บทที่ 10 ความวุ่นวายไม่รู้จบ

หลังจากหักหน้ากลุ่มอัศวินและได้รับความเมตตาจากนาหลันซูและหลี่ซิน หลงฮ่าวเฉินและไป๋ซีก็ได้รับตราสัญลักษณ์อัศวินและ 'ศิลาปลุกพลัง' ตามที่หลงซิงอวี่กำชับไว้

ทั้งสองไม่รอช้า รีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายถัดไปเพื่อลงทะเบียนที่สมาคมนักผจญภัยทันที

สมาคมนักผจญภัยเป็นสถานที่ที่มังกรและงูปะปนกันวุ่นวาย เพียงก้าวเท้าเข้าไปได้ไม่นาน สองพี่น้องที่ดูภายนอกเหมือนจะรังแกได้ง่ายก็พบเจอตัวปัญหาเข้าจนได้

ถ้อยคำหยาบคายสกปรกโสโครกพรั่งพรูออกมาจากปากคนเหล่านั้นจนยากจะทนฟัง แม้แต่ไป๋เยว่ มารดาของพวกเขาก็ยังถูกพาดพิงในวาจาเหล่านั้น โทสะของไป๋ซีลุกโชนยิ่งกว่าหลงฮ่าวเฉิน นางชักดาบหนักจากหลังของพี่ชายแล้วขว้างใส่เจ้าคนสารเลวนั้นโดยไม่หันกลับไปมอง

"รนหาที่ตาย อย่าหาว่าข้าไร้ปรานีก็แล้วกัน"

เนื่องจากภายในสมาคมมีกฎห้ามต่อสู้ ดาบหนักที่ไป๋ซีขว้างไปจึงไม่ได้ปักลงบนร่างของชายเคราดก แต่กลับปักลงเฉียดจมูกของเขาไปเพียงนิดเดียว ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่จะข่มขวัญเขาได้แล้ว

"อ๊าก—ไอ้เด็กเวร ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด—"

ชายเคราดกตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว เมื่อครู่เขาตกใจกลัวแทบสิ้นสติ แต่พอตั้งสติได้ ดวงตาแดงก่ำก็จ้องเขม็งไปที่ไป๋ซี

ทว่าไป๋ซีกลับปลดแส้อ่อนที่เอวออกมาอย่างเย็นชา ตวาดแส้ดึงดาบเหล็กหนักที่ตกอยู่ตรงหน้าชายเคราดกกลับมาคืนให้หลงฮ่าวเฉินอย่างง่ายดาย

"ออกไปคุยกันข้างนอก"

สองพี่น้องไม่มีวันยอมให้ใครมาลบหลู่มารดาแม้เพียงครึ่งคำ ในเวลานี้ทั้งคู่ต่างปรารถนาจะสังหารชายเคราดกผู้นั้นให้ตายตกไปตามกัน

เพียงแต่หลงฮ่าวเฉินยังคงรักษามารยาท เขาเอ่ยท้าดวลชายผู้นั้นอย่างเป็นทางการ

ทั้งสามเดินออกจากสมาคมนักผจญภัยด้วยความเดือดดาล มายังลานกว้างด้านหน้า ผู้คนที่ชอบดูเรื่องสนุกต่างพากันมามุงดูอย่างรวดเร็ว

ระหว่างเดินออกมา ไป๋ซีเตรียมดาบหนักไว้พร้อมสรรพ

ทันทีที่พ้นประตูสมาคม นางไม่รอให้ชายเคราดกได้พ่นวาจาไร้สาระ นางชักดาบฟันทันที

การเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ ชนิดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

แม้ชายเคราดกจะเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่คมดาบหนักก็ยังตัดแขนข้างหนึ่งของเขาจนขาดกระเด็น เลือดสดๆ สาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้าของเขา

แต่ไป๋ซีกลับไม่มีเลือดกระเด็นมาโดนตัวแม้แต่หยดเดียว แสดงให้เห็นว่านางเคลื่อนที่ได้รวดเร็วเพียงใด

"โชคดีที่เลือดสกปรกของแกไม่กระเด็นมาโดนข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงขยะแขยงจนอาเจียนเอามื้อเย็นเมื่อวานออกมาแน่"

ไป๋ซีถอยฉากออกมาหลังการโจมตีเพียงครั้งเดียว พร้อมเอ่ยเยาะเย้ย

หลงฮ่าวเฉินประสานการโจมตีต่อทันที ด้วยทักษะ 'ดาบประกายแสง' 'โล่พิทักษ์' และ 'กางเขนศักดิ์สิทธิ์'... ด้วยแรงโทสะ ทุกท่วงท่าของเขาจึงรวดเร็วอย่างยิ่ง ก่อนที่ฝูงชนจะหายตกตะลึงที่ไป๋ซีตัดแขนชายเคราดก ชายผู้นั้นก็สิ้นใจภายใต้คมดาบของสองพี่น้องไปเสียแล้ว

"ไอ้เด็กบ้า กล้าดีระริอาจฆ่าคนเชียวรึ! ข้าจะฆ่าพวกแกเซ่นวิญญาณพี่น้องข้า!"

