ตอนที่ 20 นายอำเภอพิโรธ! การพัฒนาของหมู่บ้าน
ตอนที่ 20 นายอำเภอพิโรธ! การพัฒนาของหมู่บ้าน
ตอนที่ 20 นายอำเภอพิโรธ! การพัฒนาของหมู่บ้าน
เฉินเจี้ยนฉือรู้สึกผิด เพราะตนเป็นคนนำภัยมาให้หมู่บ้านเชียนซาน
เขาท่องยุทธภพมานาน ยึดถือคุณธรรมน้ำมิตร
เมื่อเป็นคนก่อเรื่อง ก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย ไม่อย่างนั้นวันหน้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในวงการ?
ได้ยินข้อเสนอ อูเจ๋อก็มองเฉินเจี้ยนฉือในแง่ดีขึ้นมาก
อำเภอเทียนเยว่ไกลเจ็ดสิบลี้ การเดินทางไกล ยิ่งคนเยอะยิ่งล่อเป้าปีศาจ
การที่เฉินเจี้ยนฉือชวนพวกเขาไปด้วย แสดงถึงความจริงใจอย่างยิ่ง
แต่อูเจ๋อไม่มีทางตกลง เขาส่ายหน้า “ขอบคุณน้ำใจสหายเฉิน แต่พวกข้าไม่ไปอำเภอเทียนเยว่ อยู่ที่นี่มีท่านเทพภูเขาคุ้มครอง ปลอดภัยหายห่วง!”
โดนปฏิเสธอีกครั้ง เฉินเจี้ยนฉือแปลกใจ แต่ไม่ตื้อต่อ
แต่เขาสงสัยเรื่อง ‘เทพภูเขา’ ที่อูเจ๋อพูดถึง “สหายอูเจ๋อ ท่านเทพภูเขาที่ว่า คือองค์ที่ศาลเจ้าในหมู่บ้านบูชาอยู่นั่นรึ?”
คราวก่อนเขาเห็นศาลเจ้าตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ก็สงสัยอยู่แล้ว
“ถูกต้อง ในศาลเจ้านั้นบูชาท่านเทพภูเขา” อูเจ๋อพยักหน้า
เฉินเจี้ยนฉือเงยหน้ามองภูเขาเทพเจ้าที่สูงตระหง่านเสียดฟ้า ดูลึกลับทรงพลัง
เขาฟังหูไว้หู ไม่ได้เชื่อสนิท แต่ก็ไม่ลบหลู่
ท่องยุทธภพมานาน เห็นอะไรมาเยอะ
เรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพารักษ์เจ้าที่เจ้าทางมีเยอะแยะ แต่ที่เป็นของจริงแทบไม่มี
แม้ไม่เคยเจอวัดที่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆ แต่เขาก็ถือคติ ‘ไม่เชื่ออย่าลบหลู่’
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาคุ้มกันภัยมาหลายปีโดยไม่เคยพลาดท่า
“ในเมื่อสหายอูเจ๋อไม่อยากไปอำเภอเทียนเยว่ ข้าก็ไม่เซ้าซี้ ขอลาตรงนี้ โชคชะตาต้องกันคงได้พบกันใหม่!”
เฉินเจี้ยนฉือประสานมือลา ภารกิจรัดตัว อยู่ต่อนานไม่ได้
ต้องรีบส่งสินค้าไปอำเภอเทียนเยว่ สินค้าล็อตนี้สำคัญมาก
เป็นของขวัญที่นายอำเภอหวังฮู่ฝากไปให้นายอำเภอเทียนเยว่ ‘หมิ่นเชียนเยว่’
หวังฮู่จ้างแพงมาก กำชับนักหนาว่าต้องส่งถึงมือหมิ่นเชียนเยว่โดยห้ามเปิดดูเด็ดขาด!
