บทที่ 001 - สังหารผู้ข้ามโลกช่วงชิงระบบ
บทที่ 001 - สังหารผู้ข้ามโลกช่วงชิงระบบ
บทที่ 001 - สังหารผู้ข้ามโลกช่วงชิงระบบ
"ท่านนายกองธงมาถึงแล้ว!"
สิ้นเสียงประกาศ ประตูเหล็กหนักอึ้งก็ถูกเปิดออก ซ่างกวนอู๋ตี้ก้าวเข้ามาในคุกหลวงจาวอวี้ด้วยสีหน้าเย็นชา
"คารวะท่านนายกองธง!"
หวังปิน นายกองธงเล็กที่เข้าเวรเฝ้าคุกรีบก้าวเท้าเข้ามาต้อนรับ เหล่าองครักษ์ร่างกำยำอีกแปดนายต่างก็โค้งตัวประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"อืม ไม่ต้องมากพิธี"
ซ่างกวนอู๋ตี้พยักหน้าเล็กน้อย ขณะก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่คมกวาดมองไปทั่วทั้งห้องขังอย่างรวดเร็ว
ภายในห้องขังใต้ดินอันมืดสลัว กลิ่นเหม็นอับของเหงื่อและกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปกัน กลิ่นฉุนจมูกทำให้เขาเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย
แต่ทว่าความสนใจของเขาในตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่เป็นการมาพิสูจน์เรื่องบางอย่างที่เขาร้อนใจอยากรู้คำตอบ
"นักโทษที่ข้าสั่งให้จับกุมตัวมาอยู่ที่ไหน?"
"เรียนท่านนายกองธง อยู่ในห้องขังหมายเลขหนึ่งด้านในสุด นายกองธงเล็กสกุลลูเป็นคนเฝ้าด้วยตัวเองขอรับ"
หวังปินรีบรายงาน
"อืม นำทางไป"
"ขอรับ!"
...
ภายในห้องขังที่ปิดทึบ มีเพียงช่องระบายอากาศเล็กๆ บนประตูเหล็ก ต้วนจือเจี๋ยขดตัวสั่นเทาอยู่ที่มุมห้อง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกระวนกระวาย
เขาคิดไม่ออกเลยว่าทำไมตนเองถึงถูกหน่วยองครักษ์เสื้อแพรตามมาถึงบ้าน มิหนำซ้ำยังถูกจับมาขังไว้ในคุกหลวงจาวอวี้แห่งนี้อีก!
หรือว่า... ความลับเรื่องนั้นของเขาจะถูกเปิดเผยแล้ว?
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! เรื่องพรรค์นั้น คนอื่นจะไปล่วงรู้ได้ยังไง?"
ต้วนจือเจี๋ยตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าคิดเตลิดไปไกลกว่านี้
"แต่ว่า... อีกไม่นานแล้ว! ขอแค่ผ่านไปอีกไม่กี่นาที ระบบก็จะติดตั้งเสร็จสมบูรณ์! ถึงตอนนั้น..."
"เอี๊ยด!"
เสียงเสียดสีชวนเสียวฟันดังขึ้นพร้อมกับประตูเหล็กหนาหนักที่ถูกเปิดออก ร่างของใครบางคนเดินเนิบนาบเข้ามา
ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันสลัวราง ต้วนจือเจี๋ยพอมองออกว่าเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับตน แต่ทว่ารูปโฉมนั้นหล่อเหลากว่าเขามากนัก
ต้วนจือเจี๋ยแอบอิจฉาอยู่ในใจ แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่เย็นชาที่มองมาว่างเปล่าประหนึ่งมองดูมดปลวก ต้วนจือเจี๋ยก็อดตัวสั่นไม่ได้
ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากร้องขอความเมตตา ท่ามกลางเสียงพึมพำของอีกฝ่ายที่ว่า "เหมือนกันเปี๊ยบจริงๆ ด้วย" แสงสีขาวสว่างวาบก็พลันปรากฏขึ้น ต้วนจือเจี๋ยรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกทันที!
วินาทีนั้นเขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ฝักดาบในมือซ้ายของชายหนุ่มคนนั้นว่างเปล่า ส่วนตัวดาบยาวที่ควรจะอยู่ในฝัก บัดนี้ได้เสียบทะลุกลางหน้าอกของเขาไปเสียแล้ว!