ชายฉกรรจ์สองคนพุ่งออกมาจากด้านข้าง นัยน์ตาลุกโชนด้วยไฟแค้น หมายมั่นจะสังหารหลงฮ่าวเฉินและไป๋ซี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฝีมืออันเก่งกาจ หรือเพราะความเป็นเด็กที่ไม่รู้จักความกลัว เมื่อเผชิญหน้ากับชายฉกรรจ์สองคนที่ดูน่าเกรงขาม สองพี่น้องกลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

ไป๋ซีถึงกับกล่าวอย่างไม่เกรงกลัวว่า "เข้ามาพร้อมกันให้หมดเลยยิ่งดี จะได้ไม่เสียเวลา"

นางตั้งใจจะกำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก จัดการสองคนนี้ไปพร้อมกันเลย

แต่ยังไม่ทันที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น หลี่ซินที่กังวลว่าพวกเขาจะถูกตามล่าก็ตามมาทัน และข่มขวัญชายสองคนนั้นจนหนีเตลิดไป

เมื่อมองดูแผ่นหลังของชายสองคนที่วิ่งหนีไปอย่างทุลักทุเล จู่ๆ ประโยคหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของไป๋ซี

"ปัญหาไม่จบไม่สิ้นจริงๆ"

สำหรับอารมณ์ที่ขุ่นมัวของไป๋ซี หลี่ซินเพียงแค่เรียก 'ยูนิคอร์นกุหลาบ' สีชมพูออกมา ก็ช่วยให้นางอารมณ์ดีขึ้นทันตาเห็น

"พี่สาว ข้าขอลูบมันได้ไหม?"

ไป๋ซีไม่มีภูมิคุ้มกันต่อสิ่งมีชีวิตที่น่ารักและงดงาม ดวงตาของนางเป็นประกายระยิบระยับยามจ้องมองยูนิคอร์นกุหลาบ

"แน่นอนจ้ะ จะกอดมันก็ได้ หรือจะลองขี่ดูก็ได้นะ"

เมื่อได้รับอนุญาตจากหลี่ซิน ไป๋ซีก็กระโจนเข้ากอดเจ้าสัตว์วิเศษตัวน้อยแน่น ราวกับได้รับการเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำ

"น่ารักจริงๆ เลย! ทำยังไงข้าถึงจะได้สัตว์ขี่น่ารักๆ แบบนี้บ้างนะ?"

"ไม่น่ารัก ไม่เห็นจะน่ารักเลยสักนิด! เจ้านาย รสนิยมของท่านตกต่ำลงแล้วหรือ? เจ้าตัวบ้านนอกนี่มันน่ารักตรงไหนกัน?"

ในห้วงจิตวิญญาณ 'วิหคเพลิง' รู้สึกว่าสถานะของตนสั่นคลอน จึงตื่นขึ้นมาโวยวายและวิจารณ์ยูนิคอร์นกุหลาบด้วยความอิจฉาริษยา น้ำเสียงเจือความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างปิดไม่มิด

"รสนิยมข้าปกติดี! มันออกจะน่ารัก สีชมพูดูอ่อนโยนจะตายไป"

"ข้าต่างหากที่น่ารัก! ข้าคือสัตว์อสูรที่น่ารักที่สุดในโลกนี้ สีชมพูมีดีตรงไหน? ดูดาษดื่นจะตาย! สีแดงเพลิงอย่างข้าสิถึงจะงดงาม!"

วิหคเพลิงที่สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางคันรู้สึกราวกับฟ้าถล่ม นี่นางจะตกกระป๋องเร็วขนาดนี้เลยหรือ?

"โอ้ เจ้านายผู้หลายใจของข้า!"

"โอ้ สัตว์อสูรแก่ๆ ที่ถูกลืมและถูกรังเกียจ!"

