บทที่ 002 - ภารกิจแรก

บทที่ 002 - ภารกิจแรก

ราชวงศ์ต้าเซิ่ง อำเภอผูหยาง ที่ทำการกองธงองครักษ์เสื้อแพร

ยามเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ซ่างกวนอู๋ตี้นั่งหน้านิ่งอยู่ภายในโถงใหญ่ของที่ทำการกองธง ในมือพลิกอ่านรายงานลับฉบับต่างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ความสนใจส่วนใหญ่กลับจดจ่ออยู่กับหน้าจอเสมือนจริงตรงหน้า

หลังจากได้พูดคุยกับระบบคร่าวๆ เมื่อคืน เขาก็ได้รับรู้ว่าระบบกับเขานั้นมีความสัมพันธ์แบบถ้อยทีถ้อยอาศัยซึ่งกันและกัน

ระบบจำเป็นต้องอาศัยความแข็งแกร่งและอิทธิพลของเขาที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งบางสิ่งบางอย่าง ดังนั้น ความหมายในการดำรงอยู่ของมันก็คือการช่วยให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

ในขณะนี้ ความสามารถของระบบยังอยู่ในขีดจำกัดที่ค่อนข้างต่ำ การจะสร้างภารกิจขึ้นมาจำเป็นต้องใช้เวลาในการจับสัญญาณข้อมูลที่เกี่ยวข้อง เขาจึงกำลังรอภารกิจอยู่นั่นเอง

"ติ๊ง! สร้างภารกิจเรียบร้อย! โปรดตรวจสอบ!"

ซ่างกวนอู๋ตี้ดีใจจนเนื้อเต้น รีบเปิดดูทันที

"ระบบต้นกำเนิด:

โฮสต์: ซ่างกวนอู๋ตี้

ระดับพลัง: ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นเก้า

เคล็ดวิชา: คัมภีร์เจดีย์สวรรค์ (ระดับปฐพี ขั้นต่ำ • สำเร็จขั้นต้น)

วิชาดาบ: จิงหง (ระดับนิลกาฬ ขั้นสูง • สำเร็จขั้นสูง)

วิชาตัวเบา: จู๋เหลย (ระดับนิลกาฬ ขั้นสูง • สำเร็จขั้นสูง)

ท่าเท้า: เก้าบงกช (ระดับนิลกาฬ ขั้นกลาง • สำเร็จสมบูรณ์)

...

ภารกิจจำกัดเวลา 1: ขจัดภัยคุกคาม! (3 วัน)

หลิวเนี่ยนชิน บุตรสาวนอกสมรสของผู้นำตระกูลหลิวแห่งอำเภอผูหยาง เป็นอนุภรรยาสุดที่รักของเหยียนซั่ว ผู้ดำรงตำแหน่งซือหม่าแห่งกองทัพรักษาเมือง นางเคียดแค้นโฮสต์เข้ากระดูกดำ อีกทั้งยังมีกลิ่นอายของผีดิบคนเถื่อนติดตัว ถือเป็นบุคคลอันตราย แนะนำให้กำจัด

ทางเลือกที่ 1: เมตตาธรรมค้ำจุนโลก • ไว้ชีวิตนาง รางวัล: เพลงกระบี่ปราบมารน้อย (ระดับเหลือง ขั้นสูง), ยาเสริมกายา 3 ขวด

ทางเลือกที่ 2: เอาผิดแค่ตัวการ • ลอบสังหาร! รางวัล: ยาเม็ดระดับนิลกาฬ ขั้นต่ำ • ยาพิษมังกรพิโรธ, ยาเสริมกายา 10 ขวด

ทางเลือกที่ 3: ไม่เหลือเสี้ยนหนาม • สังหารคนจวนซือหม่าให้สิ้นซาก! รางวัล: วิชาเนตรสัจธรรม, การ์ดบรรลุธรรมระดับนิลกาฬ 1 ใบ, ยาเสริมกายา 10 ขวด, ยารวมลมปราณ 1 ขวด"

ซ่างกวนอู๋ตี้ดวงตาหดเกร็งทันที ภัยคุกคาม? ตระกูลหลิวแห่งผูหยาง? ผีดิบคนเถื่อน?

