บทที่ 007 - ซื้อใจผู้คน

บทที่ 007 - ซื้อใจผู้คน

อำเภอผูหยาง คุกหลวงจาวอวี้ สังกัดองครักษ์เสื้อแพร

"ซือหยวนชิง อายุยี่สิบแปดปี ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นหก ลูกชาวนา พ่อแม่ยังอยู่ ยังไม่ได้แต่งงาน

ตอนอายุสิบหก ใช้วรยุทธ์ขอบเขตกายา ขั้นห้า เดินทางไปสมัครทหารที่เขตปกครองตู้ซา จากนั้นประจำการอยู่ชายแดนทะเลทรายหลิวโซ่ว (สัตว์อสูรพเนจร) มาตลอด อายุสิบเก้าทะลวงเข้าสู่ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นหนึ่ง ได้เลื่อนยศเป็นนายกองร้อย

อายุยี่สิบสามได้รับบาดเจ็บจึงกลับบ้านเกิด มารับตำแหน่งรองซือหม่าในกองทัพรักษาเมืองด้วยพลังขอบเขตทะเลปราณ ขั้นสี่ และผลงานทางทหาร

ข้าพูดถูกไหม?"

ซ่างกวนอู๋ตี้นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ แสงไฟวูบวาบดึงเงาของเขาให้ทอดยาว

ในขณะที่ซือหยวนชิงเพิ่งถูกปลดลงจากแท่นทรมาน สภาพดูน่าอนาถอย่างยิ่ง เนื้อตัวแตกยับเยิน การเสียเลือดมากทำให้หน้าซีดเผือดจนน่ากลัว ดวงตาก็เริ่มเหม่อลอยไร้แวว

"ใต้เท้า... มีธุระอะไร... ก็ว่ามาเถอะ... ข้า... ข้ากลัวว่าตัวเอง... จะทนได้อีกไม่นาน... ก็จะ... สลบไปแล้ว"

ซือหยวนชิงพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง ไม่รู้ว่าควรจะแค้นหรือดีใจดี...

คนขององครักษ์เสื้อแพรไม่ได้สอบสวนเรื่องอื่นจริงๆ แม้สิ่งที่เขาเคยทำจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถ้าเรื่องแดงขึ้นมา อนาคตราชการคงจบเห่

อีกอย่าง สภาพดูไม่จืดขนาดนี้ออกไป เบื้องบนคงไม่กล้าลงโทษซ้ำเติมอีกมั้ง?

"ดี งั้นข้าจะไม่อ้อมค้อม"

ซ่างกวนอู๋ตี้ตบมือเบาๆ พร้อมรอยยิ้ม

"ลูกชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีเส้นสายเบื้องหลัง สามารถก้าวมาถึงจุดนี้ได้ พรสวรรค์ของเจ้านับว่าไม่เลว

น่าเสียดายที่พอกลับมาอยู่กองทัพรักษาเมือง ไม่มีแต้มความดีความชอบไปแลกทรัพยากรฝึกฝน เวลาผ่านไปห้าปี กลับเลื่อนระดับได้แค่สองขั้น

เหตุผลในเรื่องนี้ เจ้าคงเข้าใจดี

ข้าสามารถช่วยให้เจ้าเลื่อนตำแหน่งเป็นซือหม่าได้ และจะมอบทรัพยากรการฝึกฝนชั้นดีให้ สิ่งที่เจ้าต้องทำ คือจงรักภักดีต่อข้า!

แน่นอนว่าต้องเป็นความลับ ความสัมพันธ์ของเราจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาด"

ฟังจบ สติที่เลือนรางของซือหยวนชิงก็ตื่นตัวขึ้นทันที ดวงตาฉายแววปรารถนาอย่างปิดไม่มิด

เพียงแต่ในแววตานั้นยังมีความไม่เข้าใจและสงสัยปะปนอยู่

"ท่านเป็นแค่นายกองธงองครักษ์เสื้อแพร จะทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?"