ความหนาวเหน็บและความเจ็บปวดไร้ขอบเขตถาโถมเข้าใส่เขาทุกทิศทาง ดวงตาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม พร้อมด้วยความโกรธแค้น ไม่เชื่อสายตา และความไม่เข้าใจ
"ทะ... ทำ... ทำไม?"
"ทำไมน่ะรึ?"
ซ่างกวนอู๋ตี้ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ปากพึมพำคล้ายกำลังอธิบายให้อีกฝ่ายฟัง แต่ก็เหมือนกำลังพูดกับตัวเองเสียมากกว่า
"เพราะเจ้าชื่อต้วนจือเจี๋ย ส่วนข้า... ชื่อซ่างกวนอู๋ตี้"
สติของต้วนจือเจี๋ยเริ่มเลือนรางลงทุกที เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้เขาก็ยิ่งมึนงง
ชื่อสองชื่อนี้มันทำไมรึ? หรือว่าชื่อมันชงกัน?
แค่เพราะชื่อเนี่ยนะ ไอ้สารเลวนี่ถึงกับต้องมาเอาชีวิตเขา?
"อั่ก!"
เลือดคำโตกระอักออกมา ต้วนจือเจี๋ยรู้สึกว่าตัวเองตายตาไม่หลับจริงๆ! เขาเหนื่อยใจเหลือเกิน!
ยังมีสาเหตุการตายที่บัดซบกว่านี้อีกไหม? พี่ชาย ท่านบอกกันดีๆ ข้าเปลี่ยนชื่อก็ได้ไม่ใช่เหรอ!
ดูเหมือนจะเดาความคิดของต้วนจือเจี๋ยออก ซ่างกวนอู๋ตี้พลันยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วแสยะยิ้มอำมหิต เผยให้เห็นฟันขาวสะอาดดุจหิมะ
"เจ้าเดาถูกแล้ว ชื่อของเรามันชงกันจริงๆ!
เมื่อคืนวาน ข้าฝัน... ฝันนั้นยาวนานและสมจริงมาก เหมือนกับชาติกำเนิดและหน้าตาของเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน
เป็นเพราะเจ้า คนสกุลซ่างกวนของข้านับพันชีวิตต้องถูกฆ่าล้างตระกูล ตัวข้าซ่างกวนอู๋ตี้ต้องถูกแล่เนื้อเถือหนังนับพันดาบ!
อย่าโทษข้าเลย ใครใช้ให้ข้าเป็นคนขี้ระแวงกันล่ะ ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้เราไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน แต่ข้อมูลของเจ้ากลับตรงกับในฝันทุกประการ!
เชื่อว่ามีดีกว่าเชื่อว่าไม่มี!
เพื่อไม่ให้ฝันนั้นกลายเป็นจริง ข้าก็ทำได้เพียงส่งเจ้าไปตายเท่านั้น!"
พูดจบ ซ่างกวนอู๋ตี้ก็ดึงดาบยาวออก แล้วตวัดดาบฟันขวางออกไป!
ตุบ ตุบ ตุบ...
เสียงวัตถุบางอย่างกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้น ศีรษะของต้วนจือเจี๋ยกลิ้งไปไกลสองสามวา
หัวที่เปรอะเปื้อนฝุ่นดินและเศษหญ้าไม่หลงเหลือเค้าความหล่อเหลาเมื่อครู่ ดวงตาปลาตายเบิกโพลงดูดุร้ายน่ากลัว ภายในนั้นยังคงหลงเหลือความอาฆาตแค้นอย่างเปี่ยมล้น
"เคร้ง!"
เสียงโลหะกระทบกันดังกังวาน ตัวดาบขาววาววับที่ไม่แปดเปื้อนเลือดแม้แต่หยดเดียวถูกเก็บเข้าฝัก
ปล่อยให้ศพไร้หัวร่วงหล่นลงพื้น ซ่างกวนอู๋ตี้ยืนนิ่งเงียบอยู่ที่เดิม จิตใจยากจะสงบลงได้
มันเป็นแค่ความฝัน... จริงๆ หรือ?
