเหมือนดอกบัวขาวกลางทะเลสาบโดยธรรมชาติ

แม้แต่เหล่าองครักษ์เสื้อแพรที่ปั้นหน้าเคร่งขรึมมาตลอด ก็ยังเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ

งดงามปานนี้ มิน่าถึงเป็นอันดับหนึ่ง

ต่อให้ไปอยู่ในเมืองระดับเต้า ระดับแคว้น หรือแม้แต่เมืองหลวง ก็คงไม่ด้อยไปกว่าสาวงามนางอื่นเป็นแน่

ทว่า ต่อหน้าสาวงามล่มเมืองเช่นนี้ ซ่างกวนอู๋ตี้กลับยังคงนิ่งเฉย สีหน้าเรียบสนิท มีเพียงประกายวาวโรจน์พาดผ่านในแววตาลึกๆ

คนอื่นเห็นแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่เขากลับมองเห็นกลิ่นอายสูงศักดิ์บางอย่าง...

ที่สำคัญ ข้อมูลจากเนตรสัจธรรม ยิ่งตอกย้ำข้อสันนิษฐานของเขา!

"ชื่อ: จั่วหานซาน

ระดับพลัง: ขอบเขตของเหลวลึกลับ ขั้นหนึ่ง

ความภักดี: -30"

"ชื่อ: เหมียวกูเยว่

ระดับพลัง: ขอบเขตกลั่นตาน ขั้นสอง

ความภักดี: -20"

[จบแล้ว]