"ข้าแซ่ซ่างกวน เจ้าคิดว่าไงล่ะ?"

"ซ่างกวน... ซ่างกวน... หรือจะเป็นตระกูลซ่างกวนแห่งหมิงหูเต้า?"

ซือหยวนชิงเบิกตากว้าง แต่ซ่างกวนอู๋ตี้กลับแค่นหัวเราะ

"หึ นั่นมันก็แค่ตระกูลสาขาเท่านั้น"

ซือหยวนชิงตัวแข็งทื่อ ตกตะลึงพรึงเพริด

หมิงหูเต้าคือที่ตั้งเมืองเอกของแคว้นซีซู่ เป็นศูนย์กลางของทั้งแคว้น

ตระกูลชั้นสูงในสถานที่แบบนั้นยังเป็นแค่สาขา งั้นต้นกำเนิดของซ่างกวนอู๋ตี้ก็ต้องเป็นตระกูลซ่างกวนแห่งเมืองหลวงน่ะสิ!

สวรรค์! นั่นมันหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าเซิ่ง! ยักษ์ใหญ่ของจริง!

มิน่าล่ะ ซ่างกวนอู๋ตี้อายุแค่สิบแปดถึงมีพลังระดับขอบเขตทะเลปราณช่วงปลายได้!

แต่ในเมื่อมีชาติตระกูลสูงส่งขนาดนั้น ทำไมถึงมาอยู่ในที่กันดารแบบนี้?

ซือหยวนชิงคิดไม่ตก แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางหัวใจที่เริ่มพองโตของเขา!

เดิมทีเขาก็เป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี แต่ชีวิตห้าปีในกองทัพรักษาเมืองทำให้เขาหมดไฟ

โลกใบนี้ ถ้าไม่มีเบื้องหลังก็อย่าหวังจะได้ดี!

เขาไม่ยอมแพ้ เคยคิดจะวิ่งเต้นหาช่องทาง แต่ด้วยชาติตระกูลอย่างเขา จะไปหาช่องทางได้ที่ไหน?

ตอนนี้ โอกาสทองกองอยู่ตรงหน้า เขาจะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร?

ทันใดนั้น ซือหยวนชิงก็ไม่สนใจบาดแผลทั่วร่าง ทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าซ่างกวนอู๋ตี้ทันที

"คุณชาย! นับจากวันนี้ไป ชีวิตของข้าซือหยวนชิงเป็นของท่าน! ท่านสั่งให้ทำอะไร ข้าจะทำทุกอย่าง!"

ซ่างกวนอู๋ตี้มองดูค่าความภักดีของอีกฝ่ายที่พุ่งพรวดจาก 18 เป็น 68 แต้ม ก็ยิ้มอย่างพอใจ

เขาก้าวเข้าไปประคองซือหยวนชิงขึ้นมา สะบัดมือวูบหนึ่ง ขวดกระเบื้องเคลือบสองใบก็ปรากฏในมือ

"ในขวดสีขาวคือยาสมานแผลระดับสูง กินแล้วสามวันแผลจะหายดีไปเจ็ดแปดส่วน

แต่ตอนนี้ยังกินไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเรื่องที่จะทำต่อไปจะลำบาก

ส่วนขวดสีเขียวคือยาอัดพลังปราณระดับสุดยอดห้าเม็ด เอาไว้ให้เจ้าใช้ฝึกฝนช่วงนี้ วันหน้าจะมีให้อีกเยอะ"

ซือหยวนชิงมึนงงไปหมด ใจป้ำขนาดนี้เลยเหรอ?

ต้องรู้ว่าเขาโตมาป่านนี้ เคยได้รับรางวัลเป็นยาระดับสูงแค่เม็ดเดียวตอนอยู่เขตปกครองตู้ซา ส่วนยาระดับสุดยอด ไม่เคยเห็นแม้แต่เงา!