"ติ๊ง! วิเคราะห์กฎเกณฑ์ของโลกนี้เสร็จสิ้น! ติดตั้งระบบต้นกำเนิดสำเร็จ!"
เสียงประหลาดที่แข็งทื่อไร้อารมณ์ดังขึ้นฉับพลัน ซ่างกวนอู๋ตี้ตกใจแทบสิ้นสติ มือขวาจับด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ตัวตนที่สามารถส่งเสียงเข้ามาในหัวของเขาได้โดยตรง แถมยังจับทิศทางของเสียงไม่ได้แบบนี้ จะต้องเป็นยอดฝีมือระดับขอบเขตจิตกระจ่างแจ้งที่อยู่ในระดับเดียวกับผู้อาวุโสในตระกูลอย่างแน่นอน!
ต่อหน้ายอดฝีมือระดับนี้ เขาไม่กล้าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด
ถึงแม้ว่าเขาในวัยสิบแปดปีจะบรรลุถึงขอบเขตทะเลปราณขั้นเก้า และได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในอัจฉริยะแถวหน้าของคนรุ่นใหม่ในราชวงศ์ต้าเซิ่งแล้วก็ตาม!
ต้องรู้ก่อนว่า ระดับการฝึกยุทธ์นั้นเริ่มจากขอบเขตกายา ไล่เรียงไปเป็น ขอบเขตทะเลปราณ ขอบเขตของเหลวลึกลับ ขอบเขตกลั่นตาน ขอบเขตจิตกระจ่างแจ้ง และที่สูงขึ้นไปกว่านั้นคือขอบเขตปรมาจารย์ ขอบเขตนิพพาน...
ราชวงศ์ต้าเซิ่งเป็นเพียงราชวงศ์ระดับธรรมดา เทียบไม่ได้กับพวกราชวงศ์ระดับจักรพรรดิหรือราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ ขอบเขตจิตกระจ่างแจ้งก็นับว่าเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ส่วนขอบเขตปรมาจารย์นั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่
นอกจากนี้ แต่ละขอบเขตยังแบ่งย่อยออกเป็นสิบขั้น เริ่มจากขั้นหนึ่ง ไปจนถึงสูงสุดที่ขั้นสิบ
ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ห่างชั้นกับขอบเขตจิตกระจ่างแจ้งราวฟ้ากับเหว อีกฝ่ายใช้นิ้วเดียวก็บี้เขาตายได้สบายๆ!
"ไม่ทราบว่าเป็นยอดคนท่านใดผ่านมา? ปรากฏตัวพบปะกันหน่อยได้หรือไม่?"
ทว่า รอบกายกลับเงียบสงัด ไร้วี่แววผู้คนปรากฏตัว
"ติ๊ง! เนื่องจากโฮสต์เปลี่ยนเป็นชนพื้นเมือง ระบบจะทำการถ่ายทอดความทรงจำของโฮสต์คนก่อนโดยอัตโนมัติ เริ่มการถ่ายทอด"
วินาทีถัดมา ซ่างกวนอู๋ตี้ส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ รู้สึกเพียงว่ามีภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่า...
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เมื่อซ่างกวนอู๋ตี้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาก็เปล่งประกายเจิดจ้าอย่างน่าประหลาด
"ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ผู้ข้ามโลก ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ระบบ..."
"หือ? ไม่ถูกต้อง! หากมันมีระบบวิเศษนี้คอยช่วย ถ้าอย่างนั้น..."
ซ่างกวนอู๋ตี้พลันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา หลังจากได้รับพลังวิญญาณและความทรงจำอันบริสุทธิ์ของต้วนจือเจี๋ย ความคิดของเขาก็เปิดกว้างขึ้นมาก เขาตระหนักได้ทันทีว่าความฝันนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!
บางทีฉากในความฝันนั้น อาจจะเป็นอนาคตที่เขาต้องเผชิญจริงๆ ก็ได้?
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาจำเรื่องราวในฝันไม่ค่อยได้แล้ว มีเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำบางส่วนเท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่
"ดูท่า ข้าต้องรีบวางแผนเสียแต่เนิ่นๆ มิเช่นนั้น ภายใต้อำนาจที่เหนือกว่า ก็คงยากจะหนีพ้นชะตากรรมถูกล้างบาง!