“สหายเฉิน เดินทางปลอดภัย!” อูเจ๋อประสานมือส่ง
มองส่งขบวนสินค้าจนลับตา อูเจ๋อก็หันหลังกลับหมู่บ้านด้วยสีหน้าหนักใจ
ไป๋เลี่ยงเดินเข้ามา กล่าวเสียงเครียด “ครั้งนี้ล่วงเกินนายอำเภอหวัง เกรงว่าเขาคงไม่ปล่อยเราไว้แน่”
“ทหารมาใช้ขุนพลต้าน น้ำมาใช้ดินกั้น ไม่ต้องกลัว!” อูเจ๋อตอบเด็ดเดี่ยว
ปีศาจยังไม่กลัว จะไปกลัวขุนนางกังฉินพุงพลุ้ยทำไม?
อีกอย่างหมู่บ้านเชียนซานห่างตัวเมืองสิบกว่าลี้ จะมาหาเรื่องก็ไม่ง่าย
ต่อให้มาจริง อูเจ๋อก็ไม่ยอมให้รังแกง่ายๆ หรอก
ไป๋เลี่ยงพยักหน้าช้าๆ เขาเองก็ไม่กังวลมากนัก เพราะมั่นใจในบารมีของท่านเทพภูเขา
........
อีกด้านหนึ่ง มือปราบที่วิ่งกลับไปอำเภอเถาฮวา รีบตรงดิ่งไปฟ้องนายอำเภอหวังฮู่ที่จวน
หวังฮู่นั่งจิบชาสบายใจอยู่บนเก้าอี้
ข้างกายมี ‘ซานกุยต้าซือ’ ยืนสงบนิ่งเข้าฌานอยู่
เหลือบตามองมือปราบที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง หวังฮู่ถามเนิบๆ “เรื่องเป็นไง? ผู้บ่มเพาะบ้านนอกนั่นจะมาเมื่อไหร่?”
มือปราบตัวสั่น แกล้งร้องห่มร้องไห้ “ใต้เท้า! ไอหัวหน้าหมู่บ้านเชียนซานมันไม่รู้ชั่วดี ปฏิเสธคำเชิญของใต้เท้าขอรับ!”
มือที่ถือถ้วยชาชะงัก หวังฮู่ขมวดคิ้ว เสียงขรึมลง “เกิดอะไรขึ้น?”
มือปราบรีบใส่สีตีไข่เล่าเรื่องราว
“ใต้เท้า ไอ้เจ้าอูเจ๋อมันเหยียดหยามบารมีใต้เท้า แถมยังอาศัยว่าเป็นผู้บ่มเพาะจะทำร้ายข้าน้อย ดีที่ข้าน้อยหนีไว ไม่งั้นคงโดนมันซ้อมตายคาเท้า!” มือปราบทำหน้าแค้นเคือง
ฟังจบ หน้าของหวังฮู่ดำมืด
“ฮึ่ม! ไอ้พวกชาวบ้านป่าเมืองเถื่อน! คิดว่าเป็นผู้บ่มเพาะแล้วจะแข็งข้อกับราชสำนักได้รึ?” น้ำเสียงหวังฮู่เริ่มเกรี้ยวกราด
เป็นขุนนางมาหลายปี ไม่เคยมีใครกล้าขัดคำสั่ง
อาจจะเคยมี แต่ก็ตายไปหมดแล้ว!
“สั่งการหัวหน้ามือปราบหวัง ให้ระดมพลร้อยนาย ไปถล่มหมู่บ้านเชียนซานให้ราบ! ลากคอไอ้อูเจ๋อมาให้ข้า!” หวังฮู่ตบโต๊ะสั่งการ
มือปราบหน้าบาน หัวหน้ามือปราบหวังลงมือเอง อูเจ๋อไม่รอดแน่!
“ช้าก่อนนายอำเภอหวัง!”