แถมยังเป็นยาอัดพลังปราณที่ให้ผลดีที่สุดสำหรับขอบเขตทะเลปราณ ตั้งห้าเม็ด! มูลค่าของมันต่อให้เอาเบี้ยหวัดสิบปีของเขาไปแลกก็ยังไม่ได้เลย!

"คุณชาย! ท่านวางใจได้ วันข้างหน้าต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ขอเพียงท่านสั่ง ข้าน้อยจะไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว!"

ได้ผู้สูงศักดิ์ยื่นมือมาช่วยขนาดนี้ ซือหยวนชิงจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?

เห็นค่าความภักดีของอีกฝ่ายพุ่งขึ้นไปอีกเป็น 83 แต้ม ซ่างกวนอู๋ตี้ก็อดมองด้วยสายตาซับซ้อนไม่ได้

เจ้านี่มันน่าสงสารขนาดไหนกันเนี่ย แค่ยาไม่กี่เม็ดก็ซึ้งใจน้ำตาไหลพรากขนาดนี้แล้ว?

ดูท่าสวัสดิการขององครักษ์เสื้อแพรจะดีกว่าในกองทัพมากโขจริงๆ...

"ดี! จำคำพูดของเจ้าไว้ ขอแค่ภักดีต่อข้า เจ้าจะได้มากกว่านี้อีก

คืนนี้หลังจากออกไปแล้ว ให้รีบเขียนจดหมายร้องเรียนลับๆ ว่าข้าใช้ทัณฑ์ทรมานเกินกว่าเหตุ ระบุไปว่าเฉินหงเฟิงกับอู่กังบาดเจ็บสาหัสจนอาจกระทบต่อเส้นทางการฝึกยุทธ์ ส่วนตัวเจ้าเองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด

เชื่อว่าอีกไม่กี่วัน เจ้าคงได้รับหนังสือแต่งตั้งเป็นซือหม่า"

ได้ยินแผนการของซ่างกวนอู๋ตี้ หัวใจซือหยวนชิงก็เต้นรัว วิธีการของคุณชายซ่างกวนช่างโหดเหี้ยมเด็ดขาดนัก...

"อนาคตทางวรยุทธ์ของสองคนนั้นน่าเป็นห่วง บวกกับการร้องเรียนของข้าน้อย เบื้องบนก็น่าจะตัดสินใจแบบนั้น

เพียงแต่ ทำแบบนี้จะไม่สร้างปัญหาให้ท่านหรือขอรับ?"

"หึ วางใจเถอะ คนของสำนักกองบัญชาการเมืองไม่ใช่คนโง่ ถ้าไม่อยากให้ไฟลามมาถึงตัว ก็ไม่กล้าโวยวายหรอก!

ความผิดเรื่องผีดิบคนเถื่อนเก้าสราญรมย์ ถ้าจะเอาเรื่องกันจริงๆ คนที่จะซวยมีเป็นโขยง

ตอนนี้ข้าหาทางลงให้พวกมันแล้ว มีหรือจะกล้าแกว่งเท้าหาเสี้ยน?"

ซ่างกวนอู๋ตี้ส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน

"ขอรับ! ข้าน้อยเข้าใจแล้ว!"

...

ปฏิทินศักราชต้าเซิ่ง ปีที่เก้าร้อย เดือนหก วันที่สาม ยามเช้าตรู่ ณ ลานฝึกยุทธ์ที่ทำการกองธง

เวลานี้ องครักษ์เสื้อแพรห้าสิบนายเข้าแถวเรียงหน้ากระดานห้าแถวอย่างเป็นระเบียบ ด้านหน้าสุดคือนายกองธงเล็กทั้งห้า

ทุกคนเงยหน้ามองซ่างกวนอู๋ตี้บนเวที รวมถึงหีบเหล็กที่เปิดอ้าอยู่แทบเท้าของเขา

ในหีบนั้นส่องประกายสีทองอร่าม มันคือเหรียญทองล้วนๆ!