ความแข็งแกร่ง ขุมกำลัง อำนาจ!"
ดวงตาของซ่างกวนอู๋ตี้ทอประกายระยิบระยับ แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นน่าสะพรึงกลัว!
"ผู้ที่ร่วมทางกับข้า ย่อมเป็นมิตรสหาย! ผู้ที่กล้าขวางทางข้า ล้วนเป็นศัตรู! หากคิดจะช่วงชิงลิขิตฟ้า ก็มีแต่ต้องเหยียบย่ำศัตรูให้ราบคาบไปทั้งโลกหล้าเท่านั้น!"
"ระบบ เจ้ามีประโยชน์อันใดบ้าง?"
เมื่อกำหนดเส้นทางในวันข้างหน้าได้แน่วแน่แล้ว ซ่างกวนอู๋ตี้จึงหันมาให้ความสนใจกับระบบในที่สุด
"ติ๊ง! ระบบนี้เป็นรูปแบบระบบภารกิจ จะมอบรางวัลเป็น ตัวละคร เคล็ดวิชา วรยุทธ์ ยาเม็ด อุปกรณ์ และของวิเศษต่างๆ ผ่านการประกาศภารกิจทางเลือก เพื่อช่วยให้โฮสต์เติบโตอย่างรวดเร็ว!"
"ติ๊ง! ระบบเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ มอบรางวัลแพ็คเกจมือใหม่แก่โฮสต์ • มิติระบบขนาด 30 ลูกบาศก์เมตร!"
จิตสำนึกของซ่างกวนอู๋ตี้สัมผัสได้ถึงห้วงมิติว่างเปล่าแห่งหนึ่งทันที
มันเป็นพื้นที่ที่มีความกว้างยาวสูงด้านละประมาณหนึ่งวา คล้ายกับถุงเอกภพที่สามารถเก็บสิ่งของไม่มีชีวิตได้ ขนาดของมันใหญ่พอๆ กับห้องฝึกยุทธ์ขนาดเล็กห้องหนึ่งเลยทีเดียว
ถุงเอกภพถือเป็นอุปกรณ์ล้ำค่าอย่างยิ่ง แม้แต่ตระกูลซ่างกวนของพวกเขาที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าเซิ่ง ก็ยังมีครอบครองเพียงสิบกว่าใบเท่านั้น แถมแทบจะไม่มีใบไหนใหญ่เกินกล่องใส่เครื่องประดับเลย
มิติระบบนี้ดีกว่าถุงเอกภพใบจ้อยของเขาที่ใส่ได้แค่ตั๋วเงิน จดหมายลับ และยาเม็ดล้ำค่าไม่กี่ขวดแบบเทียบกันไม่ติด
ซ่างกวนอู๋ตี้ตื่นเต้นในใจ ก้มมองดาบยาวในมือ เพียงแค่ส่งความคิดวูบหนึ่ง ดาบยาวก็หายวับไป เมื่อเปลี่ยนความคิดอีกครั้ง ดาบยาวก็ปรากฏกลับคืนมา
"ไม่เลว! ใช้งานสะดวกดี ดูท่าระบบนี้จะไม่ใช่เรื่องลวงโลก ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นยอดฝีมือท่านใดสร้างขึ้น ตัวตนระดับนั้น ช่างมีอานุภาพเกินจินตนาการจริงๆ!"
เขาหัวเราะเบาๆ เตรียมจะเดินจากไป แต่เมื่อเหลือบเห็นศพบนพื้น ซ่างกวนอู๋ตี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตะโกนเรียกเสียงดัง
"ลูชิง!"
"ผู้น้อยอยู่นี่!"
ชายหนุ่มร่างผอมบางปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูราวกับภูตผี
"จัดการเผาศพให้เรียบร้อย อีกอย่าง เจ้านี่ตัวคนเดียวใช่หรือไม่?"