เสียงแหบพร่าดังขัดจังหวะ หวังฮู่หันขวับ เป็นซานกุยต้าซือที่ยืนเงียบมาตลอด
“ท่านซานกุย มีข้อชี้แนะรึ?” หวังฮู่เปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อมทันที
ซานกุยต้าซือเงยหน้า ใบหน้าเหี่ยวย่นไร้อารมณ์ กล่าวช้าๆ “นายอำเภอหวัง ช่วงนี้เป็นเวลาสำคัญ หัวหน้ามือปราบหวังทิ้งตัวเมืองไปไม่ได้ อย่าเพิ่งก่อเรื่องแทรกซ้อน”
หวังฮู่ชะงัก ตบหัวตัวเองฉาดใหญ่
“ตายจริง เกือบทำเสียการใหญ่ ขอบคุณท่านซานกุยที่เตือนสติ” หวังฮู่รีบขอบคุณ
จากนั้นหันมาหามือปราบ หน้าเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยม “ไม่ต้องให้หัวหน้ามือปราบไปแล้ว เจ้าพาคนสักสิบกว่าคน ไปที่หมู่บ้านเชียนซาน อ้างกฎหมาย... ไปเก็บภาษีมันซะ!”
ฆ่าล้างหมู่บ้านไม่ได้ แต่หาเรื่องกลั่นแกล้งมีร้อยแปดวิธี
รอเสร็จงานใหญ่ ค่อยมาจัดการพวกมันทีหลัง
“รับทราบขอรับ!” มือปราบรับคำแล้วถอยออกไป
พอลับหลัง หวังฮู่หันมาหาพระชรา
“ท่านอาจารย์ เมล็ดมารที่ให้ส่งไปให้หมิ่นเชียนเยว่ส่งไปแล้ว ท่านคิดว่าเขาจะตอบตกลงไหม?”
ซานกุยต้าซือพยักหน้าเบาๆ “ตกลงแน่ หมิ่นเชียนเยว่อายุเกือบแปดสิบ อยู่ได้อีกไม่กี่ปี เมล็ดมารสามารถต่ออายุขัยให้เขาได้อีกสิบปี เขาต้านทานความเย้ายวนนี้ไม่ได้หรอก”
ฟังดังนั้น หวังฮู่ก็ยิ้มกริ่ม ประจบสอพลอ “ท่านซานกุยช่างล้ำเลิศ เปลี่ยนมารร้ายให้เป็นประโยชน์ สมกับเป็นยอดคน!”
“นายอำเภอหวังไม่ต้องยกยอ รอแผนสำเร็จ สิ่งที่ท่านจะได้ มากกว่าหมิ่นเชียนเยว่หลายเท่า” พระชรากล่าวเรียบๆ
“งั้นก็ต้องขอบคุณท่านซานกุยล่วงหน้าแล้ว!”
.........
หมู่บ้านเชียนซาน
หลังจากมือปราบกลับไป อูเจ๋อก็กลับเข้าห้องฝึกวิชาต่อ
ช่วงนี้อาศัยยันต์ก้าวย่างเทพช่วยฝึก เขาเริ่มสัมผัสถึงกำแพงระดับสองแล้ว
จึงต้องเร่งวันเร่งคืน หวังทะลวงด่านให้ได้รวดเดียว
ส่วนไป๋เลี่ยงรับหน้าที่ดูแลหมู่บ้าน วางผังเมือง และรับสมัครผู้ลี้ภัย
เสี่ยวหู่ถูกไป๋เลี่ยงส่งออกไปกระจายข่าว บอกต่อกันไปว่าที่ภูเขาเทพเจ้ามีหมู่บ้านเชียนซาน ได้รับการคุ้มครองจากท่านเทพ ไม่กลัวปีศาจ ยินดีต้อนรับทุกคน
ไม่ว่าจะเป็นใครมาจากไหน ขอแค่ประวัติขาวสะอาด ไม่ใช่โจรผู้ร้าย ก็มาได้เลย
หมู่บ้านเชียนซาน อ้าแขนรับทุกคน!