"ไม่พูดพร่ำทำเพลง ข้าไม่เคยตระหนี่กับพี่น้องของตัวเอง! ศึกเมื่อวาน ยึดเงินมาได้ทั้งหมดสองหมื่นเหรียญทอง

ส่วนพวกยาเม็ดและอาวุธมีจำกัดและคุณภาพต่ำ ข้าจะไม่พูดถึง

นอกจากส่งเข้าหลวงหนึ่งหมื่นเหรียญทองแล้ว อีกหนึ่งหมื่นที่เหลือ องครักษ์ทุกคนรับไปคนละห้าสิบเหรียญทอง! นายกองธงเล็กทั้งห้าคนละห้าร้อยเหรียญทอง!

ส่วนที่เหลืออีกห้าพัน ให้เก็บเข้าคลังกองธงเพื่อใช้ในยามฉุกเฉิน!"

ซ่างกวนอู๋ตี้โบกมือประกาศ เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกระหึ่มไปทั่วลาน

"ท่านนายกองธงจงเจริญ!"

"จงเจริญ! จงเจริญ! จงเจริญ!"

...

ทุกคนตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ เจ้านายคนก่อนๆ แบ่งให้สักหนึ่งในสิบก็ถือว่าใจปล้ำมากแล้ว แต่ท่านนายกองธงซ่างกวนตั้งแต่รับตำแหน่งมาก็แบ่งให้แบบนี้ตลอด

ไม่เพียงไม่หักเข้ากระเป๋าตัวเอง แต่ยังไม่เอาส่วนแบ่งของตัวเองสักแดงเดียว เงินสำรองนั่นก็เคยเอาออกมาช่วยครอบครัวของคนที่ตายหรือพิการ การกระทำแบบนี้จะไม่ให้คนนับถือศรัทธาได้อย่างไร?

แถมครั้งนี้ผลตอบแทนยังมากมายจนพวกเขาคาดไม่ถึง

ชาวบ้านทั่วไปค่ากินอยู่เดือนหนึ่งก็แค่หนึ่งเหรียญเงิน หรือไม่กี่สิบเหรียญทองแดงเท่านั้น

ทหารกองทัพรักษาเมืองระดับขอบเขตกายา เบี้ยหวัดเดือนหนึ่งก็แค่ไม่กี่สิบเหรียญเงิน ไม่ถึงหนึ่งเหรียญทอง องครักษ์เสื้อแพรอย่างพวกเขามีเบี้ยหวัดเดือนละห้าถึงแปดเหรียญทอง

รางวัลครั้งนี้เท่ากับรายได้เกือบครึ่งปี ใครจะไปทนไหว?

แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะสงบลง ซ่างกวนอู๋ตี้ก็โยนระเบิดลูกใหญ่ลงมาอีก...

"ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกไว้ วันนี้จะมีของขวัญชิ้นใหญ่มามอบให้ทุกคน ถึงเวลาทำตามสัญญาแล้ว"

พูดจบ ซ่างกวนอู๋ตี้ก็ปัดมือผ่านโต๊ะข้างหน้า ทันใดนั้นขวดกระเบื้องเคลือบสิบเอ็ดขวดก็ปรากฏขึ้น

"ซู้ด! ท่านนายกองธงมีถุงเอกภพด้วยเหรอ?"

"นอกจากถุงเอกภพจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ? ถ้าท่านพกขวดเยอะขนาดนี้ไว้กับตัว เราก็ต้องเห็นตั้งนานแล้วสิ"

"เฮอะ! ข้าบอกแล้วไงว่าท่านนายกองธงต้องมีเบื้องหลังไม่ธรรมดา เห็นไหมล่ะ ทีนี้ใครจะไม่เชื่อบ้าง?"

"โธ่! ไอ้หน้าปรู พูดจาไร้สาระ ท่านนายกองธงยังหนุ่มขนาดนี้ แต่ฆ่าผีดิบตนนั้นได้ ฝีมือคงต้องขอบเขตทะเลปราณ ขั้นแปดขั้นเก้าแล้วล่ะ

ทั้งหนุ่มทั้งเก่ง ใครจะเดาไม่ออกว่าท่านนายกองธงมีที่มาไม่ธรรมดา?"