หรือจะเป็นตระกูลหลิว ตระกูลเล็กๆ ที่เขาเพิ่งกวาดล้างไปเมื่อห้าหกวันก่อน?

พวกนายกองธงเล็กพวกนี้มัวทำอะไรกินกันอยู่! ถึงได้ปล่อยให้คนแบบนี้เล็ดลอดไปได้!

ซ่างกวนอู๋ตี้รู้สึกหงุดหงิดใจลึกๆ แต่จู่ๆ เขาก็รู้สึกคุ้นชื่อ หลิวเนี่ยนชิน ขึ้นมาตะหงิดๆ

"หรือว่าจะเป็นนางโลมแห่งผูหยางที่ไปเกาะแกะกับขุนนางใหญ่ในราชสำนักคนนั้นในความฝัน? เหมือนจะเคยก่อปัญหาไว้ไม่น้อยเลยนี่?"

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของซ่างกวนอู๋ตี้ก็ยิ่งดำทะมึน ลุกพรวดขึ้นยืนทันที

"เด็กๆ!"

"ท่านนายกองธง!"

องครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูรีบวิ่งเข้ามา

"ออกคำสั่งให้นายกองธงเล็กในสังกัดทั้งหมดมาพบข้าเดี๋ยวนี้!"

"ขอรับ!"

เมื่อองครักษ์ออกไปแล้ว ซ่างกวนอู๋ตี้ก็กดเลือกทางเลือกที่สามทันที

ไม่ต้องพูดถึงว่าทางเลือกนี้ให้รางวัลคุ้มค่าที่สุด ต่อให้ไม่ใช่ เขาก็จะเลือกข้อนี้โดยไม่ลังเล!

เพราะเขาเกลียดการเหลือเสี้ยนหนามทิ้งไว้ที่สุด!

ในโลกนี้ ไม่เคยขาดแคลนคนที่โชคดีจนได้ดิบได้ดีในชั่วข้ามคืน! ยิ่งไปกว่านั้นยังเกี่ยวข้องกับผีดิบคนเถื่อนอีกด้วย

ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป เงาร่างห้าสายก็ทยอยก้าวเข้ามาในโถงใหญ่

ทั้งห้าคนนี้คือนายกองธงเล็กสายตรงของซ่างกวนอู๋ตี้ ซึ่งเขาสามารถเรียกใช้งานได้ตลอดเวลา

หน่วยองครักษ์เสื้อแพรขึ้นตรงต่อฮ่องเต้ มีอำนาจดูแลจัดการเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักยุทธ์ สัตว์อสูร และผีดิบคนเถื่อนภายในราชวงศ์ต้าเซิ่งทั้งหมด อีกทั้งยังมีอำนาจตรวจสอบขุนนางและตระกูลใหญ่ อำนาจบารมีเรียกได้ว่า "ล้นฟ้า"

และด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้งที่องครักษ์เสื้อแพรต้องแบกรับ การคัดเลือกบุคลากรจึงเข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง

องครักษ์ทั่วไปต้องมีระดับขอบเขตกายา ขั้นเจ็ดเป็นอย่างต่ำ นายกองธงเล็กที่คุมองครักษ์สิบนายต้องอยู่ขอบเขตทะเลปราณ ส่วนนายกองธงที่คุมนายกองธงเล็กห้ากอง ต้องมีระดับขอบเขตทะเลปราณ ขั้นห้าขึ้นไป

หน่วยงานระดับต่ำสุดขององครักษ์เสื้อแพรคือที่ทำการกองธง รับผิดชอบงานภายในเขตอำเภอ นอกจากนายกองธงเล็กสายต่อสู้ห้ากองที่ขึ้นตรงต่อนายกองธงแล้ว ยังมีกองธงเล็กที่ดูแลคุกหลวงจาวอวี้และหอเกียรติยศแยกต่างหาก

...