"ขอรับ! ท่านนายกองธงวางใจได้ ที่บ้านของมันยังมีพ่อบ้านแก่ๆ กับสาวใช้อีกหนึ่งคน ผู้น้อยสั่งคนไปปิดปากเรียบร้อยแล้วขอรับ"
ลูชิงรีบตอบรับ พร้อมกับทำท่าปาดคอประกอบ ท่าทางนอบน้อมยำเกรง ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย
ท่านนายกองธงซ่างกวนผู้นี้คือตัวโหดของจริง มารับตำแหน่งนายกองธงที่อำเภอผูหยางได้เพียงเดือนเดียว ก็สั่งฆ่าคนไปแล้วหลายร้อยศพ!
แถมยังชอบใช้วิธีถอนรากถอนโคน ลูชิงทำงานประเภทนี้มาไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแล้ว
ซ่างกวนอู๋ตี้เผยยิ้มพอใจ ยกมือขึ้นสะบัดเม็ดยาเล็กๆ เม็ดหนึ่งออกไป
"รางวัลของเจ้า"
ลูชิงรูม่านตาหดเกร็ง หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความยินดีปรีดาอย่างสุดซึ้ง
นี่มัน 'ยาอัดพลังปราณระดับสูง' ยาเม็ดชั้นยอดสำหรับขอบเขตทะเลปราณที่เทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักถึงสามเดือน!
เพียงแค่เม็ดเดียวก็เพียงพอจะช่วยให้เขาทะลวงผ่านระดับ เข้าสู่ขอบเขตทะเลปราณขั้นสามได้แล้ว!
เขาเดาไม่ผิดจริงๆ ท่านนายกองธงซ่างกวนผู้นี้ต้องมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่แน่ๆ! ครั้งนี้ได้เกาะขาทองคำเข้าให้แล้ว!
"ทำงานให้ดี เรื่องยาเม็ดข้าไม่ตระหนี่อยู่แล้ว แต่... จุดจบของพวกปากว่าตาขยิบ เจ้าก็น่าจะรู้ดี"
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากของลูชิง เขาจำจุดจบอันน่าอนาถของนายกองธงเล็กเมื่อยี่สิบกว่าวันก่อนได้แม่นยำ...
ซ่างกวนอู๋ตี้ยกยิ้มมุมปาก ตบไหล่ลูชิงเบาๆ แล้วแกล้งถามเหมือนไม่ใส่ใจว่า
"จริงสิ ตอนคุมตัวนักโทษมา มันมีพฤติกรรมผิดปกติอะไรบ้างไหม?
เช่นพูดอะไรทำนองว่า ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน อมิตาพุทธ ระบบคุ้มครอง ต้าหลัวเทียนคุ้มครอง หรือคำพูดเพ้อเจ้อแปลกๆ?"
ลูชิงทำหน้างงงวย คำศัพท์พวกนี้ทำไมมันประหลาดนัก? นอกจากอมิตาพุทธที่เขารู้จักแล้ว คำอื่นไม่เคยผ่านหูมาก่อนเลย
"เรียนท่านนายกองธง ไอ้หมอนั่นตอนแรกก็ตะโกนร้องเรียนหาความยุติธรรม แต่พอโดนซ้อมไปชุดหนึ่งก็สงบเสงี่ยมลง ตลอดทางไม่ได้พูดจาอะไร แล้วก็ไม่ได้พูดคำแปลกๆ อย่างที่ท่านว่ามาเลยขอรับ"
ซ่างกวนอู๋ตี้แสร้งทำเป็นถามไถ่ไปอย่างนั้น แต่แท้จริงแล้วกลับจับจ้องทุกการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของลูชิง แถมยังแอบใช้วิชาลับตรวจสอบจิตใจไปด้วย
"อืม ไม่เป็นไร หลังจากเจ้าเก็บกวาดเรียบร้อยแล้วก็ไปพักผ่อนเถอะ"
วิชาลับยืนยันว่าสิ่งที่ลูชิงพูดเป็นความจริง ซ่างกวนอู๋ตี้จึงวางใจและเดินจากไป
อย่าได้โทษว่าเขาระแวดระวังจนเกินเหตุ เพราะการมีอยู่ของระบบและผู้ข้ามโลกนั้นน่าตกใจเกินไป เขาไม่อยากให้มีคนที่สองล่วงรู้!
ตอนนี้เขาต้องรีบกลับไป ศึกษาวิธีใช้งานระบบให้ละเอียดเสียหน่อย
[จบแล้ว]