"นั่นสิ! ไม่รู้ว่าท่านนายกองธงอายุเท่าไหร่ จะเทียบกับพวกอัจฉริยะในเมืองเอกได้ไหมนะ?"

"ชิ! ข้าว่านะ ท่านนายกองธงน่าจะอายุแค่ยี่สิบต้นๆ ยี่สิบต้นๆ แต่เป็นขอบเขตทะเลปราณ ขั้นแปดขั้นเก้า พวกสัตว์ประหลาดในเมืองหลวงก็คงประมาณนี้แหละมั้ง?"

...

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงไปทั่วลาน สายตาที่มองซ่างกวนอู๋ตี้ร้อนแรงแทบจะลุกเป็นไฟ

เจ้านายที่ทั้งเก่ง ทั้งมีเบื้องหลัง แถมยังเปย์หนัก และยังมีอนาคตไกลแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบ?

"นี่คือยาเสริมกายาระดับสุดยอดหนึ่งร้อยเม็ด และยาอัดพลังปราณระดับสุดยอดห้าเม็ด

ข้าขอประกาศ ณ ที่นี้ องครักษ์ทุกคนรับยาเสริมกายาระดับสุดยอดไปคนละสองเม็ด! ส่วนนายกองธงเล็กทั้งห้า รับยาอัดพลังปราณไปคนละเม็ด!"

"อะไรนะ?"

"ไอ้ทึ่ม! ตบข้าทีซิ! ข้าฝันไปหรือเปล่า?"

"ไอ้บ้าเอ๊ย! เจ้ามันบ้าชัดๆ! มันควรจะเป็นข้าไหมที่ต้องให้เจ้าตบ?!"

"สวรรค์! หูข้าต้องฝาดไปแน่ๆ นั่นมันยาเสริมกายาระดับสุดยอดนะ! จะเอามาแจกพวกเราเหรอ?!"

"นี่... นี่มันบ้าไปแล้ว ข้าต้องยังไม่ตื่นแน่ๆ!"

ทั้งลานแตกตื่นโกลาหล ไม่มีเสียงโห่ร้องยินดี แต่กลายเป็นเสียงตะโกนถามตัวเองว่าฝันไปหรือเปล่าดังระงม...

ยาสมุนไพรสำหรับผู้ฝึกยุทธ์แต่ละระดับมีหลายชนิด แต่ที่ได้รับความนิยมและเป็นที่ต้องการมากที่สุดมีแค่หนึ่งหรือสองชนิด เช่น ยาเสริมกายาที่ให้ผลดีที่สุดสำหรับขอบเขตกายา และยาอัดพลังปราณสำหรับขอบเขตทะเลปราณ

และยาแต่ละชนิดจะแบ่งเกรดตามสรรพคุณ ความเป็นพิษ และเวลาในการดูดซึม เป็นระดับต่ำ กลาง สูง และสุดยอด ราคาของแต่ละระดับต่างกันหลายเท่าตัว หรืออาจถึงสิบเท่า

เช่น ยาเสริมกายา ราคาตลาด ระดับต่ำยี่สิบเหรียญเงิน, ระดับกลางหนึ่งเหรียญทอง, ระดับสูงสิบเหรียญทอง, ระดับสุดยอดหนึ่งร้อยเหรียญทอง

ส่วนยาอัดพลังปราณ ระดับต่ำสองเหรียญทอง, ระดับกลางสิบห้าเหรียญทอง, ระดับสูงหนึ่งร้อยยี่สิบเหรียญทอง, ระดับสุดยอดแปดร้อยเหรียญทอง

คำนวณจากเบี้ยหวัดของพวกเขา อยากซื้อยาระดับสุดยอดสักเม็ด ต้องเก็บเงินทั้งปี!

ถ้าเป็นทหารกองทัพรักษาเมือง คงต้องเก็บเจ็ดแปดปีโน่นแหละ!

[จบแล้ว]