ภายในโถงใหญ่ เมื่อเห็นสีหน้าทะมึนตึงของซ่างกวนอู๋ตี้ นายกองธงเล็กทั้งห้าต่างก็ระมัดระวังตัวแจ

ในใจต่างขบคิดอย่างรวดเร็วว่าทำผิดพลาดตรงไหนไป ถึงได้ทำให้ท่านนายกองธงผู้นี้เดือดดาล

"คดีที่ตระกูลหลิวเลี้ยงดูผีดิบคนเถื่อนทำร้ายผู้คนเมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าสั่งการไปว่าอย่างไร?"

"เรียนท่านนายกองธง ตระกูลหลิวทั้งตระกูล ฆ่าไม่เลี้ยงขอรับ!"

เมื่อได้ยินซ่างกวนอู๋ตี้ถาม ลูชิงที่เพิ่งใช้ยาอัดพลังปราณระดับสูงทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นสามสำเร็จ ก็รีบลุกขึ้นตอบ

"ดี! ถ้าอย่างนั้นใครเป็นคนรับผิดชอบรวบรวมข้อมูลข่าวสารทั้งหมดของตระกูลหลิว?"

ชายวัยกลางคนหน้าตาภูมิฐานที่นั่งอยู่ด้านล่างสะดุ้งโหยง รีบลุกขึ้นยืน

"เรียนท่านนายกองธง! เป็นข้าน้อยเองขอรับ!"

เมื่อซ่างกวนอู๋ตี้เห็นคนผู้นี้ ก็หรี่ตามอง

"อ้อ? กู้เจิ้งกวง งั้นเจ้าลองบอกมาสิว่าคนตระกูลหลิวถูกกำจัดหมดสิ้นแล้วหรือยัง?"

กู้เจิ้งกวงหัวใจเต้นผิดจังหวะ แอบชำเลืองมองลูชิง

"เอ่อ ข้าน้อยได้ส่งมอบเอกสารทั้งหมดให้ท่านนายกองธงเล็กลูแล้ว ท่านนายกองธงเล็กลูเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ น่าจะไม่ตกหล่นหรอกขอรับ"

ลูชิงรีบแก้ต่างทันควัน "ท่านนายกองธง! ทุกคนที่มีรายชื่อในบัญชีถูกกำจัดหมดแล้วขอรับ! ข้อนี้ ข้าน้อยขอเอาหัวเป็นประกัน!"

ซ่างกวนอู๋ตี้กวาดสายตามองทุกคนที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมา

"ไม่ต้องตกใจไป จริงๆ แล้ววันนี้ข้าแค่อยากจะพิสูจน์เรื่องบางเรื่องเท่านั้น"

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เดาไม่ออกว่าท่านนายกองธงมาไม้ไหน แต่โดยสัญชาตญาณแล้วต่างก็โล่งอกไปเปราะหนึ่ง

"คนชื่อหลิวเนี่ยนชิน นายกองธงเล็กกู้เคยได้ยินชื่อไหม?"

กู้เจิ้งกวงตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที

"ท่านนายกองธง ข้าน้อยมะ... ไม่... อ้อ ไม่ใช่สิ ข้าน้อยเหมือนจะพอคุ้นๆ อยู่บ้าง ได้ยินว่าเป็นอนุภรรยาคนหนึ่งของเหยียนซั่ว ซือหม่าแห่งกองทัพรักษาเมืองขอรับ"

"อ้อ~"

ซ่างกวนอู๋ตี้ลากเสียงยาว ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นเยียบฉับพลัน

"แต่ทำไมข้าถึงได้ยินมาว่าหลิวเนี่ยนชินผู้นั้นเป็นบุตรสาวนอกสมรสของผู้นำตระกูลหลิวล่ะ? กู้เจิ้งกวง เจ้าช่างขวัญกล้านักนะ!"