คำตัดพ้อชุดใหญ่ของวิหคเพลิงทำเอาไป๋ซีรู้สึกละอายใจขึ้นมานิดๆ ราวกับนางเป็นคนหลายใจและใจจืดใจดำจริงๆ

นางตอบกลับไปอย่างเก้อเขินว่า "ก็ข้ายังไม่เคยเห็นรูปร่างหน้าตาของเจ้าเลยนี่นา!"

"นั่นไงเล่า! เจ้านายต้องลืมหน้าตาของข้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้พูดแบบนี้ ถ้าท่านได้เห็นร่างจริงของข้า สัตว์อสูรตัวไหนก็ไม่อาจอยู่ในสายตาท่านได้อีก"

วิหคเพลิงกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทั้งที่ความทรงจำของตัวเองก็ใช่ว่าจะดีนัก

แม้ไป๋ซีจะชอบยูนิคอร์นกุหลาบมากเพียงใด แต่นางก็ยังปฏิเสธความหวังดีของหลี่ซินที่จะร่วมเดินทางไปด้วย

"ไม่ต้องลำบากพี่สาวหรอก ข้ากับเฉินเฉินจัดการกันเองได้"

"แต่ในบึงจันทรามีสัตว์อสูรระดับสามและสี่อยู่ด้วยนะ พวกเจ้าในตอนนี้ยังรับมือไม่ไหวแน่ ถ้าไปเจอพวกมันเข้าจะแย่เอา"

หลี่ซินเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเขามาก นางเอ็นดูหลงฮ่าวเฉินและไป๋ซี โดยเฉพาะไป๋ซี นางอยากเห็นเด็กสาวก้าวหน้าไปได้ไกลกว่านี้

"แต่ถ้ามีพี่สาวคอยคุ้มกันอยู่ข้างหลัง พวกเราก็จะไม่รู้สึกถึงอันตราย และจะไม่ได้ฝึกฝนอย่างแท้จริงน่ะสิ"

ไป๋ซีและหลงฮ่าวเฉินยังคงยืนกรานปฏิเสธความหวังดีของหลี่ซิน

เพราะความดื้อรั้นของเด็กทั้งสอง หลี่ซินจึงจำยอมถอย แต่ก็ไม่ลืมกำชับให้ระมัดระวังตัว

หลังจากหลี่ซินจากไป ไป๋ซีก็หันหลังกลับเข้าไปในสมาคมนักผจญภัยทันที

"ซีซี เจ้าจะทำอะไร?"

หลงฮ่าวเฉินสังหรณ์ใจไม่ดีทันที ท่าทางแบบนี้เหมือนนางกำลังจะหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ

กว่าเขาจะตามมาทัน ไป๋ซีก็รับภารกิจล่าสัตว์อสูรระดับสามมาเรียบร้อยแล้ว

"นี่เจ้ารับภารกิจระดับสามมาอีกแล้วเหรอ?"

เสียงของหลงฮ่าวเฉินดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ระดับแค่นี้ถือว่าต่ำแล้วนะ เฮ้อ... ความจริงข้าอยากรับระดับสี่ด้วยซ้ำ แต่วันนี้เรามาช้าไป ระดับสี่มีน้อยอยู่แล้วเลยโดนแย่งไปหมด"

ไป๋ซีถอนหายใจขณะพูด

คนที่ควรจะถอนหายใจมันคือพี่คนนี้ต่างหากเล่า! น้องสาวข้าช่างดื้อรั้นจริงๆ ข้าจะทำยังไงถ้าคุมนางไม่อยู่เนี่ย?

หลงฮ่าวเฉินอยากจะถอนหายใจออกมาดังๆ แต่ก็นั่นแหละ น้องสาวของเขาเอง จะทำอะไรได้นอกจากตามใจ

"รีบไปบึงจันทรากันเถอะ ยิ่งทำภารกิจเสร็จเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้กลับบ้านเร็วเท่านั้น ออกจากบ้านมายังไม่ทันข้ามวัน ข้าก็เริ่มคิดถึงท่านแม่แล้วเนี่ย"

"แล้วทำไมเจ้าถึงรับภารกิจเพิ่มล่ะ? ถ้ารับน้อยลงเราก็กลับบ้านได้เร็วขึ้นไม่ใช่เหรอ?"

"นี่เป็นการทดสอบไง ว่าเราจะทำภารกิจจำนวนมากให้สำเร็จในเวลาสั้นๆ ได้ยังไง"

ทั้งสองถกเถียงกันพลางมุ่งหน้าสู่บึงจันทราอย่างรวดเร็ว

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มีเงาร่างสองสายคอยสะกดรอยตามพวกเขามาอย่างเงียบเชียบตลอดทาง