กู้เจิ้งกวงหน้ากระตุก เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"ท่านนายกองธง ข้าน้อยผิดไปแล้ว! ข้าน้อยไม่ควรโลภมาก! ไม่ควรรับสินบนจากเหยียนซั่วเพื่อช่วยปกปิดคนร้าย!

ขอท่านนายกองธงโปรดเมตตา ให้โอกาสข้าน้อยได้ทำคุณไถ่โทษด้วยเถิดขอรับ!"

ไม่ใช่ว่ากู้เจิ้งกวงไม่อยากหาข้ออ้าง แต่เขาไม่กล้าต่างหาก

สำหรับนิสัยและวิธีการของท่านนายกองธงผู้นี้ เขาพอจะรู้ซึ้งมาบ้างแล้ว

เขาเข้าใจดีว่าเรื่องพวกนี้ตรวจสอบนิดเดียวก็รู้ หากเขาดื้อรั้นปฏิเสธ มีแต่ทางตายสถานเดียว! มีแต่ต้องสารภาพความจริงเท่านั้นถึงจะพอมีทางรอด!

"ผีดิบคนเถื่อนไร้รูปร่าง วิธีการยิ่งลึกลับยากคาดเดา

หากปล่อยให้เติบใหญ่ แม้แต่พื้นที่ระดับอำเภอก็อาจกลายเป็นจุณได้ในชั่วข้ามคืน! พวกเจ้าย่อมรู้ดี และยิ่งควรรู้ถึงความเข้มงวดของกฎหมายองครักษ์เสื้อแพร!"

ซ่างกวนอู๋ตี้พูดพลางเดินเข้าไปหากู้เจิ้งกวงช้าๆ

"มาบัดนี้ ถึงขั้นเห็นแก่ผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย จนเมินเฉยต่อความเป็นความตายของราษฎรนับหมื่น! เมินเฉยต่อกฎหมายขององครักษ์เสื้อแพร!

พฤติกรรมเช่นนี้ สมควรประหารชีวิตเดี๋ยวนี้!"

พูดจบ ฝ่ามือของซ่างกวนอู๋ตี้ก็วางลงบนศีรษะของกู้เจิ้งกวงแล้ว

กู้เจิ้งกวงหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ

อีกสี่คนที่เหลืออยากจะช่วยขอร้อง อ้าปากพะงาบๆ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าเอ่ยคำใด สีหน้าต่างเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"แต่ว่า เห็นแก่ที่เจ้ามีความขยันขันแข็งมาโดยตลอด ข้าจะให้โอกาสเจ้าทำคุณไถ่โทษ!

ก่อนตะวันตกดินวันนี้ ไปสืบหาหลักฐานความผิดทั้งหมดของซือหม่าเหยียนซั่วมาให้ได้! รวมถึงรายชื่อคนในตระกูลเหยียนทั้งหมดด้วย!

มิเช่นนั้น เจ้าก็เตรียมตัวตายชดใช้ความผิดได้เลย!"

สิ้นเสียงของซ่างกวนอู๋ตี้ มือขวาที่เลื่อนลงมาจับที่ไหล่ซ้ายของกู้เจิ้งกวงก็บีบแน่นฉับพลัน กู้เจิ้งกวงส่งเสียงร้องอู้อี้ เหงื่อเม็ดโป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก

ซ่างกวนอู๋ตี้ชักมือกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในแววตาฉายแววชื่นชมวูบหนึ่ง

กระดูกแตกแต่ไม่ร้องโวยวาย นับว่าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง

อีกอย่างกู้เจิ้งกวงผู้นี้ก็พอจะมีพรสวรรค์ด้านข่าวกรองอยู่บ้าง ถือว่ายังพอมีค่าให้ปั้นต่อ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ละเว้นโทษตายให้

"ขอบคุณท่านนายกองธงที่เมตตา! ข้าน้อยจะทำภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอนขอรับ!"

ซ่างกวนอู๋ตี้หันหลังเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประธาน สะบัดชายเสื้อแล้วออกคำสั่งเสียงดัง

"เจี่ยซิงฮั่น, ตงเว่ย, ลูชิง, เหลิงชวง อยู่ไหน!"

"ข้าน้อยอยู่!"

"พวกเจ้าสี่คนไปเตรียมกองกำลังองครักษ์ให้พร้อม!

แค่ซือหม่าเล็กๆ คนหนึ่ง ถึงกับกล้าให้ที่พักพิงแก่ผู้เลี้ยงดูผีดิบคนเถื่อน ให้ที่พักพิงแก่นักโทษประหารขององครักษ์เสื้อแพร ช่างรนหาที่ตายนัก!

รอรวบรวมหลักฐานครบ คืนนี้จะกวาดล้างให้สิ้นซาก!

ระหว่างนี้ ห้ามใครก้าวเท้าออกจากที่ทำการกองธงแม้แต่ครึ่งก้าว! ห้ามติดต่อสื่อสารกับภายนอกเด็ดขาด!"

"รับทราบ!"

...

ราตรีมาเยือน ดวงจันทร์สว่างดวงดาวประปราย ทั่วทั้งอำเภอผูหยางส่วนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยเสียงลมหวีดหวิวยามค่ำคืน ยกเว้นย่านเริงรมย์บางแห่ง

ที่หน้าประตูจวนซือหม่ากำแพงสูงใหญ่ ทหารยามร่างกำยำระดับขอบเขตกายา ขั้นห้าหกจำนวนสิบนายยืนเรียงแถวสองฝั่ง สวมเกราะเงาวับ สีหน้าเคร่งขรึม

ประตูบานใหญ่กว้างสองสามวาเปิดกว้างอ้าซ่า มองเห็นแสงไฟวูบวาบจากภายใน

ลึกเข้าไปในจวน ณ ห้องโถงรับรอง ชายหญิงสวมชุดหรูหราสิบกว่าคนกำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน มีสาวใช้คอยเดินเติมเหล้าเสิร์ฟอาหารไม่ขาดสาย

"พี่เจียวอายุเพียงยี่สิบสาม แต่บรรลุถึงขอบเขตทะเลปราณ ขั้นห้าแล้ว สมกับเป็นศิษย์เอกฝ่ายในของสำนักฮ่าวหยางจริงๆ

พรสวรรค์เช่นนี้ช่างน่าอิจฉาพี่ชายคนนี้นัก!"

เหยียนซั่วคอยคีบกับข้าวรินเหล้าเอาใจเจียวเจ๋อ พร้อมกับกล่าวเยินยอ

"ฮ่าๆๆ พี่เหยียนอยู่ขอบเขตทะเลปราณ ขั้นเจ็ด เก่งกาจกว่าน้องชายคนนี้ตั้งเยอะ"

เจียวเจ๋อตอบรับด้วยรอยยิ้มจางๆ แต่สายตากลับคอยชำเลืองมองหญิงสาวร่างอรชร ใบหน้างดงามดั่งดอกท้อที่นั่งอยู่ทางด้านขวาล่างเป็นระยะ

คิดว่าเขาเองก็ผ่านมาเยอะ เจนจัดในย่านเริงรมย์ของเมืองหลวงมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอใครที่ยั่วยวนชวนฝันขนาดนี้มาก่อน ราวกับนางปีศาจจำแลงกายมาก็ไม่ปาน!

แค่สายตาเดียวก็กระชากวิญญาณเขาหลุดลอยไปได้ ถ้าไม่ใช่เพราะผิดที่ผิดทาง แถมยังรู้ว่าเป็นอนุภรรยาสุดที่รักของเหยียนซั่ว เขาคงกระโจนเข้าไปหาตั้งนานแล้ว

กิริยาอาการของเจียวเจ๋อมีหรือจะรอดพ้นสายตาของเหยียนซั่ว? แต่ไม่รู้ทำไม เขาถึงไม่แสดงท่าทีไม่พอใจออกมาเลยแม้แต่น้อย

"เฮ้อ! พี่ชายคนนี้แก่แล้ว อายุปาเข้าไปสี่สิบห้า หนทางแห่งวรยุทธ์คงจะสุดแค่นี้แล้ว เทียบกับน้องเจียวไม่ได้หรอก"

เหยียนซั่วถอนหายใจยาว ก่อนจะทำหน้าเศร้าสร้อย

"พี่ชายคนนี้แก่ก็ส่วนแก่เถอะ ไม่หวังลาภยศสรรเสริญอะไรแล้ว แต่ติดที่พี่สะใภ้เจ้าดันเกิดมาหน้าตาสะสวย ก็เลยชักนำเภทภัยมาให้โดยไม่รู้ตัว!"

พูดพลาง เหยียนซั่วก็ชี้มือไปที่หญิงสาวผู้นั้น

เจียวเจ๋อปรับสีหน้าเป็นจริงจังทันที เริ่มสนใจขึ้นมา

"อ้อ? พี่เหยียนพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?

ถึงแม้พี่เหยียนจะมีกำลังจำกัด แต่พี่เขยของท่านเป็นถึงลองเชียนฮู้แห่งที่ทำการพันธรักษ์เสื้อแพรประจำเมืองเจาหยาง ระดับพลังปาเข้าไปขอบเขตของเหลวลึกลับ ขั้นหกเจ็ด ระดับเดียวกับผู้อาวุโสในสำนักข้าเชียวนะ

ยังมีใครหน้ามืดตามัวกล้าเล็งพี่สะใภ้ มาหาเรื่องท่านอีกหรือ?"

"เฮ้อ! น้องเจียวไม่รู้อะไรซะแล้ว! คนผู้นั้นคือนายกองธงองครักษ์เสื้อแพรคนใหม่ที่เพิ่งมารับตำแหน่งที่อำเภอผูหยางนี่เอง มันไม่เพียงแต่อยากได้ตัวพี่สะใภ้เจ้า แต่มันฆ่าล้างตระกูลนางไปแล้วด้วย!"

พอเหยียนซั่วพูดถึงตรงนี้ หญิงสาวผู้นั้นก็ขอบตาแดงก่ำ น้ำตาเม็ดโตไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ทำเอาเจียวเจ๋อรู้สึกปวดใจอย่างบอกไม่ถูก

"พี่ชายรู้ดีว่าสาวงามปานนางฟ้าอย่างพี่สะใภ้เจ้า ตัวพี่คงเก็บไว้ไม่อยู่ แต่ก็นึกไม่ถึงว่าจะถูกคนใช้กำลังแย่งชิงไป!

น้องเจียว ข้าไม่ปิดบังเจ้าหรอก จริงๆ แล้วพี่สะใภ้เจ้าประทับใจในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็น พี่ชายคนนี้เดิมทีก็ทำใจลำบาก แต่อนิจจา ภัยร้ายอยู่ตรงหน้า!

น้องเจียว! ถ้าพี่เขยข้าลงมือ อย่างมากก็คงเอาชีวิตไอ้สุนัขรับใช้นั่นไม่ได้ แต่ความแค้นที่ถูกฆ่าล้างตระกูลของพี่สะใภ้เจ้ามันฝังลึกถึงกระดูก!

หากเจ้าสามารถเชิญยอดฝีมือในสำนักมากำจัดไอ้สุนัขรับใช้นั่นได้ พี่สะใภ้เจ้า... ก็จะยอมติดตามเจ้าไป!"

เจียวเจ๋ออ้าปากค้าง ในใจมีไฟราคะลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เหตุผลบอกเขาว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ ผิดปกติชอบกล แต่ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าแม่นางน้อยผู้นั้น เขาก็ระงับอารมณ์ไม่ได้

"ตกลง! เรื่องนี้น้องชายรับปากจัดการให้!"

[จบแล้ว]